Μονομερής υποχώρηση της χώρας σε όλα τα μέτωπα

Της Μαρίας Δεναξά 

🔴Αν κάτι δεν μπορεί να πει κανείς για την ελληνική εξωτερική πολιτική το τελευταίο διάστημα, είναι ότι στερείται… θεάματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να μας χαρίσει μια ακόμη στιγμή «εθνικής υπερηφάνειας», με την υποδοχή του στην Τουρκία για την 6η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, που θύμιζε περισσότερο άφιξη τουρίστα από το TripAdvisor παρά επίσκεψη αρχηγού κράτους.

🔴Και μετά, εκείνη η περίφημη σκηνή που από την Πέμπτη κάνει τον γύρο του διαδικτύου κι έδωσε στα κοινωνικά δίκτυα τροφή για ατελείωτο γλέντι. Η μύξα και το χαρτομάντηλο. Μπροστά στις κάμερες, μπροστά στον Ερντογάν, μπροστά σε Έλληνες και Τούρκους… ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να σκουπίσει, με εντελώς άγαρμπο κι άκομψο τρόπο, τη μύτη του και, στη συνέχεια, σε μια αναλαμπή της πραγματικότητας, φαίνεται να κρύβει διακριτικά το χαρτομάντηλο με τη ρινική βλέννα στον επίσημο φάκελο ή στις σελίδες με τις συμφωνίες.

🔴 Σε μια εποχή που η δημόσια ταπείνωση γίνεται viral περιεχόμενο με βίντεο ή memes, ο Μητσοτάκης κατάφερε, για άλλη μια φορά, να γίνει πρωταγωνιστής της εθνικής μας κατάντιας, που θα ζήλευε ακόμη και η πιο επιτυχημένη ομάδα πολιτικής σάτιρας.

🔴 Το ντροπιαστικό στιγμιότυπο έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες views (θεάσεις) στις διάφορες πλατφόρμες και σχόλια όπως «μηδέν σεβασμός» ή «η συμφωνία υπογράφηκε, αλλά εξακολουθείς να είσαι σκουπίδι», με χρήστες από την Τουρκία να μιλούν για χλευασμό προς τον Ερντογάν και Έλληνες να μονολογούν πως «δεν πάει άλλο»!

🔴 Πέρα από το «διαδικτυακό γλέντι», η υπόθεση αποκαλύπτει και τα βαθύτερα προβλήματα της διπλωματίας μας. Η συνάντηση, που διήρκησε περίπου 1,5 ώρα, με αρχικό τετ-α-τετ και στη συνέχεια τη Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου, κατέληξε σε επτά συμφωνίες και δηλώσεις για συνεργασία σε θέματα πολιτισμού, έρευνας, μέχρι προετοιμασίας για σεισμούς και διασύνδεση με ferry μεταξύ Θεσσαλονίκης και Σμύρνης.

🔴 Ωστόσο, πίσω από τις χειραψίες, οι δύο ηγέτες παραδέχτηκαν ότι διαφωνούν σε όλα τα «ζητήματα-αγκάθια»: Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, μειονότητες, casus belli. Ο Μητσοτάκης επέμεινε στα «ήρεμα νερά», στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ως μοναδική λύση, ενώ ο Ερντογάν μίλησε για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη και ότι τα ζητήματα δεν λύνονται μόνο με διεθνές δίκαιο. 

Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (L) gestures as he addresses the media during a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Presidential Complex in Ankara, on February 11, 2026. (Photo by Adem ALTAN / AFP)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς τους. Υποσκάπτουν ύπουλα και εν γνώσει τους, τα τελευταία ερείσματα που νοηματοδοτούν ηθικά, πνευματικά και πολιτικά ό,τι έχει απομείνει.

Η εποχή των Εθνικών ηγετών φαντάζει πλέον μακρινή. Έχει αντικατασταθεί από “ηγέτες” περιορισμένης ευθύνης, με εξαίρεση τον τομέα της ευνοιοκρατίας (ενίοτε, και της οικογενειοκρατίας) που επιδεικνύουν. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, όσοι θεωρούν ότι η Πατρίδα μας αξίζει μια καλύτερη μοίρα, μια διαφορετική πορεία, ένα άλλο Όραμα επιβίωσης του Λαού μας, έχουν να παλέψουν με μεγάλες αντιξοότητες.

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου: ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΛΙΓΩΡΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡ

Δρ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ*

Η πιο πρόσφατη (από τις πολλές…) αντίφαση της ελληνικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, αφορά την Διακήρυξη των Αθηνών (07.12.2023), η οποία δεν παρήγαγε τίποτε το ουσιαστικό για τις πραγματικές σοβαρές διαφορές που υφίστανται μεταξύ των δύο χωρών λόγω της κατοχής της Βόρειας Κύπρου και της άρνησης της γείτονος να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, συμβατικό και εθιμικό. Και στα δύο αυτά θέματα ήδη από το 1974, παρήλθαν 52 χρόνια!

Ενώ ο τουρκικός επεκτατισμός επεδίωξε βίαια το 2020 να διαρρήξει την συνοριογραμμή του Έβρου με την οργανωμένη επίθεση των ορδών παράνομων μεταναστών! Ενώ το ερευνητικό σκάφος της Ορούτς Ρέις, επί 3,5 μήνες παραβίαζε ασύστολα και χωρίς αποφασιστική αντίδραση από την χώρα μας, την νόμιμα οριοθετημένη ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου (που ορθά διεμβόλισε το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο «οριοθέτησης»), χωρίς καμία κύρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Περιέργως και ακατανόητα η Ελλάδα «ξέπλυνε» τις τουρκικές παρανομίες, δρομολογώντας έναν «διάλογο κωφών», χωρίς προηγούμενες δεσμεύσεις, χωρίς την άρση οποιασδήποτε από τις παράνομες απαιτήσεις και απειλές (casus belli, «γκρίζες ζώνες», αφοπλισμό των νησιών, κ.λπ.)! Και, όπως αναμενόταν, κανένα πολιτικό θέμα δεν λύθηκε (πέραν κάποιων συνήθων οικονομικών δοσοληψιών) ούτε στοιχειωδώς προωθήθηκε!

Η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Άγκυρα (13.05.2024) δεν παρήγαγε κανένα αποτέλεσμα στο ένα και μοναδικό θέμα (ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας) που επιμένει η χώρα μας ότι υφίσταται προς διευθέτηση… Και στη συνέχεια ο διάλογος πάγωσε, και σταδιακά η Τουρκία επανήλθε στις αεροπορικές παραβιάσεις, απαγόρευσε παράνομα την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου στα ανοιχτά της Κάσου , διπλασίασε τις κατοχικές δυνάμεις της στην Βόρεια Κύπρο, και πιο πρόσφατα, σαν «καλωσόρισμα» για την επικείμενη επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στην Άγκυρα, εξέδωσε παρανόμως Navtex, διχάζοντας το Αιγαίο από Βορρά προς Νότο επί της γραμμής του 25ου Μεσημβρινού, με διετή (!) αρχικά και αόριστη στη συνέχεια ισχύ, απαιτώντας (άκρως παρανόμως) να της ζητείται «άδεια» για κάθε ενέργεια της Ελλάδος ανατολικά της γραμμής, δηλαδή πέριξ της αλυσίδας των νησιών μας του Ανατολικού Αιγαίου…!

Γιατί η NAVTEX είναι αιτία ακύρωσης της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Τουρκία

05/02/2026

Φωτό: SLpress

ΦΟΥΣΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η δήλωση του ΥΕΘΑ, κ. Δένδια, αλλά και άλλων επωνύμων – δεν έχουν σημασία τα ονόματα – ότι την κρίση στα Ίμια την ξεκίνησαν ιδιώτες, είναι απίθανης έμπνευσης. Αυτή η μετακύλιση ευθύνης, θυμίζει τη στάση όλου του πολιτικού συστήματος μπροστά στο φόβο των δανειστών το καλοκαίρι του 2015: Eυθύνεται, τελικά, ο Ελληνικός λαός γιατί καταναλώνει περισσότερα απ’ ό,τι παράγει, άρα πρέπει να πληρώσει! Αλλά το χρέος δεν ήταν δημιούργημα του ελληνικού λαού. Ήταν απότοκο της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής του κομματικού συστήματος της Mεταπολίτευσης, το οποίο θεώρησε ως θρίαμβο την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ/Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα την παντελή απώλεια ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.

Αυτή είναι η βασική ρίζα του χρέους. Το ίδιο και με τα Ίμια: Δεν φταίει ο βοσκός που πήγαινε εκεί τα γίδια του για βοσκή ή ο δήμαρχος της Καλύμνου που ύψωσε την Ελληνική σημαία, αλλά το ενδοτικό και φοβικό σύνδρομο των Αθηναϊκών ελίτ, που έχει κάνει παντιέρα του την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία τουλάχιστον από το 1956 και μετά, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ευάγγελος Αβέρωφ παζάρευαν με άκρα μυστικότητα παραχώρηση στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στην Κύπρο και έξοδο της Τουρκοκυπριακή κοινότητας στη θάλασσα. Και το έκαναν αυτό όταν ο Ελληνισμός του νησιού απαγχονιζόταν από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό, για το ιδανικό της Ένωσης με την Ελλάδα.

Ουσιαστικά, είναι από τότε που ξεκινάει, όπως λέει ο λαός μας, “η κάτω βόλτα”, η οποία επιταχύνθηκε μετά την Τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκλαμβάνοντας δραματικές διαστάσεις μετά τα Ίμια. Η Ελλάδα δεν έχει απλά κυριαρχικά δικαιώματα στα Ίμια. Η Ελλάδα ασκεί, και πρέπει να ασκεί, εθνική κυριαρχία στα Ίμια, διότι είναι Ελληνικό έδαφος με βάση τη συνθήκη των Παρισίων (1947). Η υποστολή της σημαίας, που έγινε στα Ίμια, είναι ένα και το αυτό με την υποστολή της σημαίας στην Ακρόπολη και στον Λευκό Πύργο – τελεία και παύλα.

Ο καθρέφτης

NAVTEX διαρκείας: ο σιωπηλός καρκίνος του 25ου μεσημβρινού: Ο κίνδυνος ψηφιακής και διοικητικής προσάρτησης του Αιγαίου μέσω της διοικητικής γκριζοποίησης.

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ενότητα 1: Εισαγωγή και περιγραφή των τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Τουρκία εξέδωσε για πρώτη φορά δύο NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης, σηματοδοτώντας μια κλιμάκωση στην υβριδική στρατηγική της στο Αιγαίο. Η πρώτη NAVTEX αφορά ερευνητικές δραστηριότητες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, απαιτώντας συντονισμό με τουρκικές αρχές για σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις και υποθαλάσσια καλώδια.

 Η δεύτερη εστιάζει στην αποστρατικοποίηση 23 ελληνικών νησιών (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Δωδεκάνησα), χαρακτηρίζοντάς τις στρατιωτικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες για τη ναυσιπλοΐα και παραβιάσεις διεθνών συνθηκών.

 Αυτή η κίνηση είναι πρωτοφανής, καθώς παραδοσιακά οι NAVTEX εκδίδονταν για συγκεκριμένα γεγονότα με περιορισμένη διάρκεια, ενώ τώρα αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, λειτουργώντας ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων.

Από γεωπολιτικής σκοπιάς, αυτή η τακτική εντάσσεται στο πλαίσιο του "gray zone warfare" – μιας στρατηγικής που αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση, αλλά υπονομεύει σταδιακά την κυριαρχία του αντιπάλου μέσω νομικών, οικονομικών και ψυχολογικών μέσων. Παρόμοια με τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα χρησιμοποιεί "nine-dash line" και τεχνητά νησιά για να διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία εφαρμόζει "lawfare" για να νομιμοποιήσει μονομερώς δικαιώματα στο Αιγαίο.  Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία ισχύος σε ημι-κλειστές θάλασσες, όπου η γεωγραφική εγγύτητα ενισχύει την αποτρεπτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την αποφασιστικότητα των συμμάχων στο NATO, όπως η Ελλάδα, η οποία βασίζεται στο διεθνές δίκαιο (UNCLOS) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Η αναλογία με μια πινακίδα "Απαγορεύεται η στάθμευση" σε ξένο δρόμο υπογραμμίζει την ψυχολογική διάσταση: η μονιμότητα δημιουργεί de facto αποδοχή, εάν δεν υπάρξει αντίδραση.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΝΤΑΣΕΩΝ

Περικλής Νεάρχου

Η τραγωδία με τους 15 νεκρούς λαθρομετανάστες στην Χίο είναι ένα ακόμη επεισόδιο του υβριδικού πολέμου που συντηρεί η Άγκυρα για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και για να εργαλειοποιεί το θέμα αυτό στην προπαγάνδα και στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο.

Είναι θλιβερό ότι οι συνήθεις «ύποπτοι» αλληλεγγυοι των λαθρομεταναστών έσπευσαν πάλι να επιτεθούν στο Λιμενικό και στις πολιτικές αποτροπής της παράνομης μεταναστεύσεως, υποθάλποντας την ιδέα της μη απωθήσεως και των ανοικτών συνόρων. Μεταξύ αυτών, ύψώνουν πάλι τη φωνή αυτή που πρωταγωνίστησαν στην εγκληματική μεταναστευτική πολιτική του 2015, που παροξυνε  στη διαπασών ένα πρόβλημα που είχε ήδη προσλάβει πολύ ανησυχητικές διαστάσεις.

Η Κυβέρνηση, ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την ανοχή, αν όχι και την προαγωγή της παράνομης μεταναστεύσεως για μία ολόκληρη περίοδο, εμφανίζεται σήμερα ότι πρωτοστατεί στην Ευρώπη για τον έλεγχο' της και για τη λήψη μέτρων αποτροπής. Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός και συνολικά η Κυβέρνηση, παρά τα όσα έλεγαν στο παρελθόν, αναγκάσθηκαν να λάβουν υπόψιν  τη μεγάλη μεταστροφή που έγινε στην Ευρώπη στο θέμα της παράνομης μεταναστεύσεως, αλλά και τον μεγεθυνόμενο  κίνδυνο στα Ελληνικά σύνορα από την απρόσκοπτη είσοδο νέων συνεχώς κυμάτων μεταναστών. Οι τελευταιοι  θα εγκλωβίζονταν μάλιστα, στο σύνολό τους, στην Ελλάδα, λόγω των αποτρεπτικών μέτρων που λαμβάνονται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη τη Γερμανία.

Τα μέτρα της Κυβερνήσεως είναι αποσπασματικά και ανεπαρκή για τον αποτελεσματικό έλεγχο ενός προβλήματος, που εξελίσσεται ήδη στο μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, γιατί απειλεί την ίδια την εθνική ταυτότητα και εθνική συνοχή και ύπαρξη της χώρας. Η δημιουργία ενός τέτοιου προβλήματος εκ του μηδενός και με την ενεργό δράση του φθονερού και επίβουλου γείτονα μας, είναι ένα δείγμα της πολιτικής αφροσύνης και της ιδεολογικής και πολιτικής υποτέλειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σύστημα, με τις διάφορες « προοδευτικές» δήθεν και νεοφιλελεύθερες εκφάνσεις του.

30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων | Παρουσίαση βιβλίου του Δ.Τσιριγώτη

Παρουσίαση του βιβλίου του Διονύση Τσιριγώτη με τίτλο «Ελλάδα–Τουρκία: Θεωρία και στρατηγική αποτροπής. Οι κρίσεις του 1976, του Μαρτίου 1987 και των Ιμίων (1996)».

 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 26/01/2026 στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και εξελίχθηκε σε έναν ουσιαστικό και υψηλού επιπέδου διάλογο γύρω από τις δομικές παραμέτρους της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, τη θεωρία της αποτροπής και τη στρατηγική συμπεριφορά κρατών σε συνθήκες κρίσης. 

Το βιβλίο αποτέλεσε την αφορμή για μια συστηματική επανεξέταση των κρίσιμων στιγμών της μεταπολιτευτικής περιόδου, όχι ως απομονωμένων «επεισοδίων», αλλά ως εκφάνσεων μιας διαχρονικής στρατηγικής δυναμικής. Μεταξύ άλλων, τέθηκαν και αναλύθηκαν θεμελιώδη ερωτήματα στρατηγικής θεωρίας και πολιτικής πράξης: γιατί η αποτροπή δεν συνιστά απλώς τεχνικό υπολογισμό ισχύος, αλλά συνδυασμό επιστημονικής ανάλυσης και πολιτικής τέχνης· πώς και γιατί οι κρίσεις του 1976, του 1987 και των Ιμίων του 1996 εμφανίζουν εσωτερική συνοχή και δομική αντιστοιχία· ποια ποιοτική μεταβολή εισήγαγε η κρίση των Ιμίων στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και τι αποκαλύπτει για τη μεταβολή της τουρκικής στρατηγικής.

 Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα αντιλαμβάνεται τον τουρκικό επεκτατισμό, συχνά αποσπασματικά και ως «προκλήσεις», καθώς και στα όρια που θέτει αυτή η αντίληψη στη συγκρότηση μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής αποτροπής.

 Τέθηκαν επίσης κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με το casus belli, τα 12 ναυτικά μίλια, τη λογική της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδας» και τη δυσκολία υπέρβασης ενός αμυντικού και φοβικού πλαισίου στρατηγικής σκέψης. 

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΣΙΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ΧΡΕΗ"

Post2Post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς έβαλαν θεούς και δαίμονες, μαζί με κάτι χορηγούς, για να πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ το 19. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΝΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία, αφού έχωσαν  και κάτι Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική για να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη. Μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων εκτέλεσης όσων είχαν συμφωνηθεί με τον πρόεδρο της Turkish Petrolium Koc το 2018, ο Μητσοτάκης ακολούθησαν τα εξής:

🔺️29 Ιουλίου 2019:  επισκέπτεται τη Λευκωσία και πληροφορείται, για πρώτη φορά, από τον υπουργό Εξωτερικών (νυν Πρόεδρο), Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η Τουρκία προσεταιρίζεται την ηγεσία της Τρίπολης, με σκοπό την υπογραφή μνημονίου υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ο επίσης παρών, Δένδιας σημειώνει ότι ήδη προβαίνει σε παραστάσεις προς το Παρίσι και τη Ρώμη. Ο Μητσοτάκης, που δεν είχε ενημερωθεί σχετικά από την τότε διπλωματική του σύμβουλο και νυν υφυπουργό Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τονίζει στους παριστάμενους ότι θα αναλάβει προσωπικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Ο Χριστοδουλίδης, χωρίς να αποκαλύψει την προειδοποίησή του προς τον Πρωθυπουργό, περιγράφει τα επερχόμενα με τη Λιβύη και σε δηλώσεις του, στο ΡΙΚ, τις επόμενες ημέρες.

🔺️22 Αυγούστου 2019: ο Μητσοτάκης συνομιλεί με τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν, στο Παρίσι, αλλά η “πρωτοβουλία” (για την οποία έκανε λόγο στη Λευκωσία) εξαντλείται σε μια λακωνική αναφορά. Αν και ο Μακρόν, που διέθετε εξαιρετική πληροφόρηση (λόγω της πολλαπλούς σημασίας της Λιβύης για τα γαλλικά συμφέροντα στις χώρες του Σαχελ), εμφανίστηκε πρόθυμος για συντονισμό Αθήνας-Παρισιού, ο Μητσοτάκης δεν αξιοποιεί το γόνιμο κλίμα.

🔺️23 Αυγούστου 2019: το Μέγαρο Μαξίμου λαμβάνει πληροφορίες ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΠΑ επικρίνει τις κινήσεις της Τουρκίας στη Λιβύη, αλλά δεν προβαίνει σε κάποια κίνηση αξιοποίησης ούτε αυτής της διπλωματικής ευκαιρίας.

🔺️29 Αυγούστου 2019: ο Πρωθυπουργός επισκέπτεται το Βερολίνο, χωρίς να αναφέρει τίποτα περί Λιβύης ούτε στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ κατά τις συνομιλίες των δύο αντιπροσωπειών, ούτε στις δημόσιες δηλώσεις του.

🔺️2 Σεπτεμβρίου 2019: νέες πληροφορίες, από την αμερικανική πλευρά, επιβεβαιώνουν ότι “κάτι συζητείται” μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν επιδιώκει να μάθει κάτι περισσότερο ή να ζητήσει παρέμβαση των ΗΠΑ προς αποτροπή των χειρότερων.

🔺️26 Σεπτεμβρίου 2019: ξεχνώντας και πάλι τα περί “διεθνών πρωτοβουλιών”, ο Μητσοτάκης δεν εγείρει το ζήτημα του προετοιμαζόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου στον γ.γ. του ΟΗΕ, Αντ. Γκουτέρες, κατά τη συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη.

🔺️5 Οκτωβρίου 2019: οι λέξεις “Λιβύη” και “μνημόνιο” δεν διατυπώνονται από τον Πρωθυπουργό προς τον -επισκεπτόμενο την Αθήνα- υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, αν και ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών, Φ. Ρίκερ, και ο πρεσβευτής, Τζ. Πάιατ, δίνουν επανειλημμένες “πάσες” στην ελληνική πλευρά, ρωτώντας για τη στάση της έναντι του τουρκικού ενεργειακού σχεδιασμού στη Μεσόγειο. Ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία παρέμβασης των ΗΠΑ.

Δ. Τσαϊλάς: η ελληνοτουρκική ναυτική σύγκρουση που θα διαμορφώσει την Ανατολική Μεσόγειο

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Με βάση τα περισσότερα κριτήρια, η Ελλάδα και η Τουρκία θα έπρεπε να είναι εταίροι. Μοιράζονται την ιδιότητα του μέλους της συμμαχίας στο ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζουν αλληλεπικαλυπτόμενες προκλήσεις ασφαλείας και βρίσκονται σε έναν από τους πιο στρατηγικά ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους στον κόσμο. Ωστόσο, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος παραμένουν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους και ασταθείς θαλάσσιους χώρους στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι απλώς προϊόν ανεπίλυτων διαφορών ή ιστορικών παραπόνων. Αντανακλά μια βαθύτερη και πιο επακόλουθη σύγκρουση μεταξύ δύο ανταγωνιστικών στρατηγικών κοσμοθεωριών. Η μία βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και την αποτροπή, και η άλλη στην προβολή ισχύος και τον αναθεωρητισμό.

Αυτή η σύγκρουση γίνεται καλύτερα κατανοητή μέσα από τον ελληνοτουρκικό στρατηγικό ανταγωνισμό, το ναυτικό δόγμα και την περιφερειακή συμπεριφορά, ώστε να φωτίσουν γιατί επιμένουν οι ελληνοτουρκικές εντάσεις, γιατί επαναλαμβάνονται οι κρίσεις και γιατί η Ανατολική Μεσόγειος κινδυνεύει να γίνει εργαστήριο για την επίλυσης διαφορών της θαλάσσιας τάξης.

Δύο Αντίθετες Στρατηγικές Λογικές

Η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει μια σχολή στρατηγικής σκέψης που βασίζεται στον κλασικό ρεαλισμό, ο οποίος περιορίζεται από το νόμο. Για εμάς, η ναυτική ισχύς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νομική νομιμότητα. Η αποτροπή υπάρχει για τη διατήρηση της κυριαρχίας και όχι για την επέκτασή της. Η σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσω της προβλεψιμότητας, των συμμαχιών και της τήρησης καθιερωμένων κανόνων, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Ο διετής εξευτελισμός της Διακήρυξης των Αθηνών

10/12/2025 

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι κύριοι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης έκαναν αμετροεπείς δηλώσεις, αλλά ότι πίστευαν πραγματικά στη συμφωνία

Του Αλέξανδρου Τάρκα*

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης «εόρτασε» τη δεύτερη επέτειο της Διακήρυξης των Αθηνών με την Τουρκία (7 Δεκεμβρίου 2023), υπερτονίζοντας τη θετική πτυχή τής -επί κλωστής κρεμάμενης- ύφεσης στο Αιγαίο, αποσιωπώντας τα έκτοτε κέρδη της Αγκυρας και κρύβοντας διαδικασίες μυστικού διαλόγου που γνωρίζουν ακόμα και τρίτες χώρες, χωρίς ενημέρωση ούτε καν των μελών της κυβέρνησής του.

Ο διάλογος με τον πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν είναι απαραίτητος, αλλά το πρόβλημα είναι ο τρόπος που διεξάγεται ήδη από το 2019, όταν ο πρωθυπουργός ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Ανέμενε τότε, όπως αναγνώρισε σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό δίκτυο των ΗΠΑ έναν χρόνο αργότερα, ότι θα ασχολείτο κυρίως με τα ζητήματα της οικονομίας και όχι με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το 2020, ενώ αντιμετώπισε επιτυχώς τη μεταναστευτική «εισβολή», σύρθηκε σε μυστικό διάλογο σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων υπό την εποπτεία του Βερολίνου.

Και αναγκάστηκε να τερματίσει τη θερινή αντιπαράθεση των πολεμικών ναυτικών Ελλάδας και Τουρκίας με τη γνωστή δήλωση του τότε υπουργού Επικρατείας (και νυν Εξωτερικών) Γιώργου Γεραπετρίτη περί «κόκκινης γραμμής» -μόνο- στα 6 ν.μ. Το 2021, η Αθήνα επανήλθε στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα, μέχρι που διαπιστώθηκε ότι η τουρκική πλευρά επεδίωξε την ηπιότητα, για να αποκλείσει και την παραμικρή πιθανότητα (ηπιότατων) κυρώσεων της Ε.Ε. και για να προσεγγίσει τη διοίκηση Μπάιντεν στις ΗΠΑ.

Θράκη: Χιλιάδες περιουσίες Ελλήνων υποθηκευμένες στο τουρκικό δημόσιο

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρά τη ρητορική της περί «γεωπολιτικής σταθερότητας» και «ενίσχυσης της αποτρεπτικής ισχύος», έχει επιλέξει στην πράξη μία προκλητικά παθητική στάση απέναντι στη συστηματική οικονομική διείσδυση τουρκικών κεφαλαίων στον Έβρο και στη Θράκη. 

Το φαινόμενο δεν αποτελεί μεμονωμένη ή τυχαία οικονομική δραστηριότητα, αλλά εντάσσεται σε ένα συγκροτημένο στρατηγικό υπόδειγμα της Τουρκίας, το οποίο αξιοποιεί το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο περί ελευθερίας εγκατάστασης, προκειμένου να αποδυναμώσει στην πράξη το μοντέλο «εθνικής ασφάλειας μέσω δημογραφικής σταθερότητας» που χαρακτήριζε την ελληνική κρατική πολιτική επί δεκαετίες. 

Η απουσία κάθε θεσμικής πρωτοβουλίας εκ μέρους της κυβέρνησης, η έλλειψη σαφούς χαρτογράφησης των συναλλαγών και των εταιρικών σχημάτων, καθώς και η πλήρης πολιτική αδράνεια απέναντι σε ένα φαινόμενο που εξελίσσεται πλέον απροκάλυπτα, συνιστούν όχι απλώς αμέλεια αλλά παραίτηση από την άσκηση κυριαρχικών διαχειριστικών εργαλείων σε περιοχή υψίστης εθνικής ευαισθησίας.

Ο πυρήνας του προβλήματος βρίσκεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει έναν ιδιότυπο απορρυθμιστικό φιλελευθερισμό, ο οποίος στηρίζεται στη λογική ότι η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων αποτελεί αυτοτελή πολιτική αξία, ανεξαρτήτως προέλευσης, ελέγχου, στρατηγικού κινδύνου ή δημογραφικού αποτυπώματος. Το αποτέλεσμα είναι ότι η υφιστάμενη νομοθεσία του 2011 –ένα νομοθέτημα ήδη προβληματικό και επιζήμιο εθνικά ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής του– όχι μόνο δεν τροποποιήθηκε, αλλά ενισχύθηκε πολιτικά μέσω της επέκτασης της λογικής της golden visa και της διευκόλυνσης εταιρικών σχημάτων με ευρωπαϊκή έδρα αλλά μη ευρωπαϊκό έλεγχο. 

Γιατί η Τουρκία ασχολείται τόσο πολύ με τον Σάββα Καλεντερίδη;

Του Παντελή Σαββίδη 

Το τουρκικό ιστολόγιο

 https://www.turkiyetoday.com/ 

αφιέρωσε ένα εκτενές άρθρο του αναλυτή Hasan Mesut Onder στον γνωστό γεωπολιτικό αναλυτή, εκδότη, ταξίαρχο ε.α. και πρώην αξιωματούχο της ΕΥΠ (σύμφωνα με όσα έχουν γραφεί δημοσίως) Σάββα Καλεντερίδη.

Και η έκταση του άρθρου και το περιεχόμενό του ξενίζουν διότι εστιάζουν λεπτομερώς σε έναν άνθρωπο που μπορεί στο παρελθόν να επηρέασε, κάπως, τις ελληνοτουρκικές ισορροπίες αλλά εδώ και καιρό είναι ένας αναλυτής με επιρροή αλλά δεν είναι σίγουρο ότι επηρεάζει την διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Συνεπώς, γιατί τέτοια έμφαση στο πρόσωπό του.

Το άρθρο είναι καλά δομημένο, σοβαρό και χρησιμοποιεί ψυχολογικά στοιχεία για να αναλύσει την προσωπικότητα του Καλεντερίδη με ψυχραιμία. Δύσκολα θα εντοπίσει ο αναγνώστης λανθασμένα περιγραφικά στοιχεία. Χρησιμοποιεί εργαλεία από τρεις σχολές (Φροϋδική παράδοση, Έρικ Έρικσον και Βαμίκ Βόλκαν) για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Καλεντερίδης δεν λειτουργεί ως ψύχραιμος αναλυτής, αλλά ως υποκείμενο καθοδηγούμενο από ασυνείδητα τραύματα (Φρόιντ), κρίση ταυτότητας (Έρικσον) συλλογική ιστορική μνήμη και ανάγκη εκδίκησης (Βόλκαν).

Είναι δηλαδή μια επιχείρηση ψυχαναλυτικής-ιδεολογικής αποδόμησης του προσώπου του, όχι μια πολιτική ανάλυση με την κλασική έννοια.

Ο αρθρογράφος Hasan Mesut Onder φαίνεται να έχει θεωρητικό υπόβαθρο, σύμφωνα με το βιογραφικό του που παρατίθεται στο τέλος του κειμένου αλλά εδώ διακρίνεται καθαρά μια συντονισμένη προσπάθεια επαγγελματικού χαρακτήρα με σαφή στόχο.

Το ιστολόγιο είναι νέο (δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2024) και οι αναλύσεις του γενικότερα έχουν χαρακτήρα σαν και αυτόν του άρθρου για τον Καλλεντερίδη. Ανήκει, δε, σε σημαντικό όμιλο ΜΜΕ στην Τουρκία.

Αν υποθέσουμε ότι κριτήριο για την επιλογή των άρθρων ενός ιστολογίου είναι να ανταποκρίνονται στο επίκαιρο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αναρωτιέται κανείς αν την τουρκική κοινή γνώμη ενδιέφερε αυτήν την περίοδο ο Σάββας Καλεντερίδης και όσα υποστηρίζει για την Τουρκία στα ελληνικά ΜΜΕ.

Άρα, το άρθρο γράφηκε με κάποια στόχευση. Ποια είναι αυτή; Και απο ποιούς μπορεί να υποκινήθηκε;

Σάββας Καλεντερίδης: Γιατί οι Τούρκοι τον θυμούνται ακόμη; Η ιστορία του και το θρίλερ με Οτσαλάν

Η εφημερίδα Turkiye Today δημοσίευσε ένα προφίλ του πρώην πράκτορα της ΕΥΠ, τον οποίο χαρακτηρίζει εμμονικό εχθρό της Τουρκίας, παραλείποντας όμως πολλές λεπτομέρειες της δράσης του

Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου η εφημερίδα «Turkiye Today» δημοσίευσε ένα μεγάλο ρεπορτάζ για τον Σάββα Καλεντερίδη, πρώην επιχειρησιακό πράκτορα της ΕΥΠ, που έδρασε ποικιλοτρόπως στην Τουρκία τη δεκαετία του ‘90.

Το υπογράφει ο Χασάν Μεσούτ Οντέρ που εμφανίζει τον πρώην αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος αποσπάστηκε στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στα αρχές της δεκαετίας του ‘90, ως έναν άνθρωπο που τρέφει για διάφορους λόγους βαθύ μίσος για την Τουρκία.

Διαβάστε ΕΔΩ όλο το άρθρο....

Η Αγία Σοφία δεν μένει πια εδώ

Η Αγία Σοφία δεν μένει πια εδώ- Στάθης Σταυρόπουλος

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το πρόβλημα δεν είναι (μόνον) τα βαρειά φορτηγά μέσα στην Αγία Σοφία, το πρόβλημα είναι η απομείωση της καλαισθησίας του Μνημείου, μία πολίτικη που η Τουρκία ήδη εφαρμόζει και σχεδιάζει από καιρό για το εγγύς μέλλον.

Να κάνει δηλαδή την Αγία Σοφία αγνώριστη, να την κάνει απλώς ένα ακόμη τζαμί.


Ένα τζαμί που οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν ποτέ να χτίσουν, όπως αποδεικνύει το Γενί Τζαμί που ανταγωνιστικά προς την Αγία Σοφία ύψωσαν δίπλα της.

Ο Λεκορμπυζιέ έλεγε ότι μετά τον Παρθενώνα και την Αγία Σοφία δεν χτίσαμε τίποτα θέλοντας, διά της υπερβολής, να τονίσει και τις αρχιτεκτονικές καινοτομίες των δύο Μνημείων, αλλά και την κορυφαία σημασία τους για τον παγκόσμιο και κυρίως τον Δυτικό πολιτισμό.


Η χρήση της Αγίας Σοφίας ως τζαμιού θα επιφέρει όχι μόνον μία αισθητική φθορά (απόκρυψη–αποκάλυψη τοιχογραφιών) από τη χρήση (ήδη μαρτυρούνται ζημιές), αλλά και μία σημειολογική αποδυνάμωση του νοήματος της Αγίας Σοφίας για την ανθρωπότητα.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Πρόκειται για μία Άλωση!

Από έναν υπερφίαλο και μικροφιλόδοξο ανθυποσουλτάνο που θέλει να μοιάσει του Μωάμεθ του Πορθητή.

Όμως το χειρότερο είναι ότι – έτσι όπως έχει διαμορφωθεί ο κόσμος μας – η βεβήλωση του Μνημείου γίνεται μπροστά στα μάτια εκείνων που θα έπρεπε να ενδιαφέρονται κι όμως αδιαφορούν.

Ο Τούρκος μεγιστάνας Ραχμί Κοτς, οικογενειακός φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη, βάζει πόδι στα ενεργειακά της Κρήτης

November 24, 2025

πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Γνωρίζει το υπουργείο Άμυνας ότι τουρκικά συμφέροντα αποκτούν παρουσία και έλεγχο διαχείρισης σε τρεις κρίσιμες ενεργειακές υποδομές της Κρήτης; Το ζήτημα, όπως είμαι βέβαιος ότι αντιλαμβάνονται όλοι, είναι πολύ σοβαρό.

Επανέρχομαι, όπως σας υποσχέθηκα χθες, στο θέμα της Κρήτης, με περισσότερες λεπτομέρειες. Ο όμιλος Koç (Koç Holding) είναι ο μεγαλύτερος όμιλος επιχειρήσεων της Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1926 από τον Vehbi Koç και παραμένει μέχρι σήμερα οικογενειακή επιχείρηση.

Απασχολεί σχεδόν 100.000 εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο και είναι η μόνη τουρκική εταιρεία που περιλαμβάνεται στη λίστα Fortune Global 500. Δραστηριοποιείται σε πάρα πολλούς τομείς και έντονα στον τομέα της ενέργειας (διυλιστήρια Tüpraş, διανομή καυσίμων Opet και υγραερίου/φυσικού αερίου Aygaz) και στις τραπεζικές και χρηματοδοτικές υπηρεσίες (πχ η γνωστή Yapı Kredi Bankası).

Στην ελληνική αγορά μπήκε το 2018, με την εξαγορά του 80% της AVIS Budget (OLYMPIC – ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Μ.Α.Ε.), την οποία χρησιμοποιεί ως επενδυτικό μοχλό για πολλές κινήσεις.

Η πρώην ελληνική AVIS έχει πλέον πρόεδρο τον Cimen Ismail Cenk και διοίκηση στελεχωμένη από τους Ekici Inan, Yenigun Haydar και Ayhan Abdullah. Η εταιρεία, αφού άφησε ελληνικές εταιρείες να ολοκληρώσουν τη φάση αδειοδότησης έργων αποθήκευσης, που έχουν χρηματοδοτηθεί μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης της Ε.Ε., τις εξαγόρασε εν μία νυκτί.

Γρίβας Κων/νος: Το μυστικό των 12 ν.μ. - Γιατί τα αποφεύγουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις

Γρίβας Κων/νος: Το μυστικό των 12 ν.μ.

 - Γιατί τα αποφεύγουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (09-11-2025). Τι πραγματικά συμβαίνει με τα 12 ναυτικά μίλια; 

Γιατί εδώ και δεκαετίες καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να τα κηρύξει; 

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας αποκαλύπτει το γεωπολιτικό παρασκήνιο, τη βαθιά τουρκική επιρροή και τον φόβο που κρατά την Ελλάδα «εγκλωβισμένη» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Μια συγκλονιστική ανάλυση για την Ελλάδα, την Τουρκία, το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το μέλλον του Αιγαίου. 

------------------------------ 

Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, η Ελλάδα αποφεύγει να ασκήσει ένα από τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά της στο διεθνές δίκαιο: την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Μια απλή, νομοτελειακή πράξη κυριαρχίας έχει μετατραπεί σε εθνικό ταμπού. Όπως τονίζει ο κ. Γρίβας, αυτή η παράλειψη δεν είναι τυχαία· είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που προτιμά τον φόβο από τη βούληση. Από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν την ίδια διστακτικότητα. 

Η δικαιολογία; 

Τι σημαίνει η προτεινόμενη τώρα από την Ελλάδα Πενταμερής για την Ανατολική Μεσόγειο;

3 Νοεμβρίου, 2025 

Γράφει ο

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ

Πρέσβυς ε.τ.

Προκάλεσε έκπληξη και απορία η πρόταση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση, εκτός ημερησίας διατάξεως, της εξωτερικής πολιτικής της κυβερνήσεως για τη σύ­γκληση Πενταμερούς Διασκέψε­ως για τις θαλάσσιες Ζώνες και άλλα σχετικά θέματα στη Ανατολική Μεσόγειο.

Η ιδέα μιας πολυμερούς Διασκέψεως για την Ανατολική Μεσόγειο είχε εγερθεί το 2020 από τον τότε Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel, με αφορμή τη νέα κρίση που είχε ξεσπάσει μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, μετά την Τουρκική πρόκληση της διεξαγωγής θαλασσίων ερευνών στη διεκδικούμενη από την Άγκυρα «Γαλάζια Πατρίδα». Η σημερινή κυβέρνηση τήρησε τότε παθητική στάση, για να μη ρίξει, υποτίθεται, λάδι στη φωτιά, και προέβη διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη σε μια απαράδεκτη δήλωση περί χωρικών υδάτων 6 μιλίων ως Ελληνικής κόκκινης γραμμής. Η δήλωση αυτή προκάλεσε απορία και προβληματισμό. Η Άγκυρα δεν θέλει και δεν έχει κανέναν λόγο να παραβιάσει τα 6 μίλια χωρικών υδάτων. Αντιθέτως, επιδιώκει τον εγκλωβισμό της Ελλάδος στα 6 ναυτικά μίλια και την αποτροπή της επεκτάσεώς τους μέχρι 12 μίλια, όπως η Ελλάδα έχει δικαίωμα, σύμφωνα με τις Πρόνοιες του διεθνούς θαλασσίου δικαίου.

Η Ελλάδα, επομένως, καθηλώνεται στα 6 μίλια και δεν αντιδρά στην παραβίαση της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που υπάρχει αφ’ εαυτής και ipso facto, όπως λέγεται στο διεθνές δίκαιο, ακόμη και αν δεν έχει ανακηρυχθεί. Το τελευταίο είναι απαραίτητο για την ΑΟΖ, που αφορά τα επιφανειακά ύδατα, την εκμετάλλευση τους για ενέργεια και την αλιεία. Η ΑΟΖ, για να υπάρξει, πρέπει να ανακηρυχθεί.

Η υπεράσπιση της υ­φαλοκρηπίδας έγινε αιτία δύο φορές, στη δεκαετία του ’70 και στη δεκαετία του ’80, για οξύτατη κρί­ση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, που έφτασε στα πρόθυρα πολέμου. Τι σημαίνει η σημερινή πολιτική της ανοχής και της αδράνειας, όταν παραβιάζεται η Ελληνική υφαλοκρηπίδα και η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει επί του πεδίου τετελεσμένα γεγονότα;

Δ. Γκάζης: Πώς η Τουρκία έχει διεισδύσει στην ελληνική οικονομία. Το μεγάλο ξεπούλημα σε αριθμούς.

Η Ελλάδα πωλείται και το χειρότερο είναι ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των «πωλήσεων», του ξεπουλήματος στην πραγματικότητα, γίνεται σε Τούρκους.

 Η διείσδυση της Τουρκίας στην οικονομία της Ελλάδας είναι ανησυχητική, αλλά ουδείς στην κυβέρνηση και στο πολιτικό σύστημα γενικότερα δείχνει να ανησυχεί.
Αυτή η πραγματικότητα του «ανοίξαμε και σας περιμένουμε για να ξεπουληθούμε» δεν είναι μια απλή αίσθηση ή αυθαίρετη εκτίμηση.

 Αποτυπώνεται πλέον σε αριθμούς που τους συγκέντρωσε ,τους μελέτησε και τους αναλύει στο militaire channel, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γκάζης. Πρόκειται για την αναλυτική παρουσίαση που έκανε τον περασμένο Αύγουστο στη Μυτιλήνη , στην διημερίδα με θέμα:

 Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας.

Πώς και πού αγοράζουν οι Τούρκοι στην Ελλάδα – Μία “ανώδυνη” εισβολή!

02/11/2025

ΠηγήQ Unsplash

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο ενός νέου επενδυτικού ενδιαφέροντος από την Τουρκία. Παρά τις πολιτικές εντάσεις, οι οικονομικές σχέσεις φαίνεται να γνωρίζουν άνθηση – ιδιαίτερα στον τομέα των ακινήτων, του τουρισμού και του εμπορίου. Πίσω από το φαινόμενο αυτό, κρύβεται μια αλληλουχία στρατηγικών επιλογών, οικονομικών ευκαιριών αλλά και ανησυχιών για ένα “ανώδυνο ξεπούλημα” ευαίσθητων περιοχών της χώρας.

Η αγορά ακινήτων αποτελεί την αιχμή του δόρατος για τους Τούρκους επενδυτές. Από τη Θράκη και τα Δωδεκάνησα μέχρι τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, οι αγορές κατοικιών, οικοπέδων και τουριστικών ακινήτων από Τούρκους πολίτες ή εταιρείες με τουρκικά συμφέροντα αυξάνονται σταθερά. Σε αρκετές περιπτώσεις, η αγοραπωλησία γίνεται μέσω εταιρειών εγκατεστημένων σε χώρες της ΕΕ, όπως η Γερμανία, η Κύπρος ή το Λουξεμβούργο, ώστε να αποφεύγονται περιορισμοί που ισχύουν για μη ευρωπαίους πολίτες σε παραμεθόριες περιοχές.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι ξένες επενδύσεις σε ελληνικά ακίνητα ξεπέρασαν τα 2,7 δισ. ευρώ το 2024, καταγράφοντας ιστορικό ρεκόρ. Στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία κατέχει πλέον μια διαρκώς αυξανόμενη θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους επενδυτές, δίπλα σε Κίνα, Λίβανο και Ηνωμένο Βασίλειο.

Κεντρικό ρόλο στη ροή τουρκικών κεφαλαίων παίζει το πρόγραμμα Golden Visa, που παρέχει άδεια διαμονής σε όσους επενδύουν σε ακίνητα. Το 2024 οι αιτήσεις έφθασαν τις 9.289, ενώ οι συνολικές ενεργές άδειες υπερβαίνουν τις 48.000. Οι Τούρκοι συγκαταλέγονται στις πέντε πρώτες εθνικότητες επενδυτών του προγράμματος, γεγονός που αντικατοπτρίζει όχι μόνο το οικονομικό ενδιαφέρον αλλά και την ανασφάλεια στην ίδια την Τουρκία, αφού για αρκετούς εύπορους Τούρκους, η Ελλάδα προσφέρει ασφάλεια, ευρωπαϊκό περιβάλλον και γεωγραφική εγγύτητα.

Γ. Αϋφαντής: Η Τουρκία απειλέι την Ελλάδα και το δόγμα της γαλάζιας πατρίδας είναι στο τραπέζι

Ο πρέσβυς ε.τ., Γιώργος Αϋφαντής μιλάει στο κανάλι της «Ν»