“Θύμωσε” η Αθήνα με τη “φίλη” και “σύμμαχο” Τουρκία: Οι Αττίλες αναπαράγουν γνωστές ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, η επιστολή απορρίπτεται…

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης με την γερουσιαστή Τζιν Σαχίν στο γραφείο της. Φωτογραφία X via Υπουργείο Εξωτερικών, @GreeceMFA

27/02/2026

Η ανθελληνική επιστολή (ΕΔΩ) που απέστειλε η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Τουρκίας προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού «απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως», αναφέρουν διπλωματικές πηγές.

Τονίζουν ότι η απαράδεκτη τουρκική επιστολή, που επιμένει στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνι, αναπαράγει «γνωστές, πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας».

Οι πηγές, σχολιάζοντας την προκλητική τουρκική επιστολή, σημειώνουν:

«Η από 16 Φεβρουαρίου 2026 επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού, σε συνέχεια σχετικών Ρηματικών Διακοινώσεων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη και δεν προκαλεί έκπληξη.

Η εν λόγω επιστολή, που απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως, αναπαράγει τις γνωστές πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, στις οποίες συχνά επιδίδεται η Τουρκία, αμφισβητώντας, για μια ακόμη φορά, τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας, ενώ επιμένει να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ».

Την ίδια στιγμή σημειώνουν ότι η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν τους προσδίδει αξία και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Τονίζουν οι διπλωματικές πηγές:

Προκλητική επιστολή της «ενοχλημένης» Τουρκίας στον ΟΗΕ: Κατηγορεί Κύπρο, Ελλάδα, Αίγυπτο για ΑΟΖ και επιμένει στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο – Η απάντηση της Αθήνας

Ολο το κείμενο της τουρκικής Επιστολής στον ΟΗΕ (A/80/642)

Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν. Φωτογραφία: Τουρκική Προεδρία, Χ

26/02/2026 

Μετωπική επίθεση στην Ελλάδα, πέντε ημέρες μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, εξαπέλυσε η Άγκυρα με επιστολή στον ΟΗΕ (16 Φεβρουαρίου), στην οποία υπεραμύνεται της «Γαλάζιας Πατρίδας» και κατηγορεί την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Αίγυπτο ότι, με κινήσεις και πρωτοβουλίες τους σε ό,τι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας και τη «μονομερώς» οριοθετημένη ΑΟΖ της στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Όπως γράφει στο protothema.gr o Νίκος Μελέτης, καθώς στην επιστολή η Τουρκία προσπαθεί και πάλι να παρουσιάσει ως νόμιμο το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και να επικρίνει την Ελλάδα ότι προχώρησε σε μονομερή χάραξη της μέσης γραμμής βάσει του νόμου Μανιάτη (4001/2011), την οποία δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει και ότι είναι παράνομη, ουσιαστικά επιχειρεί εμμέσως να αντιδράσει στη σημαντική εξέλιξη της εισόδου του αμερικανικού πετρελαϊκού κολοσσού Chevron στα οικόπεδα νότια της Κρήτης.


Τα οικόπεδα αυτά έχουν χαραχθεί βάσει του νόμου 4001/2011, ο οποίος προβλέπει ότι, ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης, για την Ελλάδα θα ισχύει, μέχρις ότου υπάρξει συμφωνία, η μέση γραμμή, όπως την ορίζει η χώρα μας. Τα οικόπεδα αυτά επικαλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της αυθαίρετης, βάσει του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου, «οριοθέτησης» ΑΟΖ από την πλευρά της Λιβύης.Στην επιστολή της η Τουρκία επαναλαμβάνει τη θέση της ότι η Συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση είναι «παράνομη» και ότι τόσο η συμφωνία αυτή όσο και ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός παραβιάζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας και τα εξωτερικά όρια της ΑΟΖ της, όπως βεβαίως η ίδια μονομερώς, αυθαίρετα και παράνομα (καθώς στηρίζεται στο Τουρκολιβυκό και στη «συμφωνία» με το ψευδοκράτος) έχει καταθέσει στον ΟΗΕ.

Δώσαμε στούς Τούρκους τήν εὐκαιρία μέ τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν καί μέ τό Κοινό Ἀνακοινωθέν τῆς Ἄγκυρας νά θεωροῦν «μονομερῆ ἐνέργεια» τήν ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων στήν Μεσόγειο.

Του Μανώλη Κοττάκη

Εμεῖς καί τά γράψαμε τόν Δεκέμβριο καί τά εἴπαμε χθές, ἀλλά, ὡς συνήθως, φωνή βοῶντος…

Δώσαμε στούς Τούρκους τήν εὐκαιρία μέ τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν καί μέ τό Κοινό Ἀνακοινωθέν τῆς Ἄγκυρας νά θεωροῦν «μονομερῆ ἐνέργεια» τήν ἄσκηση τῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων στήν Μεσόγειο.

Καί γιά νά μήν παραβιάσουμε ἐμεῖς οἱ ἔξυπνοι τίς ὑπογραφές μας, προχθές, κατά τήν τελετή ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως μέ τήν Chevron, τόσο ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ὅσο καί ὁ ὑπουργός Ἐνέργειας Σταῦρος Παπασταύρου ἀπέφυγαν νά ποῦν ὁτιδήποτε θά ἐνοχλοῦσε τήν Ἄγκυρα: Οὔτε γιά ἔμπρακτη κατάργηση τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου μίλησαν, οὔτε γιά ἀμφισβήτηση τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας» λάλησαν, οὔτε γιά ἄσκηση ἐθνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων εἶπαν τίποτε.

Θά περίμενε κανείς ὅτι αὐτό θά… ἐξετιμᾶτο. Μπά! Ἡ γείτων ὄχι μόνο δέν «ἐξετίμησε» τήν ἑλληνική «σιωπή», ἀλλά ἀνέθεσε στό ἀναρμόδιο Ὑπουργεῖο Πολέμου (Ἄμυνας), ἀντί τοῦ Ἐξωτερικῶν ἤ τοῦ Ἐνέργειας, νά ἐκδώσει χθές ἐπιθετική δήλωση εἰς βάρος τῆς χώρας μας καί εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν κυριαρχικῶν μας δικαιωμάτων.

Ἡ ἀπειλή εὐθεῖα! Καί ἐδῶ ἀρχίζουν τά ὡραῖα: Βγῆκε χθές σέ ραδιοφωνικό σταθμό τοῦ Πειραιῶς ὁ ὑπουργός Ἐνέργειας Σταῦρος Παπασταύρου, πού φιλοδοξεῖ νά προαχθεῖ σέ ὑπουργό Ἐξωτερικῶν στόν ἀνασχηματισμό, γιά νά ἀπαντήσει ὡς μή ὄφειλε (αὐτό ἦταν ἁρμοδιότης τοῦ Πενταγώνου) στό τουρκικό Ὑπουργεῖο Ἄμυνας. Καί ἀφοῦ εἶπε καμμιά δεκαριά φορές τό ἐπώνυμο «Μητσοτάκης» γιά νά καταγραφεῖ στόν μετρητή ἐγκωμίων τῆς Πειραιῶς, καί ἀφοῦ προσέθεσε ὅτι ἡ ἰδιωτική Chevron ἀναγνωρίζει τά δίκαιά μας στήν Μεσόγειο, παρ’ ὀλίγο νά «πνιγεῖ» στόν ἀέρα ὅταν δημοσιογράφος τόν ρώτησε τό ἑξῆς: Σημαίνει ἡ παρουσία τῆς Chevron ὅτι καί οἱ ΗΠΑ ὡς χώρα ἀναγνωρίζουν τίς θέσεις μας καί ἀμφισβητοῦν τό τουρκολιβυκό μνημόνιο;

Σέ αὐτή την «ἐρωτησούλα» δέν ἀπάντησε ὁ κύριος ὑπουργός. Μπορεῖ νά ἐπαίρεται ἰδιωτικῶς ὅτι μιλᾶ ἀπό τό πρωί ἕως τό βράδυ στό κινητό του μέ τήν πρέσβυ Γκίλφοϋλ, ἀλλά στήν εὐθεῖα ἐρώτηση ἄν οἱ ΗΠΑ ἀναγνωρίζουν τίς θέσεις μας ὁ κύριος Παπασταύρου «πέταξε χαρταετό» τέσσερεις μέρες πρίν τήν Καθαρά Δευτέρα!

Αμερικανικά σχέδια συγκυριαρχίας στο Αιγαίο

Του Κώστα Δημητριάδη

από τον Δρόμο της Αριστεράς

Τις τελευταίες μέρες και ειδικότερα μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα (11/2), έρχονται στο φως πιο ανάγλυφα σχεδιασμοί που επί αρκετό διάστημα κυοφορούνται «στη σκιά». Διαφορετικά νήματα εξελίξεων συγκλίνουν. Σε τι;

Σε πρώτο πλάνο, οι ΗΠΑ της εποχής Τραμπ παρεμβαίνουν άμεσα και χοντροκομμένα. Πάνε «να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους» την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Με τις «λύσεις» που απεργάζονται και έχουν στον πυρήνα τους την προώθηση ενός «μεγάλου Ισραήλ». Με τη διάλυση της Συρίας και τώρα με τη μεθοδευόμενη επίθεση με στόχο τον διαμελισμό του Ιράν να είναι στο επίκεντρο των επιδιώξεών τους. Ενταγμένοι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο έρχονται –και μάλιστα εξ όσων αποκαλύπτονται, σύντομα, με ορίζοντα το 2027‒ σχεδιασμοί για προκρούστειες μοιρασιές του Αιγαίου, και της Ανατολικής Μεσογείου. Και βεβαίως για αντίστοιχες «λύσεις κλεισίματος» του Κυπριακού.

Η δουλειά έχει ανατεθεί σε πρόσωπα του περιβάλλοντος Τραμπ (έξω από την παραδοσιακή γραφειοκρατία της αμερικανικής διπλωματίας). Στους πρέσβεις των ΗΠΑ σε Άγκυρα και Αθήνα – τον Τ. Μπάρακ και την Κ. Γκίλφοϊλ αντίστοιχα και σ’ έναν διαχρονικό άνθρωπο ειδικών αποστολών, τον Ρ. Γκρενέλ. Ο τελευταίος, που παλαιότερα είχε υπάρξει βασικός παράγοντας των αμερικανικών «σχεδίων» για το Κοσσυφοπέδιο, τώρα αποκαλύπτεται ότι ως σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου μαγειρεύει με γοργό βηματισμό από το παρασκήνιο την παρουσίαση συγκεκριμένων σχεδίων.

Ο Ερντογάν για τον «διεθνή ρόλο» της Τουρκίας και τη Θράκη – Τι είπε για τη συνάντηση του με τον Κ.Μητσοτάκη

Μήνυμα διεθνούς ρόλου, αποτροπής συγκρούσεων και διεύρυνσης του διπλωματικού της αποτυπώματος έστειλε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε παράλληλα στη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη,θέτοντας ξανά θέμα για τη Θράκη.

Ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας

Ο Τούρκος πρόεδρος υπογράμμισε τη διεθνή επιρροή της χώρας και την προσπάθεια αποτροπής κλιμάκωσης κρίσεων. «Αυτή τη στιγμή, ο άνεμος της Τουρκίας φυσάει σε όλο τον κόσμο. Όλοι αναρωτιούνται τι σκέφτεται η Τουρκία, τι κάνει, ποια είναι η στάση της απέναντι στις νέες εξελίξεις και ποια μέτρα θα λάβει. Προσπαθούμε να αποτρέψουμε τις εντάσεις από το να εξελιχθούν σε θερμές συγκρούσεις», τόνισε.

Ο Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε τη γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας ως κόμβου τριών ηπείρων, αναφέροντας ότι «είμαστε μια χώρα που βρίσκεται στο σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει στη χώρα μας αυτή η στρατηγική γεωγραφική θέση».

Ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε τη συμβολή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Όπως είπε: «Η άσκηση Steadfast, μία από τις μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωμένες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου, έδειξε για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο το επίπεδο που έχουν φτάσει οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας».

Επιτέλους στη δημόσια τηλεόραση μια συζήτηση για το Κυπριακό!

Το ένοχο κομματικό - πολιτικό σύστημα έχει επιβάλλει τη λήθη και την απουσία από το δημόσιο διάλογο για το σημαντικότερο ζήτημα του Ελληνισμού, το Κυπριακό! 

 Ο δημοσιογράφος κ. Σαχινης το τολμά και σε μια τρίωρη συζήτηση αναδεικνύει όλες τις πτυχές του!

Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τις γεωπολιτικές -γεωοικονομικές και κοινωνικές συνέπειες στην Ανατολική Μεσόγειο σε ένα κόσμο αβεβαιότητας , προβολής ισχύος και ανακατανομής συσχετισμών, με επίκεντρο το Κυπριακό, τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις προεκτάσεις της αναθεωρητικής στρατηγικής της Τουρκίας έναντι του Ελληνισμού

Γιατί το Κυπριακό , το Αιγαίο αλλά και τα μεγάλα πεδία στην Ανατολική Μεσόγειο εισέρχονται στην πιο κρίσιμη φάση αναδιαμόρφωσης συσχετισμών, συμμαχιών και εξελίξεων.

Το Ελλαδικό πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία, το αφήγημα της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας , ποιες οι εναλλακτικές του και ποια τα όρια του Κυπριακού στη σχέση Αθήνας- Άγκυρας

Πως η Ελλάδα μίκρυνε έναντι της Τουρκίας από το 77 στο 16…

22/02/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ

Το 1974, στην αυγή της Μεταπολίτευσης, το ελληνικό ΑΕΠ σε σταθερές τιμές (2015) αντιστοιχούσε στο 77,80% του τουρκικού. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 2024, το ποσοστό αυτό έχει κατρακυλήσει στο 16,99%. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα από οικονομία που ξεπερνούσε τα τρία τέταρτα του μεγέθους της Τουρκίας, βρίσκεται σήμερα περίπου στο ένα έκτο.

Για να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις αυτής της δυναμικής – αρνητικής για την Ελλάδα και θετικής για την Τουρκία – αξίζει να θυμηθούμε τον Paul Kennedy, καθηγητή ιστορίας στο Yale και έναν από τους πλέον επιδραστικούς ιστορικούς στρατηγικής σκέψης.

Στο κλασικό του έργο “Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων”, που διδάσκεται σε κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι η διεθνής ισχύς δεν καθορίζεται μόνο από στρατούς και συμμαχίες, αλλά από τη μακροχρόνια σχετική οικονομική δυναμική. Όταν μια χώρα αυξάνεται ταχύτερα από μια άλλη, η ισορροπία ισχύος μετατοπίζεται – ακόμη κι αν καμία δεν καταρρεύσει απολύτως. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα δεν κατέρρευσε απόλυτα· κατέρρευσε σε σχέση με τον βασικό της ανταγωνιστή.

Η ισορροπία των πρώτων δεκαετιών

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η Τουρκία είχε μεγαλύτερο πληθυσμό και μεγαλύτερη χερσαία στρατιωτική δύναμη, αλλά η Ελλάδα δεν υστερούσε σημαντικά σε παραγωγικό επίπεδο. Αυτή η σχετική εγγύτητα στήριζε την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει μια ισορροπία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, περιορίζοντας πιθανούς κινδύνους σύγκρουσης.

Και όμως “ψήνεται” επιδιαιτησία για το Αιγαίο…

18/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι, με το υφιστάμενο πλαίσιο επαφών, η Άγκυρα αξιοποιεί τα “ήρεμα νερά” για την προώθηση των συμφερόντων της, χωρίς κανένα αντάλλαγμα υπέρ της Αθήνας.

Όσο και αν η διατήρηση καναλιών επικοινωνίας και οι μειωμένες αεροπορικές παραβιάσεις (αυξάνονται οι θαλάσσιες!) είναι στοιχεία ωφέλιμα για την ελληνική πλευρά, δεν μπορούν να συγκριθούν με όσα κερδίζει η τουρκική διπλωματία μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος 2023). Η Τουρκία αλώνει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία με αλλεπάλληλες διμερείς συμφωνίες, συντηρεί διαλλακτικό προσωπείο ενώπιον της Ουάσινγκτον και ακυρώνει κάθε ενεργειακό σχέδιο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μετά την κρίση της Κάσου (Ιούλιος του 2024) και την επ’ αόριστον αναστολή της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ.

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης του Great Sea Interconnector (του λεγόμενου “καλωδίου”) είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, είχαν αναθαρρήσει το καλοκαίρι του 2025 και υπόσχονταν “δράση επί του πεδίου”. Αιτία της αναλαμπής ήταν ότι ο Σταύρος Παπασταύρου είχε μεταφέρει πληροφορίες από Αμερικανό διπλωμάτη πως εσωτερική έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώριζε τα ελληνικά δίκαια ως προς τον GSI (“καλώδιο”). Οπότε εικαζόταν –αβάσιμα, όπως αποδεικνύεται– ότι, σε συνδυασμό με την ισραηλινή στήριξη, οι βυθομετρικές έρευνες για το καλώδιο θα μπορούσαν να προχωρήσουν, χωρίς τουρκική αντίδραση.

Είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα έχει απόλυτο δίκιο για την πόντιση του καλωδίου. Άλλωστε, δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε οποιονδήποτε βάσει του Διεθνούς Δικαίου να ποντίσει. Για παράδειγμα, η Κίνα διαθέτει τηλεπικοινωνιακό-κατασκοπευτικό καλώδιο, ακόμα και στα ανοιχτά της βάσης της Σούδας. Παραμένει, ωστόσο, εξαιρετικά αβέβαιο ότι οι εκμυστηρεύσεις του όποιου ξένου διπλωμάτη μπορούν να ανατρέψουν όσα παγιώθηκαν μετά την Κάσο. Ακόμα και αν τέτοια έκθεση όντως υπάρχει (και ο Αμερικανός διπλωμάτης δεν έλεγε στον Έλληνα υπουργό ό,τι ο δεύτερος αγωνιούσε να μεταφέρει στην Αθήνα), οι συχνοί φανφαρονισμοί “τύπου Παπασταύρου” προσφέρουν μόνον πρόσκαιρες εντυπώσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τις υπερβολές για την –κατά τα άλλα θετικότατη– εμπορική συμφωνία με τη Chevron που αρχικά προβλήθηκε σαν ιστορική αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Σαν να μη γνώριζε η κυβέρνηση ότι παρόμοιες αναγνωρίσεις γίνονται μόνον από κράτη και όχι από εταιρείες. Και ήταν αναμενόμενο, όπως συνέβη ταχύτερα όλων των εκτιμήσεων, ότι η Chevron θα προχωρούσε σε διάλογο συνεργασίας και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Σιωπή για την επιδιαιτησία

Η Ανατολική Μεσόγειος στη Γεωπολιτική Σκακιέρα των Μεγάλων Αναδιατάξεων

του Δημήτρη Τσαϊλά, 

Υποναυάρχου ε.α.

Διαχείριση Αποτροπής, Τουρκικός Αναθεωρητισμός και η Ελληνική Απάντηση

ΗΑνατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση στο κάδρο της γεωπολιτικής. Δεν συνιστούν πλέον περιφερειακά θέατρα διμερούς τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο τόξο συστημικής αναδιάταξης που εκτείνεται από την Ευρασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η περιοχή λειτουργεί πλέον ως κρίσιμος κόμβος διασταύρωσης ενεργειακών διαδρομών, στρατιωτικών προβολών ισχύος και ανταγωνιστικών γεωπολιτικών οραμάτων.

Σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας, η Τουρκία έχει παγιώσει τη θέση της ως αναθεωρητικός περιφερειακός δρών, αξιοποιώντας τα κενά ισχύος και τις μεταβαλλόμενες συμμαχικές ισορροπίες για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο ελιγμών. Η προσέγγισή της δεν εκδηλώνεται μέσω ευθύγραμμης κλιμάκωσης, αλλά μέσα από μια λογική ελεγχόμενης έντασης και βαθμονομημένων κινήσεων, ιδίως ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπου οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, η ναυτική παρουσία και η νομικο-πολιτική αμφισβήτηση συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο πίεσης.

Αντιθέτως, η Ελλάδα επιδιώκει τη διατήρηση μιας θαλάσσιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, εδράζοντας τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο, στη συμμαχική της ενσωμάτωση και στην ενίσχυση αξιόπιστης αποτρεπτικής ικανότητας. Η αποτροπή, στην ελληνική περίπτωση, δεν αποσκοπεί στην ανατροπή ισορροπιών, αλλά στη διατήρησή τους, λειτουργώντας ως μηχανισμός σταθερότητας και όχι ως εργαλείο αναθεώρησης.

Μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, καθίσταται σαφές ότι, παρά τη βελτίωση του τακτικού κλίματος, ο διαρθρωτικός ανταγωνισμός παραμένει αμετάβλητος. Τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν συνιστούν στρατηγική εξομάλυνση, αλλά μια διαχειριζόμενη ισορροπία. Πρόκειται για μια συνθήκη αποτρεπτικής σταθερότητας, η οποία εδράζεται στην αμοιβαία επίγνωση κόστους και όχι στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας και της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η σχετική συζήτηση δεν αφορά μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επηρεάζει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη ναυτική ισορροπία και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές ασκούν πίεση στη στρατηγική τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της περιφερειακής ενεργειακής και γεωπολιτικής εξίσωσης.

Τα «ήρεμα νερά» ως αντίτιμο της υποταγής

Του Νίκου Ιγγλέση

16/02/2026 admin

Η πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και η σύγκληση του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα επιβεβαίωσαν την επιλογή της Αθήνας για διατήρηση της πολιτικής των «ήρεμων νερών» και της «κανονικότητας» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Είχε επισήμως εξαγγελθεί με την Κοινή Διακήρυξη των Αθηνών, το Δεκέμβριο του 2023 και βασίζεται στη διαχρονική πολιτική κατευνασμού της Ελλάδας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων, απειλών και επιβολής τετελεσμένων.

Ικανοποίηση εξέφρασε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της για τα αποτελέσματα της συνάντησης. Καταγράψαμε με ειλικρίνεια, είπαν, τις διαφορετικές απόψεις, συμφωνήσαμε ότι τα όποια θέματα θα τα λύνουμε μόνοι μας, διατηρούμε τους διαύλους επικοινωνίας ανοικτούς και «δεν χάσαμε κανένα νησί», όπως είπε η Ντ. Μπακογιάννη.

Κάτι σαν θρίαμβος δηλαδή, αν δεν υπολογίσουμε ότι με την πολιτική αυτή η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο υπάρχον status quo, δεν μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της, να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της και απενοχοποιεί, σε διεθνές επίπεδο, την επιθετική δράση της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δήλωσε: «Τα υφιστάμενα ζητήματα, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αν και είναι περίπλοκα, δεν είναι άλυτα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Αρκεί να υπάρχει καλή πίστη, εποικοδομητικός διάλογος και βούληση επίλυσης».

  Οι Τούρκοι, όμως, έχουν τη δική τους ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου, όπως π.χ. ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο σε χωρικά ύδατα και αυτά περιορισμένα.

Μονομερής υποχώρηση της χώρας σε όλα τα μέτωπα

Της Μαρίας Δεναξά 

🔴Αν κάτι δεν μπορεί να πει κανείς για την ελληνική εξωτερική πολιτική το τελευταίο διάστημα, είναι ότι στερείται… θεάματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να μας χαρίσει μια ακόμη στιγμή «εθνικής υπερηφάνειας», με την υποδοχή του στην Τουρκία για την 6η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, που θύμιζε περισσότερο άφιξη τουρίστα από το TripAdvisor παρά επίσκεψη αρχηγού κράτους.

🔴Και μετά, εκείνη η περίφημη σκηνή που από την Πέμπτη κάνει τον γύρο του διαδικτύου κι έδωσε στα κοινωνικά δίκτυα τροφή για ατελείωτο γλέντι. Η μύξα και το χαρτομάντηλο. Μπροστά στις κάμερες, μπροστά στον Ερντογάν, μπροστά σε Έλληνες και Τούρκους… ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να σκουπίσει, με εντελώς άγαρμπο κι άκομψο τρόπο, τη μύτη του και, στη συνέχεια, σε μια αναλαμπή της πραγματικότητας, φαίνεται να κρύβει διακριτικά το χαρτομάντηλο με τη ρινική βλέννα στον επίσημο φάκελο ή στις σελίδες με τις συμφωνίες.

🔴 Σε μια εποχή που η δημόσια ταπείνωση γίνεται viral περιεχόμενο με βίντεο ή memes, ο Μητσοτάκης κατάφερε, για άλλη μια φορά, να γίνει πρωταγωνιστής της εθνικής μας κατάντιας, που θα ζήλευε ακόμη και η πιο επιτυχημένη ομάδα πολιτικής σάτιρας.

🔴 Το ντροπιαστικό στιγμιότυπο έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες views (θεάσεις) στις διάφορες πλατφόρμες και σχόλια όπως «μηδέν σεβασμός» ή «η συμφωνία υπογράφηκε, αλλά εξακολουθείς να είσαι σκουπίδι», με χρήστες από την Τουρκία να μιλούν για χλευασμό προς τον Ερντογάν και Έλληνες να μονολογούν πως «δεν πάει άλλο»!

🔴 Πέρα από το «διαδικτυακό γλέντι», η υπόθεση αποκαλύπτει και τα βαθύτερα προβλήματα της διπλωματίας μας. Η συνάντηση, που διήρκησε περίπου 1,5 ώρα, με αρχικό τετ-α-τετ και στη συνέχεια τη Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου, κατέληξε σε επτά συμφωνίες και δηλώσεις για συνεργασία σε θέματα πολιτισμού, έρευνας, μέχρι προετοιμασίας για σεισμούς και διασύνδεση με ferry μεταξύ Θεσσαλονίκης και Σμύρνης.

🔴 Ωστόσο, πίσω από τις χειραψίες, οι δύο ηγέτες παραδέχτηκαν ότι διαφωνούν σε όλα τα «ζητήματα-αγκάθια»: Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, μειονότητες, casus belli. Ο Μητσοτάκης επέμεινε στα «ήρεμα νερά», στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ως μοναδική λύση, ενώ ο Ερντογάν μίλησε για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη και ότι τα ζητήματα δεν λύνονται μόνο με διεθνές δίκαιο. 

Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (L) gestures as he addresses the media during a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Presidential Complex in Ankara, on February 11, 2026. (Photo by Adem ALTAN / AFP)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς τους. Υποσκάπτουν ύπουλα και εν γνώσει τους, τα τελευταία ερείσματα που νοηματοδοτούν ηθικά, πνευματικά και πολιτικά ό,τι έχει απομείνει.

Η εποχή των Εθνικών ηγετών φαντάζει πλέον μακρινή. Έχει αντικατασταθεί από “ηγέτες” περιορισμένης ευθύνης, με εξαίρεση τον τομέα της ευνοιοκρατίας (ενίοτε, και της οικογενειοκρατίας) που επιδεικνύουν. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, όσοι θεωρούν ότι η Πατρίδα μας αξίζει μια καλύτερη μοίρα, μια διαφορετική πορεία, ένα άλλο Όραμα επιβίωσης του Λαού μας, έχουν να παλέψουν με μεγάλες αντιξοότητες.

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου: ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΛΙΓΩΡΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡ

Δρ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ*

Η πιο πρόσφατη (από τις πολλές…) αντίφαση της ελληνικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, αφορά την Διακήρυξη των Αθηνών (07.12.2023), η οποία δεν παρήγαγε τίποτε το ουσιαστικό για τις πραγματικές σοβαρές διαφορές που υφίστανται μεταξύ των δύο χωρών λόγω της κατοχής της Βόρειας Κύπρου και της άρνησης της γείτονος να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, συμβατικό και εθιμικό. Και στα δύο αυτά θέματα ήδη από το 1974, παρήλθαν 52 χρόνια!

Ενώ ο τουρκικός επεκτατισμός επεδίωξε βίαια το 2020 να διαρρήξει την συνοριογραμμή του Έβρου με την οργανωμένη επίθεση των ορδών παράνομων μεταναστών! Ενώ το ερευνητικό σκάφος της Ορούτς Ρέις, επί 3,5 μήνες παραβίαζε ασύστολα και χωρίς αποφασιστική αντίδραση από την χώρα μας, την νόμιμα οριοθετημένη ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου (που ορθά διεμβόλισε το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο «οριοθέτησης»), χωρίς καμία κύρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Περιέργως και ακατανόητα η Ελλάδα «ξέπλυνε» τις τουρκικές παρανομίες, δρομολογώντας έναν «διάλογο κωφών», χωρίς προηγούμενες δεσμεύσεις, χωρίς την άρση οποιασδήποτε από τις παράνομες απαιτήσεις και απειλές (casus belli, «γκρίζες ζώνες», αφοπλισμό των νησιών, κ.λπ.)! Και, όπως αναμενόταν, κανένα πολιτικό θέμα δεν λύθηκε (πέραν κάποιων συνήθων οικονομικών δοσοληψιών) ούτε στοιχειωδώς προωθήθηκε!

Η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Άγκυρα (13.05.2024) δεν παρήγαγε κανένα αποτέλεσμα στο ένα και μοναδικό θέμα (ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας) που επιμένει η χώρα μας ότι υφίσταται προς διευθέτηση… Και στη συνέχεια ο διάλογος πάγωσε, και σταδιακά η Τουρκία επανήλθε στις αεροπορικές παραβιάσεις, απαγόρευσε παράνομα την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου στα ανοιχτά της Κάσου , διπλασίασε τις κατοχικές δυνάμεις της στην Βόρεια Κύπρο, και πιο πρόσφατα, σαν «καλωσόρισμα» για την επικείμενη επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στην Άγκυρα, εξέδωσε παρανόμως Navtex, διχάζοντας το Αιγαίο από Βορρά προς Νότο επί της γραμμής του 25ου Μεσημβρινού, με διετή (!) αρχικά και αόριστη στη συνέχεια ισχύ, απαιτώντας (άκρως παρανόμως) να της ζητείται «άδεια» για κάθε ενέργεια της Ελλάδος ανατολικά της γραμμής, δηλαδή πέριξ της αλυσίδας των νησιών μας του Ανατολικού Αιγαίου…!

Γιατί η NAVTEX είναι αιτία ακύρωσης της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Τουρκία

05/02/2026

Φωτό: SLpress

ΦΟΥΣΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η δήλωση του ΥΕΘΑ, κ. Δένδια, αλλά και άλλων επωνύμων – δεν έχουν σημασία τα ονόματα – ότι την κρίση στα Ίμια την ξεκίνησαν ιδιώτες, είναι απίθανης έμπνευσης. Αυτή η μετακύλιση ευθύνης, θυμίζει τη στάση όλου του πολιτικού συστήματος μπροστά στο φόβο των δανειστών το καλοκαίρι του 2015: Eυθύνεται, τελικά, ο Ελληνικός λαός γιατί καταναλώνει περισσότερα απ’ ό,τι παράγει, άρα πρέπει να πληρώσει! Αλλά το χρέος δεν ήταν δημιούργημα του ελληνικού λαού. Ήταν απότοκο της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής του κομματικού συστήματος της Mεταπολίτευσης, το οποίο θεώρησε ως θρίαμβο την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ/Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα την παντελή απώλεια ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.

Αυτή είναι η βασική ρίζα του χρέους. Το ίδιο και με τα Ίμια: Δεν φταίει ο βοσκός που πήγαινε εκεί τα γίδια του για βοσκή ή ο δήμαρχος της Καλύμνου που ύψωσε την Ελληνική σημαία, αλλά το ενδοτικό και φοβικό σύνδρομο των Αθηναϊκών ελίτ, που έχει κάνει παντιέρα του την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία τουλάχιστον από το 1956 και μετά, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ευάγγελος Αβέρωφ παζάρευαν με άκρα μυστικότητα παραχώρηση στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στην Κύπρο και έξοδο της Τουρκοκυπριακή κοινότητας στη θάλασσα. Και το έκαναν αυτό όταν ο Ελληνισμός του νησιού απαγχονιζόταν από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό, για το ιδανικό της Ένωσης με την Ελλάδα.

Ουσιαστικά, είναι από τότε που ξεκινάει, όπως λέει ο λαός μας, “η κάτω βόλτα”, η οποία επιταχύνθηκε μετά την Τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκλαμβάνοντας δραματικές διαστάσεις μετά τα Ίμια. Η Ελλάδα δεν έχει απλά κυριαρχικά δικαιώματα στα Ίμια. Η Ελλάδα ασκεί, και πρέπει να ασκεί, εθνική κυριαρχία στα Ίμια, διότι είναι Ελληνικό έδαφος με βάση τη συνθήκη των Παρισίων (1947). Η υποστολή της σημαίας, που έγινε στα Ίμια, είναι ένα και το αυτό με την υποστολή της σημαίας στην Ακρόπολη και στον Λευκό Πύργο – τελεία και παύλα.

Ο καθρέφτης

NAVTEX διαρκείας: ο σιωπηλός καρκίνος του 25ου μεσημβρινού: Ο κίνδυνος ψηφιακής και διοικητικής προσάρτησης του Αιγαίου μέσω της διοικητικής γκριζοποίησης.

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ενότητα 1: Εισαγωγή και περιγραφή των τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Τουρκία εξέδωσε για πρώτη φορά δύο NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης, σηματοδοτώντας μια κλιμάκωση στην υβριδική στρατηγική της στο Αιγαίο. Η πρώτη NAVTEX αφορά ερευνητικές δραστηριότητες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, απαιτώντας συντονισμό με τουρκικές αρχές για σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις και υποθαλάσσια καλώδια.

 Η δεύτερη εστιάζει στην αποστρατικοποίηση 23 ελληνικών νησιών (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Δωδεκάνησα), χαρακτηρίζοντάς τις στρατιωτικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες για τη ναυσιπλοΐα και παραβιάσεις διεθνών συνθηκών.

 Αυτή η κίνηση είναι πρωτοφανής, καθώς παραδοσιακά οι NAVTEX εκδίδονταν για συγκεκριμένα γεγονότα με περιορισμένη διάρκεια, ενώ τώρα αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, λειτουργώντας ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων.

Από γεωπολιτικής σκοπιάς, αυτή η τακτική εντάσσεται στο πλαίσιο του "gray zone warfare" – μιας στρατηγικής που αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση, αλλά υπονομεύει σταδιακά την κυριαρχία του αντιπάλου μέσω νομικών, οικονομικών και ψυχολογικών μέσων. Παρόμοια με τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα χρησιμοποιεί "nine-dash line" και τεχνητά νησιά για να διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία εφαρμόζει "lawfare" για να νομιμοποιήσει μονομερώς δικαιώματα στο Αιγαίο.  Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία ισχύος σε ημι-κλειστές θάλασσες, όπου η γεωγραφική εγγύτητα ενισχύει την αποτρεπτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την αποφασιστικότητα των συμμάχων στο NATO, όπως η Ελλάδα, η οποία βασίζεται στο διεθνές δίκαιο (UNCLOS) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Η αναλογία με μια πινακίδα "Απαγορεύεται η στάθμευση" σε ξένο δρόμο υπογραμμίζει την ψυχολογική διάσταση: η μονιμότητα δημιουργεί de facto αποδοχή, εάν δεν υπάρξει αντίδραση.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΝΤΑΣΕΩΝ

Περικλής Νεάρχου

Η τραγωδία με τους 15 νεκρούς λαθρομετανάστες στην Χίο είναι ένα ακόμη επεισόδιο του υβριδικού πολέμου που συντηρεί η Άγκυρα για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και για να εργαλειοποιεί το θέμα αυτό στην προπαγάνδα και στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο.

Είναι θλιβερό ότι οι συνήθεις «ύποπτοι» αλληλεγγυοι των λαθρομεταναστών έσπευσαν πάλι να επιτεθούν στο Λιμενικό και στις πολιτικές αποτροπής της παράνομης μεταναστεύσεως, υποθάλποντας την ιδέα της μη απωθήσεως και των ανοικτών συνόρων. Μεταξύ αυτών, ύψώνουν πάλι τη φωνή αυτή που πρωταγωνίστησαν στην εγκληματική μεταναστευτική πολιτική του 2015, που παροξυνε  στη διαπασών ένα πρόβλημα που είχε ήδη προσλάβει πολύ ανησυχητικές διαστάσεις.

Η Κυβέρνηση, ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την ανοχή, αν όχι και την προαγωγή της παράνομης μεταναστεύσεως για μία ολόκληρη περίοδο, εμφανίζεται σήμερα ότι πρωτοστατεί στην Ευρώπη για τον έλεγχο' της και για τη λήψη μέτρων αποτροπής. Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός και συνολικά η Κυβέρνηση, παρά τα όσα έλεγαν στο παρελθόν, αναγκάσθηκαν να λάβουν υπόψιν  τη μεγάλη μεταστροφή που έγινε στην Ευρώπη στο θέμα της παράνομης μεταναστεύσεως, αλλά και τον μεγεθυνόμενο  κίνδυνο στα Ελληνικά σύνορα από την απρόσκοπτη είσοδο νέων συνεχώς κυμάτων μεταναστών. Οι τελευταιοι  θα εγκλωβίζονταν μάλιστα, στο σύνολό τους, στην Ελλάδα, λόγω των αποτρεπτικών μέτρων που λαμβάνονται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη τη Γερμανία.

Τα μέτρα της Κυβερνήσεως είναι αποσπασματικά και ανεπαρκή για τον αποτελεσματικό έλεγχο ενός προβλήματος, που εξελίσσεται ήδη στο μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, γιατί απειλεί την ίδια την εθνική ταυτότητα και εθνική συνοχή και ύπαρξη της χώρας. Η δημιουργία ενός τέτοιου προβλήματος εκ του μηδενός και με την ενεργό δράση του φθονερού και επίβουλου γείτονα μας, είναι ένα δείγμα της πολιτικής αφροσύνης και της ιδεολογικής και πολιτικής υποτέλειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σύστημα, με τις διάφορες « προοδευτικές» δήθεν και νεοφιλελεύθερες εκφάνσεις του.

30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων | Παρουσίαση βιβλίου του Δ.Τσιριγώτη

Παρουσίαση του βιβλίου του Διονύση Τσιριγώτη με τίτλο «Ελλάδα–Τουρκία: Θεωρία και στρατηγική αποτροπής. Οι κρίσεις του 1976, του Μαρτίου 1987 και των Ιμίων (1996)».

 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 26/01/2026 στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και εξελίχθηκε σε έναν ουσιαστικό και υψηλού επιπέδου διάλογο γύρω από τις δομικές παραμέτρους της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, τη θεωρία της αποτροπής και τη στρατηγική συμπεριφορά κρατών σε συνθήκες κρίσης. 

Το βιβλίο αποτέλεσε την αφορμή για μια συστηματική επανεξέταση των κρίσιμων στιγμών της μεταπολιτευτικής περιόδου, όχι ως απομονωμένων «επεισοδίων», αλλά ως εκφάνσεων μιας διαχρονικής στρατηγικής δυναμικής. Μεταξύ άλλων, τέθηκαν και αναλύθηκαν θεμελιώδη ερωτήματα στρατηγικής θεωρίας και πολιτικής πράξης: γιατί η αποτροπή δεν συνιστά απλώς τεχνικό υπολογισμό ισχύος, αλλά συνδυασμό επιστημονικής ανάλυσης και πολιτικής τέχνης· πώς και γιατί οι κρίσεις του 1976, του 1987 και των Ιμίων του 1996 εμφανίζουν εσωτερική συνοχή και δομική αντιστοιχία· ποια ποιοτική μεταβολή εισήγαγε η κρίση των Ιμίων στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και τι αποκαλύπτει για τη μεταβολή της τουρκικής στρατηγικής.

 Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα αντιλαμβάνεται τον τουρκικό επεκτατισμό, συχνά αποσπασματικά και ως «προκλήσεις», καθώς και στα όρια που θέτει αυτή η αντίληψη στη συγκρότηση μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής αποτροπής.

 Τέθηκαν επίσης κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με το casus belli, τα 12 ναυτικά μίλια, τη λογική της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδας» και τη δυσκολία υπέρβασης ενός αμυντικού και φοβικού πλαισίου στρατηγικής σκέψης. 

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΣΙΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ΧΡΕΗ"

Post2Post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς έβαλαν θεούς και δαίμονες, μαζί με κάτι χορηγούς, για να πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ το 19. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΝΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία, αφού έχωσαν  και κάτι Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική για να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη. Μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων εκτέλεσης όσων είχαν συμφωνηθεί με τον πρόεδρο της Turkish Petrolium Koc το 2018, ο Μητσοτάκης ακολούθησαν τα εξής:

🔺️29 Ιουλίου 2019:  επισκέπτεται τη Λευκωσία και πληροφορείται, για πρώτη φορά, από τον υπουργό Εξωτερικών (νυν Πρόεδρο), Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η Τουρκία προσεταιρίζεται την ηγεσία της Τρίπολης, με σκοπό την υπογραφή μνημονίου υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ο επίσης παρών, Δένδιας σημειώνει ότι ήδη προβαίνει σε παραστάσεις προς το Παρίσι και τη Ρώμη. Ο Μητσοτάκης, που δεν είχε ενημερωθεί σχετικά από την τότε διπλωματική του σύμβουλο και νυν υφυπουργό Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τονίζει στους παριστάμενους ότι θα αναλάβει προσωπικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Ο Χριστοδουλίδης, χωρίς να αποκαλύψει την προειδοποίησή του προς τον Πρωθυπουργό, περιγράφει τα επερχόμενα με τη Λιβύη και σε δηλώσεις του, στο ΡΙΚ, τις επόμενες ημέρες.

🔺️22 Αυγούστου 2019: ο Μητσοτάκης συνομιλεί με τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν, στο Παρίσι, αλλά η “πρωτοβουλία” (για την οποία έκανε λόγο στη Λευκωσία) εξαντλείται σε μια λακωνική αναφορά. Αν και ο Μακρόν, που διέθετε εξαιρετική πληροφόρηση (λόγω της πολλαπλούς σημασίας της Λιβύης για τα γαλλικά συμφέροντα στις χώρες του Σαχελ), εμφανίστηκε πρόθυμος για συντονισμό Αθήνας-Παρισιού, ο Μητσοτάκης δεν αξιοποιεί το γόνιμο κλίμα.

🔺️23 Αυγούστου 2019: το Μέγαρο Μαξίμου λαμβάνει πληροφορίες ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΠΑ επικρίνει τις κινήσεις της Τουρκίας στη Λιβύη, αλλά δεν προβαίνει σε κάποια κίνηση αξιοποίησης ούτε αυτής της διπλωματικής ευκαιρίας.

🔺️29 Αυγούστου 2019: ο Πρωθυπουργός επισκέπτεται το Βερολίνο, χωρίς να αναφέρει τίποτα περί Λιβύης ούτε στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ κατά τις συνομιλίες των δύο αντιπροσωπειών, ούτε στις δημόσιες δηλώσεις του.

🔺️2 Σεπτεμβρίου 2019: νέες πληροφορίες, από την αμερικανική πλευρά, επιβεβαιώνουν ότι “κάτι συζητείται” μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν επιδιώκει να μάθει κάτι περισσότερο ή να ζητήσει παρέμβαση των ΗΠΑ προς αποτροπή των χειρότερων.

🔺️26 Σεπτεμβρίου 2019: ξεχνώντας και πάλι τα περί “διεθνών πρωτοβουλιών”, ο Μητσοτάκης δεν εγείρει το ζήτημα του προετοιμαζόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου στον γ.γ. του ΟΗΕ, Αντ. Γκουτέρες, κατά τη συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη.

🔺️5 Οκτωβρίου 2019: οι λέξεις “Λιβύη” και “μνημόνιο” δεν διατυπώνονται από τον Πρωθυπουργό προς τον -επισκεπτόμενο την Αθήνα- υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, αν και ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών, Φ. Ρίκερ, και ο πρεσβευτής, Τζ. Πάιατ, δίνουν επανειλημμένες “πάσες” στην ελληνική πλευρά, ρωτώντας για τη στάση της έναντι του τουρκικού ενεργειακού σχεδιασμού στη Μεσόγειο. Ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία παρέμβασης των ΗΠΑ.

Δ. Τσαϊλάς: η ελληνοτουρκική ναυτική σύγκρουση που θα διαμορφώσει την Ανατολική Μεσόγειο

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Με βάση τα περισσότερα κριτήρια, η Ελλάδα και η Τουρκία θα έπρεπε να είναι εταίροι. Μοιράζονται την ιδιότητα του μέλους της συμμαχίας στο ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζουν αλληλεπικαλυπτόμενες προκλήσεις ασφαλείας και βρίσκονται σε έναν από τους πιο στρατηγικά ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους στον κόσμο. Ωστόσο, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος παραμένουν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους και ασταθείς θαλάσσιους χώρους στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι απλώς προϊόν ανεπίλυτων διαφορών ή ιστορικών παραπόνων. Αντανακλά μια βαθύτερη και πιο επακόλουθη σύγκρουση μεταξύ δύο ανταγωνιστικών στρατηγικών κοσμοθεωριών. Η μία βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και την αποτροπή, και η άλλη στην προβολή ισχύος και τον αναθεωρητισμό.

Αυτή η σύγκρουση γίνεται καλύτερα κατανοητή μέσα από τον ελληνοτουρκικό στρατηγικό ανταγωνισμό, το ναυτικό δόγμα και την περιφερειακή συμπεριφορά, ώστε να φωτίσουν γιατί επιμένουν οι ελληνοτουρκικές εντάσεις, γιατί επαναλαμβάνονται οι κρίσεις και γιατί η Ανατολική Μεσόγειος κινδυνεύει να γίνει εργαστήριο για την επίλυσης διαφορών της θαλάσσιας τάξης.

Δύο Αντίθετες Στρατηγικές Λογικές

Η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει μια σχολή στρατηγικής σκέψης που βασίζεται στον κλασικό ρεαλισμό, ο οποίος περιορίζεται από το νόμο. Για εμάς, η ναυτική ισχύς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νομική νομιμότητα. Η αποτροπή υπάρχει για τη διατήρηση της κυριαρχίας και όχι για την επέκτασή της. Η σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσω της προβλεψιμότητας, των συμμαχιών και της τήρησης καθιερωμένων κανόνων, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Ο διετής εξευτελισμός της Διακήρυξης των Αθηνών

10/12/2025 

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι κύριοι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης έκαναν αμετροεπείς δηλώσεις, αλλά ότι πίστευαν πραγματικά στη συμφωνία

Του Αλέξανδρου Τάρκα*

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «εόρτασε» τη δεύτερη επέτειο της Διακήρυξης των Αθηνών με την Τουρκία (7 Δεκεμβρίου 2023), υπερτονίζοντας τη θετική πτυχή τής -επί κλωστής κρεμάμενης- ύφεσης στο Αιγαίο, αποσιωπώντας τα έκτοτε κέρδη της Αγκυρας και κρύβοντας διαδικασίες μυστικού διαλόγου που γνωρίζουν ακόμα και τρίτες χώρες, χωρίς ενημέρωση ούτε καν των μελών της κυβέρνησής του.

Ο διάλογος με τον πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν είναι απαραίτητος, αλλά το πρόβλημα είναι ο τρόπος που διεξάγεται ήδη από το 2019, όταν ο πρωθυπουργός ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Ανέμενε τότε, όπως αναγνώρισε σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό δίκτυο των ΗΠΑ έναν χρόνο αργότερα, ότι θα ασχολείτο κυρίως με τα ζητήματα της οικονομίας και όχι με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το 2020, ενώ αντιμετώπισε επιτυχώς τη μεταναστευτική «εισβολή», σύρθηκε σε μυστικό διάλογο σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων υπό την εποπτεία του Βερολίνου.

Και αναγκάστηκε να τερματίσει τη θερινή αντιπαράθεση των πολεμικών ναυτικών Ελλάδας και Τουρκίας με τη γνωστή δήλωση του τότε υπουργού Επικρατείας (και νυν Εξωτερικών) Γιώργου Γεραπετρίτη περί «κόκκινης γραμμής» -μόνο- στα 6 ν.μ. Το 2021, η Αθήνα επανήλθε στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα, μέχρι που διαπιστώθηκε ότι η τουρκική πλευρά επεδίωξε την ηπιότητα, για να αποκλείσει και την παραμικρή πιθανότητα (ηπιότατων) κυρώσεων της Ε.Ε. και για να προσεγγίσει τη διοίκηση Μπάιντεν στις ΗΠΑ.