Θεοφάνης Μαλκίδης
Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι 'Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι. Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί - μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι, στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα».
O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων, ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.
O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο,για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι, «παραπλανήθηκε»….
O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής, αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση, γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923, λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».
Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ, εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.
Στην περίπτωση των Ναζί, η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ, στα πρότυπα του Κεμάλ, θα μπορούσε να το κάνει πράξη. Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου!
Ο Κεμαλισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα, ένα νέο αξιακό σύστημα.
