Κινέζικη τεχνολογία. Η ήττα της Δύσης.

«Ο μεγαλύτερος θυμός της Δύσης απέναντι στην Κίνα πηγάζει από το γεγονός ότι η Κίνα συνέτριψε την κερδοσκοπική επιχείρηση που είχαν αφήσει στην άκρη και μαζέψει για δεκαετίες - μία προς μία - σε καθημερινά αγαθά που οι απλοί άνθρωποι μπορούν να αντέξουν οικονομικά.

Αυτός ο θυμός έχει χαραχτεί στα κόκαλα πολλών Δυτικών. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά ότι αρνούνται να καταλάβουν, αρνούνται να αποδεχτούν το γεγονός ότι δεν μπορούν πλέον να περιφέρονται εκμεταλλευόμενοι ολόκληρο τον κόσμο.

Πριν από είκοσι χρόνια, όταν η Κίνα κατασκεύαζε μετρό, χρειαζόταν μηχανήματα διάνοιξης σηράγγων, όλα εισαγόμενα από τη Γερμανία. Ένα μόνο μηχάνημα διάνοιξης σηράγγων κόστιζε 350 εκατομμύρια RMB από τη Γερμανία - ούτε δεκάρα λιγότερο. Κατά την αγορά, έπρεπε να υπογράψεις δρακόντειους όρους: αν το μηχάνημα χαλούσε, μόνο Γερμανοί μηχανικοί μπορούσαν να το επισκευάσουν.

Ο ημερομίσθιος ενός Γερμανού μηχανικού για να έρθει στην Κίνα ήταν 3.000 ευρώ, τα οποία τότε μετατρέπονταν σε πάνω από 30.000 RMB. Έπρεπε να πετάνε στην πρώτη θέση και να μένουν στην προεδρική σουίτα ενός πεντάστερου ξενοδοχείου.

Ο νέος πολυπολικός Κόσμος, η Κίνα και η Ευρώπη

Ομιλία του Πρωθυπουργού της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, στο Πανεπιστήμιο Tsinghua στο Πεκίνο (13 Απριλίου 2026)

Το 1583, ένας Ιταλός Ιησουίτης, ο Ματέο Ρίτσι, έφτασε στην Κίνα. Στις λιγοστές του αποσκευές είχε μερικά βιβλία, έναν αστρολάβο και έναν παγκόσμιο χάρτη.

Ήταν ένας ευρωπαϊκός χάρτης. Ακριβής στις αναλογίες του, ιδιαίτερα προηγμένος σε λεπτομέρεια, αλλά μεροληπτικός ως προς την οπτική του. Παρουσίαζε τον κόσμο όπως τον έβλεπε η Δύση: με την Ευρώπη στο κέντρο και την Ασία στο δεξί άκρο. Στα όρια της γης. Όταν τον είδαν, οι χαρτογράφοι της αυτοκρατορικής αυλής ρώτησαν τον Ιησουίτη γιατί η Κίνα εμφανιζόταν τόσο περιφερειακά. Και τότε ο Ευρωπαίος λόγιος συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι η Μεσόγειος ήταν το κέντρο του δικού του κόσμου, αλλά όχι των άλλων. Κάθε κόσμος είχε το δικό του κέντρο. Έτσι, ο Ματέο Ρίτσι ξανασχεδίασε πλήρως τον χάρτη του, αυτή τη φορά με άξονα τον Ειρηνικό Ωκεανό και συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρη την Ευρασία.

Πέρασαν πάνω από 400 χρόνια από τότε. Ωστόσο, δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο όπως σε εκείνον τον πρώτο, παραμορφωμένο χάρτη. Τον λέω παραμορφωμένο γιατί γνωρίζω ότι ο κόσμος δεν ήταν έτσι. Το 1583, η Κίνα ήταν ήδη μια μεγάλη δύναμη, με το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού και ΑΕΠ. Είχε εμπορικές σχέσεις με τη μισή υφήλιο και πρωτοπορούσε στην επιστήμη και την τεχνολογία.

Το γνωρίζω αυτό, γιατί –όπως σωστά υπενθύμισε ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου– η Ισπανία ήταν επίσης τότε μια μεγάλη αυτοκρατορία. Μια αυτοκρατορία που εμπορευόταν πρώτες ύλες και προϊόντα με τη Δυναστεία των Μινγκ μέσω του διαδρόμου της Μανίλας και διέπλεε τους ωκεανούς με μαγνητικές πυξίδες, μουσκέτα και πηδάλια πρύμνης – τεχνολογίες κινεζικής προέλευσης.

Κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ε.Ε.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Σύντομα, όσοι αποφασίσουν να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο από αντιπροσωπίες μεγάλων ευρωπαϊκών ή ιαπωνικών ομίλων, όπως η Volkswagen Group (VW, Audi, Seat, Skoda), η Stellantis (Peugeot, Fiat, Opel), η Renault, η Nissan ή η Μitsubishi, θα βρεθούν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όπως ακριβώς τους πρώτους μήνες της πανδημίας, οι αμήχανοι υπάλληλοι θα δηλώνουν πλήρη άγνοια για την ημερομηνία παραλαβής των οχημάτων «λόγω έλλειψης ημιαγωγών». 

Μόνο που αυτή τη φορά η κρίση στην εφοδιαστική αλυσίδα δεν θα οφείλεται σε κάποιον μεταδοτικό ιό, αλλά στη μεταδοτική ανοησία των Ευρωπαίων, που νομίζουν ότι μπορούν να εκβιάζουν «εχθρούς» και «ανταγωνιστές» με μεθόδους νεοαποικιακής πειρατείας.

Το λάθος, που μπορεί να αποβεί μοιραίο, το έκαναν οι Ολλανδοί, βάζοντας στο στόχαστρο τους Κινέζους, οι οποίοι όμως έχουν αποδείξει ότι δεν… μασάνε από τέτοιου είδους φοβέρες. 

Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Η απίθανη ιστορία, που παραπέμπει ευθέως σε καταχρηστικές πρακτικές υφαρπαγής ξένων περιουσιακών στοιχείων, όπως αυτή που επιχειρείται σήμερα εις βάρος της Ρωσίας, ξεκινά το 2017, όταν μια ταχέως αναπτυσσόμενη κινεζική εταιρία ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, η Wingtech Technology αποφασίζει να αγοράσει μια θυγατρική του πολυεθνικού κολοσσού NXP Semiconductors, με έδρα το Αϊντχόβεν, ονόματι Nexperia, εξειδικευμένη στην κατασκευή διακριτών ημιαγωγών (δηλαδή, απλών chips, τρανζίστορ, διόδων, ρυθμιστών τάσης κ.λπ.). 

Η συναλλαγή εγκρίνεται μετά βαΐων και κλάδων από τις ολλανδικές εποπτικές Αρχές, καθώς εκείνη την περίοδο δεν είχε ξεκινήσει η κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ευρώπη, που -σημειωτέον- «μεταδόθηκε» από την άλλη ακτή του Ατλαντικού, επί Μπάιντεν και Δημοκρατικών, και απλώς συνεχίζεται επί Τραμπ.