Αργύρης Παγαρτάνης
Διαβάζω ένα σωρό κείμενα για τον Μίλτο Τεντόγλου. Κι απ’ αυτά που διαβάζω, καταλαβαίνω ότι μάλλον τον έχουμε παρεξηγήσει. Ή, μάλλον, έχουμε παρεξηγήσει το στυλ με το οποίο μιλάει και φέρεται, αυτή την coolness, και το υπέρ-προβάλλουμε. Και υποβαθμίζουμε (κατά λάθος ή επίτηδες;) όλο το μεγαλειώδες «πακέτο», το οποίο αντιπροσωπεύει αυτό εδώ το αξιαγάπητο παλικάρι.
Τι εννοώ; Σε πολλά κείμενα, πολύ περισσότερα απ’ όσα «πρέπει», ο Τεντόγλου παρουσιάζεται ως ένας cool τύπος, που σηκώνεται πολύ αργότερα από το ξυπνητήρι για την προπόνηση, τρώει τόνους junk food, λιώνει στα βιντεοπαιχνίδια και στα γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια και στο μεσοδιάστημα πετάγεται λίγο από το γήπεδο, πηδάει 8,50 μ., τσακώνεται λιγάκι με τον Πομάσκι και μετά πάει σπίτι του να αράξει. Με λίγα λόγια, ένα παιδί που έχει ένα τεράστιο χάρισμα και απλά το εκμεταλλεύεται για να κάνει μια ζωή όπως τη θέλει.
Ε, να με συγχωρείτε, αλλά δε νομίζω να υπάρχει πιο στρεβλή εικόνα απ’ αυτή.
Πράγματι, ο Μίλτος έχει μιλήσει και για το ότι βαριέται, ότι δεν είναι πρωινός τύπος, ότι του αρέσουν τα ιαπωνικά anime και τα video games, και τα μπέργκερ με «πλαστικές» τηγανιτές πατάτες, ό,τι πιο απαγορευτικό για έναν αθλητή υψηλότατου επιπέδου.
Δεν έχει μιλήσει (τόσο) για τη συνέπειά του. Για το ότι δεν έχει λείψει ΠΟΤΕ από ΚΑΜΙΑ προπόνηση, όσο πρωί κι αν είναι.
Δεν έχει μιλήσει (τόσο) για τα κρύα πρωινά, αυτά που ο ουρανός έχει μολυβί χρώμα, ή για τα άλλα, τα ηλιόλουστα, τα «χαρά Θεού». Αυτά που δεν έχει επικαλεστεί για να μείνει σπίτι ή που δεν έχει χαρεί πηγαίνοντας για έναν καφέ. Αυτά που μπαίνει σ’ έναν κλειστό χώρο που (αν κρίνουμε από τις ελάχιστες φωτογραφίες προπόνησης που ανεβάζει) δεν είναι και ο πιο όμορφος, δεν σε εξιτάρει κιόλας να πας για να προπονηθείς. Αλλά έχει πολλά μέτρα φόρα και ένα σκάμμα.
