από Φώτης Σχοινάς
Ἡ λέξη νηστεία εἶναι σύνθετη ἐκ τοῦ ἀρνητικοῦ μορίου νη‑ καί τοῦ ρήματος ἐσθίω καί δηλώνει τήν πλήρη ἀποχή ἀπό πάσης τροφῆς ἤ τήν ἀποχή ἀπό ὁρισμένες τροφές.
Ἡ νηστεία ὡς θεσμός παρατηρεῖται σέ ὅλους τούς λαούς ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων.Στόν Χριστιανισμό εἰσήχθη ἀπό τόν Ἰουδαϊσμό, κατ᾽ ἀναλογία καί ἀντίθεση πρός αὐτόν, ἀλλά ἀντί Δευτέρας καί Πέμπτης πού ἐνήστευαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Χριστιανοί ἐνήστευαν Τετάρτη καί Παρασκευή, τήν Τετάρτη ὡς ἀνάμνηση τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα, τήν Παρασκευή ὡς ἀνάμνηση τοῦ Σταυρικοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ.
Πολύ νωρίς, ἤδη ἀπό τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Διδαχή τῶν Ἀποστόλων, ἡ ὁποία ἐγράφη περί τά τέλη τοῦ Α ́ μ.Χ. αἰῶνος, καθιερώθηκε στήν Χριστιανική Ἐκκλησία ἡ νηστεία τῆς Τετάρτης καί Παρασκευῆς.Ἐπίσης ἐνωρίς καθιερώθηκε ἡ νηστεία πρό τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως. Ὅπως ἔχει γραφεῖ «τήν βάσιν τῶν χριστιανικῶν νηστειῶν ἀπετέλεσαν ἐν ἀρχῇ τά Πάθη καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ. Διά τοῦτο πρώτη καί ἀρχαιοτάτη εἶναι ἡ πρό τοῦ Πάσχα νηστεία, ἔχουσα τήν προέλευσιν ἀπό τῶν ἀποστολικῶν χρόνων, εἰς ἀνάμνησιν τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου καί τοῦ ἀποχωρισμοῦ».[1]
Ἡ νηστεία ὡς θεσμός παρατηρεῖται σέ ὅλους τούς λαούς ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων.Στόν Χριστιανισμό εἰσήχθη ἀπό τόν Ἰουδαϊσμό, κατ᾽ ἀναλογία καί ἀντίθεση πρός αὐτόν, ἀλλά ἀντί Δευτέρας καί Πέμπτης πού ἐνήστευαν οἱ Ἑβραῖοι, οἱ Χριστιανοί ἐνήστευαν Τετάρτη καί Παρασκευή, τήν Τετάρτη ὡς ἀνάμνηση τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα, τήν Παρασκευή ὡς ἀνάμνηση τοῦ Σταυρικοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ.
Πολύ νωρίς, ἤδη ἀπό τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Διδαχή τῶν Ἀποστόλων, ἡ ὁποία ἐγράφη περί τά τέλη τοῦ Α ́ μ.Χ. αἰῶνος, καθιερώθηκε στήν Χριστιανική Ἐκκλησία ἡ νηστεία τῆς Τετάρτης καί Παρασκευῆς.Ἐπίσης ἐνωρίς καθιερώθηκε ἡ νηστεία πρό τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως. Ὅπως ἔχει γραφεῖ «τήν βάσιν τῶν χριστιανικῶν νηστειῶν ἀπετέλεσαν ἐν ἀρχῇ τά Πάθη καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ. Διά τοῦτο πρώτη καί ἀρχαιοτάτη εἶναι ἡ πρό τοῦ Πάσχα νηστεία, ἔχουσα τήν προέλευσιν ἀπό τῶν ἀποστολικῶν χρόνων, εἰς ἀνάμνησιν τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου καί τοῦ ἀποχωρισμοῦ».[1]
