Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΑΜΕ ΝΑ ΓΊΝΟΥΜΕ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΜΕ ΛΕΥΚΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ?

Η γνωστή ατάκα του Χάρυ Κλυν "Η Ελλάδα είναι η μόνη Αφρικανική χώρα με λευκούς κατοίκους" έγινε σε μια εποχή που η παλιές συντηρητικές δεξιές πεποιθήσεις περι της "ψωροκώσταινας" ήταν συμβατές με την πρώτη μετα-αποικιακή περίοδο της Αφρικής, για να περιγράψει την πολιτική και πολιτισμική μας κατάσταση στο τέλος του προηγούμενου αιώνα.. 

Από τότε όμως η Αφρική προχώρησε αρκετά. Σοβαρό δείγμα προόδου της είναι η πρόσφατη προσπάθεια εισαγωγής του κοινού της ψηφιακού νομίσματος AUA που, σε αντίθεση με όλα τα άλλα σε Ανατολή (Unit των BRICS) και Δύση (ψηφιακό ευρώ ή τα stablecoins ξεφορτώματος του αμερικανικού χρέους σε αυτά από τον Τραμπ), βασίζει την αξία του στα μεταλλευτικά ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ (και όχι εμπορεύματα) της Μαύρης Ηπείρου,  για να χρηματοδοτηθεί ενδογενώς και χωρίς πρόσθετα δάνεια από το ΔΝΤ η ανάπτυξη της (δες σχετικά και στο σχόλιο #1).

Οπότε αναρωτήθηκα τι θα γινόταν αν κάναμε και εμείς κάτι ίδιο, εκδίδοντας τώρα ένα ΕΞΩΤΡΑΠΕΖΙΚΟ αντίστοιχο ψηφιακό νόμισμά, ως παράλληλου του ευρώ, σύμφωνο με τον Κανονισμό  MICA της ΕΕ, αντικρυσμένο με την αξία όσων φώναζε από το 1947 ο Δ. Μπάτσης, ο σύντροφος του Ν. Μπελογιάννη. Αυτός που εκτελέστηκε μαζί του επειδή φώναξε για την αξία των αποθεμάτων μετάλλων και υδρογονανθράκων στο Ελληνικό υπέδαφος. 

Η ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ ΕΛΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Η αγορά του κράτους. 

Η ακαταμάχητη έλξη του κρατικού καπιταλισμού

1 Οκτωβριου 2014

Γιάννης Μηλιός- Στις Θέσεις

“They sentenced me to twenty years of boredom

For trying to change the system from within”

Leonard Cohen – First We Take Manhattan

1. Δύσκολα ερωτήματα

Όσο περνάει ο χρόνος και διαφαίνεται η ισχυρή πιθανότητα αν όχι βεβαιότητα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, τόσο πληθαίνουν τα ερωτήματα για τις κομβικές επιλογές που θα καθορίσουν την πολιτική και κυρίως την κρατική διαχείριση. Ιδίως επειδή η Αριστερά έχει επανειλημμένα καταγγείλει την άρχουσα τάξη που χρησιμοποιεί το κράτος ως εργαλείο ταξικής επιβολής και ταυτόχρονα ιδεολογικού προσεταιρισμού και αφομοίωσης των κυριαρχούμενων κοινωνικών στρωμάτων. Τίθενται λοιπόν σήμερα ερωτήματα και απορίες που έως πριν μερικά χρόνια ανήκαν στην πολιτική «Δευτέρα Παρουσία», σε συνθήκες ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων και εργατικής εξουσίας.

Όταν όμως ο «υλισμός του αστάθμητου» αγνόησε τα προαπαιτούμενα της αριστερής περιοδολόγησης και η «ανατροπή» έχει τεθεί επί τάπητος σε συνθήκες ευρύτατης απονομιμοποίησης των πολιτικών ιδεολογικών μηχανισμών ως επακόλουθο της κρίσης, είναι αδύνατο να παραπέμψει κανείς στις (αριστερές) ελληνικές καλένδες ζητήματα όπως:

• Πώς μπορεί να διαχειριστεί η Αριστερά τη σχέση κράτους, κεφαλαίου και κυριαρχούμενων τάξεων στην κρίση;

• Ποιο πρόσημο θα αποκτήσουν οι κρατικές παρεμβάσεις στην κρίση, ποιο περιθώριο υπάρχει για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζόμενων τάξεων με την αξιοποίηση των κρατικών μηχανισμών;

• Πόση αυτονομία μπορεί να αποκτήσει ο κρατικός μηχανισμός που έχει εγκαθιδρυθεί και λειτουργεί στο συγκεκριμένο συσχετισμό δύναμης κεφαλαίου-εργασίας;

• Πόσο μπορεί να μετασχηματιστεί ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους απέναντι στην αγορά και πόση έκταση μπορεί να λάβει ο «οικονομικός ρόλος του κράτους» ειδικά στην περίοδο της μεγάλης κρίσης που έχει ανατρέψει δεδομένα δεκαετιών;

• Ποιο αποτέλεσμα μπορεί να πετύχει μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα επιχειρήσει να αναμορφώσει, να «εκδημοκρατίσει» στεγανούς μηχανισμούς οι οποίοι μέχρι σήμερα έχουν εμφανίσει σημαντική αντοχή στις προσπάθειες μετασχηματισμού τους;

• Τελικά, ποιες είναι οι επιλογές πολιτικής που διατίθενται για μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα επιδιώξει να εκφράσει και να προωθήσει τα συμφέροντα των «από κάτω» στον κοινωνικό ανταγωνισμό, και πόσο συνδέονται αυτές με μια έστω ριζική και εκ βάθρων «εσωτερική» παρέμβαση στους μηχανισμούς, μια παρέμβαση που θα καταστεί εφικτή επειδή η Αριστερά θα έχει στα χέρια της τους μοχλούς της κυβερνητικής εξουσίας;

5 ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΟΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ

By Cheng Enfu and Lu Baolin (May 01, 2021)

Ο Cheng Enfu είναι κύριος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, διευθυντής του Κέντρου Ερευνών για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών και πρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης για την Πολιτική Οικονομία. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο 65344718[at]vip.163.com. Ο Lu Baolin είναι καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Qufu Normal.

Ο νεοϊμπεριαλισμός είναι η συγκεκριμένη σύγχρονη φάση της ιστορικής εξέλιξης που χαρακτηρίζεται από την οικονομική παγκοσμιοποίηση και τη χρηματιστικοποίηση του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Τα χαρακτηριστικά του νεοϊμπεριαλισμού μπορούν να συνοψιστούν με βάση τα ακόλουθα πέντε βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι το νέο μονοπώλιο της παραγωγής και της κυκλοφορίας. Η διεθνοποίηση της παραγωγής και της κυκλοφορίας, σε συνδυασμό με την εντεινόμενη συγκέντρωση του κεφαλαίου, δημιουργεί γιγαντιαίες πολυεθνικές μονοπωλιακές εταιρείες, των οποίων ο πλούτος είναι σχεδόν τόσο μεγάλος όσο και ολόκληρων χωρών. Δεύτερον είναι το νέο μονοπώλιο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, το οποίο παίζει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομική ζωή και δημιουργεί μια κακοσχηματισμένη ανάπτυξη, δηλαδή την οικονομική χρηματιστικοποίηση. Τρίτο είναι το μονοπώλιο του αμερικανικού δολαρίου και της πνευματικής ιδιοκτησίας, που δημιουργεί τον άνισο διεθνή καταμερισμό εργασίας και την πόλωση της παγκόσμιας οικονομίας και της κατανομής του πλούτου. Τέταρτο είναι το νέο μονοπώλιο της διεθνούς ολιγαρχικής συμμαχίας. Μια διεθνής μονοπωλιακή συμμαχία του ολιγαρχικού καπιταλισμού, με έναν ηγεμονικό ηγεμόνα και πολλές άλλες μεγάλες δυνάμεις, έχει δημιουργηθεί και παρέχει την οικονομική βάση για την πολιτική του χρήματος, τη χυδαία κουλτούρα και τις στρατιωτικές απειλές που εκμεταλλεύονται και καταπιέζουν με βάση το μονοπώλιο. Το πέμπτο είναι η οικονομική ουσία και η γενική τάση. Οι παγκοσμιοποιημένες αντιφάσεις του καπιταλισμού και οι διάφορες κρίσεις του συστήματος υφίστανται συχνά μια όξυνση που δημιουργεί τη νέα μονοπωλιακή και ληστρική, ηγεμονική και δόλια, παρασιτική και παρακμιακή, μεταβατική και θνησιγενή μορφή του σύγχρονου καπιταλισμού ως ύστερος ιμπεριαλισμός.

Η σιωπηλή κραυγή της Αφρικής

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑ ΑΛΙΠΡΑΝΤΗ 

Η εφημερίδα “Χριστιανική” οργάνωσε την  παρουσίαση του βιβλίου του πρώην καθηγητή των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Θράκης Νικήτα Αλιπράντη “Η σιωπηλή κραυγή της Αφρικής-Εμπειρίες και γνώση", 

την Πέμπτη 10 Απριλίου 2025 στις 7μμ στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ- Ακαδημίας 20

Το βιβλίο περιλαμβάνει τρεις ενότητες:

-Την προσωπική εμπειρία και τις εντυπώσεις του συγγραφέα από την πολυετή παρουσία του στην Υποσαχάρια Αφρική

-Την κοινωνία, τον πολιτισμό, τη θρησκευτικότητα με ιδιαίτερη μνεία κορυφαίων προσωπικοτήτων που πρωταγωνίστησαν στην ορθόδοξη Ιεραποστολή: Των μακαριστών Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου και των πατέρων Κοσμά Γρηγοριάτη και Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου.

Τι δεν καταλαβαίνεις βαλκάνιε δουλοπάροικε;

Το πρώτο που σκέφτηκα,  μπέσα για μπέσα,  όταν έμαθα για το υπέρογκο πρόστιμο στην εταιρεία "Αίνος", η οποία πουλάει κατεψυγμένα λαχανικά πολύ φτηνότερα από τη γνωστή εταιρεία "Μπάρμπα Στάθης", ήταν ότι ο Μπαρμπαστάθης με κάποιον τρόπο είναι συμφερόντων του ΚΩΛΟΣΟΓΟΥ.

Μετά είδα αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω. Εντάξει,  δεν έπαθα Αλζχάιμερ ακόμα, μέσα έπεσα. Οι σαρανταενατακατοί όμως ούτε που νοιάζονται,  τα θεωρούν όλα αυτά "φυσιολογικά".

✅ Η εταιρία «Μπάρμπα Στάθης» πουλάει τα φασολάκια 5,67€ το κιλό (από 8,05 που τα πουλούσε πριν την «εφαρμογή» της μείωσης των τιμών με το «πρόγραμμα» του υπουργείου)

✅ Η εταιρία «Αίνος» πουλάει τα ίδια φασολάκια 2, 34€ το κιλό. Σταθερά. Σε συσκευασία του κιλού, στην ίδια σχεδόν τιμή που ο Μπάρμπα Στάθης πουλάει τα 420 g. 

✅ Το υπουργείο επέβαλε, σε μια από τις δυο εταιρίες, πρόστιμο ύψους 742,000€ για «αθέμιτη κερδοφορία».

✅ Η εταιρία «Μπάρμπα Στάθης» ανήκει στη «Vivartia», η οποία με τη σειρά της ανήκει στη «CVC Capital Partners», μέσω εξαγοράς της από τη «Marfin Investment Group». Στην CVC στην οποία εργάζεται η κόρη Μητσοτάκη, συνεπώς ήταν λογικό το πρόστιμο να επιβληθεί στην εταιρία «Αίνος»

✅ Επίσης, για να μην έχετε κενά, η CVC funds ανήκει στον ίδιο όμιλο που θα φτιάξει το ιδιωτική σχολή Ιατρικής και για αυτην ετοιμάστηκε το φωτογραφικό νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα.

✅ Τι δεν καταλαβαίνεις βαλκάνιε δουλοπάροικε;

ΠΗΓΗ: Από φίλο... https://www.facebook.com/share/p/qWH5AAgXXELbZu5T/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

"Μαύρο Δέρμα, Άσπρη Μάσκα"

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

του  Αντώνη Ανδρουλιδάκη*

από το Δρόμο της Αριστεράς

..... Μερικά κρίσιμα στατιστικά στοιχεία

α) Στην 20ετία 2000-2020 η κατανάλωση αντικαταθλιπτικών στην Ελλάδα ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 248%....(Πηγή:OECD)

β) Η η Ελλάδα είναι η πιο καταθλιπτική χώρα στον κόσμο...(Πηγή: Wisevoter)

γ) Η Ελλάδα είναι στην πρώτη θέση των χωρών της Ευρώπης σε ό,τι αφορά το ποσοστό του πληθυσμού που βιώνει στρες 72%

(Πηγή: Gallup Global Emotions Report)

Πολύ περισσότερο δραματικά είναι βέβαια τα σχετικά στοιχεία όσον αφορά τους νέους και τις νέες της χώρας μας που πλήττονται από αγχώδεις διαταραχές, απονοηματοδότηση, κατάθλιψη, αυτοκτονικό ιδεασμό και λοιπά.

Για όσους ασχολούνται, με επιστημονική εντιμότητα, με τις ανθρωπιστικές επιστήμες δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δυτικός κόσμος είναι ένας κόσμος βαρύτατα τραυματισμένος ψυχικά, ακριβώς λόγω της τοξικής καπιταλιστικής κουλτούρας μέσα στην οποία ο δυτικός άνθρωπος ζει και η οποία είναι εντελώς ασύμβατη με τις πυρηνικές  υπαρξιακές ανθρώπινες ανάγκες. 

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, ένα στα τρία νοικοκυριά (1/3) αντιμετωπίζουν προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, ένα στα πέντε  (1/5) κορίτσια είναι θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, ένα στα τρία (1/3) κορίτσια έχουν σκεφτεί την αυτοκτονία, ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν από χρήση ουσιών περισσότεροι άνθρωποι απ' όσοι Αμερικανοί σκοτώθηκαν αθροιστικά στον πόλεμο του Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ μαζί.

Παρά την έκταση τους όμως στα ζητήματα αυτά, αλλά και όλα όσα συναρτώνται με το ψυχικό τραύμα, αντιμετωπίζονται, τόσο στη Δύση γενικά όσο και στην Ελλάδα ειδικότερα, συνήθως ως ατομικές περιπτώσεις άσχετες και ξεκομμένες από το κοινωνικό πλαίσιο που τις προκαλεί.

Πρακτικά αυτό σημαίνει, πώς κάποιος που υποφέρει, για παράδειγμα, από υψηλό στρες ή κατάθλιψη του είναι αδιανόητο συμπεριλάβει - τουλάχιστον - τους αιτιώδεις παράγοντες της κατάστασης του και το πολιτικό -  κοινωνικό - οικονομικό σύστημα, την κυβέρνηση του, την αντιπολίτευση, τα Μνημόνια, την νεοαποικιοκρατία ή την εξάρτηση της χώρας από τον ξένο παράγοντα.

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επαναβιομηχανοποιηθούν, χωρίς να ανατραπεί όλη η φιλοσοφία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας – ως «ταξικού» πολέμου, απέναντι στην εργασία. Δεν είναι δυνατόν δηλαδή να υπάρξουν και τα δύο – ο πόλεμος εναντίον της εργασίας και η επαναβιομηχάνιση, με το συνδικαλισμό που τη συνοδεύει. Μπορεί λοιπόν ο πρόεδρος Biden να ισχυρίζεται πως θέλει να επανέλθει η βιομηχανία στις ΗΠΑ, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί, αφού δεν θα την επιτρέψει η φιλοσοφία των δύο κυβερνώντων κομμάτων – οπότε η χώρα δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τις άλλες στο σημερινό κόσμο, εάν δεν αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της. Εάν δεν το κάνει, τότε της απομένουν οι ληστρικές επιδρομές και οι πόλεμοι – κάτι που όμως έχει γίνει πια κατανοητό, από πολλά άλλα κράτη.

«Πώς είναι δυνατόν να διατηρηθεί η αμερικανική ευημερία, χωρίς βιομηχανία; Πώς μπορούν να κυβερνήσουν οι ΗΠΑ τον πλανήτη, χωρίς να έχουν κάτι να εξάγουν, όπως βιομηχανικά αγαθά, γεωργικά προϊόντα, πρώτες ύλες ή κάτι που χρειάζονται οι άλλοι άνθρωποι; Οι ΗΠΑ έχουν μόνο ένα πράγμα να προσφέρουν – το οποίο όμως η Κίνα και η Ρωσία δεν μπορούν να αποδεχθούν

Οι Αμερικανοί μπορούν να προσφέρουν το να μην βομβαρδίσουν άλλες χώρες, να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους ή να μην προκαλέσουν «έγχρωμες» επαναστάσεις. Μπορούν να προσφέρουν δηλαδή τη ζωή στους άλλους ανθρώπους, έναντι αδρής αμοιβής – να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους, να μην τους βομβαρδίσουν και να μην τους κάνουν ότι έκαναν στο Ιράκ, στη Λιβύη ή στη Συρία.

Εάν λοιπόν οι άλλες χώρες δεν το θέλουν, τότε οφείλουν να γίνουν «φίλοι» τους και μέλη του «ελευθέρου» κόσμου. Αυτό έχουν να προσφέρουν οι ΗΠΑ και οφείλουν να αποδεχθούν όλα τα άλλα κράτη – για να μην τα λεηλατήσουν ή/και τα καταστρέψουν». (M. Hudson)

Ανάλυση

Όπως πολύ σωστά αναφέρει ο παραπάνω αναλυτής, η οικονομία των ΗΠΑ έχει παραλύσει – με την έννοια πως ευρίσκεται σε εξέλιξη ένας «αποπληθωρισμός χρέους» και επικρατεί μία οικονομική πόλωση που απλά μεταφέρει όλο τον πλούτο και το εισόδημα μακριά από την εργασία, μακριά από τη βιομηχανία, προς το χρηματοπιστωτικό τομέα και τις ελίτ του 1%. Εν προκειμένω, εμείς έχουμε ήδη αναφερθεί γενικότερα στην αποκεφαλαιοποίηση της μεσαίας τάξης, γράφοντας τα εξής:


«Οι εισοδηματικές ανισότητες συνεχίζουν να καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο – αφού το 10% των Αμερικανών εισπράττει σήμερα το 97% του συνόλου των κεφαλαιακών εισοδημάτων στη χώρα, το 50% των εισοδημάτων που δημιουργήθηκαν μετά την κρίση του 2008 οδηγήθηκε στο πλουσιότερο 1%, ενώ οι τρεις πλουσιότεροι Αμερικανοί μαζί έχουν περισσότερο πλούτο από τα 160.000.000 φτωχότερους!

Πριν από το πρόγραμμα της Fed για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, η μεσαία τάξη μπορούσε ακόμη να συγκεντρώσει εισόδημα από τα κεφάλαια που διέθετε – τοποθετώντας τα σε επενδύσεις χαμηλού ρίσκου και σταθερών αποδόσεων. Σήμερα είναι πια αδύνατο ενώ, ακόμη χειρότερα, η αξία της εργασίας της συνεχίζει να μειώνεται – οπότε αδυνατεί να αγοράσει περιουσιακά στοιχεία ή χάνει αυτά που ήδη είχε.

Ο ελληνικός ψευτο-δικομματισμός έφθασε στα όριά του (του Τάκη Φωτόπουλου

Ο ελληνικός ψευτο-δικομματισμός έφτασε στα όριά του

Προς μια άμεση και οικονομική δημοκρατία

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε)1 έχει σχεδιάσει από καιρό και ήδη έχει επιβάλει την εδραίωση της ένταξης της Ελλάδας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς δορυφόρους, στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που εδραιώθηκε αυτή η δορυφοροποίηση, αμέσως μετά τον Β’ ΠΠ και τον συνακόλουθο Εμφύλιο στην Ελλάδα—η Αμερικανική πρεσβεία, παρέλαβε από τους Βρετανούς τον πολιτικό έλεγχο της Ελλάδος, ο οποίος συνόδευε και συμπλήρωνε τον οικονομικό.

Αυτό σήμαινε, μεταξύ άλλων, και τον εξαμερικανισμό της χώρας όχι μόνο στο πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο, με τον υποβιβασμό και τελική έξωση του βασιλικού θεσμού—που, δυνητικά, θα μπορούσε να παίξει ρόλο μη ελεγχόμενο από την αμερικανική ελίτ—αλλά, κυρίως, με τη συντριβή του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος της δεκαετίας του ’60. Ήταν μάλιστα αυτό το ανεπανάληπτο κίνημα, το οποίο είχε ξεσηκώσει τον λαό σε μεγαλειώδεις, σαφώς αντικαθεστωτικές, διαδηλώσεις, μόλις 20 χρόνια μετά τη συντριβή του λαϊκού κινήματος για πολιτικό και οικονομικό αυτο-καθορισμό, που εξανάγκασε την ντόπια πολιτικο-οικονομική ελίτ και τους ξένους (κυρίως αμερικανούς) «προστάτες» της να επιβάλουν στρατιωτική δικτατορία, υπό την άμεση κηδεμονία τους, σε μια ευρωπαϊκή χώρα–όπως συνήθιζαν να κάνουν μέχρι τότε μόνο στις λατινοαμερικανικές χώρες. Στο μεταξύ, η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ σήμαινε και την πλήρη οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από την Υ/Ε (αμερικανική και ευρωπαϊκή). Και φυσικά η πολιτικο-οικονομική αυτή εξάρτηση συμπληρωνόταν από την απόλυτη πολιτιστική εξάρτηση, με τη χολιγουντιανή κυρίως «κουλτούρα» να γίνεται πια κυρίαρχη!

Τα τελευταία μάλιστα 20 περίπου χρόνια, η μεταπολεμική πολιτικο-οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από τη Δύση και κυρίως τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη πήρε τη μορφή καθαρής δορυφοροποίησης της χώρας.

Έτσι, στο πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο, αυτό σήμαινε τη δημιουργία ενός αγγλο-αμερικανικού δικομματικού σχήματος, όπου και τα δύο κύρια κόμματα θα εξέφραζαν τις κύριες πολιτικο-οικονομικές θέσεις του δυτικού (κυρίως Αμερικανού) επικυρίαρχου και, συνακόλουθα, της αγγλο-αμερικανικής κουλτούρας—γεγονός που οδήγησε στην γρήγορη εξαφάνιση της Γαλλικής κουλτούρας, η οποία ήταν ακόμη κυρίαρχη στην αμέσως μεταπολεμική περίοδο.

Συγχρόνως, στο οικονομικό επίπεδο, η άμεση εξάρτηση της Ελληνικής οικονομίας από την ΕΕ2 οδήγησε σε άμεση κρίση την ελληνική οικονομία, η οποία εκδηλώθηκε κυρίως σε αυτόν τον αιώνα με την άμεση ή έμμεση οικονομική χρεωκοπία της που εκδηλώνεται με την ουσιαστική αποδιάρθρωση της παραγωγικής της δομής, τόσο του πρωτογενούς όσο και του δευτερογενούς τομέα και τη μετατροπή της χώρας σε μια «χώρα υπηρεσιών». Αυτό σήμαινε ότι η μόνη ουσιαστικά παραγωγική διέξοδος που δινόταν στο ελληνικό εργατικό δυναμικό ήταν ο τομέας των υπηρεσιών, δηλαδή ο Τουρισμός, που κάποιοι θρασύτατοι αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί δεν δίστασαν να βαφτίσουν ως τη «βαριά βιομηχανία» μας. Και αυτό, «ξεχνώντας» ότι σε μια πραγματική βαριά βιομηχανία, η ανάπτυξη μιας χώρας μπορεί κάλλιστα να είναι ενδογενής, πράγμα που αποκλείεται βέβαια στη σημερινή ελληνική οικονομία, όπου οποιαδήποτε κρίση του τουριστικού τομέα, για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους, θα οδηγούσε σε μαζική οικονομική κρίση τον πληθυσμό της!

Στις φλόγες παραδόθηκε η Γαλλική Πρεσβεία στη Μπουρκίνα Φάσο, σύμβολο της αποικιοκρατίας και της συνεχιζόμενης νεοαποικιοκρατίας.

Γιώργος Αλεξάτος

Για μια εξέγερση στην Αφρική λέει. Τυχαίο που η Αριστερά δεν βγάζει τσιμουδιά; Ωχ, καημένε, τώρα! 

Στις φλόγες παραδόθηκε η Γαλλική Πρεσβεία στη Μπουρκίνα Φάσο, σύμβολο της αποικιοκρατίας και της συνεχιζόμενης νεοαποικιοκρατίας.

Ένας λαός που εδώ και μήνες έχει εξεγερθεί, αλλά παραδόξως (!) για την εξέγερσή του δεν γίνεται σχεδόν ποτέ λόγος στα κανάλια των κορμοράνων, και βέβαια δεν συζητιέται ούτε στην ευαίσθητη στις εξεγέρσεις των λαών (!) χορτάτη ευρωπαϊκή Αριστερά όλων των αποχρώσεων, έκαψε το άντρο των συνωμοσιών σε βάρος της ζωής και της ελευθερίας του.

Υψώνοντας ρωσικές σημαίες, καθώς η Ρωσία βρίσκεται εξαρχής στο πλευρό του. Αλλά και γιατί η αντιπαράθεση Δύσης - Ρωσίας γίνεται αντιληπτή, σε ολόκληρη την Αφρική, ως αντίθεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό που 'χει λεηλατήσει τον πλούτο και τη ζωή τους και σε μια μεγάλη χώρα που ως ΕΣΣΔ στήριξε τους αγώνες για την απελευθέρωση από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατική λίγδα, και σήμερα συνεχίζει να αμφισβητεί την παγκόσμια κυριαρχία του ιμπεριαλισμού. 

Οι ΗΠΑ έχουν σκοτώσει περισσότερους από 20 εκατομμύρια ανθρώπους σε 37 «έθνη-θύματα» από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Του Τζέιμς Α. Λούκας

Ας το θέσουμε αυτό σε ιστορική προοπτική: ο εορτασμός του Πολέμου για τον τερματισμό όλων των Πολέμων αναγνωρίζει ότι 15 εκατομμύρια ζωές χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-18).

Οι απώλειες ζωών στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1939-1945) ήταν σε πολύ μεγάλη κλίμακα, σε σύγκριση με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο: 60 εκατομμύρια ζωές τόσο στρατιωτικοί όσο και πολίτες χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. (Τέσσερις φορές από αυτούς που σκοτώθηκαν κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο).

Οι μεγαλύτερες απώλειες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η Κίνα και η Σοβιετική Ένωση, 26 εκατομμύρια στη Σοβιετική Ένωση, η Κίνα υπολογίζει τις απώλειές της σε περίπου 20 εκατομμύρια θανάτους. 

Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτές οι δύο χώρες (σύμμαχοι των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) που έχασαν μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού τους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκονται τώρα υπό τη διοίκηση Μπάιντεν-Χάρις που χαρακτηρίζονται ως «εχθροί της Αμερικής», που απειλούν τον Δυτικό Κόσμο.

Οι δυνάμεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ βρίσκονται στο κατώφλι της Ρωσίας. Επί του παρόντος εξετάζεται  ένας λεγόμενος «προληπτικός πόλεμος» κατά της  Κίνας και της Ρωσίας  .

Η Γερμανία και η Αυστρία έχασαν περίπου  8 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία έχασε περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία αντίστοιχα έχασαν περισσότερες από 400.000 ζωές. 

Αυτό το προσεκτικά ερευνημένο άρθρο του Τζέιμς Α. Λούκας   τεκμηριώνει τις περισσότερες από 20 εκατομμύρια ζωές που χάθηκαν από πολέμους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ , στρατιωτικά πραξικοπήματα και επιχειρήσεις πληροφοριών που πραγματοποιήθηκαν στον απόηχο αυτού που ευφημιστικά ονομάζεται « μεταπολεμική εποχή» (1945- ).

Οι εκτεταμένες απώλειες ζωών στον Λίβανο, τη Συρία, την Υεμένη και τη Λιβύη δεν περιλαμβάνονται σε αυτή τη μελέτη.

Συνεχής πόλεμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ (1945- ): δεν υπήρξε «μεταπολεμική εποχή » .

Και τώρα, ένα σενάριο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται στο σχέδιο του Πενταγώνου.

Michel Chossudovsky , Παγκόσμια Έρευνα, Ημέρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 17 Ιανουαρίου 2022, 23 Μαΐου 2022

***

Μετά τις καταστροφικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, μνημειώδης θλίψη και ένα αίσθημα απελπισμένου και κατανοητού θυμού άρχισαν να διαπερνούν την αμερικανική ψυχή. Μερικοί άνθρωποι εκείνη την εποχή προσπάθησαν να προωθήσουν μια ισορροπημένη προοπτική επισημαίνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν επίσης υπεύθυνες για την πρόκληση αυτών των ίδιων συναισθημάτων σε ανθρώπους σε άλλα έθνη, αλλά δεν παρήγαγαν σχεδόν κανένα κυματισμό. Αν και οι Αμερικανοί κατανοούν αφηρημένα τη σοφία των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο που συμπάσχουν ο ένας με τον πόνο του άλλου, μια τέτοια υπενθύμιση των αδικιών που διέπραξε το έθνος μας δεν ακούστηκε καθόλου και σύντομα επισκιάστηκε από έναν επιταχυνόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για να αναπτύξουμε κατανόηση και συμπόνια στον κόσμο. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το άρθρο θα βοηθήσει να γίνει αυτό, απαντώντας στο ερώτημα "Πόσες 11 Σεπτεμβρίου έχουν προκαλέσει οι Ηνωμένες Πολιτείες σε άλλα έθνη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο;" Αυτό το θέμα αναπτύσσεται σε αυτήν την έκθεση, η οποία περιέχει έναν εκτιμώμενο αριθμό τέτοιων θανάτων σε 37 έθνη καθώς και σύντομες εξηγήσεις για το γιατί οι ΗΠΑ θεωρούνται υπαίτιες.

Τα αίτια των πολέμων είναι πολύπλοκα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, άλλα έθνη εκτός των ΗΠΑ μπορεί να ήταν υπεύθυνα για περισσότερους θανάτους, αλλά αν η εμπλοκή του έθνους μας φαινόταν ότι ήταν απαραίτητη αιτία πολέμου ή σύγκρουσης, θεωρήθηκε υπεύθυνη για τους θανάτους σε αυτό. Με άλλα λόγια, πιθανότατα δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί εάν οι ΗΠΑ δεν είχαν χρησιμοποιήσει το βαρύ χέρι της δύναμής τους. Η στρατιωτική και οικονομική ισχύς των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν καθοριστική.

Αυτή η μελέτη αποκαλύπτει ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις ήταν άμεσα υπεύθυνες για περίπου 10 έως 15 εκατομμύρια θανάτους κατά τη διάρκεια των πολέμων της Κορέας και του Βιετνάμ και των δύο πολέμων στο Ιράκ. Ο πόλεμος της Κορέας περιλαμβάνει επίσης Κινέζους θανάτους, ενώ ο πόλεμος του Βιετνάμ περιλαμβάνει επίσης θανάτους στην Καμπότζη και το Λάος.

Το αμερικανικό κοινό πιθανότατα δεν γνωρίζει αυτούς τους αριθμούς και γνωρίζει ακόμη λιγότερα για τους πολέμους αντιπροσώπων για τους οποίους ευθύνονται και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στους τελευταίους πολέμους υπήρξαν από εννέα έως 14 εκατομμύρια θάνατοι στο Αφγανιστάν, την Αγκόλα, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Ανατολικό Τιμόρ, τη Γουατεμάλα, την Ινδονησία, το Πακιστάν και το Σουδάν.

Αλλά τα θύματα δεν είναι μόνο από μεγάλα έθνη ή ένα μέρος του κόσμου. Οι υπόλοιποι θάνατοι ήταν σε μικρότερους που αποτελούν πάνω από το ήμισυ του συνολικού αριθμού των εθνών. Σχεδόν όλα τα μέρη του κόσμου έχουν γίνει στόχος επέμβασης των ΗΠΑ.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιθανότατα υπεύθυνες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για τους θανάτους μεταξύ 20 και 30 εκατομμυρίων ανθρώπων σε πολέμους και συγκρούσεις διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο.

Για τις οικογένειες και τους φίλους αυτών των θυμάτων δεν έχει μεγάλη διαφορά εάν τα αίτια ήταν η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ, οι στρατιωτικές δυνάμεις πληρεξουσίου, η παροχή αμερικανικών στρατιωτικών προμηθειών ή συμβούλων ή άλλοι τρόποι, όπως οι οικονομικές πιέσεις που ασκούνται από το έθνος μας. Έπρεπε να πάρουν αποφάσεις για άλλα πράγματα, όπως το να βρουν χαμένα αγαπημένα πρόσωπα, αν θα γίνουν πρόσφυγες και πώς να επιβιώσουν.

Και ο πόνος και ο θυμός εξαπλώνονται ακόμη περισσότερο. Ορισμένες αρχές υπολογίζουν ότι υπάρχουν έως και 10 τραυματίες για κάθε άτομο που πεθαίνει σε πολέμους. Το ορατό, συνεχές βάσανό τους είναι μια συνεχής υπενθύμιση στους συμπατριώτες τους.

Είναι σημαντικό οι Αμερικανοί να μάθουν περισσότερα για αυτό το θέμα, ώστε να αρχίσουν να κατανοούν τον πόνο που νιώθουν οι άλλοι. Κάποιος παρατήρησε κάποτε ότι οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου «επέλεξαν να μην το μάθουν». Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στην ιστορία να το πει αυτό για τη χώρα μας. Το ερώτημα που τέθηκε παραπάνω ήταν "Πόσες 11 Σεπτεμβρίου έχουν προκαλέσει οι Ηνωμένες Πολιτείες σε άλλα έθνη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο;" Η απάντηση είναι: πιθανώς 10.000.

Σχόλια σχετικά με τη συλλογή αυτών των αριθμών

Κύπρος: Η Αγγλοκρατία επανέρχεται

Στα αγγλικά λοιπόν και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Ανδρέας Μ. Βασιλείου

«Τη γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική / μοναχή έγνοια μου η γλώσσα μου

(το σπίτι φτωχικό) / στις αμμουδιές του Ομήρου»

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, Οδυσσέας Ελύτης

Δεν το είχαν άραγε υπόψη τους οι βουλευτές όταν αποφάσιζαν πρόσφατα «την έγκριση της αγγλικής γλώσσας ως μιας από τις επίσημες γλώσσες στο υπό σύσταση Δικαστήριο του Ναυτοδικείου και του Εμπορικού Δικαστηρίου»;

Αυτό προνοεί τη μετάφραση σειράς νόμων, ώστε να μπορούν διάδικοι διεθνών διαφορών να τους χρησιμοποιούν. Μαζί θα μεταφραστεί για πρώτη φορά και το Σύνταγμα.

Στα αγγλικά λοιπόν και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Οι ακροάσεις επίσης ενώπιον των ως άνω δικαστηρίων θα μπορούν να διεξάγονται στην αγγλική γλώσσα.

Κατά συνέπειαν θα ανακύψει η ανάγκη, αρκετές νομοθεσίες να πρέπει να μεταφραστούν επίσημα στα Αγγλικά!

Μια δεύτερη φορά λοιπόν η Κυπριακή Δημοκρατία «κηδεύεται» επισήμως όταν στην πρώτη περίπτωση η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε κατά πλειοψηφία τον «νόμο Ακιντζί» – όπως χαρακτηρίζεται – όταν υπέκυψε στον εκβιασμό του Μουσταφά Ακιντζί όπως μη γίνεται μνεία στα εκπαιδευτήρια της ιστορικής επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος της 15/1/1950.

Διερωτώμαι λοιπόν εάν οι Τούρκοι ήγειραν παρόμοια αξίωση και για την 1η Απριλίου 1955, ποια θα ήταν η στάση των βουλευτών.

Δυστυχώς, δικαιώνεται ο πρώην υπουργός της Μητρός Πατρίδος, Θεόδωρος Πάγκαλος, όταν προ ετών διακήρυξε ότι στην Κύπρο οι Άγγλοι ασκούν μία ιδιότυπη επιρροή.

Οι ΗΠΑ έχουν σκοτώσει περισσότερους από 20 εκατομμύρια ανθρώπους σε 37 «έθνη-θύματα» από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 15 Νοεμβρίου 2015, αυτή η συναρπαστική έκθεση ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή άρθρα της Global Research. Ως αποτέλεσμα της λογοκρισίας των μέσων ενημέρωσης δεν εμφανίζεται πλέον από τις μηχανές αναζήτησης  .

.

Σημείωση Συντάκτη GR  .

Ας το θέσουμε αυτό σε ιστορική προοπτική: ο εορτασμός του Πολέμου για τον τερματισμό όλων των Πολέμων αναγνωρίζει ότι 15 εκατομμύρια ζωές χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-18).

Οι απώλειες ζωών στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1939-1945) ήταν σε πολύ μεγάλη κλίμακα, σε σύγκριση με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο: 60 εκατομμύρια ζωές τόσο στρατιωτικοί όσο και πολίτες χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. (Τέσσερις φορές από αυτούς που σκοτώθηκαν κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο).

Οι μεγαλύτερες απώλειες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η Κίνα και η Σοβιετική Ένωση, 26 εκατομμύρια στη Σοβιετική Ένωση, η Κίνα υπολογίζει τις απώλειές της σε περίπου 20 εκατομμύρια θανάτους. 

Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτές οι δύο χώρες (σύμμαχοι των ΗΠΑ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) που έχασαν μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού τους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκονται τώρα υπό τη διοίκηση Μπάιντεν-Χάρις που χαρακτηρίζονται ως «εχθροί της Αμερικής», που απειλούν τον Δυτικό Κόσμο.

Οι δυνάμεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ βρίσκονται στο κατώφλι της Ρωσίας. Επί του παρόντος εξετάζεται  ένας λεγόμενος «προληπτικός πόλεμος» κατά της  Κίνας και της Ρωσίας  .

Η Γερμανία και η Αυστρία έχασαν περίπου  8 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία έχασε περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία αντίστοιχα έχασαν περισσότερες από 400.000 ζωές. 

Αυτό το προσεκτικά ερευνημένο άρθρο του Τζέιμς Α. Λούκας   τεκμηριώνει τις περισσότερες από 20 εκατομμύρια ζωές που χάθηκαν από πολέμους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ , στρατιωτικά πραξικοπήματα και επιχειρήσεις πληροφοριών που πραγματοποιήθηκαν στον απόηχο αυτού που ευφημιστικά ονομάζεται « μεταπολεμική εποχή» (1945- ).

Οι εκτεταμένες απώλειες ζωών στον Λίβανο, τη Συρία, την Υεμένη και τη Λιβύη δεν περιλαμβάνονται σε αυτή τη μελέτη.

Συνεχής πόλεμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ (1945- ): δεν υπήρξε «μεταπολεμική εποχή » .

Και τώρα, ένα σενάριο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται στο σχέδιο του Πενταγώνου.

Michel Chossudovsky , Παγκόσμια Έρευνα, Ημέρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 17 Ιανουαρίου 2022, 23 Μαΐου 2022

***

Μετά τις καταστροφικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, μνημειώδης θλίψη και ένα αίσθημα απελπισμένου και κατανοητού θυμού άρχισαν να διαπερνούν την αμερικανική ψυχή. Μερικοί άνθρωποι εκείνη την εποχή προσπάθησαν να προωθήσουν μια ισορροπημένη προοπτική επισημαίνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν επίσης υπεύθυνες για την πρόκληση αυτών των ίδιων συναισθημάτων σε ανθρώπους σε άλλα έθνη, αλλά δεν παρήγαγαν σχεδόν κανένα κυματισμό. Αν και οι Αμερικανοί κατανοούν αφηρημένα τη σοφία των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο που συμπάσχουν ο ένας με τον πόνο του άλλου, μια τέτοια υπενθύμιση των αδικιών που διέπραξε το έθνος μας δεν ακούστηκε καθόλου και σύντομα επισκιάστηκε από έναν επιταχυνόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».