Οι Άγιοι Τύχων (Παπα-Τύχων) και Γεώργιος (Χατζη-Γεώργης) οι Αγιορείτες.
12.02.2026
Στέλιος Κούκος
Πράγματι μόνον με αυτήν την ταυτολογία του τίτλου θα μπορούσε να εκφράσει έκδηλα κάποιος την μεγάλη του χαρά του για την χθεσινή είδηση της αγιοκατάταξης των Αγιορειτών Ιερομονάχων Χατζη-Γεώργη (1809-1886) και Παπα-Τύχωνος (1884-1968)! (Τολμώ να τους αποκαλέσω και ως φίλους μας και ας μη τους συναντήσαμε ποτέ στην ζωή μας).
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήλθε να βεβαιώσει επίσημα ένα εκκλησιαστικό γεγονός και έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα ζήσαμε και ζούμε ένα Πάσχα. Ένα Πάσχα Αγιορείτικο!Και να που το Άγιον Όρος λίγο μετά από την «κηδεία» του, όπως θεώρησαν κάποιοι τις γιορτές για την χιλιετηρίδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (963-1963) -που ταυτίστηκε με τα χίλια χρόνια ολόκληρου του μοναχισμού του Άθω και ας ήταν πολύ περισσότερα- ζούσε εσωτερικά και υποδόρια και ετοίμαζε την αναγέννησή του. Και δεν ήταν μόνο ο Παπα-Τύχων, αλλά και πολλοί άλλοι ασκητές της εποχής αυτής που ήδη έχουν αγιοκαταχθεί. Όπως για παράδειγμα ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και το πνευματικό του τέκνο ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Άγιος Παΐσιος…
Αλλά, όπως φαίνεται ο μεγάλος δρόμος που ανοίχτηκε από Δάφνη για Καρυές για την έλευση των επισήμων (Πατριάρχη, Ιεραρχών, βασιλιά, υπουργών κτλ.) συμβόλιζε, μάλλον, την εκ βάθρων ανακαίνιση και αναγέννηση του Αγίου Όρους. Των κτιρίων του και κυρίως των μοναστών του. Και έτσι το φως που έκαιγε και δεν φαινόταν με κοσμικά μάτια, έγινε ξανά φως μέγα για την οικουμένη! Αθωνικό φάος! Φως παραμυθίας για όλο τον κόσμο!
