ΤΟ ΤΣΑΜΠΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΙ ΟΙ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ

Αντώνης Λιάκος *

Όποιοι  χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες (λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικός, προαστιακός) ξέρουν πολύ καλά, γνωρίζουν βιωματικά,  πώς το πρόβλημα δεν είναι καθόλου η τιμή του εισιτηρίου. Είναι τα πολύ αραιά δρομολόγια, η σαρδελοποίηση των επιβατών -που στις ώρες αιχμής δεν μπορούν καν να επιβιβαστούν, κυρίως οι ασθενέσθεροι, οι άθλιες και αναξιόπιστες συνθήκες μεταφοράς, δεν μπορεί να πάρει κανείς αναπνοή, οι καθυστερήσεις λόγω μποτιλιαρίσματος στους δρόμους, παρά τους λεωφοροδιαδρόμους.  Τι να την κάνουν επομένως την εξαγγελία δωρεάν εισιτηρίων και δωρεάν μετακίνησης; Μόνο άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με τις δημόσιες συγκοινωνίες, που ζουν ενδεχομένως στον Ψηλορείτη,  θα μπορούσαν να εισηγηθούν παρόμοια εξαγγελία στον Αλέξη Τσίπρα.  Και αν θέλαμε να πάμε παρακάτω στη σωστή και οικολογική  υποστήριξη των δημόσιων συγκοινωνιών, αυτή πολύ δύσκολα έως αδύνατο να γίνει, τουλάχιστον στις επίγειες συγκοινωνίες, με τον αριθμό των ΙΧ που κυκλοφορούν στους δρόμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης  ή είναι παρκαρισμένα στους δρόμους δημιουργώντας συμφόρηση.

 Αν κάποιος έχει αξίωση να πει κάτι ουσιαστικό και πραγματοποιήσιμο, πρέπει να τολμήσει να πει πώς τουλάχιστο το ένα τρίτο των αυτοκινήτων θα πρέπει να απομακρυνθεί από τις πόλεις. Το ελάχιστο είναι βέβαια πώς θα αναγνωρίζουν τα μηχανήματα ελέγχου των εισιτηρίων τους ημεδαπούς από τους τουρίστες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ασχολίαστο.

Επίσης, όταν κάποιος υπόσχεται κατάργηση  των εξετάσεων για το πανεπιστήμιο, πρέπει   να εξηγήσει πώς θα μπαίνουν  στις σχολές μεγάλης ζήτησης.  Ποιος εισηγείται παρόμοιες εξαγγελίες  για σύνθετα ζητήματα που τα γνωρίζουν κι οι γάτες; 

Αλέξης Τσίπρας

Του Μανώλη Κοττάκη

Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο το 2005 και μετεξελίχθηκε από το πολιτικό του παιδί, τον Αλέξη Τσίπρα, το 2012 σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ήταν στο παρελθόν η Αριστερά. Τόλμησε και διεκδίκησε την εξουσία, δεν περιορίστηκε στη διαμαρτυρία. 

Από τα πρώτα χρόνια της ηγεσίας του στη συνιστώσα του Συνασπισμού και μετά ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας έπαιζε σε δύο ταμπλό. Ικανοποιούσε τους ακραίους του Αριστερού Ρεύματος που τον εξέλεξε με την υποστήριξή του στο κίνημα της Γένοβα και τους ακτιβισμούς στον σκοτεινό Δεκέμβριο του 2008, αλλά ταυτόχρονα κατέστη συνομιλητής μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων και ολιγαρχών.

Αν ανατρέξει κανείς σε δημοσκοπήσεις του 2008, θα ανακαλύψει ότι αμέσως μετά την ανάρρησή του στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ τα ποσοστά του εκτοξεύτηκαν στην πρόθεση ψήφου στο 18%, για να κατακρημνιστούν στις ευρωεκλογές του 2009 στο 5%. Αν ανατρέξει επίσης κανείς σε δημοσιεύματα παραμονή της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, θα ανακαλύψει ότι 50 κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής με κείμενό τους υπογεγραμμένο και από στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής υποστήριζαν τη θέση του ρεπουμπλικάνου προέδρου Μπους υπέρ της αναγνώρισης των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία και όχι την άποψη του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή που ήγειρε το βέτο. Κορυφαίο στέλεχος της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, μετέπειτα υπουργός και υποψήφια αρχηγός διαδήλωνε με άλλες νεολαίες στο κέντρο των Σκοπίων για την αναγνώριση του κρατιδίου με το όνομα Μακεδονία!

Η επαναφορά Τσίπρα ως «συμπληρώματος»

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.

Περί δικτύων αντιρωσικής προπαγάνδας

7/06/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο Νίκος Μαραντζίδης, στενός συνεργάτης και σύμβουλος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να είναι ο τέλειος κατάσκοπος. Φυσιογνωμικά και μόνο θα… κοίμιζε όλους τους συνομιλητές του. Αλλά δεν είναι. Ανήκει σε μια άλλη κατηγορία προθύμων. Που μπερδεύουν τη δουλειά με την ιδεοληψία.

Εκεί ανήκουν και αρκετοί άλλοι πανεπιστημιακοί της χώρας, στελέχη δεξαμενών σκέψης, ακόμη και δημοσιογράφοι, όπως αυτοί που εμφανίζονταν στις λίστες της περιβόητης βρετανικής οργάνωσης Integrity Initiative, όταν τις έφεραν στο φως το 2018 οι Anonymous (οι ίδιες που αναδημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή από το «Documento»).

H Integrity Initiative ήταν μία από τις πολλές οργανώσεις ψυχροπολεμικού τύπου που δραστηριοποιούνταν σε ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή ΜΚΟ και απώτερο στόχο να διασπείρουν αντιρωσική προπαγάνδα εδραιώνοντας αρνητικά αισθήματα στην κοινή γνώμη χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και όχι μόνον.

Θέλετε να ξέρετε πώς ακριβώς «περιγράφεται» αυτός ο περίεργος «φορέας αντικειμενικής ενημέρωσης»; Ας ρωτήσουμε το Claude, την πιο ανεξάρτητη, ίσως, πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης της Silicon Valley που ανήκει στην Anthropic, την εταιρία που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο του αμερικανικού Πενταγώνου επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη διαβόητη Palantir Technologies στη δημιουργία «έξυπνων όπλων» τέταρτης γενιάς. Από αυτά δηλαδή που θα επιλέγουν στόχους μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χειρισμό.

Αντιγράφω λοιπόν την απάντηση: Η Integrity Initiative (II) ιδρύθηκε το 2015 από το βρετανικό κράτος με σύνθημα «υπεράσπιση της δημοκρατίας από την παραπληροφόρηση». Λειτουργούσε ως πρόγραμμα του Institute for Statecraft, ενός think tank με έδρα τη Σκοτία, η δράση του οποίου καλυπτόταν από εντυπωσιακή μυστικότητα. Διέθετε χρηματοδότηση από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, το ΝΑΤΟ και το facebook και αποτελούσε ένα «δίκτυο δικτύων» που εμπλεκόταν σε καλυμμένες εκστρατείες προπαγάνδας. Συνολικά το Φόρεϊν Όφις μόνο διέθεσε 2,2 εκατομμύρια λίρες σε δύο χρόνια. Οι δραστηριότητες περιλάμβαναν trolling σε twitter & facebook και μυστική πληρωμή δημοσιογράφων σε «clusters of influence» σε όλη την Ευρώπη.

Ακολουθούν υπνωτισμένοι τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Γιάννη Τοπαλίδη

Ήταν η εποχή που πρωτοέγινα φοιτητής (1988-1992) οπόταν αν δεν διαβάζαμε Ελευθεροτυπία και δεν σεβόμασταν την αριστερά του ΚΚΕ εσωτερικού, της ΕΑΡ, του Κύρκου και του ΣΥΝασπισμού, ήταν σαν να μην ήμασταν πολιτικά ενεργοί. 

Λίγο η νεότητα, λίγο η μόδα, λίγο η λέξη προοδευτικός αριστερός με ανθρωπιά και οικολογία, λίγο η παχυδερμία των πασοκονεοδημοκρατών, βλέπαμε πάντα με συμπάθεια αυτή τη δεξαμενή σκέψης. 

[Η σημερινή μάλιστα Νέα Δημοκρατία, παρά το εκσυγχρονιστικό της κεντρώο πρόσωπο, σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε πανελλαδικό δεν έχει να επιδείξει ούτε μισό διανοούμενο... Ούτε τον ελάχιστο σεβασμό στα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό... ]

Αν δεν ήσουν αριστερός, ούτε γκόμενα δεν έβγαζες... 

Η προϊστορία και η συνέχεια του έργου, είχε και χριστιανισμό και θεολογική σκέψη για όλους εμάς της καθ' ημάς Ανατολής. 

Γιανναράς Ζουράρις Μοσκώφ Μεταλληνός, Ράμφος και Γοντικάκης, μαζί με τον Σαββόπουλο, είχαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τους τη συνάντηση Αριστεράς (αυτής της αριστεράς) με την ορθοδοξία... Εν ονόματι του κοινοτισμού, της ενορίας και της "ερωτικής αυταπάρνησης".

Φάγαμε παραμύθι πολύ... Πρόκειται για τον ορισμό της αυταπάτης.

Μάθαμε όμως και γράμματα. 

Ο Χρήστος Χωμενίδης ιστορεί με απίθανο τρόπο αυτή τη νεανική μας απελπισία, η οποία για τους περισσότερους σαν εμένα, δύσκολα γινόταν ψήφος εμπιστοσύνης και πολιτικής ευθύνης. 

Διαβάστε: 

ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ

 

Τους λοιδωρούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Του Νίκου Κοτζιά 

Κείμενο μου για την κατάσταση στην αριστερά, τους παλιούς και τους νέους υβριστές, την ανάγκη της κριτικής και τη στάση αρχών με αξίες, με πολιτική ουσία και ηθική.

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Οι φορείς της πολεμικής σε κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικής για τα τεκτενόμενα και τις συμπεριφορές στην αριστερά, θεωρούν εαυτό ως μοναδική και αποκλειστική λύση, μοναδική συνταγή επιτυχίας. Σημειώνω: όχι την καλύτερη λύση, αλλά «την μόνη δυνατή». 

Όποτε κάποιος αντιστάθηκε στους «μονοδρομικούς» εμφανιζόντουσαν τα τρολ, τα γιουσουφάκια και οι παρέες τους προκειμένου να δολοφονήσουν τον χαρακτήρα του. Τον κατηγορούσαν ότι με την κριτική του δυσκολεύει να κυβερνήσει η υποτιθέμενη υπό διαμόρφωση «κυβερνώσα αριστερά». Το επιχείρημα αυτό ακούστηκε και στο παρελθόν, συνοδευόμενο πάντα με τις ανάλογες βρώμικες επιθέσεις. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το «βρώμικο 1989». Τότε αντιτάχθηκα εντός της ηγεσίας του ΚΚΕ και παραιτήθηκα πρώτος από δεκάδες χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες για το σχέδιο συμπόρευσης και συγκυβέρνησης με τον Μητσοτάκη πατέρα. Τότε βρεθήκαμε απέναντι σε μια «κυβερνησιμότητα» χωρίς αρχές και χωρίς αξίες που το μόνο που επεδίωκε ήταν να βάλει τον Α. Παπανδρέου φυλακή. Πρώτος άνοιξα δημόσιο μέτωπο στην συμπόρευση με τη δεξιά και για αυτό δέχτηκα το μεγαλύτερο μέρος από τον τότε καταιγισμό ύβρεων και συκοφαντιών, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το 2018 και το «σήμερα». 

Τα ίδια ακούγαμε επί χούντας, ιδιαίτερα ως προς τις προτάσεις του Μαρκεζίνη. Τότε ήμουν μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ. Τα άκουσα το 1977, όταν συνδιοργάνωσα αγώνες, πριν από όλα την ιστορική απεργία της Λάρκο που έσπασε την εισοδηματική πολιτική του Καραμανλή, το 1989-1992 όταν αντιστάθηκα στο «βρώμικο 1989», όπως και το 2007 όταν ανέτρεψα σχέδια της διαπλοκής. Τα άκουσα στις Πρέσπες όπου σήκωσα το μεγαλύτερο βάρος των προσωπικών ύβρεων και 49 δικάσιμες, καθότι έγραψα την Συμφωνία, την διαπραγματεύτηκα και την υπέγραψα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και πολλές άλλες έζησα τις καταιγιστικές επιθέσεις του κυρίαρχου συστήματος αλλά και από φανατικά γιουσουφάκια. Ουδέποτε παραιτήθηκα από αυτό που θεωρούσα σωστό. Πάντα υπερασπίστηκα ότι θεωρούσα ως δίκαιο. Έτσι πράττω και σήμερα. Υπερασπίζομαι την γνώμη μου και αυτό που θεωρώ ως αλήθεια. Και αυτό είναι θέμα συνέπειας και αξιοπρέπειας που φαίνεται να απουσιάζει από τους συκοφάντες της «εγωπάθειας».

Ο "νέος Πατριωτισμός" και το... μουρουνόλαδο!

          

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει τελευταία:

Τον "νέο Πατριωτισμό"! 

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του. 

Πόσο "νέος" όμως είναι; Και πόσο "πατριωτισμός";

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

 

-- Η λεγόμενη "Νέα Αριστερά" υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας - πιο woke - άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα "ταξικές" και καθόλου Μαρξιστικές...

 

-- Αντίστοιχα, ο "Νεο-φιλελευθερισμός" απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

 

-- Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για "ανανέωση" του πατριωτισμού;

'Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

Αναζητώντας το κοινωνικό πρόσημο του ΕΛΑΣ

Του Χρήστου Καπούτση

Κοιτάζοντας τα περίπου 300 πρόσωπα που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, διαπιστώνει κανείς την παρουσία ανθρώπων υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αναγνωρισμένης επαγγελματικής διαδρομής: πανεπιστημιακών, επιστημόνων, γιατρών, μηχανικών, δικηγόρων, καλλιτεχνών. Η εικόνα προκαλεί θετική εντύπωση και ασφαλώς δεν περιέχει τίποτε το μεμπτό.

Ωστόσο, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: πού βρίσκεται η κοινωνία που δοκιμάζεται;

Δεν είδα αγρότες που παλεύουν με το αυξημένο κόστος παραγωγής. Δεν είδα εργάτες της βάρδιας, διανομείς που οργώνουν τους δρόμους με ένα μηχανάκι, συνταξιούχους που βίωσαν τις περικοπές και τις αδικίες του ασφαλιστικού συστήματος του επαίσχυντου νόμου Κατρούγκαλου που ψήφισε η Κυβέρνηση ΤΣΙΠΡΑ και δεν άλλαξε η Κυβέρνηση ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ.

 Δεν είδα εκπροσώπους των πολιτών που απειλούνται να χάσουν την πρώτη κατοικία τους, νέους με προσόντα που συγκρούστηκαν με την κομματική αναξιοκρατία και είναι άνεργοι, πολύτεκνες οικογένειες που δοκιμάζονται από το δημογραφικό αδιέξοδο, ούτε ανθρώπους που εκπροσωπούν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και καθημερινές μορφές κοινωνικού αποκλεισμού.

Δεν τα επισημαίνω για να αποδώσω σκοπιμότητα ή αποκλεισμούς. Τα επισημαίνω γιατί προσπαθώ να ανιχνεύσω το κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο του νέου κόμματος.

● Η ΕΛΑΣ είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου

● Η ΕΛΑΣ είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου |

(Ο Τσίπρας έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος του πώς να κάνει νέα λάθη…)…

-| Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος |-

Το ζήσαμε ή όνειρο ήταν και πέρασε; Υπήρξε πράγματι αυτό που μεταδόθηκε, με φόντο τη Ακρόπολη, ως «ίδρυση του κόμματος Τσίπρα»;

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να απαντήσουν στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας– ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς.

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι θέαμα;

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…

"Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε. "

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Μηνύματα, ερωτήσεις,απορία, γκρίνια...ετσι πήγε η μέρα σήμερα.

"Και πες μας ποιος είναι πολύς " "και τι να ψηφίσουμε, δεν υπάρχει κάτι άλλο","κάνετε τη δουλειά της ομάδας Αλήθ(τ)ειας"... μέχρι εκεί το φτάσανε κάποιοι..."φάτε τον Μητσοτάκη στη μαπα".

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη  για τα 99 χρόνια δέσμευσης εθνικών πόρων της χώρας στο ΤΑΙΠΕΔ.

•Χθες το βράδυ  θα μπορούσε να 

ακουστεί μια συγγνώμη για την αποδοχή των funds και τη παραχώρηση σημαντικού μέρους της ακίνητης περιουσίας των ιθαγενών αυτής της χώρας στους διεθνείς κομπραδορους του τραπεζικού συστήματος.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να άκουστει μια συγγνώμη για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που καθιέρωσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευωχία του συστήματος στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας και το πέρασμα της σε ξένα χέρια...και μάλιστα ως  «ιδιώνυμο» για όσους αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς  με τον νόμο 4354/2015 ψήφιζοντας την πώληση των «κόκκινων» δανείων στα γεράκια των funds.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη για τις δραματικές  περικοπές του Κατρουγκαλου στις συντάξεις.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μία συγγνώμη για το χρηματιστήριο ενέργειας και την προσοδοφόρο ικανοποίηση του Μυτιληναίου,του Κοπελουζου,του Βαρδινογιάννη και του εσμού των τρωκτικών που τρώνε τη χώρα με όλες τις κυβερνήσεις.