Του Θανάση Χούπη
Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η Βόρειος Ήπειρος ήταν Αλβανική.
Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Έτσι έπρεπε να γίνει.
Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η μισή Κύπρος ήταν σκλαβωμένη.
Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Κάτι έπρεπε, να θυσιαστεί...
Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είχαν πουλήσει το όνομα Μακεδονία. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Μην είσαι μονοφαγάς.
Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, μου είπαν ότι προέχουν τα "ήρεμα νερά" κι ας γινόταν -την ίδια ώρα- "γκρίζα" η θάλασσα της Κάσου, όπως νωρίτερα αυτή των Ιμίων. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλάς. Δεν άκουσες πως, γι΄ αυτά, "τα ήρεμα νερά", ο "φιλέλληνας", εξωκοινοβουλευτικός "αρμόδιος", λέει πως δεν τον νοιάζει να τον πουν και μειοδότη; Δεν τον είδες πως υποκλίνεται, όταν βλέπει τον εισβολέα ηγέτη της "εγγυήτριας δύναμης", στην Κύπρο, τον εισβολέα στη Βόρεια Συρία, στην Αρμενία, στο Βόρειο Ιράκ, στη Λιβύη, στην Αλβανία, στην Πρίστινα, στο Σεράγιεβο και στα Σκόπια;
Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είδα τους πάντες γύρω μου να εγείρουν τουρκοκίνητες αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας μας. Σκόπια, Τίρανα, Τρίπολη, Βεγγάζη, Κάιρο κι έχει ο θεός... Σιωπή, μου είπαν. Θέλεις να αυξηθεί χρονικά η 9μηνη στρατιωτική θητεία; Δεν βλέπεις που αγοράζουμε Ραφάλ, Μπελαρά, F-35;
Πότε, στο πρόσφατο παρελθόν, υλοποιήθηκαν τέτοια εξοπλιστικά προγράμματα; Άσχετα αν δεν τα αξιοποιούμε...
Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, η Πατρίδα μου είχε γίνει αποικία χρέους. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Ζούσαμε πάνω απ΄ τις δυνάμεις μας, έλεγαν. Κι εμείς και το κράτος... Κοιμόμουν κι ο γείτονας μου αυτοκτόνησε. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Είχε ψυχολογικά προβλήματα...
















