Οι Άγιοι Τύχων (Παπα-Τύχων) και Γεώργιος (Χατζη-Γεώργης) οι Αγιορείτες.
12.02.2026
Στέλιος Κούκος
Πράγματι μόνον με αυτήν την ταυτολογία του τίτλου θα μπορούσε να εκφράσει έκδηλα κάποιος την μεγάλη του χαρά του για την χθεσινή είδηση της αγιοκατάταξης των Αγιορειτών Ιερομονάχων Χατζη-Γεώργη (1809-1886) και Παπα-Τύχωνος (1884-1968)! (Τολμώ να τους αποκαλέσω και ως φίλους μας και ας μη τους συναντήσαμε ποτέ στην ζωή μας).
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήλθε να βεβαιώσει επίσημα ένα εκκλησιαστικό γεγονός και έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα ζήσαμε και ζούμε ένα Πάσχα. Ένα Πάσχα Αγιορείτικο!Και να που το Άγιον Όρος λίγο μετά από την «κηδεία» του, όπως θεώρησαν κάποιοι τις γιορτές για την χιλιετηρίδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (963-1963) -που ταυτίστηκε με τα χίλια χρόνια ολόκληρου του μοναχισμού του Άθω και ας ήταν πολύ περισσότερα- ζούσε εσωτερικά και υποδόρια και ετοίμαζε την αναγέννησή του. Και δεν ήταν μόνο ο Παπα-Τύχων, αλλά και πολλοί άλλοι ασκητές της εποχής αυτής που ήδη έχουν αγιοκαταχθεί. Όπως για παράδειγμα ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και το πνευματικό του τέκνο ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Άγιος Παΐσιος…
Αλλά, όπως φαίνεται ο μεγάλος δρόμος που ανοίχτηκε από Δάφνη για Καρυές για την έλευση των επισήμων (Πατριάρχη, Ιεραρχών, βασιλιά, υπουργών κτλ.) συμβόλιζε, μάλλον, την εκ βάθρων ανακαίνιση και αναγέννηση του Αγίου Όρους. Των κτιρίων του και κυρίως των μοναστών του. Και έτσι το φως που έκαιγε και δεν φαινόταν με κοσμικά μάτια, έγινε ξανά φως μέγα για την οικουμένη! Αθωνικό φάος! Φως παραμυθίας για όλο τον κόσμο!
Θα πρέπει να αναφέρουμε πως και οι δύο νέοι Άγιοι είχαν άμεση σχέση με τον Άγιο Παΐσιο. Ο Άγιος Τύχων ήταν πνευματικός του και ο Άγιος Παΐσιος τον διαδέχτηκε στο σταυρονικητιανό Κελλί του Τιμίου Σταυρού και πάντα αναφερόταν γι’ αυτόν. Επίσης μας άφησε και γραπτώς τις πνευματικές τους σχέσεις και εμπειρίες.
Όσο για τον Άγιο Γεώργιο, τον μέχρι χθες Ιερομόναχο Χατζη-Γεώργη, τον ανέσυρε σχεδόν από την αφάνεια, αφού με δική του έρευνα που θα την ζήλειαν έμπειροι επιστήμονες και ερευνητές, μάς παρέδωσε μια έξοχη βιο-αγιογραφία.
Η ταυτολογία με την οποία τιτλοφορούμε το κείμενό μας και μοιάζει παράδοξη πιστεύω πως θα συμφωνήσετε ότι δεν ισχύει μόνον για τους νέους Αγίους μας, αλλά για όλους τους Αγίους. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά! Αυτή είναι η διαδικασία για την καταγραφή στις αγιολογικές δέλτους! Από την ζωή μας και τις καρδιές μας στην αναγνώριση της επίσημης αγιότητάς τους.
Πιο απλά, επειδή οι ίδιοι οι Άγιοι υπήρξαν Άγιοι κατά το πέρασμά τους από την γη, και ο λαός και σύμπας ο κόσμος, ανάμεσα σ’ αυτόν και τα άγρια ζώα, έζησαν και αναγνώρισαν την αγιότητά τους, έρχεται στην συνέχεια το Οικουμενικό Πατριαρχείο (στα καθ΄ημάς) να «ενοποιήσει» και να πιστοποιήσει όλο αυτό το συμπέρασμα και γεγονός!
Ένα γεγονός που μπορεί να μας ξεπερνά, να μην το βιώνουμε οι ίδιοι προσωπικά και, όμως μπορούμε, κατά δύναμη, να το αναγνωρίσουμε, να το βιώσουμε και να το διαβεβαιώσουμε. Αυτό μοιάζει σαν να υπήρχαν κάποιες «ρωγμές» στα πρόσωπα και την κρυφή βιοτή αυτών των ταπεινών γιγάντων της ορθόδοξης ζωής, μέσα από τις οποίες διαχεόταν η εμπειρία της χάριτος που ζούσαν και έφτανε στους ανθρώπους. Παρ’ όλη, βεβαίως, την συνεχή προσπάθειά τους να κρύψουν την μεταμόρφωση του προσώπου τους, την θέωσή τους!
Και πώς να την κρύψουν, αφού η ίδια θεία χάρις που κατοικούσε μέσα τους, κοινοποιούσε «αυθορμήτως» την θέωσή τους μέσα από τα ποικίλα χαρίσματα με τα οποία ήταν κεκοσμημένοι! Ενώ και οι ίδιοι στην έκφραση της πνευματικής τους αγάπης προς τους συνανθρώπους τους πολιτεύονταν αγιοπνευματικά μέσα από τα ποικίλα τους χαρίσματα.
Εξάλλου όλα αυτά τα πνευματικά χαρίσματα δεν ήταν στολίδια για τον εξωτερικό τους καλλωπισμό ή βραβεία για την ατομική τους επιβράβευση και καταξίωση, αλλά ένα ευρύτερο εκκλησιαστικό γεγονός. Γι’ αυτό και η δροσιά τους και οι ποικίλες αύρες του Αγίου Πνεύματος διαχέονταν στους ανθρώπους, την κτίση, την οικουμένη.
Και έτσι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μάς συνήγαγαν και εμάς στο «ποίμνιο» τους για να γευτούμε όλη αυτήν την δροσοβόλο ατμόσφαιρα που εξέπεμπαν. Και έτσι οι φίλοι του Θεού είναι και φίλοι των ανθρώπων! Γι’ αυτό και η συνάντηση μαζί τους γίνεται στην ακόμη πιο… πραγματική και εσωτερική μας ζωή! Στην καρδιακή!
Εκεί που οι συναντήσεις γράφονται διά παντός και ανεξίτηλα. «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»! Και ας μεταδόθηκαν και επιτεύχθηκαν οι πραγματικές αυτές αγάπες με κάποιον ενδιάμεσο που μας μετέφερε την όλη εμπειρία του μαζί τους ή και τις εμπειρίες και άλλων πολλών.
Συνήθως πρόκειται για κάποιον συγγραφέα που πραγματοποιεί το «συνοικέσιο» αυτό, αφού μας μεταφέρει όλον αυτόν τον εξαγιασμένο κόσμο. Και τότε ένα βιβλίο γίνεται και αυτό δροσοβόλο και φλογοβόλο, όπως ο Άγιος στον οποίο αναφέρεται, και έτσι μας μεταγγίζει κάτι από την χαριτωμένη του ψυχή.
Στην ουσία μας μεταφέρει καταστάσεις θέωσης στις οποίες οι καρδιές μας αφήνονται να κοινωνήσουν όλον αυτόν τον «εξωπραγματικό», θείο και συγχρόνως μεθεκτό κόσμο. Είναι ο ίδιος ο κόσμος που προς στιγμή, έστω, μας αλλοιώνει και μας επιτρέπει διά μέσου των ρωγμών που προαναφέραμε να δούμε και να ψηλαφίσουμε το φως που κατοικεί μέσα τους!
Αυτό το φως που εξέπεμπαν εν ζωή και μετά την κοίμησή τους παγιώνεται η κατάσταση της χάριτος και Αγιότητος και γίνονται εσαεί λαμπροί, πολύφωτοι αστέρες της Εκκλησίας και του σύμπαντος κόσμου!
Ο εκ Ρωσίας Άγιος Τύχων
Ο Άγιος Τύχων και ο νεαρός Ιβηρίτης Ιερομόναχος Αγαθάγγελος συγγραφέας του σχετικού βιβλίου για τον Άγιο.
Το βιβλίο αυτό οι «Αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα» των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας που επιμελήθηκε ο μακαριστός Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης σε κέρδιζε πριν ακόμη το ανοίξεις, αφού σε προλάβαινε η χάρη του Αγίου και του Αγίου Πνεύματος που διαχεόταν μέσα σου μόνο, και μόνον από την μορφή του ρώσου ιερομονάχου στην φωτογραφία του στο εξώφυλλό.
Θα μπορούσε να πει κάποιος, μου αρκεί η θέα αυτής της τρομερά χαριτωμένης και υπέροχης, θεωμένης, αγιορειτικής μορφής. Και έτσι κάποια βιβλία έμπαιναν πλάι στα εικονίσματα!
Η μορφή του έμοιαζε με ένα εσωτερικό αγκάλιασμα και άμεση πρόσκληση στον δικό του χαριτωμένο κόσμο. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο στοιχειοθετούσε γιατί αυτό το αγκάλιασμα και η αιώνια σχέση που μόλις είχαμε συνάψει. Σίγουρα, όμως, θα θέλαμε να κρατήσει περισσότερο η ενημέρωσή μας γι’ αυτόν τον νέο καρδιακό μας φίλο, αλλά το βιβλίο ήταν ολιγοσέλιδο.
Ο Ιβηρίτης Ιερομόναχος Αγαθάγγελος ήταν πνευματικοπαίδι του νέου Αγίου μας και κατάφερε να μας μεταλαμπαδεύσει με ιδιαίτερη απλότητα την αρετή του μεγάλου αυτού σύγχρονου Γέροντα και Αγίου.
Αυτού που η καρδούλα του είχε τόσο εκλεπτυνθεί που δεν καταλάβαινε γιατί δεν αρκούσε ένα «ευλόγησον» ή ένα «Θεός ‘χωρέσοι» για να λύσει ένα πρόβλημα, μια παρεξήγηση, να αποσβέσει ένα ποινικό παράπτωμα και έπρεπε να λυθεί μέσω της αστυνομίας και των δικαστηρίων!
Όπως γράφει ο Άγιος Παΐσιος του είπε κάποτε ο Άγιος Τύχων: «- Πα, πα, πα, παιδί μου, αυτοί οι κοσμικοί άλλο τυπικό έχουν! δεν έχουν το «ευλόγησον», «Θεός συγχωρέσοι»!
Ένα άλλο βιβλίο που γράφτηκε για τον νέο Άγιο μας και μάλιστα πριν από το σχετικό του π. Αγαθαγγέλου ήταν του Χ. Φιλοαθωνίτου, ο «Παπα-Τύχων, Ένα λουλούδι από το περιβόλι της Παναγίας», έκδοση Ι. Μονής Οσίου Δαβίδ Ευβοίας, 1972.
Ο Άγιος Παΐσιος διαδέχθηκε τον ρώσο Άγιο τόσο στην αγιότητα όσο και στο Κελλί της Μονής Σταυρονικήτα του Τιμίου Σταυρού και μας μετέφερε και ο ίδιος τις δικές του ιδιαίτερες εμπειρίες από τον Γέροντα και έτσι ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο και πιο αποκαλυπτικό τρόπο όλο αυτό το αγιοπνευματικό «έπος» που έζησε ο τρισχαριτωμένος παπα-Τύχων.
Το πιο κάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα» των εκδόσεων του Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» της Σουρωτής πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό και κυρίως αποκαλυπτικό:
«Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του.
Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Παπα-Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο.
Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος ‘τι βλέπεις, Γέροντα’, εκείνος μου απαντούσε:
– Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό!
Έλεγε επίσης στην συνέχεια:
– Εμένα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακας μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία.
Κάποτε τον είχε επισκεφθή ο π. Θεόκλητος ο Διονυσιάτης. Επειδή η πόρτα του Παπα-Τύχωνα ήταν κλειστή, και από τον Ναό ακούγονταν γλυκιές ψαλμωδίες, δεν θέλησε να ενοχλήση με το χτύπημα της πόρτας, αλλά περίμενε να τελειώσουν, γιατί νόμιζε ότι βρίσκονται στο ‘Κοινωνικό’.
Σε λίγο βγαίνει ο Παπα-Τύχων και ανοίγει την πόρτα. Όταν μπήκε ο π. Θεόκλητος, δεν βρήκε κανέναν άλλον εκτός από τον Παπα-Τύχωνα. Τότε κατάλαβε ότι οι ψαλμωδίες εκείνες ήταν Αγγελικές.
Στα γεράματα του πια, επειδή έτρεμαν τα πόδια του, έρχονταν συνήθως και λειτουργούσαν ο Παπα‐Μάξιμος και ο Παπα‐Αγαθάγγελος, οι Ιβηρίτες, που ήταν πιο κοντά, και του άφηναν και Άγιον Άρτο, γιατί κοινωνούσε κάθε μέρα. Φυσικά, ήταν προετοιμασμένος κάθε μέρα με την αγία του ζωή.
Για τον Παπα-Τύχωνα όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το Δόξα σοι ο Θεός, Δόξα σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους: να λέμε το Δόξα σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής.
Πολύ πονούσε για τις ψυχές που υπέφεραν στο άθεο καθεστώς της Ρωσίας.
Μου έλεγε με δακρυσμένα μάτια:
– Παιδί μου, η Ρωσία έχει ακόμη κανόνα από τον Θεό· θα περάση όμως».
Δεν θα πρέπει να μην αναφέρουμε και την ιδιαίτερη σχέση του Αγίου με τα άγρια ζώα της περιοχής του κελλιού του την οποία και υπαινιχθήκαμε προηγουμένως.
Γράφει, λοιπόν ο Άγιος Παΐσιος:
«Κάποτε του είπε ένας Μοναχός, επειδή έβλεπε τα ποντίκια να χοροπηδούν:
– Γέροντα, θέλεις να σου φέρω μια γάτα;
Εκείνος απήντησε:
– Όχι, παιδί μου. Εγώ έχω μια γάτα, μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την γάτα. Έρχεται εδώ, την ταΐζω, την χαϊδεύω, και μετά πηγαίνει στην καλύβα της κάτω στο λάκκο και ησυχάζει.
Ήταν μια αλεπού, η οποία επισκεπτόταν τον Γέροντα τακτικά, σαν καλός
γείτονας.
Είχε επίσης και μία αγριόχοιρο, που γεννούσε κάθε χρόνο κοντά στο φράχτη του κήπου του, για να την προστατεύη ο Γέροντας. Όταν έβλεπε κυνηγούς να περνούν από την περιοχή του, τους έλεγε ο Παπα-Τύχων:
– Παιδιά μου, εδώ δεν υπάρχουν μεγάλα γουρούνια. Φύγετε.
Οι κυνηγοί νόμιζαν ότι δεν υπάρχουν αγριόχοιροι στην περιοχή του και έφευγαν.
Ο άγιος Γέροντας σαν καλός πατέρας τους μεν ανθρώπους έτρεφε πνευματικά, τα δε μεγάλα άγρια ζώα τα τάιζε από την λίγη τροφή που είχε και τα χόρταινε περισσότερο από την πολλή του αγάπη, και τα μικρά ζουζούνια τ’ άφηνε να θηλάζουν από το λίγο του αίμα».
Να έχουμε την ευχή του. Το πέρασμα του από τον κόσμο αυτό άφησε πίσω του την χάρη και την ευλογία που δέχτηκε μετά τους ασκητικούς του κόπους, και κυρίως την αγάπη που καλλιέργησε μέσα του για τον Θεό, τους ανθρώπους, την κτίση και τα κτήνη.
Ας είναι και αυτός πλάι μας και μέσα στην ζωή μας σαν ευωδιαστό αγιορείτικο λουλούδι!
ΠΗΓΗ:https://www.pemptousia.gr/2026/02/agioi-oi-agioi-papa-tychon-kai-chatzi-georgis/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.