Ο Ρούμπιο στην Πνύκα και η αφασία της δουλοπρέπειας

(Δρόμος, φύλλο 792, 10/10/26)

Η ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα αποτέλεσε ένα νέο επιθετικό κήρυγμα της φθίνουσας υπερδύναμης, μια διακήρυξη ανασύνταξης της αμερικανικής ισχύος και, δευτερευόντως, της «συλλογικής Δύσης». Με αρκετή δόση αμερικανικού σωβινισμού-πραγματισμού, ιστορικής αυθαιρεσίας και της γνωστής νοοτροπίας του αφέντη που απαιτεί από τους άλλους να συμμορφωθούν.

Το μήνυμα ήταν σαφές: Η παγκοσμιοποίηση και ο εφησυχασμός επέτρεψαν στους ανταγωνιστές της Δύσης να ισχυροποιηθούν. Η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ δεν είναι πλέον εξασφαλισμένη. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, τεχνολογική υπεροχή, στρατιωτική ενίσχυση και, πάνω απ’ όλα, θέληση για κυριαρχία.

Για να θεμελιώσει αυτή τη νέα σταυροφορία, ο Ρούμπιο επιστράτευσε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ανακάλυψε –ανιστόρητα και αυθαίρετα– στους αρχαίους Έλληνες την ατομικότητα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό ως βασικά χαρακτηριστικά που κληροδότησαν στη Δύση. Κατασκεύασε μάλιστα μια εκπληκτική ιστορική αλυσίδα: Αλέξανδρος, Καίσαρας, Καρλομάγνος, Κορτές! Η κατάκτηση και η επιβολή παρουσιάστηκαν ως αδιάκοπη εκδήλωση του δυτικού πνεύματος. Του οποίου τη σκυτάλη παρέλαβαν –ελέω Θεού, God bless America– οι ΗΠΑ.

Έτσι, οι αρχαίοι Έλληνες μεταμορφώνονται σε προδρόμους του σύγχρονου Αμερικανού κυρίαρχου. Και ο Κορτές, ο κατακτητής του Μεξικού, αποκτά θέση στην ένδοξη γενεαλογία του δυτικού πολιτισμού. Ούτε λόγος για αποικιοκρατία, εξόντωση λαών, λεηλασία, πολέμους, γενοκτονίες και υποδούλωση. Ασήμαντες λεπτομέρειες μπροστά στο μεγαλείο της δυτικής και αμερικανικής φιλοδοξίας.

Ο Ρούμπιο αδυνατεί να συλλάβει τα μεγάλα επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού: τον αναστοχασμό, τη διερώτηση, το μέτρο, την τραγικότητα της ανθρώπινης πορείας, τον Δήμο, τη Δημοκρατία, το θέατρο ως στοιχείο βασικό της κοινωνίας και της εκπαίδευσης των πολιτών, τα όρια της εξουσίας. Αυτό που έκανε σπουδαίο τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ήταν επίσης η δυνατότητα να βλέπει τον κόσμο από τη θέση του άλλου, όχι η λατρεία της ισχύος. Από αυτή τη μεγάλη ιστορική, πνευματική και πολιτική περιπέτεια γεννήθηκαν η φιλοσοφία, η τραγωδία και η δημοκρατική σκέψη.

«Κακομοίρηδες» της χώρας, τι τους κοιτάτε…

Ένα ακόμα κρεσέντο αλαζονείας και αντικοινωνικής (κόσμια έκφραση) συμπεριφοράς ήρθε να προσβάλει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Ο Χάρης Θεοχάρης, σε τηλεοπτική εκπομπή του Action24 σχετικά με την ακρίβεια, ανέφερε: «Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες». Αν η Ν.Δ. συγκεντρώνει το 30% (όπως δηλώνουν τα κατά παραγγελία γκάλοπ), τότε το υπόλοιπο 70% αποτελείται από «κακομοίρηδες». Ο κ. Θεοχάρης απλώς εξέφρασε την αλαζονεία των εκπροσώπων του πλούτου, της μειοψηφίας του 1% (82.000 εκατομμυριούχων και 21 δισεκατομμυριούχων) που απεχθάνεται και μισεί τον λαό, τον απλό άνθρωπο, τον φτωχό, αλλά παρ’ όλα αυτά ρίχνει και μερικά ψίχουλα στους άχρηστους κακομοίρηδες…

Πριν λίγο καιρό άλλος ένας τέτοιος είχε εκστομίσει το φοβερό «όποιος ομιλεί για μπάζωμα είναι για τα μπάζα»: ο ανεκδιήγητος κ. Φλωρίδης, μέγας τραμπούκος της σημερινής κυβέρνησης. Αυτός έβρισε το 85% του ελληνικού λαού.

Αλλά δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο. Ο Νταν Γιόργκενσεν, Επίτροπος Ενέργειας της Ε.Ε., δήλωσε στους Financial Times: «Έχουμε εκατομμύρια πολίτες που, ουσιαστικά, στο τέλος του μήνα, θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο να κρυώνουν ή να πεινάνε». Μάλιστα τους μέτρησε: περίπου 50 εκατομμύρια πολίτες…

Γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος

– από τον πόλεμο στο Ιράν στη σκιά ενός G2 –

Από Σύνταξη
- 26 Σεπτεμβρίου, 2026

Ένα μεγάλο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Δεν πρόκειται απλώς για συσσώρευση πολέμων και κρίσεων, αλλά για τον ταχύ κατακερματισμό της παλιάς παγκόσμιας τάξης, χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί μια νέα.

 Μαζί της εξαντλούνται πολλά από τα ερμηνευτικά σχήματα με τα οποία διαβάζαμε τον κόσμο. Η εγγενής αβεβαιότητα της «γυμνής μετάβασης» πάει μαζί με τη δυσκολία κατανόησης και πρόβλεψης. Επειδή, παρά την υπερσυσσώρευση πληροφοριών, δεν διαθέτουμε πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων και των ορίων των μεγάλων δυνάμεων, ούτε των βαθιών αλληλεξαρτήσεων που εξακολουθούν να τις συνδέουν. Ο πόλεμος με το Ιράν έκανε φανερό ότι στρατιωτική ισχύς, ενέργεια, θαλάσσιες οδοί, τεχνολογία, εμπορικές ροές και πολιτικές συμμαχίες αποτελούν πλέον πλευρές της ίδιας σύγκρουσης.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό της νέας κατάστασης είναι ότι οι συγκρούσεις παύουν να αποτελούν απομονωμένα μέτωπα. Ουκρανία, Μέση Ανατολή και ευρύτερη Ευρασία αλληλοσυνδέονται όλο και περισσότερο. Παράλληλα, παλιά εδαφικά ζητήματα επανέρχονται και εμφανίζονται νέες συμμαχίες. Το Σύμφωνο της Μέκκας (Σ. Αραβία-Τουρκία-Πακιστάν) είναι ένδειξη μιας εποχής κατά την οποία ακόμη και κράτη στενά συνδεδεμένα με τις ΗΠΑ αναζητούν μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας.

Όταν ο κόσμος αλλάζει επιταχυνόμενα – ξέφρενα…

Η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται το τελευταίο διάστημα από τις προεκλογικές κενές «διακηρύξεις» των κομμάτων από το βήμα της Θεσσαλονίκης, από την αποκάλυψη μιας εκτεταμένης μαφιοποίησης (βλέπε ό,τι σχετίζεται με κολωνακιώτικα «στέκια» όπου «τελείωσαν» τον Γιώργο Μαζωνάκη, και το πελατολόγιο αυτών των «ιδρυμάτων»), και λίγο –αλλά πολύ απειλητικά– γίνεται κάποιος λόγος για τον «δύσκολο χειμώνα» και την ενεργειακή κρίση, καθώς και για το τρίγωνο «Ελλάδα-Ισραήλ-Τουρκία».

Η πολιτική σφαίρα εξελίσσεται τάχατες σαν να μην υπάρχει μια πραγματικότητα ραγδαίων αλλαγών σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να μην διαπεράσουν ως μεγάλα κύματα όσα θα συμβούν στη χώρα και την περιοχή μας. Λες και έχει μεγάλη σημασία αν ο κ. Φλωρίδης θα πολιτευτεί στην Α΄ Θεσσαλονίκης, αν η κ. Κασιμάτη θα πάει ή όχι στο ΠΑΣΟΚ, αν ο τάδε τραγουδιστής ή αθλητής θα είναι στα ψηφοδέλτια.

Φυσικά δεν είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς θα έχουμε πολιτικές ανακατατάξεις. Όμως η πρόσληψη της πραγματικότητας χωρίς να βλέπουμε τη «μεγάλη εικόνα» των εξελίξεων εντός του περιβάλλοντος της ΠΟΛΥΚΡΙΣΗΣ, των ΠΟΛΕΜΩΝ, των ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ , στερεί την όποια δυνατότητα προσανατολισμού.

Την εβδομάδα που πέρασε είχαμε δύο πολύ σοβαρά γεγονότα, που υπογραμμίζουν το γεγονός πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη ΚΑΜΠΗ παγκόσμιας σημασίας, πολύ σημαντικότερη από το αποτέλεσμα των εκλογών στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στη Γερμανία και την άνοδο της ακροδεξιάς. Ποια ήταν τα δύο αυτά γεγονότα;

Πολυκρίση και μεταπρατισμός: Μια άνιση Ελλάδα απροστάτευτη στη θύελλα

 15 Σεπτεμβρίου, 2026

Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».

Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…

Η κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,2 δισ. ευρώ που μπορούν να δοθούν ως «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» σταδιακά μέχρι το τέλος του 2027∙ ο Τσίπρας πρότεινε ένα πακέτο περίπου 7 δισ., μέρος των οποίων θα προέλθει από μια «πατριωτική εισφορά» που πρέπει να δώσουν οι πιο πλούσιοι Έλληνες και υπολογίζεται σε 1,2 δισ.∙ ο Ανδρουλάκης θα μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης –σε δύο δόσεις– και του 13ου μισθού στο δημόσιο (τα οποία αποφεύγει ο Τσίπρας), για 120 δόσεις παντού και προστασία της κατοικίας. Επί της ουσίας όλα τα κόμματα κινούνται στη σφαίρα της αναδιανομής ενός ελάχιστου, μικρού τμήματος του ετήσιου εισοδήματος, ώστε να καταστεί κάπως ανεκτή η υπάρχουσα προκλητική ανισοκατανομή. «Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια», όπως επεσήμαινε το editorial του προηγούμενου φύλλου.
Οι σιωπές

Υπάρχουν όμως τεράστιες σιωπές σε βασικά ζητήματα: για την οικονομία και τον προσανατολισμό της συνολικά, για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις τάσεις ιδιαίτερα στη Δύση, για τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, για την ιδιαίτερη συμμαχία με το Ισραήλ, για τα προγράμματα και έργα που ήδη τρέχουν ή μέσω των οποίων ελπίζουν να διαχειριστούν την οικονομική πορεία.

🇬🇷Υπογράφουμε – Στηρίζουμε την προσφυγή των πολιτών και την προσπάθεια υπεράσπισης των ενεργειακών και παραγωγικών υποδομών της χώρας🚩.

✔️Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η αποξήλωση και κατεδάφιση σημαντικών ενεργειακών εγκαταστάσεων της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη. 

✔️Στο όνομα της απολιγνιτοποίησης απομακρύνεται βιομηχανικός εξοπλισμός, διαλύονται μεταλλικές κατασκευές και κατεδαφίζονται εγκαταστάσεις που αποτέλεσαν επί δεκαετίες μέρος του εθνικού συστήματος ηλεκτροπαραγωγής. 

✔️Σήμερα η διαδικασία αυτή αφορά και τους πέντε πύργους ψύξης του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού Αγίου Δημητρίου, καταστρέφοντας την ενεργειακή εφεδρεία της χώρας σε μια εποχή μάλιστα μεγάλης γεωπολιτικής, οικονομικής, ενεργειακής αβεβαιότητας.

✔️Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, πενήντα πολίτες από διαφορετικές περιοχές της χώρας, από διαφορετικούς κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη ζητώντας την παύση και ανάκληση των εργασιών κατεδάφισης των πέντε πύργων ψύξης. 

✔️Στηρίζουμε την προσφυγή τους γιατί θεωρούμε ότι η τύχη υποδομών τέτοιας στρατηγικής σημασίας δεν μπορεί να αποφασίζεται χωρίς διαφάνεια, λογοδοσία, δημόσιο διάλογο και ουσιαστική αξιολόγηση των ενεργειακών, περιβαλλοντικών, οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών.

✔️Οι υποδομές αυτές δημιουργήθηκαν σε διάστημα άνω των επτά δεκαετιών και αποτέλεσαν βασικό κορμό του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος. Συνδέθηκαν με τον εξηλεκτρισμό της χώρας, την ανάπτυξη της βιομηχανίας και την αξιοποίηση εγχώριων ενεργειακών πόρων. Γύρω τους δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο παραγωγικό και τεχνολογικό οικοσύστημα, με χιλιάδες εργαζόμενους, συσσωρευμένη τεχνογνωσία και σημαντική οικονομική δραστηριότητα.

Ελληνικοί Ιούληδες

Ελληνικοί Ιούληδες

• Ιουλιανά 1965, Κύπρος-Μεταπολίτευση 1974, «Βρώμικο ‘89», Δημοψήφισμα 2015

• Φέτος έχουμε το Πόρτο Γκρέκο και την Ελλάδα-κόμβο 

• Και προεκλογικό σεργιάνι των κομμάτων προς άγραν ψήφων με ψεύτικες υποσχέσεις

 • Ο Τόπος έχει ανάγκη από ένα πρωτότυπο, γνήσιο κίνημα για έναν άλλο ορίζοντα της χώρας και της κοινωνίας

Ελληνικοί Ιούληδες

Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του έτους, η «καρδιά» του καλοκαιριού. Το όνομά του το οφείλει στον Ιούλιο Καίσαρα, και οι Έλληνες ποιητές τον τίμησαν με πολλούς προσδιορισμούς. 

Ελύτης: 

«Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις δροσερό νερό». 

Ρίτσος: 

«Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων».

Βάρναλης:

 «Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι, που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια, στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια».

Η επαναφορά Τσίπρα ως «συμπληρώματος»

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

-23 Μαΐου, 2026

Η Μεσόγειος ζώνη πολέμου

• Ο πόλεμος μεταφέρεται στη Μεσόγειο 

• Ουκρανικά ντρόουν αλωνίζουν ανενόχλητα, η Σούδα είναι ορμητήριο των ΗΠΑ αλλά και στόχος, ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις κάνουν ρεσάλτα σε ελληνικές και κυπριακές θάλασσες, η Τουρκία προωθεί τη «Γαλάζια Πατρίδα»

 • Να πάμε κόντρα στον «ρεαλισμό του πολέμου, της υποτέλειας και της δορυφοροποίησης» που υπηρετεί το μεταπρατικό πολιτικό σύστημα

 • Μεγάλη η ανάγκη για ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, δημοκρατικής και κοινωνικής αλλαγής

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

Το πιο εντυπωσιακό όσων συμβαίνουν είναι ο επιβαλλόμενος αποπροσανατολισμός και η παρεπόμενη αδυναμία ιεράρχησης και διάκρισης ανάμεσα σε δευτερεύοντα, επιφανειακά, κατασκευασμένα σημεία/εικόνες/στιγμιότυπα, και σε ουσιαστικά, πρωτεύοντα, καθοριστικά, προετοιμαζόμενα και άκρως επικίνδυνα.

Τώρα μάλιστα που έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, όλα τα τύμπανα βαράνε μαζί ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από τα μείζονα και ουσιαστικά, και να στραφεί στις ειδικές στοχεύσεις, στα κουτσομπολιά, στις μεταγραφές, στα ποσοστά κ.ο.κ. Θα δοκιμαστούν έντονα η σοβαρότητα, η κριτική σκέψη, η αναγκαία ιεράρχηση. Το πιθανότερο είναι να αλλοιωθούν οι ανάγκες και η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια, και να λειτουργήσει ξανά η εκλογική διαδικασία ως εκτονωτικός μηχανισμός μέσω αυταπατών και ψεύτικων υποσχέσεων.

Ανούσιοι πανηγυρισμοί, και αγώνες με ιδιαίτερη σημασία

Όλος ο συστημικός κόσμος πανηγυρίζει για τον διορισμό του κ. Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup. Ο κ. Μητσοτάκης μιλά για «ημέρα περηφάνειας», ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να τον συγχαρούν. Ξεχνούν όμως ότι το Eurogroup είναι ένα άτυπο όργανο που δεν λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις· οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Συνόδους Κορυφής, ενώ το Eurogroup έχει απλώς τον ρόλο του στενού συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών της Ευρωζώνης.

Οι πανηγυρισμοί παρουσιάζονται ως αναγνώριση ενός δυναμικού comeback της χώρας στα «ευρωπαϊκά σαλόνια» μετά τις περιπέτειες της Χρεοκοπίας και των –μη ληξάντων– Μνημονίων. Ξεχνούν ότι ανάλογες θέσεις κατέλαβαν και υπουργοί χωρών που είχαν περάσει από (ηπιότερα) Μνημόνια: ο Μάριο Σεντένο από την Πορτογαλία, ο Πασκάλ Ντόναχιου από την Ιρλανδία, και ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός.

Πανηγυρίζουν επίσης διότι ο κ. Πιερρακάκης διορίστηκε «ομόφωνα» μετά την απόσυρση του Βέλγου υποψηφίου Βαν Πετέγκεμ. Γιατί αποσύρθηκε ο Βέλγος; Την απάντηση τη δίνει το διεθνές ειδησεογραφικό μέσο Politico:

«Ωστόσο, η συνεχιζόμενη απροθυμία του Βελγίου να στηρίξει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αξιοποίηση της χρηματικής αξίας των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ένα δάνειο αποζημιώσεων ύψους 165 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, τελικά συνέβαλε στην ήττα του Βαν Πετέγκεμ».

Ο κ. Πιερρακάκης έχει δηλώσει πως δεν θα φέρει αντιρρήσεις σε τίποτα: αξιοποίηση (αρπαγή-ληστεία) των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων υπέρ της Ουκρανίας, εναρμόνιση πολιτικών για στροφή στην πολεμική οικονομία, πλήρη «απελευθέρωση των αγορών», προώθηση του ψηφιακού ευρώ, αρπαγή αποθεματικών ταμείων και αποταμιεύσεων. Δηλαδή συνέχιση της σκληρής, πανευρωπαϊκής λιτότητας ώστε η «Ευρώπη» να αντέξει την κρίση και τον διεθνή ανταγωνισμό. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Ποια Ευρώπη;

Κοινωνίες σε "γυμνή μετάβαση" - "Η Ελλάδα που χάνεται,"-"Η Ελλάδα που θέλουμε"

➡️ Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για την γεωπολιτική, την οικονομία, την δικαιοσύνη, την τεχνολογία αιχμής τα κρίσιμα διακυβεύματα και τις κοινωνίες στην εποχή της βίαιης γυμνής μετάβασης, στην απροσδιοριστία και την αβεβαιότητα των νέων συνθηκών. Οι μετασχηματισμοί και οι συνέπειες τους στον κόσμο, την Ευρώπη και την Ελλάδα.

🔵 Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο θεωρητικός της πολιτικής ανάλυσης, συνδιοργανωτής του 2ου πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, με πολυθεματικό επίκεντρο " Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε!" και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

⭕️ Μαρία Καραμανώφ, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και επίτιμη Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας

⭕️ Σωτήρης Μητραλέξης, Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων

📍 Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές και ανατοποθετήσεις σε έναν πολυπολικό κόσμο και οι επιδράσεις από την Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, στην Αφρική και την Λατινική Αμερική, το παζλ της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας και η πίεση στον Ελληνισμό σε Κύπρο και Ελλάδα

Αλλαγή φρουράς με ίδιο καρτέλ

✍️ Το πρωτοσέλιδο και η ύλη του Δρόμου που κυκλοφορεί στα περίπτερα | Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2025

Όλα θα αλλάξουν... για να μείνουν ίδια;

• Η κυβέρνηση πανηγυρίζει την αμερικανική απόβαση, αλλά προμηνύεται αλλαγή φρουράς
• Μέχρι τότε, «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε»
• Ποια αντιπολίτευση; Όλοι εντός του ίδιου πλαισίου εξάρτησης και ενδοτισμού
• Προληπτική πανστρατιά ολιγαρχών-ΜΜΕ-κομμάτων ενάντια σε κάθε προοπτική που δεν θα ελέγχουν
• Χρειάζεται μια μεγάλη λαϊκή μεταπολίτευση, μια διαφορετική κοινωνική και εθνική πορεία


- 15 Νοεμβρίου, 2025

Οκ. Μητσοτάκης ένοιωσε την αγάπη των αγροτών για όσα καλά έκανε για τη χώρα και τους ίδιους, και αναγκάστηκε να φυγαδευτεί μέσα από τα χωράφια στην Αλεξανδρούπολη για να ξεφύγει από το μπλόκο τους. Πήρε και εκεί ένα μήνυμα, αφού ήρθε σε επαφή με τη λαϊκή πραγματικότητα-κατακραυγή. Η φυγάδευση έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα. Πολλοί θυμήθηκαν τα ελικόπτερα…

Νέα αμερικανική απόβαση

(Δρόμος, φύλλο 750, 1/11/25)

Επιτέλους ήρθε η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα κα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ήρθε με αμερικάνικο και τραμπικό τρόπο. Με τιμές και πανηγύρια, με πάρτι, δεξιώσεις, γκαλά, φωτογραφήσεις. Η επικοινωνία και η εικόνα βρίσκονται στο τιμόνι, και πρέπει η γκλαμουριά να φαίνεται, να κράζει. Βομβαρδιζόμαστε ακόμη και με λεπτομέρειες για όσους και όσες θα πάρουν την ποθητή πρόσκληση να παραστούν, τι ένδυμα πρέπει να φορούν, τι μενού θα φάνε. Έρχεται, έφτασε η Κίμπερλι , και αυτό είναι πρώτη είδηση.

Δικαιολογημένα. Στην νεο-αποικία της Ελλάδας έρχεται η νέα πρέσβειρα ως ειδική απεσταλμένη του κ. Τραμπ (μετά από πολύμηνη προετοιμασία – εκπαίδευση – αναμονή), και «κουβαλά» μια ορισμένη πολιτική για τη χώρα: Πρώτον, να υπηρετήσει στενά και με σθένος την πολιτική Τραμπ, δηλαδή μπίζνες σε ενέργεια, άμυνα (παραγγελίες εξοπλισμών, διεύρυνση στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ελλάδα). Δεύτερον, να προωθήσει τις αναγκαίες γεωπολιτικές διευθετήσεις για Κυπριακό, Αιγαίο, Ελληνοτουρκικά σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Τρίτον, να περιορίσει την όποια δραστηριότητα των Κινέζων και των Ρώσων στην περιοχή (Cosco, ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο). Τέταρτον, να παρέμβει και στην εκκαθάριση – αναμόρφωση – ανακύκλωση του πολιτικού σκηνικού, πάντα σύμφωνα με τα αμερικάνικα συμφέρονται. Δεν είναι και λίγα όλα αυτά.

Φτωχοποίηση για τους πολλούς, προκλητικός πλουτισμός για τους λίγους

Από δρόμος
- 23 Σεπτεμβρίου, 2025

Ηεικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση μετά τη ΔΕΘ, με τη στήριξη των ΜΜΕ έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την καθημερινότητα της πλειοψηφίας. Οι αναλύσεις για «παροχές» και «ενίσχυση» των συνταξιούχων ή της μέσης οικογένειας δεν πείθουν, αφού η πραγματικότητα διαψεύδει κάθε κυβερνητικό αφήγημα. Με εισόδημα γύρω στα 950 ευρώ καθαρά, όταν οι τιμές τρέχουν με ρυθμούς πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, τα ενοίκια καλπάζουν, η ιδιωτική δαπάνη για υγεία έχει εκτιναχθεί στο 39% (έναντι 14,3% στην Ε.Ε.) και το 50% του πληθυσμού δεν μπορεί να πάει ούτε λίγες μέρες διακοπές, το αφήγημα της «ανάπτυξης για όλους» μοιάζει με κακόγουστο αστείο.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά 1,9% το α΄ τρίμηνο του 2025 σε σχέση με πέρυσι, ενώ η Eurostat καταγράφει 1,5 εκατ. Έλληνες σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης. Η Ελλάδα παραμένει σταθερά στον πάτο της Ε.Ε., δίπλα σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Την ίδια στιγμή όμως, κάποιοι βγαίνουν πολλαπλά κερδισμένοι. Οι εισηγμένες επιχειρήσεις σημείωσαν ρεκόρ κερδοφορίας το 2024 (11,5 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη) και συνέχισαν ανοδικά το 2025. Το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ μειώθηκε από 36,8% το 2019 σε 35% το 2024, ενώ το μερίδιο των κερδών αυξήθηκε από 48,3% σε 50,2%. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης –μειώσεις φόρων σε επιχειρήσεις και μερίσματα, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, διατήρηση υψηλών έμμεσων φόρων, επιδοτήσεις και απευθείας αναθέσεις– λειτουργούν με μαθηματική ακρίβεια προς όφελος των λίγων.

Διημερίδα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στη Μυτιλήνη

⚡Διημερίδα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στη Μυτιλήνη

📅20-21 Αυγούστου | Τμήμα Γεωγραφίας παν. Αιγαίου

👉Στην Μυτιλήνη είναι ο επόμενος σταθμός του συνεδρίου για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα, όπου στις 20 & 21 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί διημερίδα με θέμα: 

Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων:  

Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας. 

Επιδιώκοντας να προσεγγίσουμε ένα αρκετά κρίσημο, αν και συχνά αποσιωπημένο, θέμα όπως αυτό της ολοένα και εντεινόμενης τουρκικής διείσδυσης - οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής - στον ελλαδικό χώρο, η διημερίδα θα προσπαθήσει να αναδείξει τις επιπτώσεις και τους κίνδυνους αυτού τόσο συνολικά, όσο και πιο ειδικά για τις ευαίσθητες ακριτικές περιοχές.

 Ταυτόχρονα, θα εξεταστεί η εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η τροπή που αυτές παίρνουν σε μια ταραγμένη γεωπολιτικά περίοδο, όπως η σημερινή, ενώ θα αναζητηθούν οι όροι ανάσχεσης της τάσης δορυφοροποίησης εστιάζοντας σε μέτρα ενίσχυσης της ανθεκτικότητας της ελληνική περιφέρειας. 

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί λίγους μήνες πριν το 2ο συνέδριο μας με γενικό τίτλο “Η Ελλάδα που χάνεται. Η Ελλάδα που θέλουμε” (Νοέμβριος 2025, Αθήνα), και έρχεται σαν προάγγελος αυτού, προετοιμάζοντας το έδαφος του διαλόγου για ένα από τα κρίσιμα ζητήματα που θα το απασχολήσουν.

🔎Δείτε παρακάτω το πρόγραμμα όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα.

Πρόγραμμα:

👉1η Θεματική: 

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε έναν ταραγμένο κόσμο

⌚Τετάρτη 20 Ιουλίου | 18:00-21:00 | Αμφιθέατρο Γεωγραφίας

Ομιλητές:

◼️Ρούντι Ρινάλντι – Εκδότης της εφημερίδας «Δρόμος»

◼️Χρύσανθος Τάσσης – Πολιτικός Επιστήμονας. Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

◼️Βασίλης Φούσκας – Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου

Σχέδιο: «Λιγότερη Ελλάδα»

Δρόμος της Αριστεράς 

Editorial 5 Ιουλίου 2025

Τι είναι μια Ελλάδα με ρημαγμένο σιδηρόδρομο; Τι είναι μια Ελλάδα με δημόσια περιουσία υποθηκευμένη για 99 χρόνια; Τι είναι μια Ελλάδα με αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή στον αναπνευστήρα των επιδοτήσεων; Τι είναι μια Ελλάδα με κομμένο τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε διαχρονικά με τις ελληνικές και ορθόδοξες κοινότητες στη Μ. Ανατολή; Τι είναι μια Ελλάδα εγκλωβισμένη στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, που χρειάζεται άδεια από την Τουρκία για οποιαδήποτε ενέργεια στο Αιγαίο; Τι είναι μια Ελλάδα με ανατιναγμένες εργασιακές σχέσεις, με ωράρια-λάστιχο στις γαλέρες της «βαριάς μας βιομηχανίας» και με τσαλαπατημένη την αξιοπρέπεια των ανθρώπων του μόχθου; Τι είναι μια Ελλάδα με ένα μεγάλο μέρος της νέας γενιάς στο εξωτερικό και ένα άλλο μεγάλο μέρος στον τόπο του, αλλά υπό διαρκή ασφυξία;

Δεν είναι ρητορικές οι ερωτήσεις. Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για όλους μας, εθνικά και κοινωνικά, συλλογικά και ατομικά, αυτή η συνθήκη απώλειας της ίδιας μας της χώρας. Δεν είναι οι «χρόνιες παθογένειες» που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση. Το σχέδιο «Λιγότερη Ελλάδα» δοκιμάζεται (με όρους νεοαποικιακού πειράματος) και επιβάλλεται με επιτυχία εδώ και χρόνια. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 2005 όταν, κατά την ορκωμοσία ως ΠτΔ του Κ. Παπούλια, η τότε πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη είχε αναφέρει και τα παρακάτω:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μια 5ετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν(!) χάριν της ειρήνης και της ευημερίας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά ίσως και να παραβιάζονται(!) από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων, και πάντως η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Τρία σημειώματα για τη συγκυρία

του Ρούντι Ρινάλντι

Το παρόν κείμενο χωρίζεται σε τρία μέρη. Τρία διαφορετικά σημειώματα για τη συγκυρία που βιώνουμε, τα οποία μπορεί να μοιάζουν «ανεξάρτητα» μεταξύ τους αλλά, πιστέψτε με, συνδέονται έντονα:

1 Η εισβολή του πολέμου (και στην καθημερινότητά μας)

Κοντεύουν 3 χρόνια πολέμων αρκετά διεθνοποιημένων και σημαντικών, και μάλλον πρέπει να γίνει συνείδηση ότι το γεγονός του πολέμου θα μας συντροφέψει για πολλά χρόνια. Θα υπάρχει ο πόλεμος, θα κυριαρχεί ως μοτίβο, ως κεντρική ιδέα. Η ανακωχή, οι εκεχειρίες, οι εκκλήσεις για ειρήνη θα είναι περιορισμένες ανάπαυλες ή ευχές, χωρίς να σταματούν την «πολιτική με αιματοχυσία». Η τάση προς τον πόλεμο δεν μπορεί να ανακοπεί με ευχές και ψευτιές. Δεν είναι πρώτη φορά που η ανθρωπότητα, στη σύγχρονη εποχή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Μεγάλο Πόλεμο, την προετοιμασία του και τη διεξαγωγή του. Ζούμε έναν παράξενο Μεσοπόλεμο λίγο πριν από μια μεγάλη παγκόσμια σύγκρουση. Δεν είναι πρώτη φορά που η διανόηση, τα ανήσυχα και σκεπτόμενα πνεύματα, οι άνθρωποι που αντιστέκονται στην καταστροφή και τον θάνατο, θα πρέπει να αναμετρηθούν με τον πόλεμο και τη φρίκη του. Θα πρέπει να μείνουν όρθιοι και προπάντων ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Ο πόλεμος εκβαρβαρίζει και αποκτηνώνει τον άνθρωπο. Τον μετατρέπει σε μηχανή που σκοτώνει. Σκεπάζει τη σκέψη και την ανθρωπιά. Επιτρέψτε μου να μεταφέρω εδώ μια ανάρτηση της ποιήτριας Μαρίας Μανδάλου που περιγράφει περίτεχνα αυτό που βιώνουμε:

Η ανθρωπότητα μπροστά σε τεράστιους κινδύνους

Η επίθεση Ισραήλ-ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν προκαλεί τον μεγαλύτερο πόλεμο που γνώρισε η κομβική περιοχή της Μέσης Ανατολής τις τελευταίες δεκαετίες, οδηγώντας την περιοχή (αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα) σε ένα μεταίχμιο χωρίς επιστροφή, σε μια γενίκευση του πολέμου, ίσως σε μια τεράστια πυρηνική καταστροφή. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «αμυντικής» στάσης του Ισραήλ, αλλά ενός σχεδιασμού που έχει εκπονηθεί εδώ και πολλά χρόνια από ΗΠΑ και Ισραήλ. Πρόκειται για την υλοποίηση του στρατηγικού σχεδιασμού για τη Νέα Μεγάλη Μέση Ανατολή, που μπαίνει με ιδιαίτερη ζέση σε εφαρμογή από τον Οκτώβριο του 2023, όταν ξεκίνησε ο νέος πόλεμος που τώρα κλιμακώνεται με τη σχεδιασμένη επίθεση κατά του Ιράν.

Το σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ προωθήθηκε σπονδυλωτά. Πρώτα με την ισοπέδωση της Γάζας και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Με πρόβες στη συνέχεια (εξόντωση του Ιρανού προέδρου και του ΥΠΕΞ με την «περίεργη» πτώση του ελικοπτέρου τους). Ακολούθησε ο Λίβανος, οι βομβαρδισμοί του νότου και της Βηρυτού, η δολοφονία της ηγεσίας της Χεζμπολά. Μετά ήρθε η σειρά της Συρίας (πτώση καθεστώτος Άσαντ και τριχοτόμηση). Και τέλος ο βασικός εχθρός, το Ιράν, που –όντας μεγάλη χώρα και σύμμαχος Ρωσίας και Κίνας– πρέπει να βγει από τη μέση, να γυρίσει 50-60-70 χρόνια πίσω. Όλα αυτά το Ισραήλ μόνο του δεν μπορούσε να τα πετύχει. Σε όλες τις φάσεις είχε την αμέριστη στήριξη ολόκληρης της Δύσης. Το δολοφονικό σιωνιστικό κράτος δρα ως εμπρηστής πολέμου, ως εκτελεστής της συλλογικής και «ανθρωπιστικής-δικαιωματικής» Δύσης, ως μακρύ χέρι του Δυτικού ιμπεριαλισμού.

👉Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο: Η Ελλάδα που χάνεται. ✅Η Ελλάδα που θέλουμε!

👉Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο:

Η Ελλάδα που χάνεται.

✅Η Ελλάδα που θέλουμε!

Αποτελεί συλλογικό βίωμα, και όλο και πιο κοινή διαπίστωση, πως τα προβλήματα στη χώρα μας διευρύνονται κι αγγίζουν πλέον την υπαρξιακή της διάσταση. Την ίδια στιγμή, οι απαντήσεις που δίνονται από τις εγχώριες ελίτ μοιάζουν να τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αντί να ανοίγουν διεξόδους προς ένα μέλλον εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αναζωογόνησης. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του- φέρει τεράστιες ευθύνες και μπλοκάρει κάθε δυνατότητα διαφορετικής πορείας της χώρας και της κοινωνίας. Είναι σε βαθιά διάσταση με την κοινωνία, βαθαίνει πολλαπλά την κρίση και εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

Στον πυρήνα του υπαρξιακού προβλήματος συναντάμε μια κοινωνία χωρίς φωνή, χωρίς Τόπο, χωρίς κινούσα στρατηγική ιδέα για την προοπτικής της, αμήχανη – κατακερματισμένη, χειραγωγημένη, αποπροσανατολισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Μια κοινωνία όμως που στις ελπιδοφόρες στιγμές δείχνει ότι μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην πορεία των πραγμάτων με τη μαζική της παρουσία, κατανοώντας βαθιά, με τρόπο βιωματικό, πως δεν μπορεί να περιμένει έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Σε αυτή την αντιφατική αλλά παρούσα κοινωνική διαθεσιμότητα, που σε συνθήκες ασφυξίας ψάχνει για «οξυγόνο» και δρόμο προς το μέλλον, επικεντρώνεται η προσπάθειά μας, προσπαθώντας να διαβάσουμε προσεκτικά το χαρακτήρα της.

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του πρώτου Συνεδρίου τον Μάιο του 2024 και τις προσδοκίες που αυτό δημιούργησε, προχωρούμε στο δεύτερο Συνέδριο με επίκεντρο την αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας και με τίτλο «Η Ελλάδα που θέλουμε», αναζητώντας τους ορθούς όρους πραγμάτωσής της.

Η μεγάλη (και συνένοχη) σιωπή των «ειδικών»

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Ζούμε μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή. Τη σιωπή των επιστημόνων, των συλλόγων τους, των επιμελητηρίων, των τμημάτων των Πανεπιστημίων. Τη σιωπή των διανοούμενων, των ακαδημιών. Μόνο μια μειοψηφία (όπως σε κάθε εποχή σκλαβιάς και φίμωσης) βρίσκει το θάρρος να σηκώσει ανάστημα και να υπερασπιστεί την Αλήθεια. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στις μέρες μας για το συστημικό έγκλημα των Τεμπών. Αλλά όχι μόνο. Η σιωπή αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα. Δεν μιλούν καθόλου για το πώς διαλύεται μια ολόκληρη χώρα, πώς αποσυντίθεται μια κοινωνία, πώς διασκορπίζονται αξίες και νοήματα.

Η σιωπή όλων αυτών ζητά την ερμηνεία της: Είναι μια εξαγορασμένη ουδετερότητα. Είναι σφράγισμα στομάτων από φόβο ή σκοπιμότητα. «Ας μην ανακατευόμαστε, ας κοιτάμε την δουλειά μας, ας έχουμε καλές σχέσεις με την εξουσία, να εξασφαλίζουμε προγράμματα και χορηγούς, να προωθούμε την καριέρα μας». Αν ανοίξουμε το στόμα μας, αν πούμε αυτά που ξέρουμε, μας έφαγε μαύρο σκοτάδι. Οπότε σιωπή, «ουδετερότητα», ασάφεια. «Καριέρα», «καλές σχέσεις» και δημοσιοσχεσιτισμός. Δεν υπάρχει η Ιερά Εξέταση, αλλά υπάρχουν οι «κόφτες» και το κυνηγητό για όσους τολμήσουν να υπηρετήσουν την Αλήθεια.