Να που γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης!

Βύρων Λάμπρου 

Το τελευταίο διάστημα έχουμε έναν καταιγισμό παρεμβάσεων για τις αγορές ακινήτων από Βούλγαρους στην Καβάλα.

“Γέμισε λέβα η Τούζλα” αναφέρει αθηναϊκό δημοσίευμα. (Μα δεν έχει πλέον ευρώ η Βουλγαρία;) Να μην αφήσουμε την ευκαιρία να εξελιχθεί σε φούσκα.

Κυβέρνηση, δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης βλέπουν ανάπτυξη. Δεν λείπουν φυσικά και οι μεσίτες οι εταιρείες real state για να δηλώσουν παρόν ή να διαφημίσουν τους νέους οικισμούς που στήνουν (παραλία Δήμου Παγγαίου, Περιγιάλι και Κεραμωτή).

Ορισμένα δεδομένα που μέσα στην γενική παραζάλη χάνονται.

1. Με κοινή διυπουργική απόφαση ΟΛΗ η Θάσος χαρακτηρίζεται ως “Ανεπτυγμένη Περιοχή” τουριστικά (7/8/2026). Αλλάζουν απλά οι όροι δόμησης που ευνοούν φυσικά τις μεγάλες ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις.

2. Οι αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων πάνε στα σύννεφα. Η Καβάλα συναγωνίζεται πλέον την Χαλκιδική σε ακρίβεια. Από κοντά και οι λίγες ενοικιάσεις εκτινάσσονται και οδηγούν ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού να ξοδεύει μεγάλο μέρος του εισοδήματός του για κατοικία.

3. Το κυκλοφοριακό σύστημα της πόλης της Καβάλας και των τουριστικών προορισμών καταρρέει. Οι μόνιμοι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με συμφόρηση (κυκλοφορίας και νεύρων).

4. Από όλους αυτούς του επαΐοντες κανείς δεν αναρωτιέται σε ποια οικονομική ανάπτυξη συμβάλλει ο τουρισμός και κοντά του ο κατασκευαστικός τομέας. Είναι γνωστό ότι δεν παράγεται τίποτα με τον τουρισμό (προσφορά υπηρεσιών και πώληση αγαθών που τα περισσότερα εισάγονται), οι δε οικιστικές κατασκευές σταματούν να προσφέρουν στο τοπικό ΑΕΠ μόλις ολοκληρωθούν.

5. 558.000 επιβάτες στα πλοία της γραμμής για την Θάσο. Κοινώς βουλιάζει το νησί. Αλλά μέσα στην παραζάλη τους κανένας δεν αναφέρει ότι για να καλυφθούν οι ανάγκες τόσων ανθρώπων απαιτούνται αντίστοιχες υποδομές που δεν υπάρχουν. Δρόμοι, καθαριότητα, ύδρευση, αποχέτευση, υπηρεσίες υγείας κλπ είναι αδύνατον να καλύψουν αυτά τα μεγέθη.

Γιατί ποτέ καμία χώρα δεν πλούτισε από τον τουρισμό. Και ούτε πρόκειται να πλουτίσει...

Ο Ευρωπαϊκός Νότος στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό - Διαχρονικά και παγκοσμίως όμως καμία χώρα δεν έγινε πλούσια με αυτό το μοντέλο

Σε πολλές χώρες, ιδίως της Νότιας Ευρώπης, ο τουρισμός έχει αναλάβει τον ρόλο της «βαριάς βιομηχανίας», που στηρίζει την ανάπτυξη.

Όμως, όπως εξηγεί ο Marko Jukic, senior analyst της Bismarck Analysis στο Palladium, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: καμία χώρα στην ιστορία δεν έγινε πλούσια από τον τουρισμό — και δεν πρόκειται να γίνει.

Το 2019, λίγο πριν την πανδημία, τα έσοδα από διεθνή τουρισμό αντιστοιχούσαν στο 53% των εξαγωγών του Μαυροβουνίου, 51% της Αλβανίας, 38% της Κροατίας, 28% της Ελλάδας, 23% της Πορτογαλίας και 19% της Ισπανίας. Όπως εξηγεί ο Jukic, ορισμένες χώρες εξαρτώνται από τον τουρισμό περισσότερο απ’ όσο το Ντουμπάι από το πετρέλαιο.

Κι όμως, χώρες που εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό – όπως η Τζαμάικα, οι Μαλδίβες ή το Μπαλί – παραμένουν φτωχές. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα κρατίδια που φαίνονται ως «εξαιρέσεις», όπως το Μονακό ή η Ανδόρα: η οικονομική τους επιτυχία δεν οφείλεται στον τουρισμό αλλά σε ειδικές φορολογικές ή χρηματοπιστωτικές συνθήκες και στον εξαιρετικά μικρό τους πληθυσμό.

Οι ΗΠΑ του Trump εναντίον ολόκληρου του πλανήτη

5 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιοι είναι οι στόχοι της υπερδύναμης που πολεμάει σήμερα εναντίον της Ρωσίας, μέσω του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, καθώς επίσης εναντίον του Ιράν μαζί με το Ισραήλ, με την Κίνα στον ορίζοντα; 

Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – ενώ αμέσως μετά η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας, ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα, η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το δολάριο και η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους.

 Θα τα καταφέρουν, όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; 

Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; 

Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι; 

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.

Ανάλυση

Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.

Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.

Screenshot

Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.

Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».

Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.

Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.

Η Παγκόσμια Διαρθρωτική Κρίση του Κεφαλαίου

από τον Τζον Μπέλαμι Φόστερ

• Τόμος 78, Τεύχος 03 (Ιούλιος-Αύγουστος 2026) Monthly Review 

«Το είδωλο του μονοπωλίου» του Paul Krafft, από το βιβλίο του WS Harris, Κεφάλαιο και Εργασία (1907).

Πιστεύω ότι δεν μας έχει δοθεί να μιλάμε με όρους μελλοντικών αιώνων... δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Η πρόκληση είναι να σώσουμε τις συνθήκες ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, να σώσουμε το ανθρώπινο είδος, να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας, να αλλάξουμε τον κόσμο.

— Ούγκο Τσάβες 1

Η έννοια της «παγκόσμιας δομικής κρίσης του κεφαλαίου» που ορίζει την εποχή μας εισήχθη για πρώτη φορά από τον István Mészáros στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του «Marx's Theory of Alienation» το 1971, και στη διάλεξή του στη μνήμη του Isaac Deutscher με τίτλο «Η αναγκαιότητα του κοινωνικού ελέγχου» την ίδια χρονιά. 2 Το 1995 στο βιβλίο του «Πέρα από το Κεφάλαιο », ο Mészáros διέκρινε την αναδυόμενη, εποχική δομική κρίση του κεφαλαίου από τις κυκλικές και συγκυριακές κρίσεις που αποτελούν « τον φυσικό τρόπο ύπαρξης του κεφαλαίου». Η σημερινή δομική κρίση, εξήγησε, έχει τέσσερα χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν ιστορικά, εστιάζοντας εδώ κυρίως στις οικονομικές της διαστάσεις:Ο χαρακτήρας του είναι καθολικός , αντί να περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο τομέα (για παράδειγμα, οικονομικό ή εμπορικό, ή να επηρεάζει αυτόν ή εκείνον τον συγκεκριμένο κλάδο παραγωγής, ή να εφαρμόζεται σε αυτόν και όχι σε εκείνον τον τύπο εργασίας, με το συγκεκριμένο εύρος δεξιοτήτων και βαθμών παραγωγικότητας, και ούτω καθεξής).
Το πεδίο εφαρμογής του είναι πραγματικά παγκόσμιο (με την πιο απειλητικά κυριολεκτική έννοια του όρου), αντί να περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο σύνολο χωρών (όπως όλες οι μεγάλες κρίσεις στο παρελθόν).

Η χρονική του κλίμακα είναι εκτεταμένη, συνεχής —αν θέλετε: μόνιμη— και όχι περιορισμένη και κυκλική , όπως συνέβη να είναι όλες οι προηγούμενες κρίσεις του κεφαλαίου.
Ο τρόπος εκδίπλωσής του θα μπορούσε να ονομαστεί έρπουσα —σε αντίθεση με τις πιο θεαματικές και δραματικές εκρήξεις και καταρρεύσεις του παρελθόντος— προσθέτοντας παράλληλα την προϋπόθεση ότι ακόμη και οι πιο σφοδροί και βίαιοι σπασμοί δεν μπορούν να αποκλειστούν όσον αφορά το μέλλον: δηλαδή, όταν ο πολύπλοκος μηχανισμός που τώρα ασχολείται ενεργά με τη «διαχείριση κρίσεων» και με την λίγο-πολύ προσωρινή «εκτόπιση» των αυξανόμενων αντιφάσεων εξαντληθεί. 3

🌍 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ: Γιατί σφάζονται οι δύο μεγάλοι τώρα στην ποδιά της Ευρώπης (κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι).

Post2post 

​Ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον Τραμπ, τον Κινεζικό Δράκο, τους δασμούς και τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για το παλιό, γνωστό παιχνίδι: ποιός θα πουλήσει περισσότερα αυτοκίνητα ή ποιός θα ελέγξει τα πετρέλαια στα Στενά.

​Λάθος. Το παλιό παιχνίδι πέθανε.

​Σήμερα, ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται για το μαύρο χρυσό, αλλά για την άμμο. Για το πυρίτιο. Για τα περιβόητα «τσιπάκια» που τα φοράνε από το κινητό στο χέρι σου μέχρι οι πύραυλοι και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όποιος ελέγχει την παραγωγή τους, ορίζει και το παγκόσμιο χρήμα!

​Και το πιο τρελό; Το κλειδί αυτού του παγκόσμιου πολέμου δεν βρίσκεται ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στο Πεκίνο. Βρίσκεται στην Ευρώπη.

​🔺️ Το «Μπακάλικο» των Υπερδυνάμεων και το Ευρωπαϊκό Μονοπώλιο

​Για να καταλάβουμε το μέγεθος του παραλογισμού: Αμερικανοί και Κινέζοι τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στα εργοστάσια της Ταϊβάν. Όμως, αυτά τα εργοστάσια είναι απλώς οι «ράφτες». Ο μοναδικός «κατασκευαστής των μηχανών» που επιτρέπει σε αυτά τα εργοστάσια να λειτουργήσουν είναι μια ολλανδική εταιρεία, η ASML.

​Αυτοί οι Ολλανδοί, αξιοποιώντας την έρευνα δεκάδων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, φτιάχνουν τις πιο εξελιγμένες μηχανές λιθογραφίας του κόσμου. Μηχανές που «χαράζουν» πάνω στην άμμο κανάλια τόσο μικρά, που το πλάτος τους μετριέται σε άτομα.

​Η Κίνα το ξέρει αυτό, γι' αυτό και απαντά χτίζοντας τη δική της αυτόνομη αυτοκρατορία σε «σίδερο» και hardware, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις αμερικανικές παγίδες. Μόλις προχθές ανακοίνωσε μια ακόμα ήττα  των πολιτικών του Τραμπ,  τώρα σε αυτό το καυτό μέτωπο.

Πού βρισκόμαστε, πού πάμε - κάτι πρέπει να γίνει!

                                             

                                                                

Του Θανάση Κ.

Σήμερα θα απαντήσουμε με όσο γίνεται πιο απλό τρόπο σε μια σειρά ερωτήματα:

-- Τι πραγματικά έγινε με την ελληνική #οικονομία την εποχή των μνημονίων;

-- Τι έγινε αργότερα; 

-- Τι δεν έγινε;

-- Και πού βρισκόμαστε τώρα...

* Πρώτον: την εποχή των μνημονίων, πέρα όλων των άλλων (κούρεμα χρέους, έλεγχος ελλειμμάτων, αποκατάσταση δημοσιονομικών ισορροπιών κλπ.), έγινε η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση". 

Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι μισθοί-αποδοχές έπεσαν. 

 

-- Για να γίνει η χώρα "ανταγωνιστική", ωστόσο, δεν αρκούσε να πέσουν οι αμοιβές. Έπρεπε ταυτόχρονα να ελεγχθούν και τα άλλα στοιχεία του κόστους, δηλαδή κυρίως το #κόστος Ενέργειας. 

Διότι μια οικονομία με φθηνή εργασία, αλλά πανάκριβη ενέργεια δεν πάει πουθενά. Θα συνεχίσει να βουλιάζει...

 

-- Έπρεπε ακόμα να αποκατασταθεί η δανειοδοτική ικανότητα του τραπεζικού συστήματος. Διότι μια σύγχρονη οικονομία όπου οι τράπεζες δεν δίνουν επαρκή δάνεια, ουσιαστικά είναι μια οικονομία που φυτοζωεί...

Και πάντως δεν πρόκειται να αναπτυχθεί. Μένει συνεχώς πίσω σε σύγκριση με τις υπόλοιπες...

* Κι εδώ έχουμε ένα σύντομο απολογισμό: Το κόστος Εργασίας στην Ελλάδα ελέγχθηκε την εποχή των μνημονίων. 

Η οικονομία στην αρχαία Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-5 Ιουνίου 2026

Η οικονομία της αρχαίας Ελλάδας παραμένει αινιγματική σε έναν βαθμό. Τα υπάρχοντα στοιχεία και ευρήματα είναι σχετικά περιορισμένα και η ερμηνεία τους δύσκολη. Το δίκτυο των αρχαίων ελληνικών πόλεων απλώνονταν σε όλη την έκταση των ακτών της Μεσογείου, στην αρχαϊκή (776-500 π.Χ.),την κλασσική (500-323 π.Χ.) και την ελληνιστική εποχή (323-30 π.Χ.) με αυξανόμενη πυκνότητα με την παρέλευση του χρόνου. Μέχρι τις παρεμβάσεις του Max Weber και του Karl Polanyi η οικονομία των αρχαίων ελληνικών πόλεων εθεωρείτο πρωτο-καπιταλιστική. Διαστέλλονταν από την οικονομία των μεγάλων βασιλείων της Εγγύς Ανατολής, των Ασσυρίων αρχικά, των Βαβυλωνίων στην συνέχεια και των Περσών αργότερα, όπου κυριαρχούσε η κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Στις αρχαίες ελληνικές πόλεις, αντίθετα, ο κρατικός έλεγχος επί της οικονομίας ήταν περιορισμένος και αυτό αρκούσε-υποτίθεται-για να χαρακτηρισθούν καπιταλιστικές.

Η θεώρηση της αρχαίας οικονομίας ως πρωτο-καπιταλιστικής αποτελεί μια απλοϊκή προβολή του σήμερα στο χθες καθώς, όπως θα φανεί παρακάτω, στην ελληνική αρχαιότητα η οικονομία δεν ήταν μια ξεχωριστή και αυτορρυθμιζόμενη σφαίρα της συλλογικής ζωής, ένας τομέας του επιστητού δηλαδή προσανατολισμένος στην αύξηση της παραγωγικότητας και την ανάπτυξη. Ούτε οι τιμές των αγαθών,εξάλλου,καθορίζονταν από τις απρόσωπες δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης.Ποσδιορίζονταν,αντιθετα,με βάση τις προσωπικές σχέσεις, το παζάρεμα και την κρατική παρέμβαση (η τελευταία εκδηλώνονταν κυρίως στην διαμόρφωση της τιμής των σιτηρών).

Το πιο αποδεκτό μοντέλο για την προσέγγιση της αρχαίας οικονομίας είναι αυτό που κατέθεσε ο Moses Finley το 1973. Η προσέγγιση αυτή οφείλει πολλά στον Weber και τον Polanyi. Κατά τον Finley η αρχαία οικονομία δεν ήταν κατά κανένα τρόπο καπιταλιστική. Ούτε όμως ο χαρακτηρισμός της ως δουλοκτητικής την διαυγάζει πλήρως. Δεν ήταν μόνον μικρότερής κλίμακας από την νεωτερική αλλά διέφερε από αυτήν και ποιοτικά, όπως διέφερε επίσης και από άλλες οικονομίες που χρησιμοποιούσαν δούλους.

Φτηνή εργασία

Του Κώστα Καλλίτση

Αν η κυβέρνηση θύμωνε εξαιτίας της ακρίβειας, θα γίνονταν ουσιαστικοί έλεγχοι σε όλους τους κρίκους της προμηθευτικής αλυσίδας κι όχι γραφειοκρατικοί στον τελευταίο, στο ράφι. Δεν θα απέφευγε να ελέγξει για εσωτερικές υπερτιμολογήσεις τις πολυεθνικές –καίγοντας χρόνο και δημιουργώντας εντυπώσεις με επιστολές προς την φον ντερ Λάιεν. Θα ενίσχυε την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Θα έσπευδε να περιορίσει τις εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις πριν διαχυθούν και γίνουν αφορμή/ευκαιρία για γενικευμένες κερδοσκοπικές ανατιμήσεις. Και, πάντως, δεν θα κερδοσκοπούσε η ίδια, διατηρώντας υψηλούς συντελεστές ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης και επιμένοντας να μην τιμαριθμοποιεί την φορολογική κλίμακα. 

Δείτε, παράδειγμα, τί έκανε ο Σάντσεθ στην Ισπανία –χωρίς να θυμώνει: Τον Απρίλιο, όταν ο πληθωρισμός καθ’ ημάς εκτινάχτηκε στο 4,6% (53% πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης) και αυξήθηκε στις περισσότερες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες, στην Ισπανία υποχώρησε από το 3,4% στο 3,2%. Γιατί; Αυτό οφείλεται –γράφει ο Π. Μπόφινγκερ – στις παρεμβάσεις της ισπανικής κυβέρνηση. Στις 20 Μαρτίου, μείωσε τον ΦΠΑ σε καύσιμα, ηλεκτρική ενέργεια και φυσικό αέριο από 21% σε 10%, περιόρισε τη φορολογία υδρογονανθράκων στο κατώτατο επιτρεπτό επίπεδο της ΕΕ και ταυτόχρονα πρόσφερε φοροελαφρύνσεις και στοχευμένη στήριξη σε κλάδους που επλήγησαν περισσότερο από την ενεργειακή κρίση. 

Πῶς τὸ κυρίαρχο πεδίο σκέψεως κάθε ἐποχῆς ἀποκαλύπτει τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ

Ἀπὸ τὸν φιλόσοφο στὸν οἰκονομολόγο

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Κάθε μεγάλη ἱστορικὴ ἐποχὴ παράγει τὸ δικό της κυρίαρχο πεδίο διανοήσεως. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μία ἀκαδημαϊκὴ προτίμηση οὔτε γιὰ μία τεχνικὴ ἐξειδίκευση. Τὸ κεντρικὸ πεδίο σκέψεως κάθε πολιτισμοῦ ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο αὐτὸς ἀντιλαμβάνεται τὸν ἄνθρωπο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν πραγματικότητα. Δείχνει ποιὸ θεωρεῖ ὡς κέντρο τοῦ κόσμου καὶ ποια ἀλήθεια λειτουργεῖ ὡς θεμέλιο τῆς συλλογικῆς ζωῆς.

Στὴν ἀρχαία οἰκουμένη, τὸ κέντρο βάρους βρισκόταν στὴ φιλοσοφία. Ὁ φιλόσοφος δὲν ἦταν μία περιθωριακὴ διανοητικὴ μορφή, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιχειροῦσε νὰ ἑρμηνεύσει τὸ εἶναι, τὴν τάξη τοῦ κόσμου καὶ τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου μέσα σὲ αὐτόν. Ἡ σκέψη περιστρεφόταν γύρω ἀπὸ τὸ ἐρώτημα τῆς ἀληθείας, τῆς ἀρχῆς τοῦ κόσμου, τῆς κοσμικῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ νοήματος τῆς πόλεως.

Ἡ ἴδια ἡ πόλη νοεῖτο ὡς ἀντανάκλαση μιᾶς βαθύτερης τάξεως. Ὁ Πλάτων ἀναζητεῖ τὴ δίκαιη πολιτεία ὄχι ὡς τεχνικὸ σύστημα διοικήσεως, ἀλλὰ ὡς ἔκφραση ἁρμονίας μεταξὺ ψυχῆς καὶ κόσμου. Ὁ Ἀριστοτέλης θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο «πολιτικὸν ζῷον», ἐπειδὴ ἡ κοινωνία δὲν εἶναι σύμβαση συμφέροντος, ἀλλὰ φυσικὴ ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἡ φιλοσοφία ἐπομένως λειτουργεῖ ὡς τὸ κέντρο ὀργανώσεως τοῦ πολιτισμοῦ, διότι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀληθείας θεωρεῖται ἡ ὑψηλότερη ἀνθρώπινη δραστηριότητα.

Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τὸ κέντρο μετατοπίζεται. Ἡ θεολογία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ κυρίαρχου ἑρμηνευτικοῦ πλαισίου. Ἡ ἱστορία πλέον δὲν ἀποτελεῖ ἕναν ἀτέρμονο κύκλο ἀνόδου καὶ πτώσεως, ἀλλὰ μία πορεία μὲ νόημα, ἀρχή καὶ τέλος. Ὁ χρόνος γίνεται ἱστορία σωτηρίας.

Οικονομία σε αριθμούς

Νίκος Καρδούλας 

🟥 Τον 4ο χαμηλότερο μέσο καθαρό ονομαστικό μισθό είχαν οι Έλληνες εργαζόμενοι σε σχέση με τους εργαζόμενους στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2025.

    🟢 Ο μέσος μηνιαίος καθαρός ονομαστικός μισθός των Ελλήνων εργαζομένων ήταν 1.180 € (12 μισθοί) και ήταν κατά 65 € το μήνα υψηλότερος από τον αντίστοιχο μισθό της Ουγγαρίας, 75 € το μήνα υψηλότερος από αυτόν της Ρουμανίας και 90 € το μήνα υψηλότερος από τον μέσο καθαρό μηνιαίο μισθό της Βουλγαρίας. 

    🟢 Τον υψηλότερο μέσο καθαρό μηνιαίο μισθό είχε το Λουξεμβούργο με 4.858 € και ακολουθούσαν οι Δανία (3.975 €), Ιρλανδία (3.957 €), Αυστρία (3.421 €) και Βέλγιο (3.105 €).

🟥 Τι σημαίνει ότι η αγοραστική δύναμη της Ελλάδας ήταν 68 το 2025, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος της ΕΕ ήταν 100; 

    🟢 Όταν ο μέσος κάτοικος της ΕΕ μπορούσε να αγοράσει 100 μονάδες ενός κοινού καλαθιού αγαθών και υπηρεσιών, ο Έλληνας μπορούσε να αγοράσει 68 αντίστοιχες μονάδες, δηλαδή ένας Έλληνας πολίτης μπορούσε να αγοράσει μόλις το 68% των αγαθών που αγόραζε ο μέσος Ευρωπαίος.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1DCDTTSxK3/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πληθωρισμός λιτότητας «σαρώνει» την ελληνική κοινωνία…

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή μέσα σ’ ένα μήνα, μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2026, αυξήθηκε κατά 1,5%, ενώ μεταξύ Απριλίου 2025 και Απριλίου 2026 κατά 5,4%. Τον τελευταίο χρόνο, η μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζεται στις τιμές των ενεργειακών προϊόντων:

 Πετρέλαιο θέρμανσης +53,2%, πετρέλαιο κίνησης +32,4%, φυσικό αέριο +19,3%, βενζίνη +17,1%, ηλεκτρισμός +14%…

Η Κυβέρνηση παρακολουθεί τα πράγματα και υπόσχεται ότι έχει άλλα 200 εκ. ευρώ, από το «υπερπλεόνασμα», τα οποία θα μοιράσει προσεχώς σε επιδόματα. Παράλληλα υπερηφανεύεται ότι στην Ελλάδα έχουμε τη μεγαλύτερη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους. Μόνο που αυτή η αποκλιμάκωση δεν προέρχεται από τη μείωση του χρέους, αλλά, από την πληθωριστική αύξηση του ΑΕΠ και έτσι ο λόγος χρέος/ΑΕΠ μειώνεται…

Άρθρο του Νικηφόρου Βαρονέτου

Ένα νέο κύμα λιτότητας, θυμίζοντας αυτή των μνημονίων, ενέσκηψε στην ελληνική κοινωνία. Τον περασμένο Απρίλιο, σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2025, ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 5,4%.

Την περίοδο των μνημονίων η λιτότητα επιβλήθηκε με την εφαρμογή της «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή, της μείωσης των μισθών, των συντάξεων και της αύξησης των φόρων, αφού δεν μπορούσε να υποτιμηθεί το ευρώ που ήταν το κοινό νόμισμα των χωρών της Ευρωζώνης. Με τον τρόπο αυτόν περιορίστηκε το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών.

Τώρα η λιτότητα επιβάλλεται με την αύξηση των τιμών σε όλα σχεδόν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες. Οι πολίτες μπορεί να διαθέτουν το ίδιο ονομαστικό εισόδημα, αλλά με αυτό αγοράζουν λιγότερα αγαθά. Τα ευρώ τους υποτιμήθηκαν. Δεν έχουν πια την ίδια αγοραστική αξία. Ο πληθωρισμός τους κάνει φτωχότερους.

Οι μικρές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και στις συντάξεις, οι μειώσεις στους συντελεστές της άμεσης (όχι της έμμεσης) φορολογίας καθώς και τα διάφορα επιδόματα που εξήγγειλε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουν προ πολλού εξανεμισθεί. Τώρα όλοι υφίστανται τη λιτότητα που επιβάλλει η ακρίβεια.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ SUCCESS STORY ΤΗΣ

Χωρίς πολλά λόγια  και σεντόνια αρκεί αυτός ο μη διαψεύσιμος συγκριτικός πίνακας.

Τον τρίβεις στην μούρη σε οποιονδήποτε κολλημένο στοκο νεοφιλελέ και τον αφήνεις να βράσει στο ζουμί  του στο ψευδοεπιχείρημα "Ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα αν χτυπήσει ξαφνικά το τηλέφωνο στις 3πμ".

Και ο "Κανένας" καλύτερα θα τα καταφέρει βρε stupid! Δεν ψάχνουμε για νυχτοφύλακα του Μαξιμου, λύσεις για να βγαίνει ο μήνας μέχρι το τέλος του ψάχνουμε.

Η παγίδα είναι απλή: Η κυβέρνηση σου δείχνει την ονομαστική αύξηση του μισθού (+41%), αλλά σου κρύβει ότι τα έσοδά της από τον ΦΠΑ εκτοξεύτηκαν επειδή όλα ακρίβυναν 50-80%.

​Στην πραγματικότητα, το "success story" των πλεονασμάτων χρηματοδοτείται από την υπερφορολόγηση της ακρίβειας στο ράφι. Το κράτος βγάζει περισσότερα όσο εσύ αγοράζεις λιγότερα (όπως δείχνει ο πίνακας).

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες

Βασίλης Βιλιάρδος 

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος, οι 4 συστημικές τράπεζες μοιράζουν 2,83 δις € στους μετόχους τους, από τα αφορολόγητα κέρδη των 4,5 δις € του 2025 - αφορολόγητα, λόγω του νόμου Χαρδούβελη της ΝΔ που τους χάρισε περί τα 20 δις € αναβαλλόμενο. 

Η κυβέρνηση τώρα, μοιράζει μόλις 500 εκ. € στα 10 εκ. Ελλήνων - αφού όμως προηγουμένως τους λήστεψε με τον πληθωριστικό φόρο, επιτυγχάνοντας πρωτογενή πλεονάσματα 12,1 δις €, εκ των οποίων υπερπλεονασματα άνω των 6 δις€. 

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες - ενώ έχει το θράσος να θριαμβολογεί! 

Παράλληλα, οι μέτοχοι των τραπεζών θα πληρώσουν μόλις 5% στα μερίσματα - όταν οι Πολίτες πληρώνουν φόρο έως και 44%. 

Την ίδια στιγμή βέβαια, τα θηριώδη πλεονάσματα στραγγαλίζουν την οικονομία - με το ρυθμό ανάπτυξης να έχει ήδη επιβραδυνθεί, παρά τα 36 δις € του Ταμείου Ανάκαμψης και τα 63 δις € που δανείστηκε από τα ασφαλιστικά/συνταξιοδοτικά και λοιπά ταμεία (δεν επηρεάζουν το δημόσιο χρέος/ΑΕΠ) 

Μετά από τρία μνημόνια

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

Το δημόσιο χρέος βρίσκεται (31.12.2025) στα 363 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 140% του ΑΕΠ

Το ιδιωτικό χρέος βρίσκεται στα 408 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 164% του ΑΕΠ

Ιδιωτικό και δημόσιο μαζί: 771 δισεκατομμύρια ευρώ.

Περίπου 300% του ΑΕΠ !!!!

Προφανώς η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται σε καθεστώς πτώχευσης. 

Γιατί δεν πάμε για τέταρτο μνημόνιο;;;

Μα γιατί τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεων ήταν 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 και το 2025 αυξήθηκαν λέει κατά 20%. 

Πρωτιά στη φτώχεια για τους Έλληνες!

Eurostat: Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, απέχοντας 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

27/03/2026 

Νέο ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση ρίχνουν τα νέα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) για το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα, καθώς ακόμα μία χρονιά συναγωνίζεται μόνο τη γειτονική Βουλγαρία.

Την ημέρα που ανακοινώθηκε η νέα αύξηση του κατώτατου μισθού, που το οικονομικό επιτελείο χαρακτηρίζει ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, η Eurostat φέρνει τη χώρα μας στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία, απέχοντας κατά 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.!

Υπενθυμίζεται πως τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση απέρριπτε την κριτική για τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, υποστηρίζοντας πως ήταν… παλιά και δεν είχε ενσωματωθεί η μεγάλη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ωστόσο, και τα νέα στοιχεία για το 2025 δείχνουν πως τα εισοδήματα των Ελλήνων πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση την πορεία που ακολουθεί η χώρα μας σύντομα θα βρεθεί μόνη της στην τελευταία θέση της πανευρωπαϊκής λίστας. Πέρυσι το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων -με βάση την ισοτιμία της αγοραστικής δύναμης- αντιστοιχούσε στο 66% του μέσου όρου της Ε.Ε. και φέτος ανέβηκε στο 68%. Αντιθέτως, στην Ελλάδα μειώθηκε φέτος στο 68%, από το 69% το 2024.

Μια χώρα σε παρακμή

Του Δημήτρη Αναστασίου 

1. Αγωνία για το Τέλος του Μήνα 

Τα ευρήματα της Ετήσιας Έρευνας ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ 2025 για τα εισοδήματα και τις δαπάνες των νοικοκυριών αποτυπώνουν μια συνθήκη γενικευμένης οικονομικής επισφάλειας που εκφράζεται στο ότι δεν "βγαίνει ο μήνας". 

Έξι στα δέκα νοικοκυριά δηλώνουν ότι το μηνιαίο τους εισόδημα δεν επαρκεί για ολόκληρο τον μήνα, ενώ κατά μέσο όρο καλύπτει μόλις τις πρώτες 18 ημέρες. Μόνο ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό, της τάξης του 5,9%, δηλώνει ότι «ζει άνετα» — στοιχείο που αποδομεί τη ρητορική περί ύπαρξης μιας ευρείας, σταθερής και ανθεκτικής μεσαίας τάξης απέναντι στην ακρίβεια. Αντίθετα, το 54% των νοικοκυριών αναγκάζεται να προχωρεί συστηματικά σε περικοπές προκειμένου να καλύψει τις απολύτως αναγκαίες δαπάνες, ενώ το 12,1% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη βασικών αναγκών. 

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το εύρημα ότι το 55,7% αδυνατεί να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο αλλά αναγκαίο έξοδο ύψους 500 ευρώ (π.χ. ένα πρόστιμο τροχαίας). Το στοιχείο αυτό λειτουργεί ως σαφής δείκτης πραγματικής φτώχειας. Συνολικά, τα δεδομένα συγκλίνουν ότι υπάρχει μια βαθιά και διαρκή αναντιστοιχία μεταξύ μισθών, τιμών και βασικών αναγκών, με μεγάλη αγωνία για να βγει ο μήνας.

2. Από την Κατανάλωση στην Επιβίωση

Τα πρότυπα "κατανάλωσης" δείχνουν ότι τα 2/3 των νοικοκυριών δηλώνουν αυξημένες δαπάνες τόσο για τα είδη διατροφής (65,5%) όσο και για τους λογαριασμούς κατοικίας (65,2%), γεγονός που καταδεικνύει ότι οι αυξήσεις τιμών πλήττουν πρωτίστως ανελαστικές, απολύτως αναγκαίες δαπάνες.

Δείκτες της ελληνικής οικονομίας

Του Βασίλη Βιλιάρδου 

Το χρέος μας αφορά γενικότερα τα εξής είδη: Κρατικό, δημόσιο, ιδιωτικό, συνολικό και εξωτερικό - ενώ οι αριθμοί που θα παραθέσουμε για το ιδιωτικό χρέος είναι κατά προσέγγιση, αφού δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση από την κυβέρνηση.

(α) Το κρατικό μας χρέος στις 31.12.2024 ήταν 422,64 δις €, μαζί με τους έως τότε αναβαλλόμενους τόκους των αναβαλλόμενων 96 δις € του EFSF, όπως μας υποχρέωσε η Eurostat (τόκοι και κεφάλαιο, περί τα 121 δις € μαζί, θα πληρωθούν σταδιακά μετά το 2032) - ενώ πρόκειται για τα χρήματα που δανείζεται και επομένως χρησιμοποιεί το κράτος, για να καλύψει τις ανάγκες του. 

Έναντι ΑΕΠ 236,7 δις € του 2024 (=μαζί με τον πληθωρισμό), ήταν στο 178,5% του ΑΕΠ – ενώ αυξάνεται από τυχόν δημοσιονομικά ελλείμματα και μειώνεται εν μέρει, από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

(β) Το δημόσιο χρέος μας (=Γενικής Κυβέρνησης) ήταν 364,88 δις € ή στο 153,6% του ΑΕΠ – ενώ είναι χαμηλότερο από το κρατικό (=Κεντρικής Κυβέρνησης), επειδή αφαιρείται ο ενδοκυβερνητικός δανεισμός της τάξης των 60 δις €.

Παλαιότερα δεν συνέβαινε, αλλά ξεκίνησε το 2015 – όταν, κατ’ εντολή της Τρόικα, οι οργανισμοί του δημοσίου υποχρεώθηκαν να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στην ΤτΕ, κρατώντας μόνο για τις ανάγκες τους 15 ημερών.

Επομένως, το σημερινό δημόσιο χρέος μας, επίσης ως προς το ΑΕΠ, δεν είναι συγκρίσιμο με αυτό πριν το 2015 – ενώ διεθνώς είναι αποδεκτό και ισχύει, ως μέτρο σύγκρισης.

Αυτά τα 60 δις € του ενδοκυβερνητικού τώρα, τα δανείζεται το κράτος από τους φορείς του δημοσίου, όπως πχ από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέσω repos – τα οποία ανακυκλώνονται σχεδόν καθημερινά.

.....Θα έρθει και η χαριστική βολή;

Του Βασίλη Βιλάρδου 

Οι ΗΠΑ έχουν βρει τη λύση στα οικονομικά τους προβλήματα - τόσο με τον Trump, όσο και με τον Biden. Άλλωστε έχουν τεράστιες δυνατότητες - πανίσχυρα χρηματοπιστωτικά, νομισματικά και στρατιωτικά όπλα. 

Ποια είναι η λύση που βρήκαν; Η ληστεία των συμμάχων τους και άλλων αδύναμων κρατών - ξεκινώντας με τον πόλεμο της Ουκρανίας που απομόνωσε την Ευρώπη, την αποδυνάμωσε ενεργειακά οπότε βιομηχανικά και την υποχρέωσε σε οικονομικά ανταλλάγματα (=αγορά 750 δις LNG, επενδύσεις ευρωπαϊκών εταιριών 600 δις κλπ.). 

Έφθασαν δε σήμερα στην εισβολή στη Βενεζουέλα, με στόχο τα πετρέλαια της - η οποία είναι μόνο η αρχή. Ένα από τα λάθη πάντως του Μαδουρο, ήταν η πώληση πετρελαίων όχι σε δολάρια - όπως προηγουμένως το Ιράκ και η Λιβυη, με τα αντίστοιχα αποτελέσματα. 

Το μόνο που δεν πρόκειται ποτέ να διακινδυνεύσουν οι ΗΠΑ, είναι τα πετροδολάρια - αφού σε αυτά στηρίζεται το δολάριο και η χρηματοπιστωτική τους ισχύς. 

Η Ρωσία είναι με την πλάτη στον τοίχο, έχοντας αποσυρθεί από τη Συρια και αδυνατώντας να προστατεύσει τη Βενεζουέλα, ενώ διακινδυνεύει επίσης το Ιράν - οπότε το μόνο που της απομένει είναι η οχύρωση της, πίσω από το πυρηνικό της οπλοστάσιο. 

Η Κίνα και οι υπόλοιπες BRICS θα επιλέξουν επίσης την περαιτέρω οικονομική και στρατιωτική οχύρωση τους - ενώ οι μεγάλες χώρες της ΕΕ και η διοίκηση της, αντιλαμβάνονται πλέον την παγίδα και τα αδιέξοδα. 

40 Χώρες αμφιβητούν το Δολάριο. Η αρχή του τέλους της παγκόσμιας Ηγεμονίας.

​

40 χώρες κατέθεσαν επίσημα αιτήματα ένταξης στους BRICS. Όχι φήμες. Όχι υποθέσεις. Επίσημα έγγραφα, διπλωματικές αποστολές και στρατηγικές αποφάσεις.

Την ίδια στιγμή που ο κόσμος αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, πολλοί στη Δύση συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το δολάριο είναι άτρωτο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα αμετάβλητο.

Σε αυτό το βίντεο αναλύουμε γιατί η εξάρτηση από το δολάριο μετατρέπεται σε στρατηγικό κίνδυνο, πώς οι BRICS χτίζουν ένα παράλληλο οικονομικό σύστημα και γιατί η συσσώρευση χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες δεν είναι τυχαία.
Δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, αλλά για αριθμούς, γεωπολιτικούς υπολογισμούς και ιστορικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται.

Τι σημαίνει αυτό για την παγκόσμια οικονομία;
Πώς επηρεάζει την Ευρώπη και την Ελλάδα;
Και γιατί οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν το οικονομικό τοπίο των επόμενων δεκαετιών;

Το αστάθμητο 2026, η Δύση, η ΕΕ και η Ελλάδα

από Βασίλης Βιλιάρδος - 26 Δεκεμβρίου 2025

Η ξέφρενη ανοδική πορεία των πολυτίμων μετάλλων, του χρυσού, του ασημιού και της πλατίνας, είναι ένας πολύ κακός οιωνός για το νομισματικό μέλλον του πλανήτη – ειδικά βέβαια για το δολάριο και για το ευρώ. Επειδή όμως αποτελούν τα δύο κυρίαρχα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, προφανώς τυχόν απαξίωση τους, λόγω μαζικής εκτύπωσης και πληθωρισμού, θα επηρεάσουν τους πάντες – πόσο μάλλον όταν κυρίως η Δύση είναι αθεράπευτα υπερχρεωμένη, οπότε προβλέπονται αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους. Ας ελπίσουμε πάντως ότι, η διέξοδος που θα επιλεχθεί δεν θα είναι ο πόλεμος – όπως συνέβαινε ανέκαθεν.

.

Ανάλυση

Οι προβλέψεις για το 2026 είναι δύσκολες – αφού υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες. Στην Ευρώπη, μαίνεται ο πόλεμος της Ουκρανίας που δεν φαίνεται πως θα τελειώσει σύντομα – κυρίως λόγω της στάσης των Ευρωπαίων που όμως συνεχίζουν τη δουλική τους σχέση με τις ΗΠΑ, παρά το ότι μας εκμεταλλεύονται για να διατηρήσουν το δικό τους σχετικό πλούτο.

Εν προκειμένω, είναι αδιανόητες οι δεσμεύσεις της von der Leyen για την αγορά φυσικού αερίου και πετρελαίου αξίας 750 δις, σε τριπλάσιο κόστος από το ρωσικό – με αντάλλαγμα την επιβολή δασμών 15% και όχι 30% στις εξαγωγές της ΕΕ! Όπως άλλωστε και η δέσμευση για ευρωπαϊκές επενδύσεις στην αμερικανική επικράτεια – αφού έτσι στηρίζονται οι ανταγωνιστές των Ευρωπαίων.

Βέβαια η ευρύτερη στάση της Γερμανίας, η οποία χρησιμοποιεί τον πόλεμο ως πρόσχημα για να επανεξοπλιστεί, είναι αμφιλεγόμενη – πόσο μάλλον όταν ο καγκελάριος της αναφέρεται σε Pax Germanica, θεωρώντας πως έχουμε ξεχάσει τα γερμανικά πολεμικά εγκλήματα. Το ότι βύθισε την ήπειρο μας δύο φορές μέσα σε μισό αιώνα σε δύο αιματηρούς παγκοσμίους πολέμους – για τους οποίους δεν ήταν υπεύθυνοι κάποιο ναζί, αλλά οι ίδιοι οι Γερμανοί.

Επίσης αδιανόητη είναι η υστερική συμπεριφορά της K. Kallas, η οποία ισχυρίσθηκε δημόσια ότι, «η Ρωσία έχει επιτεθεί 19 φορές στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία, ενώ η Ευρώπη δεν έχει επιτεθεί ποτέ στη Ρωσία» – ξεχνώντας προφανώς το Ναπολέοντα και το Χίτλερ.