ΕΟΚΑ, η πιο λαμπρή όψη της ιστορίας μας

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Πρώτη δημοσίευση 01.04.2015

Αφαίρεσε την ΕΟΚΑ από την ιστορία μας και ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ τίποτα. Χωρίς την ΕΟΚΑ αυτός ο τόπος θα ήταν προ πολλού τουρκo-κυπριακός ή, στην καλύτερη περίπτωση, Φραγκολεβαντινικός. Ως μικρός λαός αντιστεκόμαστε έως τώρα, διότι η ΕΟΚΑ μάς έκανε περήφανους, η ΕΟΚΑ προβάλλει τον καλό μας εαυτόν, και ανθρωποποιεί τα γαιδουρίσια γνωρίσματα του λαού μας. Η ΕΟΚΑ είναι η αστείρευτη πηγή έμπνευσης, μύθου, περηφάνιας και αντίστασης. Χωρίς την ΕΟΚΑ, πιθανόν σήμερα να σερνόμαστε χαμαί με τα τέσσερα. Είναι θαύμα θεού που ακόμη υπάρχουμε. Σιέπει μας που τ’ άψη ο Θεός μας, ξεπληρώνοντας την ΠΙΣΤΗ που είχαν τα παιδιά της ΕΟΚΑ προς αυτόν. Είμαστε ΕΔΩ, διότι η ΕΟΚΑ πότε κρυφά, πότε μέσα στο φως της ημέρας, κυκλοφορεί στα στενά των πόλεων και στα λημέρια των βουνών μας. Η ΕΟΚΑ υπάρχει ακόμη μέσα στη ψυχή μας, μέσα στο συλλογικό μας ΕΓΩ.  Χωρίς την ΕΟΚΑ το κυπριακό πρόβληµα, εάν υφίστατο έως τις µέρες µας, θα είχε λυθεί οριστικώς. Η CYPRUS, ως µία άλλη Μάλτα, θα άντεχε στις τρικλοποδιές των Τούρκων ελάχιστα χρόνια. Σήµερα η Κύπρος θα ήταν ένα προτεκτοράτο της Τουρκίας ή ακόµη και µία τουρκική επαρχία.

Aς δούμε τι οφείλουµε στην ΕΟΚΑ.

Η κυπριακή κοινωνία εισέρχεται στον µοντερνισµό λόγω της ΕΟΚΑ. Η κυπριακή κοινωνία αρχίζει να λειτουργεί ως δηµοκρατία και κάνει τα πρώτα της βήµατα στην απελευθέρωση των µαζών και την συνειδητοποίηση των δικαιωµάτων τους µαζί µε την ΕΟΚΑ. Η κοινωνική έκρηξη και η κοινωνική αλλαγή, από τη δεκαετία του 50 έως τα πρώτα χρόνια της κολοβής ανεξαρτησίας, οφείλονται στη δυναµική της ΕΟΚΑ, ως κίνηµα όχι µόνο εθνικό, αλλά και ως κίνηµα λαϊκό . Τον ρόλο µιας απούσας ριζοσπαστικής αριστεράς τον παίζει η ΕΟΚΑ. Η µεγάλη κινητοποίηση της νεολαίας και των γυναικών, όπως και των πάµπτωχων στρωµάτων της υπαίθρου και των πόλεων, µαζί µε την απουσία των εµπόρων αστών και γαιοκτηµόνων αφυπνίζει όλο τον λαό και θέτει τα θεµέλια για µια σύγχρονη δηµοκρατική πολιτεία. Η ΕΟΚΑ ήταν μαζικό λαϊκό κίνημα, ανεξαρτήτως προδοτών, ανεξαρτήτως του μικρό αριθμό ανταρτών που διέθετε. Αυτά ας τα ξεκαθαρίσουμε στη συζήτηση.

Σκληρή απάντηση Αναστασίας Ισαάκ στη δημόσια συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ

Η αιχμηρή απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ στη συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ: «Τους δολοφόνους τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές»

Εφημερίδα Σημερινή Τεταρτη 19 Αυγ 2026

Απάντηση σε έντονο ύφος έδωσε η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, στη δημόσια συγγνώμη που εξέφρασε ο Τουρκοκύπριος πρώην ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, για τη δολοφονία του πατέρα της στη Δερύνεια, τον Αύγουστο του 1996.

Με σχόλιό της κάτω από ανάρτηση του κ. Κιζίλγιουρεκ, η Αναστασία Ισαάκ ξεκαθάρισε πως εκείνο που απαιτείται δεν είναι μια συγγνώμη προς την ίδια, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η απόδοση δικαιοσύνης.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη», στρέφοντας τα πυρά της κατά όσων, όπως υποστήριξε, επέτρεψαν στους υπεύθυνους να αποκτήσουν πολιτικά αξιώματα.

«Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σας να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδερφών, πατεράδων τους», έγραψε.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της, πρόσθεσε ένα ιδιαίτερα αιχμηρό υστερόγραφο: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο facebook».

Τι ανέφερε ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

«Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί;

Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ; Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού.

Σαββατο 15 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ, είναι και κάποιες απορίες - ερωτήματα στον εκφερόμενο δημόσιο λόγο που χρήζουν διευκρινιστικών απαντήσεων: «Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί; Πρόκειται περί ενός ορισμού μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανύπαρκτου στο πολιτικό λεξιλόγιο. Άγνωστου στην καθημερινή ειδησεογραφία και αρθρογραφία.

- Τι εννοεί και τι προσδιορίζει, άραγε, ο όρος «Κοινωνία των Πολιτών»;


- Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ;

Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού. Έλεγαν, επί παραδείγματι, κατά καιρούς την τελευταία διετία πλείστα δημοσιεύματα ότι:

- Η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γρ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Κολομβιανή διπλωμάτις Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, δήλωνε πως: «Η Κοινωνία των Πολιτών θέλει να προχωρήσει η διαδικασία και οι ηγέτες πρέπει να την ακούσουν» (8.5.2024). Διευκρίνιζε, μάλιστα, πως υπονοούσε σαφώς ότι, κάτι άλλο θέλει η Κοινωνία των Πολιτών, διαφορετικό απ’ όσα η ίδια εντόπιζε από τις εκατέρωθεν συνομιλίες της στη Λευκωσία με τους «Δύο Ηγέτες», δηλαδή τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον επικεφαλής του κατοχικού ψευδοκράτους της Τουρκίας. Επέμενε δε η ίδια λέγοντας «ελπίζω ότι οι ηγέτες θα ακούσουν τον κόσμο, την Κοινωνία των Πολιτών και αυτή είναι ευθύνη των ηγετών»...

- Παρομοίως και αρθρογράφοι ορισμένων εφημερίδων διατείνονται επιμόνως ότι π.χ. «Η Κοινωνία των Πολιτών απαιτεί...» το άλφα ή το βήτα, «η Κοινωνία δεν συμβιβάζεται...» με το γάμα ή το δέλτα και ούτω καθ’ εξής. Μερικοί, μάλιστα, δείχνουν ν’ αναγορεύουν εαυτούς σε αυθεντικούς εκφραστές είτε της Κοινωνίας γενικώς είτε της «Κοινωνίας των Πολιτών» ειδικότερα. Σάμπως κι είναι η φωνή του συνόλου, όλων των πολιτών, ή κάτι παραπλήσιο της πλειονότητας. Μοιάζει αντίστοιχο άλλωστε της γνώριμης αυτοπεποίθησης των επικεφαλής Κομματαρχών, που ο καθένας τους αυτοπροσδιορίζεται ως ο γνήσιος «θεματοφύλαξ» των συμφερόντων, των προσδοκιών και της θέλησης της... Κοινωνίας, ασχέτως του ποσοστού των ψηφοφόρων που τον εκλέγουν.

Με το τσιγάρο στο στόμα, σκαρφάλωσε στον ιστό της σημαίας

Δολοφονία Σολωμού Σολωμού 

Με το τσιγάρο στο στόμα, σκαρφάλωσε στον ιστό της σημαίας με πρόθεση να κατεβάσει την τουρκική σημαία

Τρεις μέρες μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, οι εξτρεμιστές Τούρκοι συντελούν ακόμα ένα τραγικό έγκλημα. Σκοτώνουν εν ψυχρώ, τον 26χρονο ξάδελφό του, Σολωμό Σολωμού, όταν αυτός προσπαθεί να κατεβάσει την τούρκικη σημαία στη Δερύνεια.

Τη ημέρα εκείνη, 14 Αυγούστου 1996, έγινε η κηδεία του Τάσου Ισαάκ που είχε λιντσαριστεί μέχρι θανάτου από Τούρκους και Τουρκοκύπριους Γκρίζους Λύκους. 

Μετά την κηδεία, αρκετοί από τους παρευρισκόμενους μπήκαν στη νεκρά ζώνη της Δερύνειας για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Τάσο Ισαάκ, καταθέτοντας στεφάνια και λουλούδια στον τόπο όπου δολοφονήθηκε άνανδρα.

Στον χώρο βρέθηκε και ο δεύτερος εξάδελφος του Τάσου, Σολωμός Σολωμού, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και κάτοικος Παραλιμνίου. 

Μετά το μεσημέρι, ο Σολωμός έφυγε από το πλήθος, ξέφυγε από τον κλοιό των ΗΕ και κατευθύνθηκε προς το τουρκικό φυλάκιο.

Με το τσιγάρο στο στόμα, αγνοώντας τις παραινέσεις των Ελληνοκυπρίων και τις απειλές των Τούρκων στρατιωτών, σκαρφάλωσε στον ιστό με πρόθεση να κατεβάσει την τουρκική σημαία.

Ο ΣΟΛΩΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Ο Ύμνος στην Ελευθερία και ο Διονύσιος Σολωμός είναι πασέ. Του στέλνουμε του ποιητή τα σεβάσματά μας, αλλά δεν έχει θέση ούτε αυτός ούτε ο ύμνος του στις ζωές μας. Μαθητεύουμε αλλού. Και προκόβουμε πολύ. Και πλειοδοτούμε σε μεγαλοστομίες.

Αλλά στο παγκόσμιο χωριό είσαι πάντοτε χωριάτης και φτωχός συγγενής χωρίς το οικόσημό σου κι όσα αυτό κουβαλά. Το οικόσημο του Σολωμού κουβαλά την επιλογή του –περί επιλογής πρόκειται- να ζήσει ως ελεύθερος Έλληνας, ενώ η δική μας ξεσκολισμένη αμερημνισία δεν κουβαλά ανεμελιά, αλλά μια ετερόφωτη κι εθελόδουλη ένδεια που με νεοπλουτική ξιπασιά τη λογίζουμε για εκσυγχρονιστικό κατόρθωμα.

Σε γνωρίζω από την κόψη

Του σπαθιού την τρομερή,

Σε γνωρίζω από την όψη

Που με βια μετράει τη γη.

Ποια γη; Αυτή που ασκούνταν βρίζοντας ξένοι φαντάροι; 

Αυτή που λιάζονται ευρωπαίοι συνταξιούχοι ή αυτή που δώσαμε αντιπαροχή;

Ο Σολωμός είναι ένας ξένος. Γι’ αυτό και ξενίζει το υπερφίαλο Εγώ μας η αυτοπροαίρετη υποταγή του στην Ελευθερία. Σήμερα, στην εποχή του ανέξοδου φιλειρηνισμού, έχουν πέραση οι δεκάρικοι για ανέφελη συνύπαρξη λύκου, αρνιού και τσέλιγκα. Άλλωστε, η σύγχρονη βία μασκαρεύεται. Γίνεται ανθρωπιστική αποστολή και οικεία τηλεοπτική δυσκολία. Οικεία όμως εκείνα τα χρόνια ήταν η βία του δυνάστη και η απόφαση του εξεγερμένου να ζήσει ως Ελεύθερος ή να γενεί λαμπάδα της Λαμπρής για να λαμπρύνει το σκότος και την σκοτούρα μιας ζωής που δεν σκύβει την κεφαλή της. Κι όλα γύρω σου είναι φως. Μόνο που για να το λουστείς αυτό το φως, χρειάζεται σε πρώτη φάση να βγάλεις τα γυαλιά σου.

Μαύρη επέτειος της εισβολής

20 Ιουλίου 1974: Ο τουρκικός Αττίλας πλήττει την Κύπρο

Κυριακη 09 Αυγ 2026

Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης

Μέρος Ε΄

Η περιπέτεια του οχηματαγωγού «Ρέθυμνον»

Στις 21 Ιουλίου αποφασίστηκε, χωρίς να ενημερωθεί ο Αρχηγός Ναυτικού Πέτρος Αραπάκης, η ενίσχυση της Κύπρου με χερσαίες δυνάμεις μεταφερόμενες από τη θάλασσα. Για τον σκοπό αυτόν είχε επιταχθεί το οχηματαγωγό «Ρέθυμνον», με μεγάλη μεταφορική δυνατότητα και ταχύτητα. Τις εσπερινές ώρες της 21ης Ιουλίου άρχισε η επιβίβαση στο πλοίο 573 οπλιτών και 550 Κυπρίων εθελοντών (κυρίως φοιτητών), υπό τον Συνταγματάρχη Παπαποστόλου, που είχε διατελέσει πριν από λίγα χρόνια Διοικητής Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς.

Αρχηγός της αποστολής διορίστηκε ο έφεδρος Πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, Σπύρος Ζούλιας. Η όλη επιχείρηση οργανώθηκε από το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο Αρχηγός Ναυτικού, όπως προαναφέρθηκε, δεν ενημερώθηκε καθόλου. Τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου, το πλοίο, λόγω της μεγάλης ταχύτητάς του, έπλεε ήδη στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κρήτης. Τα μεσάνυκτα της 22ας προς 23η Ιουλίου, και ενώ το πλοίο βρισκόταν κοντά στην Κύπρο, ο Πλοίαρχος Ζούλιας έλαβε σήμα του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, που του έλεγε: «Σπεύσατε και αποβιβάσατε τα τμήματα εις Ρόδον απειλουμένην υπό Τούρκων». Ύστερα από σύντομη σύσκεψη, αποφασίστηκε η άμεση εκτέλεση της εντολής του ΑΕΔ.

Όταν το πλοίο έφθασε στη Ρόδο και αποβίβασε τις δυνάμεις του, διαπιστώθηκε ότι στο νησί επικρατούσε απόλυτη ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Κανένας δεν απειλείτο. Οι στρατιώτες που βρίσκονταν εκεί έκαναν περίπατο, όταν η παραλία και η γενική εικόνα ήταν εκείνη της ειρηνικής περιόδου. Το σήμα ήταν διατυπωμένο με παραπειστικό τρόπο από τους εγκεφάλους του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων. Διότι, προφανώς, είχαν εκτιμήσει ότι οι 550 Κύπριοι, φοιτητές οι περισσότεροι, δεν θα συμφωνούσαν να γυρίσουν πίσω, εκτός αν συνέβαινε τέτοιο γεγονός, που να επέβαλλε τη ματαίωση της αποστολής.

Αναζήτηση σανίδας σωτηρίας για το Κυπριακό

Μόνο η αφύπνιση του λαού, αν ενημερωθεί για τις συγκλίσεις των συνομιλιών και αντιληφθεί τον θανάσιμο κίνδυνο, δυνατόν να αναγκάσει την Κυβέρνησή μας να αλλάξει πολιτική στο Κυπριακό

Κυριακη 02 Αυγ 2026

Φοίβος Κλόκκαρης

Ηκινητικότητα που υπάρχει σήμερα, για να πραγματοποιηθεί πενταμερής διάσκεψη με στόχο την επανέναρξη συνομιλιών για λύση του κυπριακού προβλήματος, μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, γιατί τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί είναι εξαιρετικά αρνητικά για την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ).

Ουσιαστικά βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο στρατηγικό αδιέξοδο, αφού οι δύο λύσεις που υπάρχουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων είναι τουρκικών όρων. Η υποστηριζόμενη από την ΚΔ λύση ΔΔΟ (συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών) και η υποστηριζόμενη από την Τουρκία λύση δύο κρατών (συνομοσπονδία δύο κρατών). 

Οι δύο λύσεις δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Εξυπηρετούν και οι δύο τον στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, να καταλυθεί το κράτος της ΚΔ και να επεκταθεί ο έλεγχος της Τουρκίας σε όλη την Κύπρο. Είναι ωσάν να βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες έτοιμες να περιστραφούν και να μας συνθλίψουν. Οδηγηθήκαμε σε αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο επειδή οι κυβερνήσεις μας διέπραξαν σοβαρά λάθη στη διαχείριση του Κυπριακού: (1) Δεν σεβάστηκαν την ετυμηγορία του λαού που απέρριψε τη λύση ΔΔΟ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004, (2) δεν ενημερώνουν τον λαό για τις συγκλίσεις των συνομιλιών (βασικά οι δικές μας υποχωρήσεις), που είναι γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία, (3) τρέφουν αυταπάτες, που καλλιεργούν και στον λαό, ότι η ΔΔΟ συγκροτεί κανονικό δημοκρατικό κράτος, (4) δεν έθεσαν ως βάση των συνομιλιών, το Πρωτόκολλο 10 ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ ως ενιαίο κράτος και την Αντιδήλωση της 21/9 του 2005, όπως αναλυτικά περιγράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Σημερινή», στις 19/7/2026, ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης.

Σισύφειο Μαρτύριο οι «Εγγυήσεις»...

«ΜΗΔΕΝ Εγγυήσεις και Μηδέν Στρατεύματα και Ένα Κανονικό Κράτος», είχε νομίσει πως παρ’ ολίγον να επιτύγχανε το 2017 ο Γ.Γρ. του ΟΗΕ Γκουτέρες στην περιώνυμη διάσκεψη «5+1» του Κραν Μοντάνα για το Κυπριακό, όπου όμως εν τέλει τον... «άφησε στα κρύα του λουτρού» ο Τούρκος υπ.Εξ. Τσαβούσογλου

Κυριακη 02 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΣΙΣΥΦΟΣ στη μυθολογία ήταν ο τιμωρημένος απ’ τον Δία να σπρώχνει ανεβάζοντας έναν τεράστιο βράχο στο βουνό και κάθε που πλησίαζε στην κορφή ο βράχος κατρακυλούσε πίσω, ώστε ο καταδικασμένος να τον ξανανεβάζει και να του πέφτει αιωνίως. Σαν σε Συσίφειο Μαρτύριο καταδικάστηκε εκ γενετής η Κυπριακή Δημοκρατία του 1960 απ’ τις δολιουργημένες των Βρετανών θνησιγενείς Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου 1959, μ’ έκτοτε βράχο (βραχνά και βρόχο) τις περιβόητες «Εγγυήσεις» και το θανατηφόρο «Εγγυητικό Δικαίωμα Επέμβασης» της Τουρκίας.

ΕΝΟΨΕΙ καθόδου του Γ.Γρ. του ΟΗΕ Γκουτέρες στην Λευκωσία, 27-29.7.2026, την παρελθούσα Κυριακή, η «Καθημερινή» των Αθηνών δημοσίευσε συνέντευξη τής Αμερικανίδας Τζέιν Χολ Λουτ, η οποία είχε υπηρετήσει 2018-2023 ως απεσταλμένη του Γκουτέρες για το Κυπριακό. Eξ αρμοδιοτήτων της και ως πρώην υψηλή αξιωματούχος των ΗΠΑ, όπως λέει η ίδια, μελέτησε το Κυπριακό κι όσα αφορούσαν Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο. Στη συνέντευξή της στον Αθ. Κατσικίδη της «Κ», είπε και το εξής:

«Η Τουρκία είναι εγγυήτρια δύναμη. Καμία χώρα του μεγέθους και της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας δεν παραιτείται οικειοθελώς από τη στρατιωτική της επιρροή. Ζητήματα όπως οι εγγυήσεις ασφαλείας συνεπάγονται πάντα αμοιβαίες παραχωρήσεις»...

ΣΥΝΕΠΕΣΕ η ίδια εφημερίδα να δημοσιεύσει κι ένα 80σέλιδο ένθετο: «Κυπριακό 1963-1967, Άκρως Απόρρητον - Το αρχείο του Έλληνα πρέσβη στις ΗΠΑ Αλέξανδρου Μάτσα». Αναφέρεται στις διεργασίες στην Ουάσιγκτον, Ιανουάριο 1964, αμέσως μετά την εκτόξευση από 21.12.1963 της ένοπλης Τουρκανταρσίας της ΤΜΤ στην Κύπρο, την απειλή της Τουρκίας για επέμβαση και τον κίνδυνο πολέμου Ελλάδος - Τουρκίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον, τότε, ανέθεσε τους χειρισμούς στον υφ.Εξ. Τζορτζ Μπολ. Εκείνος σχεδίασε τάχιστη αποστολή ειρηνευτικής δύναμης 10.000 ανδρών (1.200 Αμερικανών, 4.000 Βρετανών και 4.800 από άλλες ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ) για τρεις μήνες, «κατά τους οποίους θα έπρεπε οι εγγυήτριες δυνάμεις να συμφωνήσουν ότι δεν θα έκαναν χρήση του δικαιώματος επέμβασης που τους εξασφάλιζε η Συνθήκη Εγγυήσεως [του 1960]» κ.ο.κ... Ο Μπολ ευθύς ενημέρωσε στην Ουάσιγκτον τους πρέσβεις Τουργκούτ Μενεμετζίογλου της Τουρκίας κι Αλέξανδρο Μάτσα της Ελλάδος. Στην απόρρητη αναφορά του προς Αθήνα, ο Έλλην πρέσβυς έγραψε και τα εξής:

Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ – Ισραήλ,

του Λεωνίδα Βατικιώτη

26.07.2026

Ενώπιον μιας πρωτοφανούς, για όσα έχουμε ζήσει μετά το 1974, θανάσιμης απειλής βρίσκεται η Κύπρος. Αφορμή είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για επίλυση του Κυπριακού. Η κινητικότητα που υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις προϊδεάζει για σημαντικές εξελίξεις.

Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου στην Κύπρο την Παρασκευή 24/7 και πράσινο φως στον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, συνάντηση του το Σάββατο στην Αθήνα με τον Κ. Μητσοτάκη κι επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Κύπρο την Δευτέρα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες για σύγκλιση πενταμερούς κι εκκίνηση επίσημων διαπραγματεύσεων για πρώτη φορά μετά το 2017.

Ωστόσο ακόμη και να μην υπήρχε ήδη η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, είναι τόσο σοβαρή η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και διεθνώς που η ανακίνηση του Κυπριακού ήταν θέμα χρόνου.

Πρώτον, η βιασύνη του Τραμπ να κλείσει κάθε ανοιχτό μέτωπο σε όλον τον κόσμο προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Μετά την απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα, την επίθεση στο Ιράν, την γενοκτονία στη Γάζα, τον οικονομικό κλοιό γύρω από την Κούβα, τις δολοφονικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική ενδοχώρα και τις πρόσφατες φραστικές επιθέσεις του Ρούμπιο στη Νικαράγουα των Σαντινίστας και τις απειλές για επέμβαση ακόμη και στο Σαχέλ, ήταν θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της Κύπρου. Η ενδοτικότητα της κυπριακής ηγεσίας διευκόλυνε την αμερικανική βιασύνη.

Δεύτερο, η προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη με σημείο αναφοράς τον λεγόμενο νότιο διάδρομο που θα διοχετεύει φυσικό αέριο από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι την Ουκρανία, μέσω της Αλεξανδρούπολης, δεν μπορεί να αφήσει απ’ έξω την Κύπρο. Η οριστική πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα θα διαμορφώσει μια ενιαία ενεργειακή ζώνη που θα επιτρέψει οικονομίες κλίμακας και ενιαίο δίκτυο υποδομών μεταφοράς, σταθμών μεταφόρτωσης κ.α.

Τρίτο, η ενεργή συμμετοχή των αγγλικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν υπογράμμισαν τον ρόλο της Κύπρου σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Πολλώ δε μάλλον σε μια εποχή που το ένα μετά το άλλο τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα (Τζέραλντ Φορντ, Άμπρααμ Λίνκολν και Τζορτζ Μπους) αποδείχτηκαν τρωτά και εύκολα βυθιζόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε το Πεντάγωνο να διατάξει την απομάκρυνσή τους. Η αποστολή ΝΑΤΟϊκών πλοίων (φρεγάτα Κίμων από Ελλάδα, αντιτορπιλικό Dragon από Αγγλία κ.α.) στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βάσεις επισήμαναν τη σημασία της στους επιθετικούς σχεδιασμούς.

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΟΗΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΟΥΤΕΡΕΣ ΕΡΙΞΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ

Περικλής  Νεάρχου, Πρέσβυς ε. τ.

" Η προοπτική επιλύσεως του Κυπριακού εξαρτάται απο τους λαούς της Κύπρου και τις Εγγυήτριες Δυνάμεις...Θα κάνω ότι μπορώ για να υποστηρίξω τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους..." .

Ο Αντόνιο Γκουτέρες, με τον βαρύγδουπο τίτλο του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, μόνο αυτό μπόρεσε να πει στη Λευκωσία.Δεν θυμήθηκε ούτε τον Χάρτη και τις Αρχές των Ηνωμένων Εθνών ούτε τα καθοριστικά ψηφίσματα για το Κυπριακό του Συμβουλίου Ασφαλείας.Το ψήφισμα, π.χ. , 186 του 1964,με το όποιο το Συμβούλιο Ασφαλείας επιβεβαίωσε τη διεθνή αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων απο το κράτος.Μ. Βρετανία και Τουρκία, επικουρούμενες τότε και απο τις ΗΠΑ, υπεστήριζαν οτι δεν υπάρχει πλέον Κυπριακή Δημοκρατία και οτι θα έπρεπε να συζητηθεί εξ υπαρχής η δημιουργία ενος νεου κράτους απο τις Εγγυήτριες Δυνάμεις και τις δυο Κοινότητες.  Το Συμβούλιο Ασφαλείας, με το καθοριστικό εκεινο ψήφισμα, επιβεβαίωσε οτι υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί οι Τουρκοκύπριοι ειχαν αποχωρήσει με τη θέλησή τους απο το κοινό κράτος με σκοπό τη δημιουργία χωριστης εδαφικης οντότητας.

Τα ψηφίσματα επίσης του Συμβουλίου Ασφαλείας 541 του 1983 και 550 του 1984, με τα οποια καταδικάσθηκε η ανακήρυξη χωριστου κράτους το 1983.  Το Συμβούλιο Ασφαλείας, με τα ψηφίσματα αυτά , κατεδίκασε ως αποσχιστική ενέργεια την ανακήρυξη χωριστου κράτους και ζήτησε απο τα κράτη-μέλη να μη το αναγνωρίσουν και να μη αναπτύξουν μ' αυτό οποιαδήποτε σχέση και συνεργασία.Και ομως, ο Γ. Γραμματέας του ΟΗΕ συνάντησε στο δηθεν Προεδρικό στα κατεχόμενα τον " Πρόεδρο " του ψευυδοκράτους και εγκάθετο της Τουρκικής κατοχής για να συζητήσει μαζί του τη " λύση " του Κυπριακού.

Ο μικροελλαδισμός κλωτσάει το δώρο της Ιστορίας

Πρώτη δημοσίευση στις 20/7/24

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πενήντα χρόνια είναι πολλά. Η τουρκική εισβολή αποδείχθηκε ότι παρήγαγε ένα ανθεκτικό στον χρόνο γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Με την ευκαιρία της στρογγυλής επετείου ο Ελληνισμός θα θυμηθεί την ανοικτή πληγή του στη Μεγαλόνησο, αλλά η στρατηγική του για την αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο πλαίσιο για μισό αιώνα. Μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά η επίσημη Ελλάδα έχει ουσιαστικά στρέψει την πλάτη της στην Κύπρο, που είναι δώρο της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Ο μικροελλαδισμός, όμως, παράγει γεωπολιτική τύφλωση.

Όμως, πρώτα ας “δώσω τον λόγο” σε Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι διαχρονικά μας λένε ξεκάθαρα τι αντιπροσωπεύει για την Άγκυρα το Κυπριακό. Γι’ αυτήν, λοιπόν, το Κυπριακό ήταν πάντα πρώτα απ’ όλα ζήτημα γεωπολιτικής, το αντίθετο από ό,τι πρεσβεύει ο μικροελλαδισμός. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει κεντρική συνιστώσα στην εθνική στρατηγική της Τουρκίας να αναδειχθεί σε δύναμη με δεσπόζοντα ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, πολύ πριν εμφανισθεί ο Ερντογάν στο πολιτικό προσκήνιο. Γι’ αυτό και έχουν μέχρι τώρα αποφύγει την προσάρτηση. Ο έλεγχος της Μεγαλονήσου δεν εξασφαλίζει στην Τουρκία μόνο τον έλεγχο των κρίσιμης σημασίας θαλασσίων οδών της περιοχής, αλλά και αυξάνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική σημασία της για Δύση και Ανατολή.

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί» (πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, Χουριέτ 20.7.1980).

Φανούλα Αργυρού: Ζητείται ηγέτης για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

Πρώτη ανάρτηση 29/7/25

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

25.7.2025

Ένα σχόλιο στο άρθρο του κ. Κρίς Κωνσταντινίδη:

«Όσοι στήριξαν τη ΔΔΟ φέρουν ιστορική ευθύνη. Διότι καλλιέργησαν την εντύπωση πως ο κυπριακός ελληνισμός είναι γενικότερα έτοιμος να συνθηκολογήσει έναντι της Τουρκίας…»

(Βλέπε άρθρο κ. Κρίς Κωνσταντινίδη «Προορίζουν την διχοτομημένη Κύπρο για «ασπίδα» ΗΠΑ και Ισραήλ» 21/7/2025 https://i-epikaira.blogspot.com/2025/07/blog-post_43.html)

Σίγουρα φέρουν ευθύνη όσοι την στήριξαν αρχικά από το 1974/75 και συνεχίζουν να φέρουν μέρα με τη μέρα ακόμα περισσότερη ευθύνη και όσοι ζουν, αμετανόητοι συνεχιστές τους, υπηρέτες των ξένων, και ακολουθούν τυφλά πιστά τις πάγιες υποδείξεις και πολιτική του βρετανικού Φόρεϊν Όφις. Το οποίο υιοθέτησε τελεσίδικα – αφού άφησε πρώτα την Τουρκία να εισβάλει και να αρπάξει τη μισή Κύπρο προτού ‘διαπραγματευθεί’ – και προώθησε την ΔΔΟ από τις 16 Αυγούστου 1974. Επιλέγοντας τότε ως το ‘πρωτοπαλίκαρο’ του για αυτή τη ‘δουλειά’ τον μ. Γλαύκο Κληρίδη…

Με την ευκαιρία αυτή και την 51 μαύρη επέτειο των δύο βάρβαρων τουρκικών εισβολών ας υπενθυμίσουμε πως ξεκίνησε η διαιρετική, ρατσιστική βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία. Μια πολιτική του Φόρεϊν Όφις, αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που δεν είχε και δεν έχει, πιστεύω τίποτα να κάνει με το τι συμβαίνει στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…

Κύπρος, Ελλάδα, Ελληνισμός ο Ελληνικός Κόσμος μπροστά στα επίδικα του 21ου αιώνα

Πρώτη Δημοσίευση 21/8/24

Λουκάς Αξελός*

Στην μνήμη του Θέμου Στοφορόπουλου

Δημηγορούντων τῶν δασυπόδων καί τό ἴσον ἀξιούντων πάντας ἔχειν, οἱ λέοντες ἔφασαν «οἱ λόγοι ὑμῶν, ὧ δασύποδες, ὀνύχων τε καί ὀδόντων, οἵων ἡμεῖς ἔχομεν, δέονται».

Αίσωπος, Λέοντες καί Λαγωοί

Εισαγωγικά

Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο στην μέχρι σήμερα έρευνα γύρω από το Κυπριακό. Στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός ότι η διαρκής ενασχόλησή μου επί μισόν και πλέον αιώνα γύρω από το υπ’αρ. 1 Εθνικό μας Ζήτημα, με οδηγεί στην διαπίστωση ότι αν  και τα πλείστα από τα όσα ζητήματα το συγκροτούν έχουν εξαντλητικά αναλυθεί και αποκαλυφθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις, εξακολουθούν να αποτελούν, όταν δεν παρακάμπτονται ή αποσιωπώνται, ζητούμενο από ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου.

.                   .

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΤΡΑΔΙΩΝ

Ο Λουκάς Αξελός είναι δρ ΕΚΠΑ, συγγραφέας, διευθυντής των εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής».

Αντλώντας το δικαίωμα από το γεγονός της σταθεράς και κατ’ εξακολούθησιν  διαχρονικής  επισήμανσης  μιας  σειράς  ζητημάτων  που τα θεωρώ κατεξοχήν κρίσιμα στην αποκωδικοποίηση του Κυπριακού και της θέσης και του ρόλου του στα καθ’όλου πεπρωμένα του Ελληνικού Κόσμου και θέλοντας να ενισχύσω τον διάλογο που έχει ανοίξει ανάμεσά μας, με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την παράνομη εισβολή-κατοχή-εθνοκάθαρση και εποικισμό του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα επιχειρήσω συνυπολογίζοντας το κόστος των επαναλήψεων να αναδείξω μερικά από τα βασικά επίδικα γύρω από το μείζον αυτό Εθνικό μας Ζήτημα.

Α΄) Τα ταυτοτικά στοιχεία

Αν και απόλυτα επιβεβαιωμένα από τις επιστημονικές έρευνες και κατανοητά από την πλειοψηφία των έγκυρων ερευνητών και αναλυτών, τα κυρίαρχα ταυτοτικά στοιχεία της Κύπρου και του λαού της δεν γίνονται στην πράξη αποδεκτά από όλους εκείνους τους κύκλους που για εθνικούς, ταξικούς, θρησκευτικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, θεωρούν αναγκαία την αναθεώρηση και στην συνέχεια την ιδεολογική χρήση τους προς ίδιον συμφέρον.

Γι’ αυτό θεωρώ χρήσιμο να ξεκινήσουμε από την αφετηρία, στεκόμενοι, κατ’ αρχήν, στο διαχρονικά αναδυόμενο ζήτημα της κυπριακής ταυτότητας.

Το ελληνικό όνομα της Κύπρου μπορεί να απαντάται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, η επαφή όμως της Κύπρου με τον κόσμο του Αιγαίου και τα πρώτα αρχαιοελληνικά φύλα, όπως πιστοποιούν πια τα αποτελέσματα συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών, ανάγονται στον 16ο π.Χ. αιώνα, ενώ η εγκατάσταση των Αχαιών βεβαιωμένη από τον 14ο αιώνα, κρατάει τρεις και πλέον αιώνες για να ολοκληρωθεί με την άφιξη των τελευταίων κυμάτων αποίκων, τον 10ο αιώνα.

50 και πλέον χρόνια ατιμωρησίας, παρά τα 75 χρόνια των Συμβάσεων της Γενεύη

Πρώτη δημοσίευση 20 Αυγ 2024

Aνοικτή επιστολή στον Πρόεδρο, στον Αρχηγό Αστυνομίας και στον Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

η σημερινή

Αξιότιμοι κύριοι,

Στη βιβλιοθήκη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο διδάγματα του Πλάτωνα και τρία του Αριστοτέλη είναι χαραγμένα στα έργα τέχνης που κοσμούν τους τοίχους. Ένα από αυτά του Αριστοτέλη τα λέει όλα. «Στη δικαιοσύνη επικεντρώνεται η τάξη της κοινωνίας».

Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε επάνω σε αυτή και σε σχετικές ιδέες με αρχαία ελληνική προέλευση, όπως το κράτος δικαίου. Το ίδιο ισχύει για τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα οποία η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) εντάχθηκε το 1960, 1961 και 2004 αντίστοιχα.

Παρ’ όλα αυτά, στην ΚΔ εδώ και για 50 και πλέον χρόνια, αντί η τάξη της κοινωνίας να επικεντρώνεται στη δικαιοσύνη, η εγκληματικότητα έχει συνδεθεί με την ατιμωρησία με αποτέλεσμα τη συστημική αταξία και αδικία σε δύο παράλληλες κοινωνίες.

Σύμβολο αυτής της κατάντιας είναι η περιθωριοποίηση των τεσσάρων Συμβάσεων της Γενεύης, πυλώνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου που υπογράφτηκαν πριν από 75 χρόνια, στις 12 Αυγούστου 1949, και ενσωματώθηκαν στο Κυπριακό Δίκαιο μέσω του περί των Συνθηκών της Γενεύης Κυρωτικού Νόμου του 1966 (στο ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ).

Η Κύπρος δεν είναι διαιρεμένη, είναι υπό κατοχή!!

Δημοσιεύτηκε στις 28/11/24

του Αζίζ Σαχ / Aziz Şah*

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έδωσε μια ειδική συνέντευξη στο δίκτυο «A Haber» στις 16 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία ανάμεσα στις γραμμές:

«Η αγνόηση των Τουρκοκυπρίων ως πολιτική οντότητα δεν είναι σημαντική, είναι ένα διαχειρίσιμο ζήτημα για την Τουρκία».

Το δεύτερο σημείο είναι το εξής: Σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν, η πραγματικότητα στην Κύπρο είναι το τετελεσμένο γεγονός της κατοχής. Η λύση είναι «με ποια μορφή θα νομιμοποιηθούν αυτά τα τετελεσμένα».

Ο Χακάν Φιντάν λέει τα εξής:

-«Η πραγματικότητα στο νησί είναι ότι οι δύο κοινότητες ζουν χωριστά η μία από την άλλη… Η αναζήτηση για μια αναγκαστική επανένωση τους κάτω από μια φόρμουλα και τον διαμοιρασμό της εξουσίας δε θα φέρει αποτελέσματα…

-Με ποια μορφή θα νομιμοποιήσουμε αυτή την κατάσταση;

-Οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουν να αγνοούνται ως πολιτική οντότητα. Α, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ; Όσο υπάρχει η Τουρκία, όσο συνεχίζει να προστατεύει την τδβκ, αυτό είναι ένα ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ»…

Δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον Χακάν Φιντάν για να εξηγήσει την πολιτική της Τουρκίας «καμία λύση είναι η λύση»!

Χρησιμοποιεί τη φράση «η Κύπρος είναι μια διαιρεμένη χώρα» για να καλύψει την τουρκική κατοχή.

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ

Πρώτη ανάρτηση 2/10/25

Του Αρίστου Μιχαηλίδη 

Δυο γεγονότα από τα πολλά είναι τα πιο χαρακτηριστικά για την αδικοπραγία όσων κατηγορούν σήμερα τους Ελληνοκύπριους ότι πολέμησαν την Κυπριακή Δημοκρατία αντί να την στηρίξουν. Ιστορικοί και ανιστόρητοι.

Έχουν σημασία σήμερα, που ακούμε Τουρκοκύπριους πολιτικούς, όπως ο Τατάρ και ο Ερχιουρμάν, να επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι είναι ιδρυτικοί εταίροι αυτού του κράτους και θέλουν το μερίδιο τους. Όπως τα γράφαμε και χθες. Αλλά, σήμερα επί τη επετείω, ας τα θυμηθούμε καλύτερα.

Το πρώτο είναι το εξής: Η Συμφωνία της Ζυρίχης υπογράφτηκε 11 Φεβρουαρίου 1959. Το τουρκικό πλοιάριο Ντενίζ πιάστηκε να κουβαλά όπλα από την Τουρκία στις 18 Οκτωβρίου 1959. Δηλαδή, εννιά μήνες μετά τη συμφωνία. Αποκαλύφθηκε τότε ότι οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία προετοιμάζονταν για όσα ακολούθησαν. Αφού υπέγραψαν τη συμφωνία! Αφού τους αναγνωρίστηκε καθεστώς εταίρου πολύ μεγαλύτερο από το ποσοστό πληθυσμού και εδάφους, και πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ανέμεναν.

Το δεύτερο είναι οι προσπάθειες για τη δημιουργία του κυπριακού στρατού. Το Σύνταγμα προνοούσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει στρατό αποτελούμενο από 2.000 άντρες. 60% Ελληνοκύπριοι και 40% Τουρκοκύπριοι. Υπουργός Άμυνας Τουρκοκύπριος. Όταν άρχισε η προετοιμασία, ο υπουργός Άμυνας απαιτούσε όπως οι λόχοι να είναι χωρισμένοι με φυλετικά κριτήρια.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά υποστήριζε ότι ο στρατός έπρεπε να είναι μεικτός σε κάθε επίπεδο. Πήρε απόφαση το Υπουργικό Συμβούλιο για δημιουργία μεικτού στρατού, να μην είναι δηλαδή λόχοι αμιγώς Ελληνοκυπρίων και λόχοι αμιγώς Τουρκοκυπρίων, όπως ήθελε ο υπουργός Άμυνας. Τον Οκτώβριο του 1961 ο αντιπρόεδρος Κουτσούκ άσκησε βέτο σε αυτή την απόφαση κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να γίνει ένα πολύ μεγάλο βήμα για πραγματική συνύπαρξη, συνένωση του λαού.

Αν είχε τολμήσει ο Καραμανλής, ο δεύτερος Αττίλας δεν θα γινόταν ποτέ: Οι ΗΠΑ θα σταμάταγαν τη δεύτερη εισβολή διότι δεν ήθελαν πόλεμο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας

Πληροφορίες στο τέλος της ανάρτησης 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνοδευόμενος από τον “πρόεδρο” της προδοτικής Χούντας των Αθηνών, Φαιδωνα Γκιζίκη, ορκίζεται ο πρώτος Πρωθυπουργός μετά την πτώση της Χούντας. Φωτογραφία από βίντεο via Kostas Karamanlis, You Tube 11/10/2024

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑ*

Εισαγωγή

Η ωραιοποίηση της «μεταπολιτευτικής» περιόδου από συστημικές δυνάμεις και φορείς μας ωθούν να θέσουμε ψυχρά ερωτήματα και να κάνουμε ψυχρές εκτιμήσεις.

Έτσι είναι τα πράγματα; Ή μήπως έτσι παρουσιάζονται για να βολέψουν το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας των Αθηνών; Να μην ξεχνάμε, επίσης, ότι όπως κάθε σύστημα εξουσίας, έτσι και το Αθηνοκεντρικό, έχει ανάγκες από μύθους.

Η μυθοπλασία, ειδικά εκείνη που έχει την τάση να αγιοποιεί πολιτικούς και κυβερνήτες συγκεκριμένων παρατάξεων, βοηθά στην ιδεολογική παραγωγή αξιακών συστημάτων οι οποίες νομιμοποιούν και αναπαράγουν το τρέχον σύστημα εξουσίας. Έτσι, υπάρχουν πλειάδα μύθων και μυθοπλασιών που ανακυκλώνονται στα συνέδρια περί «μεταπολίτευσης» και «μετάβασης στη δημοκρατία».

Ουδείς μιλά για την οικονομική καχεξία και τη κρατική χρεωκοπία για τις οποίες ευθύνονται στο ακέραιο τα κόμματα της μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς μιλά για την εγκατάλειψη της περιφέρειας της χώρας και το δημογραφικό μαρασμό.Και ουδείς μιλά – ακόμα και το ΚΚΕ έχει τελευταία σιωπήσει επ’ αυτού – για το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας από ξένα κέντρα εξουσίας, ή για τον ενδοτισμό της Μητσοτακικής ελίτ απέναντι στο Τουρκικό περιφερειακό ιμπεριαλισμό. Οι μυθοπλασίες που σπέρνουν τα συνέδρια για τη «μεταπολίτευση» είναι ένα από τα φάρμακα για να μην ερευνηθούν τίποτε από τα ανωτέρω.

Ριζοσπαστική έρευνα σημαίνει ανεξάρτητη και αδέσμευτη έρευνα. Σημαίνει ότι πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα τους. Η ρίζα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» βρίσκεται στο καλοκαίρι του 1974 και στο τρόπο που η μεταπολεμική ιστορία της χώρας συμπυκνώνεται σ’ αυτό το καλοκαίρι.

Θα δείξω εδώ ότι ο τρόπος αυτός δεν τιμά το κράτος των Αθηνών (το πάλαι ποτέ «εθνικό κέντρο») και ότι η «αγιοποίηση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως ηγέτη και «εθνάρχη» που «παρέλαβε χάος και έφτειαξε κράτος» δεν αντιστοιχεί στην ιστορική πραγματικότητα. Άρα, πρόκειται για μυθοπλασία η οποία διαδίδεται συνειδητά και με σχέδιο προκειμένου να εκπληρωθούν οι όροι αναπαραγωγής του Αθηνοκεντρικού, και βαθειά προβληματικού για τη χώρα, συστήματος εξουσίας.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ! - "...Τα γαλάζια μάτια του μας καλούνε..."

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Πρώτη δημοσίευση 21/7/25

Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα στον Σωτήρη Πέτρουλα ενώ ο άνδρας που εικονίζεται να τον μεταφέρει στα χέρια του είναι ο δημοσιογράφος της «Αθηναϊκής», Γιώργος Κουτλίδης (υπέγραφε σαν Γιώργος Σειρηνός), που κάλυπτε την πορεία.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ο Σωτήρης Πέτρουλας αποτελούσε μια ηγετική φυσιογνωμία στην αριστερά και διετύπωσε τους προβληματισμούς του και τις διαφωνίες του, διαγράφηκε από την ΕΔΑ ως φραξιονιστής κι ας ήταν παιδί μιας οικογένειας που συνολικά είχε 31 νεκρούς στους αγώνες του αριστερού κινήματος στη χώρα μας.

Η μητέρα του Σωτήρη Πέτρουλα στην κηδεία

Ο Σωτήρης Πέτρουλας συνδεόταν με την ιδρυμένη από το 1962, «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών». με εμβληματική παρουσία της κίνησης και συνιδρυτή της τον μεγάλο μαρξιστή ιστορικό, Νίκο Ψυρούκη.

Η ΚΦΝΧ ιδρύθηκε με αφορμή μια έκθεση για τη Κούβα την εποχή μάλιστα που ο Χρουτσώφ την είχε αποκυρήξει. 

Η δράση τους αφορούσε τις χώρες και τους λαούς που αγωνίζονταν κατά του αποικιοκρατικού ζυγού. 

Η θέση τους για την Κύπρο ήταν η αντιιμπεριαλιστική ένωση Κύπρου - Ελλάδας! 

Στόχευαν στην ενίσχυση του αγώνα των Κυπρίων για την αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου και τη συμπαράσταση στα απελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου.

Στα πλαίσια της κίνησης εκδόθηκε το περιοδικό «Αντιιμπεριαλιστής».

Ιούλιος 1965: Κηδεία Σωτήρης Πέτρουλας: Η κοπέλα του Κική και οι συμφοιτητές, συν η σημαία με το 114

Η δολοφονία του Πέτρουλα εκτιμήθηκε από τους συντρόφους του ως η κατάλληλη στιγμή για την πλήρη αυτονόμησή τους από την ΕΔΑ και τη ΔΝΛ. Έτσι, τη μέρα της κηδείας κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις που ανήγγειλαν την ίδρυση της ΠΑΝΔΗΚ “Σωτήρης Πέτρουλας”, που διοργάνωσε την πρώτη της Συνδιάσκεψη τρεις μήνες αργότερα.

Χαρακτηριστικά, ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος, μας θυμίζει από το ιστολόγιο ΑΡΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ την ακόλουθη προκήρυξη:

 ---------------------- 

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ "ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ" όπου στο κείμενο με τίτλο ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΝΕΚΡΟ ΜΑΣ, σημειώνονται μεταξύ άλλων:

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να συνεχίσουμε μέχρι τέλος τον μεγάλο αγώνα της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας. Δεν θα υποταγούμε σε καμία συνθηκολόγηση,και κανένα ανήθικο συμβιβασμό.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για την συντριβή των ανδρεικέλων και των σκοτεινών δυνάμεων που τους διευθύνουν , για να επικρατήσει η θέληση του λαού,για να είναι ο λαός κυβερνήτης και όχι ταπεινός δούλος και υπήκοος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος στο πλευρό των αδελφών μας της Κύπρου, για να απελευθερωθεί το μεγάλο μας νησί, για να μην το ξεπουλήσουν διάφοροι προδότες τύπου Νόβα.  Θα δώσουμε όλοι την ζωή μας, δεν θα δώσουμε όμως ούτε σπιθαμή ελληνικής γης σε ξένους

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για να γίνουν τα ελληνικά σχολεία και Πανεπιστήμια, τόποι επιστημονικής προόδου, ελεύθερης δημοκρατικής δημοκρατικής σκέψης και όχι μέσα μεσαιωνικού σκοταδισμού και φωλιές τρομοκρατίας και ραγιαδισμού

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες, για να θριαμβεύσουν τα ιδανικά της Δημοκρατίας του λαού

Στη διεύθυνση https://youtu.be/otlioDNIvY8 συνέντευξη του συναγωνιστή του Μάκη Παπούλια. Ο επιστήθιος φίλος του Σωτήρη Πέτρουλα ανάμεσα σε άλλα μαρτυρά το πως έγινε η ενηλικίωσή τους στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τους αγώνες τους για την Κύπρο όπως δηλώνει:

" Είμαστε άφοβοι! Είχαμε τη μεγάλη εμπειρία των διαδηλώσεων για την Κύπρο. (15:40΄-15:55΄) ..."

"...εμείς όμως μαθητές στο νυχτερινό από τις μεγάλες διαδηλώσεις της Κύπρου, τα μεγάλα γεγονότα είμαστε πρωτεργάτες, από τα 15 μας βρεθήκαμε στις επάλξεις αυτών των αγώνων, ειδικά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, τα μεγάλα γεγονότα που γίνανε όταν στην Κύπρο απαγχονίσανε τον Καραολή και το Δημητρίου. είμαστε μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις και κρατάγαμε σημαίες (10:30΄-11:10΄)"

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία έχει όνομα. Ο ρόλος του τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρου δεν ξεπερνάται εύκολα!

Για να μαθαίνουν οι νέες γενιές γιατί τίποτα δεν χαρήστηκε

Ενώ το αεροδρόμιο κρατήθηκε από τους καταδρομείς και την ΕΛΔΥΚ, η ίδια η πόλη της Λευκωσίας και η «Πράσινη Γραμμή» σώθηκαν χάρη στην επική άμυνα του 336 Τάγματος Επιστράτευσης (336 Τ.Ε.), με διοικητή τον τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρο.

Just

Το τάγμα του Αλευρομάγειρου αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Κύπριους έφεδρους (κυρίως Αμμοχωστιανούς που είχαν προσφύγει στη Λευκωσία μετά τον Αττίλα Ι). Κατά τη διάρκεια του «Αττίλα ΙΙ» (14-16 Αυγούστου 1974), το τάγμα αυτό βρέθηκε να υπερασπίζεται ένα τεράστιο μέτωπο μέσα στον αστικό ιστό της Λευκωσίας (από τον Άγιο Δομέτιο μέχρι την Κεντρική Φυλακή και τα Φυλακισμένα Μνήματα).

Ο ρόλος του Δ. Αλευρομάγειρου ήταν καθοριστικός για τους εξής λόγους:

    1. Ο Όρκος των Φυλακισμένων Μνημάτων: Πριν την έναρξη της δεύτερης εισβολής, ο Αλευρομάγειρος συγκέντρωσε τους αξιωματικούς του στα Φυλακισμένα Μνήματα και έδωσαν τον ιστορικό όρκο: «Δεν θα ξευτιλιστούμε, δεν θα περάσουν».

    2. Άμυνα «Μέχρις Εσχάτων» χωρίς Βαρύ Οπλισμό: Το 336 Τ.Ε. αντιμετώπισε υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις, που διέθεταν πλήρη υποστήριξη από άρματα μάχης και πυροβολικό, έχοντας οι ίδιοι ελάχιστα μέσα. Με έξυπνη τακτική μέσα στα στενά της πόλης και απίστευτο ψυχικό σθένος, καθήλωσαν τους Τούρκους.

    3. Η Περήφανη Απάντηση στους Τούρκους: Κατά την εκεχειρία, όταν ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, παρουσία των Ηνωμένων Εθνών, ζήτησε να υποχωρήσουν οι ελληνικές θέσεις μερικές εκατοντάδες μέτρα πίσω, ο Αλευρομάγειρος απάντησε με την ιστορική φράση: 

«Ούτε χιλιοστό πίσω! Η Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία για να σου την εξηγήσω σε πέντε λεπτά».

Ιστορικοί Αναθεωρητισμοί. Οι σταθμοί και το νόημα της κυπριακής Ιστορίας

Από την επανάσταση του 1955 στην κατάλυση του κυπριακού κράτους με «ειρηνικά» μέσα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

8 Δεκεμβρίου 2025

Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδίως μετά το 1996, έχουν αναπτυχθεί στην Ελλάδα διάφορα ρεύματα «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» και του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», στα οποία προστέθηκαν, ιδίως μετά το 2015, και διάφορα ρεύματα αναθεωρητισμού της δεξιάς και την άκρας δεξιάς, που, στο σύνολό τους, θέλουν με διάφορους τρόπους και από διαφορετικούς δρόμους, να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. O σκοπός του ιστορικού αυτού αναθεωρητισμού είναι να καταστήσει το νόημα της ελληνικής ιστορίας συμβατό με την παρακμή και κατάρρευση του ελλαδικού και κυπριακού κράτους και την αποικιοποίηση σε βάθος, την απορρόφηση Ελλάδας και Κύπρου, όχι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως στο παρελθόν, αλλά από τον ολοκληρωτισμό της ανερχόμενης «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», μια πορεία που, τυχόν ολοκληρούμενη, μας οδηγεί και σε μια «Ελλάδα χωρίς Έλληνες» (Μίκης Θεοδωράκης) και σε μια «Κύπρο χωρίς Έλληνες».

Οι αναθεωρητισμοί αυτοί είναι η αντανάκλαση, στον χώρο των ιδεών και της ιστοριογραφίας, της ελληνικής παρακμής και με τη σειρά τους την προετοιμάζουν και τη διευκολύνουν.

Παρά τον φαινομενικά αντίθετο χαρακτήρα τους και τα «αριστερά» και τα δεξιά ρεύματα ιστορικού αναθεωρητισμού συγκλίνουν σε μια βασική παραδοχή: 

• την πολύ μεγάλη υποτίμηση της δυνατότητας του ελληνικού λαού να διαθέτει αυτόνομο, κάπως ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, 

• την υποτίμηση των ηγετικών μορφών του ελληνικού αγώνα για ανεξαρτησία (από τον Κολοκοτρώνη έως τον Μακάριο) και των τεράστιων λαϊκών κινημάτων που σφράγισαν την ιστορία μας, από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ, 

• με ταυτόχρονο εξωραϊσμό των φορέων της ξένης εξάρτησης αντίστοιχα, από τον Μαυροκορδάτο μέχρι τη Χούντα και την ΕΟΚΑ Β’, τον Κληρίδη και τις δυνάμεις που υπέγραψαν τα αποικιακά Μνημόνια της Ελλάδας και της Κύπρου.