ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟ ΡΟΥΜΠΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ο Ρούμπιο προβληματίζει σε πολλά μεταξύ άλλων στο ότι ο πλέον το Διεθνές Δικαιο ανατρέπεται και πηγαίνουμε ολοταχώς προς το Δίκαιο αυτού με την μεγαλύτερη γροθιά.

 Το διεθνές δίκαιο αν και αναφερόταν στο παρελθόν σαν τον κορμό εκείνο των συμβατικών και εθιμικών κανόνων που θεωρούνται νομικά δεσμευτικοί από τα πολιτισμένα κράτη στις μεταξύ τους σχέσεις, συχνά στην πράξη οι ισχυροί δεν δίστασαν να το καταστρατηγούν.

Αυτά τώρα κινδυνεύουν να εξαφανιστούν και ο κόσμος να βρεθεί σε περιδυνη.

Εχουμε δηλαδή ”κολλήσει” πλέον με έναν λίγο ή πολύ επικίνδυνο για την ανθρωπότητα άρχοντα στην Ουάσιγκτον για τρία ακόμη χρόνια και σε αυτό τον καιρό δυστυχώς επικίνδυνα πράγματα για την παγκόσμια ειρήνη μπορούν να συμβούν.

Το κείμενοντιυ Μάρκο Ρούμπιο είναι χρήσιμο να μας είναι γνωστό ώστε να μπορούμε να διαβάζουμε στη νέα γλώσσα των ιμπεριαλιστών τα σχέδια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστή. Η αλήθεια όμως είναι πάντα ίδια, είτε με διάθεση για παγκοσμιοποίηση, είτε με βάση το εθνικό συμφέρον του ισχυρού, ο ιιμπεριαλισμός και η αποικιοκρατία ήταν ο εχθρός των λαών και των εθνών.

Γερομοριάς 

Πρόλογος Θάνου Χούπη 

Στη χώρα που, τα τελευταία χρόνια, οι μεταφράσεις των αναρτήσεων του Πρακτορείου "Anadolou", ή οι στοχευμένες, προπαγανδιστικές ανακοινώσεις της τουρκικής Προεδρίας, τυγχάνουν ευρύτατης προβολής. Στη χώρα όπου, σταθερά, εδώ και πολλές δεκαετίες,  ο βρετανικός και ο τουρκικός παράγοντας, εξαπολύουν -από κοινού- ψυχολογικές επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης, η βαρυσήμαντη Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α, Μάρκο Ρούμπιο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, είναι βέβαιο ότι όχι μόνο "θα πάει άκλαφτη", αλλά ίσως και να λοιδορηθεί, από μερικά εξ εκείνων που ονομάζονται και "πετσωμένα ΜΜΕ". Τα οποία κινούνται, σταθερά, στο πλαίσιο του αφηγήματος που διαμόρφωσαν και πλασάρουν στον ελληνικό λαό, είτε περί "δεξιόστροφου" είτε περί "αριστερόστροφου" ..."τραμπισμού". 

Στη χώρα που το πολιτικό της προσωπικό, ως πολυπρόσωπος όμιλος μεθυσμένων, "μεριμνᾷ καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Κατά Λουκάν ι´ 41-42). Στη χώρα που, όσα είπε ο Μάρκο Ρούμπιο, έπρεπε να συνιστούν την αφετηρία και την πεμπτουσία της διπλωματικής μας δραστηριότητας, έχω την πεποίθηση ότι, όλοι έχουμε χρέος να μελετήσουμε όσα είπε από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου. Όχι μόνο για να αντιληφθούμε την οπτική της Ουάσιγκτον, έναντι της παραπαίουσας και εν απολύτω συγχύσει διατελούσας Ευρώπης, Αλλά και για να καθρεφτίσουμε, σε όσα με παρρησία ανέφερε, τις τρομερές ανεπάρκειες και την υστέρηση αντίληψης, που διακρίνει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας και της Κύπρου αντάμα, σε ό,τι αφορά την οπτική της νέας ηγεσίας της Ουάσιγκτον, για τον κόσμο του 21ου αιώνα. 

Δυστυχώς για τον Ελληνισμό, στην πιο κρίσιμη καμπή της νεότερης ιστορίας μας, οι ποικιλώνυμες ηγεσίες, στην Αθήνα και στη Λευκωσία, κατανοούν απόλυτα όσα κατέθεσε δημόσια ο Μάρκο Ρούμπιο. Κι αυτά είναι ίδια κι απαράλλαχτα με όσα έχουν ήδη απευθύνει στους Ευρωπαίους Ηγέτες, σε ανάλογες ευκαιρίες -νωρίτερα- τόσο ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, όσο και ο Αντιπρόεδρός του, Ντι Τζέι Βανς. Ωστόσο, ιδεολογικές αγκυλώσεις ή η εκούσια αιχμαλωσία αυτών που συγκροτούν την ηγεσία των δύο "πνευμόνων του Ελληνισμού", από αυτούς που μετέχουν στη διαβόητη "συμμαχία των προθύμων", δεν τους επιτρέπουν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αξιοποιήσουν μια μοναδική ευκαιρία, για τη νέα Δύση, εντός της οποίας Ελλάδα και Κύπρος μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Δεν ασπάζομαι, άκριτα και απόλυτα, όσα κατέθεσε δημόσια ο Μάρκο Ρούμπιο. Ωστόσο, θα σα πω ευθέως ότι τα θεμέλια της σκέψης του, όχι μόνο δεν είναι μαχητά, από οποιονδήποτε καλοπροαίρετο Ευρωπαίο, αλλά και συνιστούν -εν πολλοίς- τα σημεία στα οποία πρέπει να σταθούμε με ιδιαίτερη προσοχή, όλοι οι πολίτες της γηραιάς ηπείρου, δίνοντας ξεκάθαρη απάντηση, σε ένα καίριο ερώτημα: Γιατί, η πλειοψηφία των ηγετών τούτης της Ευρώπης, μαζί τους κι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών ηγετών (σε Ελλάδα και Κύπρο), παριστάνουν ότι τους είναι δύσκολο να κατανοήσουν τις αυτονόητες αλήθειες κάποιων, επαναλαμβανόμενων, αμερικανικών επισημάνσεων; Γιατί δεν αξιοποιούν τη συλλογιστική του, προκειμένου "να ανοίξουν την κουρτίνα", υποχρεώνοντας την Ουάσιγκτον και την Ευρώπη, να ασχοληθούν, να πάρουν σαφή θέση, αναφορικά με όσα πραγματικά συμβαίνουν στη νοτιοανατολική Μεσόγειο; 

Την απάντηση ας τη δώσει ο καθένας κι η καθεμιά από μας... Αφού, νωρίτερα, αναρωτηθούμε άπαντες, πόσες "πάσες ακριβείας" περιλαμβάνει η Ομιλία του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, προς την ελληνική και κυπριακή διπλωματία, και οι οποίες -ως συνήθως- θα περάσουν ανεκμετάλλευτες!! Κάποιες εξ αυτών τις καταγράφω, εντός παρενθέσεων, στο πλήρες κείμενο της Ομιλίας του Μάρκο Ρούμπιο, και θα επανέλθω, αναλύοντας λεπτομερώς, πόσο σημαντικές είναι τούτη την ώρα, για την Ελλάδα και την Κύπρο. 

Προς το παρόν, σας προτρέπω -ζωηρά- να διαβάσετε την ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟ ΡΟΥΜΠΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ (μεταφρασμένη από το κείμενο που ανάρτησε το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών): 

ΜΑΡΚΟ ΡΟΥΜΠΙΟ (ΥΠΕΞ των ΗΠΑ):     

"Σας ευχαριστώ πολύ. Συγκεντρωνόμαστε σήμερα εδώ, ως μέλη μιας ιστορικής συμμαχίας. Mιας συμμαχίας που έσωσε και άλλαξε τον κόσμο. Όταν ξεκίνησε αυτή η Διάσκεψη, το 1963, διεξαγόταν σε ένα κράτος, στην πραγματικότητα σε μια ήπειρο, που ήταν διχασμένη. Η γραμμή μεταξύ κομμουνισμού και ελευθερίας περνούσε μέσα από την καρδιά της Γερμανίας. Οι πρώτοι αγκαθωτοί φράχτες του Τείχους του Βερολίνου είχαν ανυψωθεί μόλις δύο χρόνια νωρίτερα. 

Και λίγους μήνες πριν από εκείνη την πρώτη διάσκεψη, πριν οι προκάτοχοί μας συναντηθούν για πρώτη φορά εδώ, στο Μόναχο, η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας είχε φέρει τον κόσμο στο χείλος της πυρηνικής καταστροφής. Ακόμα και όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακόμα ζωντανός στη μνήμη Αμερικανών και Ευρωπαίων, βρεθήκαμε να κοιτάμε το βαρέλι μιας νέας παγκόσμιας καταστροφής. Μιας καταστροφής που είχε τη δυνατότητα για να είναι πιο "αποκαλυπτική" και οριστική από οποιαδήποτε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Την εποχή εκείνη της πρώτης συγκέντρωσής μας, ο σοβιετικός κομμουνισμός βρισκόταν σε εξέλιξη. Χιλιάδες χρόνια δυτικού πολιτισμού κρέμονταν από μια κλωστή. Εκείνη την εποχή, η νίκη δεν ήταν καθόλου βέβαιη. Αλλά μας οδηγούσε ένας κοινός σκοπός. Δεν ήμασταν ενωμένοι μόνο από αυτό που πολεμούσαμε· ήμασταν ενωμένοι από αυτό για το οποίο πολεμούσαμε. Και μαζί, η Ευρώπη και η Αμερική επικράτησαν και μια ήπειρος ανοικοδομήθηκε. Ο λαός μας ευημερούσε. Με τον καιρό, το ανατολικό και το δυτικό μπλοκ επανενώθηκαν. Ένας πολιτισμός ολοκληρώθηκε για άλλη μια φορά. 

Αυτό το διαβόητο τείχος, που είχε χωρίσει αυτό το έθνος στα δύο, έπεσε[1]. Και μαζί του (έπεσε) μια κακή αυτοκρατορία. Κι η Ανατολή και η Δύση έγιναν ξανά ένα. Αλλά η ευφορία αυτού του θριάμβου μάς οδήγησε σε μια επικίνδυνη αυταπάτη: ότι είχαμε εισέλθει, παραθέτω, «στο τέλος της ιστορίας». Ότι κάθε έθνος θα ήταν πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Ότι οι δεσμοί που σχηματίζονται από το εμπόριο και μόνο από το εμπόριο θα αντικαθιστούσαν πλέον την εθνική υπόσταση. Ότι η, βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη -ένας υπερβολικά χρησιμοποιούμενος όρος- θα αντικαθιστούσε πλέον το εθνικό συμφέρον και ότι τώρα θα ζούσαμε σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα όπου όλοι θα γίνονταν πολίτες του κόσμου. 

Αυτή ήταν μια ανόητη ιδέα που αγνόησε τόσο την ανθρώπινη φύση όσο και τα μαθήματα πάνω από 5.000 ετών καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας. Και μας έχει κοστίσει ακριβά. Μέσα σε αυτή την αυταπάτη, ασπαστήκαμε ένα δογματικό όραμα ελεύθερου και απεριόριστου εμπορίου, ακόμη και όταν ορισμένα έθνη προστάτευαν τις οικονομίες τους και επιδοτούσαν τις εταιρείες τους για να υπονομεύσουν συστηματικά τις δικές μας, κλείνοντας τα εργοστάσιά μας, με αποτέλεσμα μεγάλα τμήματα των κοινωνιών μας να αποβιομηχανοποιηθούν, να μεταφερθούν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, της εργατικής και της μεσαίας τάξης, στο εξωτερικό και να παραδοθεί ο έλεγχος των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού μας τόσο σε εχθρούς όσο και σε αντιπάλους. 

Ολοένα και περισσότερο αναθέτουμε την κυριαρχία μας σε διεθνείς θεσμούς, ενώ πολλά έθνη επενδύουν σε τεράστια κράτη πρόνοιας με κόστος τη διατήρηση της ικανότητας υπεράσπισής τους. Αυτό, ακόμη και όταν άλλες χώρες έχουν επενδύσει στην ταχύτερη στρατιωτική ανάπτυξη σε όλη την ανθρώπινη ιστορία και δεν έχουν διστάσει να χρησιμοποιήσουν σκληρή ισχύ για να επιδιώξουν τα δικά τους συμφέροντα[2]. Για να κατευνάσουμε μια κλιματική λατρεία, έχουμε επιβάλει στους εαυτούς μας ενεργειακές πολιτικές που φτωχαίνουν τον λαό μας, ακόμη και όταν οι ανταγωνιστές μας εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον άνθρακα, το φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο, όχι μόνο για να τροφοδοτήσουν τις οικονομίες τους, αλλά και για να το χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης εναντίον των δικών μας[3]. 

Και στην επιδίωξη ενός κόσμου χωρίς σύνορα, ανοίξαμε τις πόρτες μας σε ένα πρωτοφανές κύμα μαζικής μετανάστευσης που απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας, τη συνέχεια του πολιτισμού μας και το μέλλον του λαού μας[4]. Κάναμε αυτά τα λάθη μαζί και τώρα, μαζί οφείλουμε στο λαό μας να αντιμετωπίσουμε αυτά τα γεγονότα και να προχωρήσουμε μπροστά, να ανοικοδομήσουμε[5]. 

Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα αναλάβουν για άλλη μια φορά το έργο της ανανέωσης και της αποκατάστασης, καθοδηγούμενες από ένα όραμα για ένα μέλλον τόσο περήφανο, τόσο κυρίαρχο και τόσο ζωτικό όσο το παρελθόν του πολιτισμού μας. Και ενώ είμαστε προετοιμασμένοι, εάν χρειαστεί, να το κάνουμε αυτό μόνοι μας, είναι η προτίμησή μας και η ελπίδα μας να το κάνουμε αυτό μαζί με εσάς, τους φίλους μας εδώ στην Ευρώπη[6]. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, ενωμένοι. 

Η Αμερική ιδρύθηκε πριν από 250 χρόνια, αλλά οι ρίζες της ξεκίνησαν εδώ, σε αυτήν την ήπειρο, πολύ νωρίτερα. Ο άνθρωπος που εγκαταστάθηκε και έχτισε το έθνος της γέννησής μας έφτασε στις ακτές μας κουβαλώντας τις αναμνήσεις, τις παραδόσεις και τη χριστιανική πίστη των προγόνων του, ως ιερή κληρονομιά, έναν άρρηκτο κρίκο μεταξύ του παλιού και του νέου κόσμου. 

Είμαστε μέρος ενός πολιτισμού, του Δυτικού πολιτισμού[7]. Μας συνδέουν οι βαθύτεροι δεσμοί που θα μπορούσαν να μοιραστούν τα έθνη. Δεσμοί σφυρηλατημένοι από αιώνες κοινής ιστορίας, χριστιανικής πίστης, πολιτισμού, κληρονομιάς, γλώσσας, καταγωγής και των θυσιών που έκαναν μαζί οι πρόγονοί μας για τον κοινό πολιτισμό του οποίου είμαστε κληρονόμοι.

Και γι' αυτό εμείς οι Αμερικανοί μπορεί μερικές φορές να φαινόμαστε λίγο άμεσοι και επείγοντες στις συμβουλές μας. Γι' αυτό ο Πρόεδρος Τραμπ απαιτεί σοβαρότητα και αμοιβαιότητα από τους φίλους μας εδώ στην Ευρώπη. Ο λόγος, φίλοι μου, είναι επειδή νοιαζόμαστε βαθιά. Νοιαζόμαστε βαθιά για το μέλλον σας και το δικό μας. Και αν κατά καιρούς διαφωνούμε, οι διαφωνίες μας προέρχονται από το αίσθημα της βαθιάς μας ανησυχίας για μια Ευρώπη με την οποία είμαστε συνδεδεμένοι, όχι μόνο οικονομικά, όχι μόνο στρατιωτικά. Είμαστε συνδεδεμένοι πνευματικά και είμαστε συνδεδεμένοι πολιτιστικά. Θέλουμε η Ευρώπη να είναι ισχυρή. Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη πρέπει να επιβιώσει, επειδή οι δύο μεγάλοι πόλεμοι του περασμένου αιώνα χρησιμεύουν για εμάς ως διαρκής υπενθύμιση της ιστορίας ότι, τελικά, το πεπρωμένο μας είναι και θα είναι πάντα συνυφασμένο με το δικό σας, επειδή γνωρίζουμε -(χειροκροτήματα)- επειδή γνωρίζουμε ότι, η μοίρα της Ευρώπης δεν θα είναι ποτέ άσχετη με τη δική μας. 

Η εθνική ασφάλεια, την οποία αφορά σε μεγάλο βαθμό αυτό το Συνέδριο, δεν είναι απλώς μια σειρά από τεχνικά ερωτήματα: πόσα ξοδεύουμε για την άμυνα ή πού, πώς την αναπτύσσουμε, αυτά είναι σημαντικά ερωτήματα. Είναι. Αλλά δεν είναι το θεμελιώδες ερώτημα, στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε εξαρχής. Κι αυτό είναι τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε. Επειδή, οι στρατοί δεν πολεμούν για αφηρημένες έννοιες. Οι στρατοί πολεμούν για ένα λαό. Οι στρατοί πολεμούν για ένα έθνος. Οι στρατοί πολεμούν για έναν τρόπο ζωής[8]. Και αυτό ακριβώς υπερασπιζόμαστε: ένα μεγάλο πολιτισμό, που έχει κάθε λόγο να είναι περήφανος για την ιστορία του, σίγουρος για το μέλλον του και στοχεύει να είναι πάντα κύριος του δικού του οικονομικού και πολιτικού πεπρωμένου.

Ήταν εδώ, στην Ευρώπη, όπου γεννήθηκαν οι ιδέες που φύτεψαν τους σπόρους της ελευθερίας που άλλαξαν τον κόσμο. Ήταν ο κόσμος της Ευρώπης που έδωσε στον κόσμο το κράτος δικαίου, τα πανεπιστήμια και την επιστημονική επανάσταση. Ήταν αυτή η ήπειρος που παρήγαγε την ιδιοφυΐα του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, του Δάντη και του Σαίξπηρ, του Μιχαήλ Άγγελου και του Ντα Βίντσι, των Beatles και των Rolling Stones. Και αυτό είναι το μέρος όπου οι θολωτές οροφές της Καπέλα Σιξτίνα και οι πανύψηλοι πυργίσκοι του μεγάλου καθεδρικού ναού στην Κολωνία, μαρτυρούν όχι μόνο το μεγαλείο του παρελθόντος μας ή την πίστη στο Θεό, που ενέπνευσε αυτά τα θαύματα[9]. Προαναγγέλλουν τα θαύματα που μας περιμένουν στο μέλλον μας. Αλλά μόνο αν είμαστε αμετανόητοι για την κληρονομιά μας και περήφανοι για αυτήν την κοινή κληρονομιά μπορούμε μαζί να ξεκινήσουμε το έργο του οραματισμού και της διαμόρφωσης του οικονομικού και πολιτικού μας μέλλοντος.

Η αποβιομηχάνιση δεν ήταν αναπόφευκτη. Ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή, ένα οικονομικό εγχείρημα δεκαετιών που αποστέρησε τα έθνη μας από τον πλούτο τους, την παραγωγική τους ικανότητα και την ανεξαρτησία τους[10α]. Και η απώλεια της κυριαρχίας της εφοδιαστικής μας αλυσίδας δεν ήταν συνάρτηση ενός ευημερούντος και υγιούς συστήματος παγκόσμιου εμπορίου. Ήταν ανόητο. Ήταν ένας ανόητος αλλά εθελοντικός μετασχηματισμός της οικονομίας μας που μας άφησε εξαρτημένους από άλλους για τις ανάγκες μας και επικίνδυνα ευάλωτους σε κρίσεις[10β].

Η μαζική μετανάστευση δεν είναι, δεν ήταν, δεν είναι κάποια περιθωριακή ανησυχία μικρής σημασίας[11]. Ήταν και συνεχίζει να είναι μια κρίση που μεταμορφώνει και αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες σε όλη τη Δύση. Μαζί μπορούμε να αναβιομηχανίσουμε τις οικονομίες μας και να ανοικοδομήσουμε την ικανότητά μας να υπερασπιζόμαστε τους λαούς μας. Αλλά το έργο αυτής της νέας συμμαχίας δεν πρέπει να επικεντρώνεται μόνο στη στρατιωτική συνεργασία και στην ανάκτηση των βιομηχανιών του παρελθόντος. Θα πρέπει επίσης να επικεντρωθεί, από κοινού, στην προώθηση των αμοιβαίων συμφερόντων μας και των νέων συνόρων, στην απελευθέρωση της εφευρετικότητάς μας, της δημιουργικότητάς μας και του δυναμικού πνεύματος για την οικοδόμηση ενός νέου δυτικού αιώνα[12]. Εμπορικά διαστημικά ταξίδια και πρωτοποριακή τεχνητή νοημοσύνη· βιομηχανικός αυτοματισμός και ευέλικτη κατασκευή· δημιουργία μιας δυτικής αλυσίδας εφοδιασμού για κρίσιμα ορυκτά που δεν θα είναι ευάλωτα σε εκβιασμούς από άλλες δυνάμεις· και μια ενωμένη προσπάθεια για ανταγωνισμό για μερίδιο αγοράς στις οικονομίες του Παγκόσμιου Νότου. Μαζί μπορούμε όχι μόνο να ανακτήσουμε τον έλεγχο των δικών μας βιομηχανιών και αλυσίδων εφοδιασμού - μπορούμε να ευημερήσουμε στους τομείς που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα[13].

Αλλά πρέπει επίσης να αποκτήσουμε τον έλεγχο των εθνικών μας συνόρων. Ο έλεγχος του ποιος και πόσοι άνθρωποι εισέρχονται στις χώρες μας δεν αποτελεί έκφραση ξενοφοβίας. Δεν είναι μίσος. Είναι μια θεμελιώδης πράξη εθνικής κυριαρχίας. Και η αποτυχία να το κάνουμε αυτό δεν είναι απλώς μια παραίτηση από ένα από τα πιο βασικά μας καθήκοντα που οφείλουμε στον λαό μας. Είναι μια επείγουσα απειλή για τον ιστό των κοινωνιών μας και την επιβίωση του ίδιου του πολιτισμού μας[14].

Και τέλος, δεν μπορούμε πλέον να θέτουμε την λεγόμενη παγκόσμια τάξη πάνω από τα ζωτικά συμφέροντα του λαού μας και των εθνών μας. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε το σύστημα διεθνούς συνεργασίας που δημιουργήσαμε και δεν χρειάζεται να διαλύσουμε τους παγκόσμιους θεσμούς της παλιάς τάξης που χτίσαμε μαζί. Αλλά αυτοί πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Αυτοί πρέπει να ξαναχτιστούν. 

Για παράδειγμα, τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να έχουν τεράστιες δυνατότητες να αποτελέσουν ένα εργαλείο για το καλό στον κόσμο. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι σήμερα, στα πιο πιεστικά ζητήματα που έχουμε ενώπιόν μας, δεν έχουν απαντήσεις και δεν έχουν παίξει ουσιαστικά κανένα ρόλο. Δεν μπόρεσαν να λύσουν τον πόλεμο στη Γάζα. Αντίθετα, ήταν η αμερικανική ηγεσία που απελευθέρωσε αιχμαλώτους από τους βαρβάρους και έφερε μια εύθραυστη εκεχειρία. Δεν είχε λύσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Χρειάστηκε η αμερικανική ηγεσία και η συνεργασία με πολλές από τις χώρες που βρίσκονται εδώ σήμερα, απλώς για να φέρουν τις δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναζητώντας μια ακόμη δυσπρόσιτη ειρήνη[15]. 

Ήταν ανίσχυρο να περιορίσει το πυρηνικό πρόγραμμα των ριζοσπαστικών σιιτών κληρικών στην Τεχεράνη. Αυτό απαιτούσε 14 βόμβες που έπεσαν με ακρίβεια από αμερικανικά βομβαρδιστικά B-2. Και δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την απειλή για την ασφάλειά μας από έναν δικτάτορα ναρκοτρομοκρατίας στη Βενεζουέλα[16]. Αντ' αυτού, χρειάστηκαν οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις για να οδηγήσουν αυτόν τον φυγά ενώπιον της δικαιοσύνης[17]. 

Σε έναν τέλειο κόσμο, όλα αυτά τα προβλήματα και ακόμη περισσότερα θα λύνονταν από διπλωμάτες και έντονα διατυπωμένα ψηφίσματα. Αλλά δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε σε όσους απειλούν απροκάλυπτα και ανοιχτά τους πολίτες μας και θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια σταθερότητά μας να προστατεύονται πίσω από αφαιρέσεις του διεθνούς δικαίου, τις οποίες οι ίδιοι παραβιάζουν συστηματικά[18]. 

Αυτή είναι η πορεία που έχουν ξεκινήσει ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η πορεία που σας ζητάμε εδώ στην Ευρώπη να μας ακολουθήσετε. Είναι μια πορεία που έχουμε περπατήσει μαζί στο παρελθόν και ελπίζουμε να περπατήσουμε ξανά μαζί. Για πέντε αιώνες, πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν,. Οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της, ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να χτίσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε όλο τον κόσμο. 

Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν. Η Ευρώπη ήταν σε ερείπια. Η μισή από αυτή ζούσε πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα και η υπόλοιπη φαινόταν ότι σύντομα θα ακολουθούσε. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε μια οριστική παρακμή, η οποία επιταχύνθηκε από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα κάλυπταν τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια[19]. 

Σε αυτό το πλαίσιο, τότε, όπως και τώρα, πολλοί κατέληξαν να πιστέψουν ότι η εποχή της κυριαρχίας της Δύσης είχε φτάσει στο τέλος της και ότι το μέλλον μας ήταν προορισμένο να είναι μια αμυδρή και αδύναμη ηχώ του παρελθόντος μας. Αλλά μαζί, οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή ήταν μια επιλογή, και ήταν μια επιλογή που αρνήθηκαν να κάνουν. Αυτό κάναμε μαζί κάποτε στο παρελθόν, και αυτό θέλουν να κάνουν ξανά ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, μαζί με εσάς. 

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι αδύναμοι, επειδή αυτό μας κάνει πιο αδύναμους. Θέλουμε συμμάχους που μπορούν να αμυνθούν, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει ποτέ στον πειρασμό να δοκιμάσει τη συλλογική μας δύναμη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοί μας να είναι αλυσοδεμένοι από ενοχές και ντροπή. Θέλουμε συμμάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που καταλαβαίνουν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί με εμάς, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν[19]. 

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν θέλουμε οι σύμμαχοι να δικαιολογούν το διαλυμένο status quo αντί να υπολογίζουν σε ό,τι είναι απαραίτητο για να το διορθώσουν. Διότι, εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα συμφέρον να είμαστε ευγενικοί και εύτακτοι φροντιστές της διαχειριζόμενης παρακμής της Δύσης. Δεν επιδιώκουμε να χωρίσουμε, αλλά να αναζωογονήσουμε μια παλιά φιλία και να ανανεώσουμε τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό που θέλουμε είναι μια αναζωογονημένη συμμαχία που αναγνωρίζει ότι αυτό που έχει πλήξει τις κοινωνίες μας δεν είναι απλώς ένα σύνολο κακών πολιτικών, αλλά μια δυσφορία απελπισίας και εφησυχασμού. Μια συμμαχία, η συμμαχία που θέλουμε είναι μια συμμαχία που δεν παραλύεται στην αδράνεια από τον φόβο. Φόβος για την κλιματική αλλαγή, φόβος για τον πόλεμο, φόβος για την τεχνολογία. Αντίθετα, θέλουμε μια συμμαχία που τρέχει με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής που δεν θα αφήσουμε τα έθνη μας πιο περήφανα, πιο δυνατά και πιο πλούσια για τα παιδιά μας[20]. 

Μια συμμαχία έτοιμη να υπερασπιστεί το λαό μας, να διαφυλάξει τα συμφέροντά μας και να διατηρήσει την ελευθερία δράσης που μας επιτρέπει να διαμορφώσουμε το δικό μας πεπρωμένο. Όχι μια συμμαχία που υπάρχει για να λειτουργεί ένα παγκόσμιο κράτος πρόνοιας και να εξιλεώνεται για τις υποτιθέμενες αμαρτίες των προηγούμενων γενεών. Μια συμμαχία που δεν επιτρέπει την εξωτερική ανάθεση, τον περιορισμό ή την υποταγή της εξουσίας της σε συστήματα πέρα ​​από τον έλεγχό της. Μια συμμαχία που δεν εξαρτάται από άλλους για τις κρίσιμες ανάγκες της εθνικής της ζωής. Και μια συμμαχία που δεν διατηρεί την ευγενική προσποίηση ότι ο τρόπος ζωής μας είναι απλώς ένας ανάμεσα σε πολλούς και που ζητά άδεια πριν ενεργήσει. Και πάνω απ 'όλα, μια συμμαχία που βασίζεται στην αναγνώριση ότι εμείς, η Δύση, έχουμε κληρονομήσει μαζί, κάτι μοναδικό, διακριτικό και αναντικατάστατο, γιατί αυτό, άλλωστε, είναι το ίδιο το θεμέλιο του διατλαντικού δεσμού[21]. 

Ενεργώντας από κοινού με αυτόν τον τρόπο, δεν θα βοηθήσουμε μόνο στην ανάκτηση μιας λογικής εξωτερικής πολιτικής. Θα μας αποκαταστήσει μια πιο καθαρή αίσθηση του εαυτού μας. Θα αποκαταστήσει μια θέση στον κόσμο και, με αυτόν τον τρόπο, θα επιπλήξει και θα αποτρέψει τις δυνάμεις της πολιτισμικής διαγραφής που σήμερα απειλούν τόσο την Αμερική όσο και την Ευρώπη[22].

Σε μια εποχή, λοιπόν, με πρωτοσέλιδα που προαναγγέλλουν το τέλος της διατλαντικής εποχής, ας γίνει γνωστό και σαφές σε όλους ότι, αυτός δεν είναι ούτε ο στόχος μας ούτε η επιθυμία μας. Γιατί, για εμάς τους Αμερικανούς, το σπίτι μας μπορεί να βρίσκεται στο Δυτικό Ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδί της Ευρώπης. (Χειροκροτήματα)

Η ιστορία μας ξεκίνησε με έναν Ιταλό εξερευνητή του οποίου η περιπέτεια στο μεγάλο άγνωστο για να ανακαλύψει έναν νέο κόσμο έφερε τον Χριστιανισμό στην Αμερική κι έγινε ο θρύλος που καθόρισε τη φαντασία ενός πρωτοπόρου έθνους μας.

Οι πρώτες μας αποικίες χτίστηκαν από Άγγλους αποίκους, στους οποίους οφείλουμε όχι μόνο τη γλώσσα που μιλάμε αλλά ολόκληρο το πολιτικό και νομικό μας σύστημα. Τα σύνορά μας διαμορφώθηκαν από Σκωτσέζους, Ιρλανδούς, αυτή την περήφανη, γενναία οικογένεια από τους λόφους του Όλστερ, που μας έδωσε τον Ντέιβι Κρόκετ και τον Μαρκ Τουέιν και τον Τέντι Ρούσβελτ και τον Νιλ Άρμστρονγκ. 

Η μεγάλη μας καρδιά στη μεσοδυτική περιοχή χτίστηκε από Γερμανούς αγρότες και τεχνίτες που μετέτρεψαν τις άδειες πεδιάδες σε μια παγκόσμια γεωργική δύναμη και, παρεμπιπτόντως, αναβάθμισαν δραματικά την ποιότητα της αμερικανικής μπύρας. (Γέλια...)

Η επέκτασή μας στην ενδοχώρα ακολούθησε τα βήματα Γάλλων εμπόρων γούνας και εξερευνητών, των οποίων τα ονόματα, παρεμπιπτόντως, εξακολουθούν να κοσμούν τις πινακίδες των δρόμων και τα ονόματα των πόλεων σε όλη την κοιλάδα του Μισισιπή. Τα άλογά μας, τα ράντσα μας, τα ροντέο μας - ολόκληρος ο ρομαντισμός του αρχέτυπου του καουμπόη που έγινε συνώνυμος με την αμερικανική Δύση, γεννήθηκαν στην Ισπανία. Και η μεγαλύτερη και πιο εμβληματική πόλη μας ονομαζόταν Νέο Άμστερνταμ πριν ονομαστεί Νέα Υόρκη[23].

Και γνωρίζετε ότι τη χρονιά που ιδρύθηκε η χώρα μου, ο Λορέντζο και η Καταλίνα Τζερόλντι ζούσαν στο Καζάλε Μονφεράτο στο Βασίλειο του Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας. Και ο Χοσέ και η Μανουέλα Ρέινα ζούσαν στη Σεβίλλη της Ισπανίας. Δεν ξέρω τι, αν γνώριζαν κάτι, για τις 13 αποικίες που είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους από τη βρετανική αυτοκρατορία, αλλά να τι είμαι σίγουρος: Δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι 250 χρόνια αργότερα, ένας από τους άμεσους απογόνους τους θα επέστρεφε σήμερα εδώ σε αυτήν την ήπειρο ως ο επικεφαλής διπλωμάτης αυτού του νεοσύστατου έθνους. Κι όμως να 'μαι εδώ, που μου υπενθυμίζει η δική μου ιστορία ότι τόσο οι ιστορίες μας όσο και οι μοίρες μας θα είναι πάντα συνδεδεμένες.

Μαζί ξαναχτίσαμε μια κατεστραμμένη ήπειρο, μετά από δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους. Όταν βρεθήκαμε διαιρεμένοι για άλλη μια φορά από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, η ελεύθερη Δύση ένωσε τις δυνάμεις της με τους θαρραλέους αντιφρονούντες που αγωνίζονταν ενάντια στην τυραννία στην Ανατολή για να νικήσουν το σοβιετικό κομμουνισμό. Πολεμήσαμε ο ένας εναντίον του άλλου, μετά συμφιλιωθήκαμε, μετά πολεμήσαμε, και μετά συμφιλιωθήκαμε ξανά. Και ματώσαμε και πεθάναμε δίπλα-δίπλα σε πεδία μαχών από το Καπιόνγκ μέχρι την Κανταχάρ. 

Και να, βρίσκομαι εδώ σήμερα για να ξεκαθαρίσω ότι η Αμερική χαράζει την πορεία για έναν νέο αιώνα ευημερίας και ότι για άλλη μια φορά θέλουμε να το κάνουμε μαζί με εσάς, τους αγαπημένους μας συμμάχους και τους παλαιότερους φίλους μας. (Χειροκροτήματα) 

Θέλουμε να το κάνουμε μαζί σας, με μια Ευρώπη που είναι περήφανη για την κληρονομιά και την ιστορία της· με μια Ευρώπη που έχει το πνεύμα της δημιουργίας της ελευθερίας που έστειλε πλοία σε αχαρτογράφητες θάλασσες και γέννησε τον πολιτισμό μας· με μια Ευρώπη που έχει τα μέσα να αμυνθεί και τη θέληση να επιβιώσει. Θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι για όσα πετύχαμε μαζί τον τελευταίο αιώνα, αλλά τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να αγκαλιάσουμε τις ευκαιρίες ενός νέου - γιατί το χθες τελείωσε, το μέλλον είναι αναπόφευκτο και το πεπρωμένο μας μας περιμένει[24]. Σας ευχαριστώ. (Χειροκροτήματα.)

ΕΡΩΤΗΣΗ:   Κύριε Υπουργέ, δεν είμαι σίγουρος ότι ακούσατε τον αναστεναγμό ανακούφισης σε αυτή την αίθουσα όταν ακούγαμε αυτό που θα ερμήνευα ως μήνυμα καθησυχασμού, συνεργασίας. Μιλήσατε για αλληλένδετες σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης - μου θυμίζει δηλώσεις που έκαναν πριν από δεκαετίες οι προκάτοχοί σας όταν η συζήτηση ήταν: είναι στην πραγματικότητα η Αμερική μια ευρωπαϊκή δύναμη; Είναι η Αμερική μια δύναμη στην Ευρώπη; Σας ευχαριστώ που προσφέρετε αυτό το μήνυμα καθησυχασμού σχετικά με τη συνεργασία μας. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μάρκο Ρούμπιο βρίσκεται εδώ στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Έχει βρεθεί εδώ μερικές φορές στο παρελθόν, αλλά είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται και είναι ο ομιλητής ως Υπουργός Εξωτερικών. Σας ευχαριστώ και πάλι. Έχουμε μόνο λίγα λεπτά τώρα για μερικές ερωτήσεις και, αν μου επιτρέπετε, συγκεντρώσαμε ερωτήσεις από το κοινό. 

Ένα από τα βασικά ζητήματα που συζητήθηκαν χθες, σήμερα, είναι, φυσικά, το πώς θα αντιμετωπιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Πολλοί από εμάς στις συζητήσεις της τελευταίας ημέρας, των τελευταίων 24ων ωρών, εκφράσαμε την εντύπωσή μας ότι οι Ρώσοι -ας το θέσω στην καθομιλουμένη, παίζουν με τον χρόνο. Δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για μια ουσιαστική διευθέτηση. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι είναι διατεθειμένοι να συμβιβαστούν σε οποιονδήποτε από τους μαξιμαλιστικούς τους στόχους. Δώστε μας, αν μπορείτε, την εκτίμησή σας για το πού βρισκόμαστε και πού πιστεύετε ότι μπορούμε να φτάσουμε.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΡΟΥΜΠΙΟ:   Λοιπόν, νομίζω ότι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε είναι ότι τα ζητήματα που πρέπει να λυθούν είναι τα καλά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος έχουν περιοριστεί. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι έχουν περιοριστεί στα πιο δύσκολα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και απομένει να γίνει δουλειά σε αυτό το μέτωπο. Ακούω το ερώτημά σας σχετικά με τις προθέσεις τους: η απάντηση είναι ότι δεν γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζουμε ότι οι Ρώσοι είναι σοβαροί για τον τερματισμό του πολέμου. Λένε ότι είναι. Και υπό ποιους όρους θα ήταν πρόθυμοι να το κάνουν. Κι αν μπορούμε να βρούμε όρους που είναι αποδεκτοί από την Ουκρανία, με τους οποίους η Ρωσία θα συμφωνεί πάντα. Αλλά θα συνεχίσουμε να το δοκιμάζουμε. 

Εν τω μεταξύ, όλα τα άλλα συνεχίζουν να συμβαίνουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει πρόσθετες κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο. Στις συνομιλίες μας με την Ινδία, έχουμε λάβει τη δέσμευσή τους να σταματήσουν να αγοράζουν επιπλέον ρωσικό πετρέλαιο. Η Ευρώπη έχει κάνει τη σειρά των βημάτων της για να προχωρήσει. Το Πρόγραμμα Pearl συνεχίζεται. Στη βάση του οποίου πωλούνται αμερικανικά όπλα για την ουκρανική πολεμική προσπάθεια. Όλα αυτά λοιπόν συνεχίζονται. Τίποτα δεν έχει σταματήσει εν τω μεταξύ. Επομένως, δεν υπάρχει αγορά χρόνου εδώ από αυτή την άποψη. 

Αυτό που δεν μπορούμε να απαντήσουμε, αλλά θα συνεχίσουμε να δοκιμάζουμε, είναι αν υπάρχει ένα αποτέλεσμα με το οποίο η Ουκρανία μπορεί να συμβιβαστεί και το οποίο η Ρωσία θα αποδεχτεί. Και θα έλεγα ότι μέχρι στιγμής ήταν άπιαστο. Έχουμε σημειώσει πρόοδο με την έννοια ότι, για πρώτη φορά νομίζω, εδώ και χρόνια, τουλάχιστον σε τεχνικό επίπεδο, συναντήθηκαν στρατιωτικοί αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές την περασμένη εβδομάδα και θα υπάρξουν ξανά συναντήσεις την Τρίτη, αν και μπορεί να μην είναι η ίδια ομάδα ανθρώπων. 

Κοιτάξτε, θα συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παίξουμε αυτόν το ρόλο, να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο. Δεν νομίζω ότι κάποιος σε αυτή την αίθουσα θα ήταν αντίθετος σε μια διαπραγματευτική διευθέτηση αυτού του πολέμου, εφόσον οι συνθήκες είναι δίκαιες και βιώσιμες. Και αυτό στοχεύουμε να επιτύχουμε και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να το πετύχουμε, ακόμα και όταν όλα αυτά τα άλλα πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν στο μέτωπο των κυρώσεων και ούτω καθεξής.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ:   Σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι σίγουρος ότι αν είχαμε περισσότερο χρόνο θα υπήρχαν πολλές ερωτήσεις για την Ουκρανία. Αλλά επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω θέτοντας μια ερώτηση για κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο επόμενος ομιλητής εδώ σε λίγα λεπτά θα είναι ο υπουργός Εξωτερικών της Κίνας. Όταν υπηρετούσατε στη Γερουσία, κύριε, ο κόσμος σας θεωρούσε ένα είδος γερακιού, έναντι της Κίνας. 

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΡΟΥΜΠΙΟ: Το ίδιο έκαναν και αυτοί.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Το ίδιο έκαναν και αυτοί;

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΡΟΥΜΠΙΟ: Ναι. 

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γνωρίζουμε ότι σε περίπου δύο μήνες θα πραγματοποιηθεί μια συνάντηση κορυφής μεταξύ του Προέδρου Τραμπ και του Προέδρου Σι Τζινπίνγκ. Πείτε μας τις προσδοκίες σας. Είστε αισιόδοξος; Μπορεί να υπάρξει μια «συμφωνία» με την Κίνα; Τι περιμένετε;

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΡΟΥΜΠΙΟ: Λοιπόν, θα έλεγα το εξής. Οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο, δύο από τις μεγάλες δυνάμεις στον πλανήτη, έχουμε την υποχρέωση να επικοινωνούμε μαζί τους και να μιλάμε, και το ίδιο κάνουν πολλοί από εσάς σε διμερή βάση. Θέλω να πω, θα ήταν γεωπολιτική αμέλεια να μην συμμετέχουμε σε συνομιλίες με την Κίνα. Θα έλεγα το εξής: επειδή είμαστε δύο μεγάλες χώρες με τεράστια παγκόσμια συμφέροντα, τα εθνικά μας συμφέροντα συχνά δεν θα ευθυγραμμίζονται. Τα εθνικά τους συμφέροντα και τα δικά μας δεν θα ευθυγραμμίζονται, και οφείλουμε στον κόσμο να προσπαθήσουμε να τα διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε, προφανώς αποφεύγοντας τις συγκρούσεις, τόσο οικονομικές όσο και χειρότερες. Γι' αυτό είναι σημαντικό να έχουμε επικοινωνία μαζί τους από αυτή την άποψη. 

Σε τομείς στους οποίους τα συμφέροντά μας συμπίπτουν, πιστεύω ότι μπορούμε να συνεργαστούμε για να έχουμε θετικό αντίκτυπο στον κόσμο και αναζητούμε ευκαιρίες να το κάνουμε αυτό μαζί τους. Οπότε, πρέπει να έχουμε μια σχέση με την Κίνα. Και οποιαδήποτε από τις χώρες που εκπροσωπούνται εδώ, σήμερα, θα πρέπει να έχει μια σχέση με την Κίνα, κατανοώντας πάντα ότι τίποτα στο οποίο συμφωνούμε δεν μπορεί να γίνει εις βάρος του εθνικού μας συμφέροντος. Και ειλικρινά, περιμένουμε από την Κίνα να ενεργεί προς το εθνικό της συμφέρον, όπως περιμένουμε από κάθε έθνος-κράτος να ενεργεί προς το εθνικό του συμφέρον. Και ο στόχος της διπλωματίας είναι να προσπαθεί να διαχειριστεί εκείνες τις στιγμές που τα εθνικά μας συμφέροντα έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, ελπίζοντας πάντα να το κάνει ειρηνικά. 

Νομίζω ότι έχουμε επίσης μια ιδιαίτερη υποχρέωση, επειδή ό,τι συμβαίνει μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας στο εμπόριο έχει παγκόσμιες επιπτώσεις: Υπάρχουν λοιπόν μακροπρόθεσμες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε και θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε, οι οποίες θα αποτελέσουν ερεθιστικά στοιχεία στη σχέση μας με την Κίνα. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό ισχύει και για την ευρύτερη Δύση. Αλλά πιστεύω ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να τις διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε, για να αποφύγουμε περιττές τριβές, αν είναι δυνατόν. Αλλά κανείς δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Υπάρχουν ορισμένες θεμελιώδεις προκλήσεις μεταξύ των χωρών μας και μεταξύ της Δύσης και της Κίνας που θα συνεχιστούν στο άμεσο μέλλον για διάφορους λόγους, και είναι μερικά από τα πράγματα στα οποία ελπίζουμε να συνεργαστούμε μαζί σας.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ:   Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Υπουργέ. Ο χρόνος μας τελείωσε. Λυπάμαι που δεν μπορώ να δεχτώ ερωτήσεις από όλους όσους ήθελαν να θέσουν ερωτήσεις. Κύριε Υπουργέ, σας ευχαριστώ για αυτό το μήνυμα καθησυχασμού. Νομίζω ότι αυτό εκτιμάται ιδιαίτερα εδώ στην αίθουσα. Ας προσφέρουμε ένα γύρο χειροκροτημάτων. (Χειροκροτήματα)

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/18gRW7F8xp/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com