Ελληνικοί Ιούληδες

Ελληνικοί Ιούληδες

• Ιουλιανά 1965, Κύπρος-Μεταπολίτευση 1974, «Βρώμικο ‘89», Δημοψήφισμα 2015

• Φέτος έχουμε το Πόρτο Γκρέκο και την Ελλάδα-κόμβο 

• Και προεκλογικό σεργιάνι των κομμάτων προς άγραν ψήφων με ψεύτικες υποσχέσεις

 • Ο Τόπος έχει ανάγκη από ένα πρωτότυπο, γνήσιο κίνημα για έναν άλλο ορίζοντα της χώρας και της κοινωνίας

Ελληνικοί Ιούληδες

Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του έτους, η «καρδιά» του καλοκαιριού. Το όνομά του το οφείλει στον Ιούλιο Καίσαρα, και οι Έλληνες ποιητές τον τίμησαν με πολλούς προσδιορισμούς. 

Ελύτης: 

«Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις δροσερό νερό». 

Ρίτσος: 

«Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων».

Βάρναλης:

 «Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι, που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια, στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια».

Η επαναφορά Τσίπρα ως «συμπληρώματος»

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

-23 Μαΐου, 2026

Η Μεσόγειος ζώνη πολέμου

• Ο πόλεμος μεταφέρεται στη Μεσόγειο 

• Ουκρανικά ντρόουν αλωνίζουν ανενόχλητα, η Σούδα είναι ορμητήριο των ΗΠΑ αλλά και στόχος, ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις κάνουν ρεσάλτα σε ελληνικές και κυπριακές θάλασσες, η Τουρκία προωθεί τη «Γαλάζια Πατρίδα»

 • Να πάμε κόντρα στον «ρεαλισμό του πολέμου, της υποτέλειας και της δορυφοροποίησης» που υπηρετεί το μεταπρατικό πολιτικό σύστημα

 • Μεγάλη η ανάγκη για ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, δημοκρατικής και κοινωνικής αλλαγής

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

Το πιο εντυπωσιακό όσων συμβαίνουν είναι ο επιβαλλόμενος αποπροσανατολισμός και η παρεπόμενη αδυναμία ιεράρχησης και διάκρισης ανάμεσα σε δευτερεύοντα, επιφανειακά, κατασκευασμένα σημεία/εικόνες/στιγμιότυπα, και σε ουσιαστικά, πρωτεύοντα, καθοριστικά, προετοιμαζόμενα και άκρως επικίνδυνα.

Τώρα μάλιστα που έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, όλα τα τύμπανα βαράνε μαζί ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από τα μείζονα και ουσιαστικά, και να στραφεί στις ειδικές στοχεύσεις, στα κουτσομπολιά, στις μεταγραφές, στα ποσοστά κ.ο.κ. Θα δοκιμαστούν έντονα η σοβαρότητα, η κριτική σκέψη, η αναγκαία ιεράρχηση. Το πιθανότερο είναι να αλλοιωθούν οι ανάγκες και η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια, και να λειτουργήσει ξανά η εκλογική διαδικασία ως εκτονωτικός μηχανισμός μέσω αυταπατών και ψεύτικων υποσχέσεων.

Ανούσιοι πανηγυρισμοί, και αγώνες με ιδιαίτερη σημασία

Όλος ο συστημικός κόσμος πανηγυρίζει για τον διορισμό του κ. Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup. Ο κ. Μητσοτάκης μιλά για «ημέρα περηφάνειας», ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σπεύδουν να τον συγχαρούν. Ξεχνούν όμως ότι το Eurogroup είναι ένα άτυπο όργανο που δεν λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις· οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Συνόδους Κορυφής, ενώ το Eurogroup έχει απλώς τον ρόλο του στενού συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών της Ευρωζώνης.

Οι πανηγυρισμοί παρουσιάζονται ως αναγνώριση ενός δυναμικού comeback της χώρας στα «ευρωπαϊκά σαλόνια» μετά τις περιπέτειες της Χρεοκοπίας και των –μη ληξάντων– Μνημονίων. Ξεχνούν ότι ανάλογες θέσεις κατέλαβαν και υπουργοί χωρών που είχαν περάσει από (ηπιότερα) Μνημόνια: ο Μάριο Σεντένο από την Πορτογαλία, ο Πασκάλ Ντόναχιου από την Ιρλανδία, και ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός.

Πανηγυρίζουν επίσης διότι ο κ. Πιερρακάκης διορίστηκε «ομόφωνα» μετά την απόσυρση του Βέλγου υποψηφίου Βαν Πετέγκεμ. Γιατί αποσύρθηκε ο Βέλγος; Την απάντηση τη δίνει το διεθνές ειδησεογραφικό μέσο Politico:

«Ωστόσο, η συνεχιζόμενη απροθυμία του Βελγίου να στηρίξει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αξιοποίηση της χρηματικής αξίας των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ένα δάνειο αποζημιώσεων ύψους 165 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, τελικά συνέβαλε στην ήττα του Βαν Πετέγκεμ».

Ο κ. Πιερρακάκης έχει δηλώσει πως δεν θα φέρει αντιρρήσεις σε τίποτα: αξιοποίηση (αρπαγή-ληστεία) των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων υπέρ της Ουκρανίας, εναρμόνιση πολιτικών για στροφή στην πολεμική οικονομία, πλήρη «απελευθέρωση των αγορών», προώθηση του ψηφιακού ευρώ, αρπαγή αποθεματικών ταμείων και αποταμιεύσεων. Δηλαδή συνέχιση της σκληρής, πανευρωπαϊκής λιτότητας ώστε η «Ευρώπη» να αντέξει την κρίση και τον διεθνή ανταγωνισμό. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Ποια Ευρώπη;

Κοινωνίες σε "γυμνή μετάβαση" - "Η Ελλάδα που χάνεται,"-"Η Ελλάδα που θέλουμε"

➡️ Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για την γεωπολιτική, την οικονομία, την δικαιοσύνη, την τεχνολογία αιχμής τα κρίσιμα διακυβεύματα και τις κοινωνίες στην εποχή της βίαιης γυμνής μετάβασης, στην απροσδιοριστία και την αβεβαιότητα των νέων συνθηκών. Οι μετασχηματισμοί και οι συνέπειες τους στον κόσμο, την Ευρώπη και την Ελλάδα.

🔵 Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο θεωρητικός της πολιτικής ανάλυσης, συνδιοργανωτής του 2ου πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, με πολυθεματικό επίκεντρο " Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε!" και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

⭕️ Μαρία Καραμανώφ, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και επίτιμη Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας

⭕️ Σωτήρης Μητραλέξης, Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων

📍 Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές και ανατοποθετήσεις σε έναν πολυπολικό κόσμο και οι επιδράσεις από την Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, στην Αφρική και την Λατινική Αμερική, το παζλ της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας και η πίεση στον Ελληνισμό σε Κύπρο και Ελλάδα

Αλλαγή φρουράς με ίδιο καρτέλ

✍️ Το πρωτοσέλιδο και η ύλη του Δρόμου που κυκλοφορεί στα περίπτερα | Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2025

Όλα θα αλλάξουν... για να μείνουν ίδια;

• Η κυβέρνηση πανηγυρίζει την αμερικανική απόβαση, αλλά προμηνύεται αλλαγή φρουράς
• Μέχρι τότε, «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε»
• Ποια αντιπολίτευση; Όλοι εντός του ίδιου πλαισίου εξάρτησης και ενδοτισμού
• Προληπτική πανστρατιά ολιγαρχών-ΜΜΕ-κομμάτων ενάντια σε κάθε προοπτική που δεν θα ελέγχουν
• Χρειάζεται μια μεγάλη λαϊκή μεταπολίτευση, μια διαφορετική κοινωνική και εθνική πορεία


- 15 Νοεμβρίου, 2025

Οκ. Μητσοτάκης ένοιωσε την αγάπη των αγροτών για όσα καλά έκανε για τη χώρα και τους ίδιους, και αναγκάστηκε να φυγαδευτεί μέσα από τα χωράφια στην Αλεξανδρούπολη για να ξεφύγει από το μπλόκο τους. Πήρε και εκεί ένα μήνυμα, αφού ήρθε σε επαφή με τη λαϊκή πραγματικότητα-κατακραυγή. Η φυγάδευση έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα. Πολλοί θυμήθηκαν τα ελικόπτερα…

Νέα αμερικανική απόβαση

(Δρόμος, φύλλο 750, 1/11/25)

Επιτέλους ήρθε η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα κα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ήρθε με αμερικάνικο και τραμπικό τρόπο. Με τιμές και πανηγύρια, με πάρτι, δεξιώσεις, γκαλά, φωτογραφήσεις. Η επικοινωνία και η εικόνα βρίσκονται στο τιμόνι, και πρέπει η γκλαμουριά να φαίνεται, να κράζει. Βομβαρδιζόμαστε ακόμη και με λεπτομέρειες για όσους και όσες θα πάρουν την ποθητή πρόσκληση να παραστούν, τι ένδυμα πρέπει να φορούν, τι μενού θα φάνε. Έρχεται, έφτασε η Κίμπερλι , και αυτό είναι πρώτη είδηση.

Δικαιολογημένα. Στην νεο-αποικία της Ελλάδας έρχεται η νέα πρέσβειρα ως ειδική απεσταλμένη του κ. Τραμπ (μετά από πολύμηνη προετοιμασία – εκπαίδευση – αναμονή), και «κουβαλά» μια ορισμένη πολιτική για τη χώρα: Πρώτον, να υπηρετήσει στενά και με σθένος την πολιτική Τραμπ, δηλαδή μπίζνες σε ενέργεια, άμυνα (παραγγελίες εξοπλισμών, διεύρυνση στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ελλάδα). Δεύτερον, να προωθήσει τις αναγκαίες γεωπολιτικές διευθετήσεις για Κυπριακό, Αιγαίο, Ελληνοτουρκικά σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Τρίτον, να περιορίσει την όποια δραστηριότητα των Κινέζων και των Ρώσων στην περιοχή (Cosco, ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο). Τέταρτον, να παρέμβει και στην εκκαθάριση – αναμόρφωση – ανακύκλωση του πολιτικού σκηνικού, πάντα σύμφωνα με τα αμερικάνικα συμφέρονται. Δεν είναι και λίγα όλα αυτά.

Φτωχοποίηση για τους πολλούς, προκλητικός πλουτισμός για τους λίγους

Από δρόμος
- 23 Σεπτεμβρίου, 2025

Ηεικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση μετά τη ΔΕΘ, με τη στήριξη των ΜΜΕ έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την καθημερινότητα της πλειοψηφίας. Οι αναλύσεις για «παροχές» και «ενίσχυση» των συνταξιούχων ή της μέσης οικογένειας δεν πείθουν, αφού η πραγματικότητα διαψεύδει κάθε κυβερνητικό αφήγημα. Με εισόδημα γύρω στα 950 ευρώ καθαρά, όταν οι τιμές τρέχουν με ρυθμούς πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, τα ενοίκια καλπάζουν, η ιδιωτική δαπάνη για υγεία έχει εκτιναχθεί στο 39% (έναντι 14,3% στην Ε.Ε.) και το 50% του πληθυσμού δεν μπορεί να πάει ούτε λίγες μέρες διακοπές, το αφήγημα της «ανάπτυξης για όλους» μοιάζει με κακόγουστο αστείο.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά 1,9% το α΄ τρίμηνο του 2025 σε σχέση με πέρυσι, ενώ η Eurostat καταγράφει 1,5 εκατ. Έλληνες σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης. Η Ελλάδα παραμένει σταθερά στον πάτο της Ε.Ε., δίπλα σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Την ίδια στιγμή όμως, κάποιοι βγαίνουν πολλαπλά κερδισμένοι. Οι εισηγμένες επιχειρήσεις σημείωσαν ρεκόρ κερδοφορίας το 2024 (11,5 δισ. ευρώ καθαρά κέρδη) και συνέχισαν ανοδικά το 2025. Το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ μειώθηκε από 36,8% το 2019 σε 35% το 2024, ενώ το μερίδιο των κερδών αυξήθηκε από 48,3% σε 50,2%. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης –μειώσεις φόρων σε επιχειρήσεις και μερίσματα, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, διατήρηση υψηλών έμμεσων φόρων, επιδοτήσεις και απευθείας αναθέσεις– λειτουργούν με μαθηματική ακρίβεια προς όφελος των λίγων.

Διημερίδα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στη Μυτιλήνη

⚡Διημερίδα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στη Μυτιλήνη

📅20-21 Αυγούστου | Τμήμα Γεωγραφίας παν. Αιγαίου

👉Στην Μυτιλήνη είναι ο επόμενος σταθμός του συνεδρίου για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα, όπου στις 20 & 21 Αυγούστου θα πραγματοποιηθεί διημερίδα με θέμα: 

Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων:  

Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας. 

Επιδιώκοντας να προσεγγίσουμε ένα αρκετά κρίσημο, αν και συχνά αποσιωπημένο, θέμα όπως αυτό της ολοένα και εντεινόμενης τουρκικής διείσδυσης - οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής - στον ελλαδικό χώρο, η διημερίδα θα προσπαθήσει να αναδείξει τις επιπτώσεις και τους κίνδυνους αυτού τόσο συνολικά, όσο και πιο ειδικά για τις ευαίσθητες ακριτικές περιοχές.

 Ταυτόχρονα, θα εξεταστεί η εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η τροπή που αυτές παίρνουν σε μια ταραγμένη γεωπολιτικά περίοδο, όπως η σημερινή, ενώ θα αναζητηθούν οι όροι ανάσχεσης της τάσης δορυφοροποίησης εστιάζοντας σε μέτρα ενίσχυσης της ανθεκτικότητας της ελληνική περιφέρειας. 

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί λίγους μήνες πριν το 2ο συνέδριο μας με γενικό τίτλο “Η Ελλάδα που χάνεται. Η Ελλάδα που θέλουμε” (Νοέμβριος 2025, Αθήνα), και έρχεται σαν προάγγελος αυτού, προετοιμάζοντας το έδαφος του διαλόγου για ένα από τα κρίσιμα ζητήματα που θα το απασχολήσουν.

🔎Δείτε παρακάτω το πρόγραμμα όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα.

Πρόγραμμα:

👉1η Θεματική: 

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε έναν ταραγμένο κόσμο

⌚Τετάρτη 20 Ιουλίου | 18:00-21:00 | Αμφιθέατρο Γεωγραφίας

Ομιλητές:

◼️Ρούντι Ρινάλντι – Εκδότης της εφημερίδας «Δρόμος»

◼️Χρύσανθος Τάσσης – Πολιτικός Επιστήμονας. Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

◼️Βασίλης Φούσκας – Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου

Σχέδιο: «Λιγότερη Ελλάδα»

Δρόμος της Αριστεράς 

Editorial 5 Ιουλίου 2025

Τι είναι μια Ελλάδα με ρημαγμένο σιδηρόδρομο; Τι είναι μια Ελλάδα με δημόσια περιουσία υποθηκευμένη για 99 χρόνια; Τι είναι μια Ελλάδα με αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή στον αναπνευστήρα των επιδοτήσεων; Τι είναι μια Ελλάδα με κομμένο τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε διαχρονικά με τις ελληνικές και ορθόδοξες κοινότητες στη Μ. Ανατολή; Τι είναι μια Ελλάδα εγκλωβισμένη στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, που χρειάζεται άδεια από την Τουρκία για οποιαδήποτε ενέργεια στο Αιγαίο; Τι είναι μια Ελλάδα με ανατιναγμένες εργασιακές σχέσεις, με ωράρια-λάστιχο στις γαλέρες της «βαριάς μας βιομηχανίας» και με τσαλαπατημένη την αξιοπρέπεια των ανθρώπων του μόχθου; Τι είναι μια Ελλάδα με ένα μεγάλο μέρος της νέας γενιάς στο εξωτερικό και ένα άλλο μεγάλο μέρος στον τόπο του, αλλά υπό διαρκή ασφυξία;

Δεν είναι ρητορικές οι ερωτήσεις. Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για όλους μας, εθνικά και κοινωνικά, συλλογικά και ατομικά, αυτή η συνθήκη απώλειας της ίδιας μας της χώρας. Δεν είναι οι «χρόνιες παθογένειες» που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση. Το σχέδιο «Λιγότερη Ελλάδα» δοκιμάζεται (με όρους νεοαποικιακού πειράματος) και επιβάλλεται με επιτυχία εδώ και χρόνια. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 2005 όταν, κατά την ορκωμοσία ως ΠτΔ του Κ. Παπούλια, η τότε πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη είχε αναφέρει και τα παρακάτω:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μια 5ετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν(!) χάριν της ειρήνης και της ευημερίας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά ίσως και να παραβιάζονται(!) από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων, και πάντως η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Τρία σημειώματα για τη συγκυρία

του Ρούντι Ρινάλντι

Το παρόν κείμενο χωρίζεται σε τρία μέρη. Τρία διαφορετικά σημειώματα για τη συγκυρία που βιώνουμε, τα οποία μπορεί να μοιάζουν «ανεξάρτητα» μεταξύ τους αλλά, πιστέψτε με, συνδέονται έντονα:

1 Η εισβολή του πολέμου (και στην καθημερινότητά μας)

Κοντεύουν 3 χρόνια πολέμων αρκετά διεθνοποιημένων και σημαντικών, και μάλλον πρέπει να γίνει συνείδηση ότι το γεγονός του πολέμου θα μας συντροφέψει για πολλά χρόνια. Θα υπάρχει ο πόλεμος, θα κυριαρχεί ως μοτίβο, ως κεντρική ιδέα. Η ανακωχή, οι εκεχειρίες, οι εκκλήσεις για ειρήνη θα είναι περιορισμένες ανάπαυλες ή ευχές, χωρίς να σταματούν την «πολιτική με αιματοχυσία». Η τάση προς τον πόλεμο δεν μπορεί να ανακοπεί με ευχές και ψευτιές. Δεν είναι πρώτη φορά που η ανθρωπότητα, στη σύγχρονη εποχή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Μεγάλο Πόλεμο, την προετοιμασία του και τη διεξαγωγή του. Ζούμε έναν παράξενο Μεσοπόλεμο λίγο πριν από μια μεγάλη παγκόσμια σύγκρουση. Δεν είναι πρώτη φορά που η διανόηση, τα ανήσυχα και σκεπτόμενα πνεύματα, οι άνθρωποι που αντιστέκονται στην καταστροφή και τον θάνατο, θα πρέπει να αναμετρηθούν με τον πόλεμο και τη φρίκη του. Θα πρέπει να μείνουν όρθιοι και προπάντων ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Ο πόλεμος εκβαρβαρίζει και αποκτηνώνει τον άνθρωπο. Τον μετατρέπει σε μηχανή που σκοτώνει. Σκεπάζει τη σκέψη και την ανθρωπιά. Επιτρέψτε μου να μεταφέρω εδώ μια ανάρτηση της ποιήτριας Μαρίας Μανδάλου που περιγράφει περίτεχνα αυτό που βιώνουμε:

Η ανθρωπότητα μπροστά σε τεράστιους κινδύνους

Η επίθεση Ισραήλ-ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν προκαλεί τον μεγαλύτερο πόλεμο που γνώρισε η κομβική περιοχή της Μέσης Ανατολής τις τελευταίες δεκαετίες, οδηγώντας την περιοχή (αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα) σε ένα μεταίχμιο χωρίς επιστροφή, σε μια γενίκευση του πολέμου, ίσως σε μια τεράστια πυρηνική καταστροφή. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «αμυντικής» στάσης του Ισραήλ, αλλά ενός σχεδιασμού που έχει εκπονηθεί εδώ και πολλά χρόνια από ΗΠΑ και Ισραήλ. Πρόκειται για την υλοποίηση του στρατηγικού σχεδιασμού για τη Νέα Μεγάλη Μέση Ανατολή, που μπαίνει με ιδιαίτερη ζέση σε εφαρμογή από τον Οκτώβριο του 2023, όταν ξεκίνησε ο νέος πόλεμος που τώρα κλιμακώνεται με τη σχεδιασμένη επίθεση κατά του Ιράν.

Το σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ προωθήθηκε σπονδυλωτά. Πρώτα με την ισοπέδωση της Γάζας και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Με πρόβες στη συνέχεια (εξόντωση του Ιρανού προέδρου και του ΥΠΕΞ με την «περίεργη» πτώση του ελικοπτέρου τους). Ακολούθησε ο Λίβανος, οι βομβαρδισμοί του νότου και της Βηρυτού, η δολοφονία της ηγεσίας της Χεζμπολά. Μετά ήρθε η σειρά της Συρίας (πτώση καθεστώτος Άσαντ και τριχοτόμηση). Και τέλος ο βασικός εχθρός, το Ιράν, που –όντας μεγάλη χώρα και σύμμαχος Ρωσίας και Κίνας– πρέπει να βγει από τη μέση, να γυρίσει 50-60-70 χρόνια πίσω. Όλα αυτά το Ισραήλ μόνο του δεν μπορούσε να τα πετύχει. Σε όλες τις φάσεις είχε την αμέριστη στήριξη ολόκληρης της Δύσης. Το δολοφονικό σιωνιστικό κράτος δρα ως εμπρηστής πολέμου, ως εκτελεστής της συλλογικής και «ανθρωπιστικής-δικαιωματικής» Δύσης, ως μακρύ χέρι του Δυτικού ιμπεριαλισμού.

👉Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο: Η Ελλάδα που χάνεται. ✅Η Ελλάδα που θέλουμε!

👉Διακήρυξη για το 2ο συνέδριο:

Η Ελλάδα που χάνεται.

✅Η Ελλάδα που θέλουμε!

Αποτελεί συλλογικό βίωμα, και όλο και πιο κοινή διαπίστωση, πως τα προβλήματα στη χώρα μας διευρύνονται κι αγγίζουν πλέον την υπαρξιακή της διάσταση. Την ίδια στιγμή, οι απαντήσεις που δίνονται από τις εγχώριες ελίτ μοιάζουν να τροφοδοτούν έναν φαύλο κύκλο αντί να ανοίγουν διεξόδους προς ένα μέλλον εθνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αναζωογόνησης. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του- φέρει τεράστιες ευθύνες και μπλοκάρει κάθε δυνατότητα διαφορετικής πορείας της χώρας και της κοινωνίας. Είναι σε βαθιά διάσταση με την κοινωνία, βαθαίνει πολλαπλά την κρίση και εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

Στον πυρήνα του υπαρξιακού προβλήματος συναντάμε μια κοινωνία χωρίς φωνή, χωρίς Τόπο, χωρίς κινούσα στρατηγική ιδέα για την προοπτικής της, αμήχανη – κατακερματισμένη, χειραγωγημένη, αποπροσανατολισμένη και βαθιά απογοητευμένη. Μια κοινωνία όμως που στις ελπιδοφόρες στιγμές δείχνει ότι μπορεί να επιδράσει σημαντικά στην πορεία των πραγμάτων με τη μαζική της παρουσία, κατανοώντας βαθιά, με τρόπο βιωματικό, πως δεν μπορεί να περιμένει έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Σε αυτή την αντιφατική αλλά παρούσα κοινωνική διαθεσιμότητα, που σε συνθήκες ασφυξίας ψάχνει για «οξυγόνο» και δρόμο προς το μέλλον, επικεντρώνεται η προσπάθειά μας, προσπαθώντας να διαβάσουμε προσεκτικά το χαρακτήρα της.

Μετά την επιτυχημένη διεξαγωγή του πρώτου Συνεδρίου τον Μάιο του 2024 και τις προσδοκίες που αυτό δημιούργησε, προχωρούμε στο δεύτερο Συνέδριο με επίκεντρο την αντιμετώπιση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας και με τίτλο «Η Ελλάδα που θέλουμε», αναζητώντας τους ορθούς όρους πραγμάτωσής της.

Η μεγάλη (και συνένοχη) σιωπή των «ειδικών»

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Ζούμε μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή. Τη σιωπή των επιστημόνων, των συλλόγων τους, των επιμελητηρίων, των τμημάτων των Πανεπιστημίων. Τη σιωπή των διανοούμενων, των ακαδημιών. Μόνο μια μειοψηφία (όπως σε κάθε εποχή σκλαβιάς και φίμωσης) βρίσκει το θάρρος να σηκώσει ανάστημα και να υπερασπιστεί την Αλήθεια. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στις μέρες μας για το συστημικό έγκλημα των Τεμπών. Αλλά όχι μόνο. Η σιωπή αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα. Δεν μιλούν καθόλου για το πώς διαλύεται μια ολόκληρη χώρα, πώς αποσυντίθεται μια κοινωνία, πώς διασκορπίζονται αξίες και νοήματα.

Η σιωπή όλων αυτών ζητά την ερμηνεία της: Είναι μια εξαγορασμένη ουδετερότητα. Είναι σφράγισμα στομάτων από φόβο ή σκοπιμότητα. «Ας μην ανακατευόμαστε, ας κοιτάμε την δουλειά μας, ας έχουμε καλές σχέσεις με την εξουσία, να εξασφαλίζουμε προγράμματα και χορηγούς, να προωθούμε την καριέρα μας». Αν ανοίξουμε το στόμα μας, αν πούμε αυτά που ξέρουμε, μας έφαγε μαύρο σκοτάδι. Οπότε σιωπή, «ουδετερότητα», ασάφεια. «Καριέρα», «καλές σχέσεις» και δημοσιοσχεσιτισμός. Δεν υπάρχει η Ιερά Εξέταση, αλλά υπάρχουν οι «κόφτες» και το κυνηγητό για όσους τολμήσουν να υπηρετήσουν την Αλήθεια.

15 χρόνια Δρόμος

Ήταν Σάββατο 20 Φεβρουαρίου του 2010 που κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας Δρόμος. 

Είχε προηγηθεί μια περίοδος προετοιμασίας, συσκέψεων, συνελεύσεων σε διάφορες πόλεις, ανταλλαγής απόψεων, επίλυσης τεχνικών ζητημάτων και βεβαίως εξεύρεσης του τίτλου της νέας εφημερίδας. Σε μια περίοδο που στον χώρο της αριστεράς κυκλοφορούσαν κομματικές εφημερίδες οι οποίες δεν συγκινούσαν, δεν πληροφορούσαν, δεν προωθούσαν τον διάλογο, δεν ικανοποιούσαν· σε μια περίοδο που οι ζυμώσεις και τα ερωτήματα για την πορεία εγχειρημάτων και το ρόλο της αριστεράς είχαν ενταθεί, ο Δρόμος αποτέλεσε ένα διαφορετικό παράδειγμα, ένα άλλο εγχείρημα. Έδειχνε με τον τρόπο του την ανάγκη υπέρβασης· την ανάγκη της ανοικτότητας, του διαλόγου, της επιχειρηματολογίας, της σύνθεσης και της πιο συνολικής πολιτικής και πολιτιστικής άποψης.

Κύλησαν από τότε 15 χρόνια. Ο Δρόμος «κύλησε» κι αυτός, στάθηκε ζωντανός μέσα σε όλες τις φουρτούνες που πέρασε ο τόπος. Η έκδοσή του συνέπεσε χρονικά με την είσοδο της χώρας στη μνημονιακή περίοδο (Απρίλης του 2010). 

Το τράνταγμα για τη χώρα και τον λαό ήταν μεγάλο. Ο Δρόμος έδειξε ανακλαστικά: θεώρησε ότι γίνεται μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή στη χώρα, και έθεσε με σαφήνεια την ανάγκη του πολιτικού αγώνα ενάντια στο μνημονιακό καθεστώς.

Κράτος «παράγκα» [στο βιλαέτι Πόρτο Γκρέκο]

12 Απριλίου, 2025

O όρος «παράγκα» αναφέρονταν σε ένα παράλληλο βρώμικο παράνομο σύστημα στον χώρο του ποδοσφαίρου. Αυτό παρενέβαινε για να αλλοιώσει αποτελέσματα, να στήσει παιχνίδια, να «πιάσει» διαιτητές, να στείλει μηνύματα με πιστολάδες και άλλες μεθόδους προς πάσα κατεύθυνση. Η «παράγκα» εν ολίγοις καθόριζε, με τις πλάτες κάποιου ισχυρού παράγοντα, την τύχη κάθε ομάδας σχεδόν σε όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες. Πιο γενικά, η λέξη «παράγκα» χρησιμοποιείται και για οτιδήποτε γίνεται στη ζούλα, παράνομα, με τη μεσολάβηση μεσαζόντων και ενίοτε με κωμικό ή γκροτέσκο τρόπο.

Αυτά όμως που συμβαίνουν πρόσφατα, ιδίως με την υπόθεση των Τεμπών, αποκαλύπτουν ένα επίσημο κράτος να λειτουργεί με όρους «παράγκας». Η λογική της «παράγκας» έχει επεκταθεί και χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό θεσμούς, εκτελεστική εξουσία, διοίκηση του κράτους, δικαστική εξουσία, σχεδόν όλη την γκάμα της Πολιτείας. Κράτος-παράγκα λοιπόν.

Τα παραδείγματα της τελευταίας εβδομάδας είναι ενδεικτικά. Ο εντελώς φρέσκος οργανισμός ΕΟΔΑΣΑΑΜ άρχισε να λειτουργεί με πρώτη «υπόθεση» αυτήν των Τεμπών. Το πόρισμά του αρχικά χαρακτηρίζεται ως «ευαγγέλιο για την εθνική αυτογνωσία» (όπως τόνισε ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος, πρώην στέλεχος του ΣΕΒ). Αλλά μετά από λίγο ο πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ εξωθείται σε παραίτηση γιατί δεν αφαιρεί από το πόρισμα το ότι πρέπει να διερευνηθεί ο λόγος που προκάλεσε την πυρόσφαιρα στο έγκλημα των Τεμπών. Ο ίδιος επικαλείται προσωπικούς λόγους, ενώ κάνει και μια δήλωση ότι δεν προτίθεται να αυτοκτονήσει. Περίεργα πράγματα…

Ο Δρόμος ως εγχείρημα ή επειδή έχουμε ανάγκη από εγχειρήματα

Το Σάββατο 5/4 έγινε στην Νομική Σχολή της Αθήνας μια πετυχημένη γιορτή για τα 15 χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας Δρόμος. Στην ομιλία μου [που βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο] επιχείρησα να αναφερθώ στις ιδιαιτερότητες του Δρόμου ως ανοικτού εγχειρήματος, σε κεντρικές επιλογές του σε όλη την διαδρομή του καθώς και στα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

 Μέσα από αυτήν την οπτική αναδεικνύεται ένα διαφορετικό μοντέλο συλλογικής πράξης.

Οι αστοί τρομάξανε…

Όχι για τον λόγο που αναφέρει το ομώνυμο τραγούδι του Πάνου Τζαβέλα για τον Μπεζεντάκο, ο οποίος είχε αποδράσει από τις φυλακές το 1932 («οι αστοί τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε / να κλείσουν τα παιδιά των εργατών»), αλλά επειδή αλλάζει το τοπίο των Προστατών τους, επειδή αισθάνονται εντελώς ανασφαλείς απέναντι στον «καταιγισμό των εξελίξεων», ιδίως στο Δυτικό στρατόπεδο. Κυρίως, επειδή νοιώθουν γυμνοί απέναντι στην απειλή της Τουρκίας εν μέσω αλλαγής δογμάτων, συμμαχιών, χθεσινών ισορροπιών και γεωπολιτικών αναδασμών.

Όποιος παρακολούθησε ό,τι λέχθηκε στο συνέδριο του «Κύκλου Ιδεών» του Ευ. Βενιζέλου διέκρινε τρόμο και αμηχανία μπροστά στη ραγδαία εξελισσόμενη πραγματικότητα. Βλέπουν να καταρρέει η «παγκόσμια αρχιτεκτονική ισχύος», όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και τα βάθρα του. Βλέπουν τη Δυτική συμμαχία να μην έχει ενιαίο δόγμα, κι ότι αυτό που πάει να υιοθετήσει η Ευρώπη («εχθρός μας η Ρωσία») δεν μας εξασφαλίζει διόλου από την απειλή της Τουρκίας. Τρομάζουν διότι δεν ισχύει πια η βεβαιότητα πως, αν γίνει ένα «επεισόδιο» με την Τουρκία, οι ΗΠΑ θα παρέμβουν ώστε να λήξει γρήγορα και χωρίς πολλές φθορές. Τρέμουν στην ιδέα πως οι πόλεμοι διαρκούν, πως αν δεν έχεις τη μίνιμουμ αμυντική βιομηχανική υποδομή είσαι χαμένος. Κυρίως, τρομάζουν που ο Τραμπ εγκαταλείπει την Ευρώπη (ίσως και το ΝΑΤΟ), και τρομοκρατούνται επειδή η Τουρκία έχει δυναμώσει εκθετικά σε όλα τα επίπεδα και ποζάρει ως περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη με ιδιαίτερο ρόλο. Τη βλέπουν να πλασάρεται σε όλα τα πεδία (Ευρώπη, Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Μεσόγειο κ.ο.κ.), καθώς οι υπόλοιποι ισχυροί προνομοποιούν τη σχέση τους μαζί της, αδιαφορώντας για την «Ελλαδίτσα».

Το πρόσφατο κοουτσάρισμα μιας ομάδας που υποβιβάζεται (ΒΙΝΤΕΟ)

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, απομονωμένη μέσα στην κοινωνία (το 80% θεωρεί ότι υπάρχει εσκεμμένη συγκάλυψη) και με την πλάτη στον τοίχο, οδηγείται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διαφύγει. 

Οι οδηγίες είναι σαφείς: η ομάδα κρούσης (Βορίδης, Γεωργιάδης, Αγαπηδάκη κ.λπ.) θα πρέπει να εντείνει τις κραυγές και τις επιθέσεις απέναντι σε όσους καταγγέλλουν το έγκλημα των Τεμπών. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα ανεβάσει τους τόνους, φωνάζοντας στη Θεσσαλονίκη ότι πρέπει να μπει τέρμα πια στην κατάσταση αυτή. Τα φιλοκυβερνητικά δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα πήραν non paper που τονίζουν τις λέξεις «αποσταθεροποίηση», «χάος», «σχέδιο ανωμαλίας και ανατροπής της κυβέρνησης», και προβλέπουν: «έρχεται μεγάλο κακό στις 28 Φεβρουαρίου», «θα επιχειρηθεί να καταλυθεί η δημοκρατία», «θα γίνουν τέτοια επεισόδια σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις (για τα οποία φυσικά θα κατηγορηθεί η κυβέρνηση) που θα ανοίξει νέος φοβερός κύκλος αντιπαράθεσης και μίσους», «έχει ανοίξει ο κύκλος της παράνοιας», «πάμε ντουγρού για πολιτική κρίση, για ακυβερνησία και για πολιτική ανωμαλία».

Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι υπάρχουν σχεδιασμοί για όξυνση της κατάστασης, για μεθοδευμένη μεγάλη επίθεση προς το λαό και την κοινωνία. Η «χαρά» της προβοκάτσιας είναι στην ημερήσια διάταξη. Στην ουσία αυτά που απευθύνουν προς τον «αντισυστημισμό» και την κοινωνία που συσπειρώνεται γύρω από τις μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις, τα ετοιμάζουν οι ίδιοι. Το Μαξίμου και οι σχεδιαστές θέλουν να αποδείξουν ότι υπάρχουν κέντρα που ετοιμάζουν μια «πορτοκαλί επανάσταση» ενάντια στον στυλοβάτη της χώρας κ. Μητσοτάκη. Ύστατο καταφύγιο; Πιθανόν, αλλά επικίνδυνο. 

Ένα τηλεφώνημα… και η μεγάλη ντροπή Ευρώπης και δορυφόρων-νενέκων

editotial

Μια πρώτη επίσημη τηλεφωνική επαφή, διάρκειας 90 λεπτών, των προέδρων ΗΠΑ και Ρωσίας, και η με τυμπανοκρουσίες παρουσίασή της από πλευράς Τραμπ, ανοίγει ένα νέο γεωπολιτικό σκηνικό – που θα φανεί σύντομα πόσες αλλαγές θα επιφέρει. 

Υπάρχουν όμως ορισμένα πρώτα ηχηρά συμπεράσματα:

• Καταρρέει εντελώς η αντιρωσική υστερία που είχε καλλιεργηθεί από το 2022. Ο Πούτιν, μέχρι χθες εγκληματίας πολέμου κατά τη συλλογική Δύση, εγκωμιάζεται από το νέο αφεντικό των ΗΠΑ. Οι δυο τους ανταλλάσσουν προσκλήσεις επισκέψεων, και πλέον λέγεται επίσημα ότι «ήταν ένας πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει».

• Αναγνωρίζονται σε μεγάλο βαθμό θέσεις της Ρωσίας: Η Ουκρανία δεν μπαίνει στο ΝΑΤΟ. Δεν συζητιέται η επαναφορά των συνόρων του 2014. Οι όποιες «ειρηνευτικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα καλύπτονται από το άρθρο 5 περί εμπλοκής του ΝΑΤΟ. Καταργείται ο Ζελένσκι, δεν μετέχει σε διαπραγματεύσεις.

• Πρακτικά αυτά μοιάζουν με νίκη της Ρωσίας. Αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής αναδίπλωσης των ΗΠΑ (που θα παρουσιαστεί σαν «δώρο» στην ειρήνη και την ανθρωπότητα) και ένα θεαματικό άδειασμα της προηγούμενης διοίκησης (Δημοκρατικοί-Μπάιντεν), της Κομισιόν και «μεγάλων» ευρωπαϊκών δυνάμεων.

• Ο σχεδιασμός της Κομισιόν έχει τιναχθεί στον αέρα, αφού πρώτα η Ευρώπη, ως «αποικία» των ΗΠΑ, ακολούθησε τις προσταγές του πολέμου ενάντια στη Ρωσία. Πυροβολώντας τα ίδια της τα πόδια, σύρθηκε σε έναν πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, έγινε τελάλης του ολέθρου και της στρατιωτικής οικονομίας, στήριξε τη γενοκτονία και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων.