Ο αντικομφορμιστικός-απελευθερωμένος κοσμοπολιτισμός διακατέχεται από τη σθεναρή φιλοδοξία να γίνει η παγκόσμια ηθική, την οποία θα υιοθετήσουν όλοι οι άνθρωποι.

Του Γιώργου Κρανιδιώτη

Η θαυμάσια (και από τεχνικής άποψης) ταινία του Κριστιάν Μουντζίου δείχνει πώς η κυρίαρχη ιδεολογία των δυτικών κοινωνιών, ενώ υποτίθεται κηρύσσει την ανεκτικότητα, τον σεβασμό της διαφορετικότητας και τη συμπερίληψη, στην πραγματικότητα, έχει προαποφασίσει ποια διαφορετικότητα θα ανεχθεί και ποια θα απορρίψει και θα διώξει. 

Με άλλα λόγια: δεν έχουν όλοι οι «μη-κανονικοί» την ίδια μεταχείριση, εντός της γραφειοκρατικής, πραγμοποιημένης, «φιλελεύθερης» κοινωνίας, ούτε υφίσταται αληθής ανεξιθρησκία.

[Η ταινία μού θύμισε μια παράγραφο από άρθρο μου που είχα δημοσιεύσει στο Περιοδικό Άνθρωπος (2023, 9: 38-52) για τη σκέψη του Αμερικανού φιλοσόφου Tristram Engelhardt. Παραθέτω το κείμενο, για όποια -ον έχει την όρεξη να το διαβάσει:

Φιλελεύθερος και αντικομφορμιστικός κοσμοπολιτισμός*

Ο φιλελεύθερος ηθικός κοσμοπολιτισμός παρέχει ένα modus vivendi με ηθική ισχύ, αλλά χωρίς περιεχόμενο, για έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από πληθώρα ηθικών οραμάτων. Εξασφαλίζει δε έναν χώρο όπου τα μέλη εκάστης ηθικής κοινότητας (π.χ. οι χριστιανοί) ζουν όπως επιθυμούν, συμβιώνουν ειρηνικά με τις άλλες κοινότητες και επιδιώκουν τους σκοπούς τους χωρίς προσφυγή στη βία (π.χ. οι χριστιανοί αγωνίζονται για τη σωτηρία τους). 

Woke, η Τελευταία Δυτική Ιδεολογία: Από τον Διαφωτισμό τών φώτων, στη Νύχτα

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Πώς τα πάει η ιδεολογία του Woke στην εποχή Τραμπ στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο, και στη χώρα μας στην εποχή Meloni;

 Αν το καλοσκεφτείτε, ο κανόνας του Woke είναι η τελευταία παγκόσμια ιδεολογία στη διεθνή σκηνή. Τα υπόλοιπα είναι στα χέρια της τεχνολογίας. Η κουλτούρα MAGA, που τώρα διχάζεται για τις παρεμβατικές επιλογές του Τραμπ, δεν διαπερνά τη δημόσια νοοτροπία και δεν έχει ριζώσει αλλού στη Δύση, παρά μόνο φευγαλέα. Δεν υπάρχει κουλτούρα που να αντιτίθεται στην ιδεολογία του Woke με την ίδια διάχυτη δύναμη και που να ενσαρκώνει τα χαρακτηριστικά μιας κουλτούρας παράδοσης, ριζών και ταυτοτήτων, συντηρητικών αρχών· μιας κουλτούρας που επιδιώκει να διατηρήσει και να διαφυλάξει αρχές, κόσμους, έθιμα και κοινή λογική, και την οποία, σε συμμετρία με το Woke, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως Σώζω. Το ρήμα «σώζω» είναι το κλειδί για το συντηρητικό σύμπαν.

Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι ένας από τους κύριους λόγους για τη νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ (και εν μέρει για τη νίκη τής Μελόνι στην Ιταλία) ήταν ακριβώς η εξέγερση ενάντια στην πολιτιστική ηγεμονία της αφύπνισης. Είχε γίνει ασφυκτική, αφόρητη, ειδικά στις ΗΠΑ. Γεννημένη από τον αντιρατσισμό και τήν αντιαποικιοκρατία, η ιδεολογία της αφύπνισης έχει γίνει, όπως είναι γνωστό, ο τόπος συνάντησης του φεμινισμού και της αντιαρρενωπότητας, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και των πολιτικών δικαιωμάτων, της ακύρωσης της κουλτούρας και της πολιτικής ορθότητας, συμπεριλαμβανομένου του πασιφισμού και του αντιφασισμού.

Επιφανειακά, η ιδεολογία της αφύπνισης είναι αντιδυτική, ο ιδανικός εχθρός της είναι ο λευκός, ετεροφυλόφιλος, δυτικός άνδρας με την ιστορία και τις παραδόσεις του. Αλλά στην προέλευσή της, η κατήχηση της αφύπνισης είναι μια καθαρά δυτική παθολογία, ένα αποκλίνον προϊόν του δυτικού πνεύματος και μια μεταστροφή του προοδευτικού και επαναστατικού πνεύματος που κατοικεί στη Δύση σε ένα φιλελεύθερο και ριζοσπαστικό πνεύμα. Ποια είναι η διαφορά;

«Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί;

Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ; Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού.

Σαββατο 15 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ, είναι και κάποιες απορίες - ερωτήματα στον εκφερόμενο δημόσιο λόγο που χρήζουν διευκρινιστικών απαντήσεων: «Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί; Πρόκειται περί ενός ορισμού μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανύπαρκτου στο πολιτικό λεξιλόγιο. Άγνωστου στην καθημερινή ειδησεογραφία και αρθρογραφία.

- Τι εννοεί και τι προσδιορίζει, άραγε, ο όρος «Κοινωνία των Πολιτών»;


- Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ;

Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού. Έλεγαν, επί παραδείγματι, κατά καιρούς την τελευταία διετία πλείστα δημοσιεύματα ότι:

- Η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γρ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Κολομβιανή διπλωμάτις Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, δήλωνε πως: «Η Κοινωνία των Πολιτών θέλει να προχωρήσει η διαδικασία και οι ηγέτες πρέπει να την ακούσουν» (8.5.2024). Διευκρίνιζε, μάλιστα, πως υπονοούσε σαφώς ότι, κάτι άλλο θέλει η Κοινωνία των Πολιτών, διαφορετικό απ’ όσα η ίδια εντόπιζε από τις εκατέρωθεν συνομιλίες της στη Λευκωσία με τους «Δύο Ηγέτες», δηλαδή τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον επικεφαλής του κατοχικού ψευδοκράτους της Τουρκίας. Επέμενε δε η ίδια λέγοντας «ελπίζω ότι οι ηγέτες θα ακούσουν τον κόσμο, την Κοινωνία των Πολιτών και αυτή είναι ευθύνη των ηγετών»...

- Παρομοίως και αρθρογράφοι ορισμένων εφημερίδων διατείνονται επιμόνως ότι π.χ. «Η Κοινωνία των Πολιτών απαιτεί...» το άλφα ή το βήτα, «η Κοινωνία δεν συμβιβάζεται...» με το γάμα ή το δέλτα και ούτω καθ’ εξής. Μερικοί, μάλιστα, δείχνουν ν’ αναγορεύουν εαυτούς σε αυθεντικούς εκφραστές είτε της Κοινωνίας γενικώς είτε της «Κοινωνίας των Πολιτών» ειδικότερα. Σάμπως κι είναι η φωνή του συνόλου, όλων των πολιτών, ή κάτι παραπλήσιο της πλειονότητας. Μοιάζει αντίστοιχο άλλωστε της γνώριμης αυτοπεποίθησης των επικεφαλής Κομματαρχών, που ο καθένας τους αυτοπροσδιορίζεται ως ο γνήσιος «θεματοφύλαξ» των συμφερόντων, των προσδοκιών και της θέλησης της... Κοινωνίας, ασχέτως του ποσοστού των ψηφοφόρων που τον εκλέγουν.

Μαθήματα επιλεκτικής συμπερίληψης

Του Δημοσθένη Γκαβέα

Μέσα σε λίγες ημέρες, δύο διαφημίσεις μάς παρέδωσαν ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά διδακτικό μάθημα για τη νέα, επιλεκτική εκδοχή της «συμπερίληψης». Στην πρώτη, η γερμανικών συμφερόντων Lidl παρουσιάζει μια νέα εργαζόμενη, τη Μπεσκιατούλ Μουταχαρή, αν αποδίδουμε σωστά το όνομά της, η οποία φορά μαύρο χιτζάμπ και έναν μακρύ ισλαμικό χιτώνα που καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σώμα της.

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες συνάδελφοί της δυσκολεύονται, ή παρουσιάζονται να μη θέλουν πραγματικά, να προφέρουν το όνομά της. Ανταλλάσσουν βλέμματα, χαμογελούν αμήχανα και προτείνουν να τη φωνάζουν απλώς «Μπέκι». Εκείνη απαντά ότι, αν το πουν μία-δύο φορές, θα τους φανεί πιο εύκολο, αλλά τελικά υποχωρεί εμφανώς απογοητευμένη. Στο τελευταίο πλάνο τη βλέπουμε απομονωμένη σε κάποιο σημείο της αποθήκης, όταν την πλησιάζει μία Ελληνίδα συνάδελφος με σημειωματάριο και της ζητά να της συλλαβίσει το όνομά της. «Πού θα πάει, θα το μάθω», της λέει. Η Ελληνίδα κατάλαβε το λάθος της, εκπαιδεύτηκε και πέρασε επιτυχώς το μάθημα της νέας εταιρικής ηθικής.

Ας το ξεκαθαρίσουμε εξαρχής. Το ζήτημα δεν είναι η παρουσία μιας μουσουλμάνας εργαζόμενης σε μια διαφήμιση ούτε το δικαίωμά της να φορά τη μαντίλα. Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο στήνεται η αφήγηση. Η Μπεσκιατούλ και η ισλαμική ενδυμασία της παρουσιάζονται ως στοιχεία μιας ταυτότητας απολύτως αδιαπραγμάτευτης, απέναντι στην οποία ακόμη και η αμηχανία ή η δυσκολία στην προφορά ενός ξένου ονόματος ερμηνεύονται περίπου ως προκατάληψη. 

Οι Έλληνες εργαζόμενοι μετατρέπονται έτσι σε αρνητικό στερεότυπο. Αγενείς, καχύποπτοι, λίγο αμόρφωτοι και στο όριο του ρατσισμού, άνθρωποι που χρειάζονται κάποιον να τους μάθει πώς να κοιτούν, πώς να μιλούν και πώς να συμπεριφέρονται.

Δάσκαλοι

Martino Mora - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά παίζει κεντρικό ρόλο όχι μόνο στη μετάδοση της γνώσης (δηλαδή, στον επίσημο ρόλο του), αλλά και στη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παράγει και μεταδίδει όχι μόνο αντικειμενική γνώση, αλλά πάνω απ' όλα ιδεολογική, υποκειμενική και εντελώς αμφισβητήσιμη, συχνά ακόμη και οργουελιανή, γνώση, που παρουσιάζεται ως οριστικές αλήθειες, οι οποίες εξυπηρετούν το σύστημα για να διαιωνίσει τον εαυτό του. Μια ενιαία γραμμή σκέψης, εν ολίγοις.

Και ενώ τα ιταλικά σχολεία, με το πρόσχημα της «ένταξης», υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τα ποιοτικά τους πρότυπα στη μετάδοση της καθαρής γνώσης, αντίθετα παίζουν έναν ολοένα και πιο έντονο ρόλο, με την εισβολή παράφρονων «σχεδίων», στην ιδεολογική κατήχηση των νέων.
Αυτή η κατήχηση, για να το θέσω απλά, αντιστοιχεί στην άκριτη μετάδοση αριστερών φιλελεύθερων αξιών, σε μεγάλο βαθμό αγγλοσφαιρικής προέλευσης.

Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, είναι η πολιτικά ορθή ιδεολογία του Ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι ουσιαστικά ένα πιστό αντίγραφο του αμερικανικού.
Ο Αντόνιο Γκράμσι έδωσε τραγικά τη θέση του, πριν από πολύ καιρό, στον Βάλτερ Βελτρόνι και τέλος στη Μικέλα Μούρτζια.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Άγνοια και Μύθοι για τη Λευκή Πατριαρχία: Ένα Μάθημα από την Οδύσσεια

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Νταμίκο

Η ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη στη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια —δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Όμηρος την αποκαλεί «λευκώλενο», ένα επίθετο που σήμερα θα προκαλούσε την οργή των πολιτικά ορθών αστυνομικών— υποστήριξε την κυρίαρχη ιδεολογία, απλώς για να δώσει στην ταινία μια πολιτική χροιά. Αποφάσισε να ισχυριστεί ότι ο Όμηρος έδωσε πολύ λίγο χώρο στις γυναίκες.
Τώρα, δεν με ενδιαφέρει πραγματικά να μπω στη διαμάχη. Αλλά η χρήση αυτής της δήλωσης, η οποία αποκαλύπτει μόνο την χονδροειδή και περήφανη άγνοια του συγγραφέα της —και κοινή σε έναν ολόκληρο πολιτισμικό χώρο που συγχέει τη μαχητικότητα με τη γνώση— μπορεί να είναι χρήσιμη στην κατάρριψη ορισμένων μύθων. Συγκεκριμένα, αυτόν μιας Δύσης αιώνια θύμα μιας cis-ετεροφυλόφιλης λευκής πατριαρχίας, καταπιεστικής εξ ορισμού και ανίκανης, σε όλες τις χιλιετίες ιστορίας της, να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανδρική κυριαρχία.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια διαδραματίζονται γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ. και απεικονίζουν μια αρχαϊκή Ελλάδα. Τα κείμενα, στην τρέχουσα μορφή τους, συντέθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα του τυράννου Πεισίστρατου. Επομένως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί ακριβώς να συγκριθεί με το κίνημα του 1968 και το κλίμα υπερηφάνειας που επικρατούσε. Είναι ένας κόσμος πολεμιστών, βασιλείων, δουλείας, ανθρωποθυσιών και εκδίκησης. Η τοποθέτηση σε ένα πλαίσιο δεν σημαίνει δικαιολόγηση: σημαίνει ότι δεν κρίνουμε το παρελθόν με τα εργαλεία του παρόντος, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε.

Ωστόσο, κοιτάζοντας τα κείμενα, παρατηρούμε κάτι εκπληκτικό.
Σίγουρα, στην Ιλιάδα, η οποία μιλάει για τον πόλεμο, ο ανδρικός ρόλος είναι εξαιρετικά κυρίαρχος. Ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση στον αρχαίο κόσμο και οι γυναίκες εμφανίζονται ως λάφυρα, ως μέλλουσες μητέρες, ως χήρες. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι γυναικείες μορφές έχουν βάθος και αυτονομία. Η Κασσάνδρα, η προφήτισσα που καταράστηκε από τον Απόλλωνα, της οποίας την προφητική κραυγή κανείς δεν πιστεύει: δεν είναι παθητικό θύμα, αλλά μια βασανισμένη συνείδηση ​​που βλέπει αυτό που δεν βλέπουν οι ήρωες. Η Εκάβη, η βασίλισσα της Τροίας, της οποίας η απελπισία για τον θάνατο του Πολύδωρου και του Έκτορα συγκαταλέγεται στις πιο οδυνηρές σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Κλυταιμνήστρα, η οποία σκοτώνει η ίδια τον Αγαμέμνονα και την Κασσάνδρα, και η οποία στις Χοηφόρες του Αισχύλου γίνεται το αρχέτυπο της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια στην ανδρική καταπίεση - δεν είναι ηρωίδα, αλλά ούτε καν σκιά. Είναι ένας χαρακτήρας, με επιθυμίες, δυσαρέσκειες και στρατηγικές.

«Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Δικαιώματα, ελευθερίες και όρια του Κράτους

 

 «Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.»

Όταν οι ατομικές διεκδικήσεις κινδυνεύουν να μετατραπούν σε συλλογικές διεκδικήσεις.

από τον Adriano Segatori

Ξεκινώντας από τις αντιπαραθέσεις που πυροδότησε η Gay Pride, ο Adriano Segatori αναλογίζεται την πραγματική έννοια του νόμου και τα όρια που χωρίζουν τη νόμιμη προστασία των ατομικών ελευθεριών από τη μετατροπή τους σε απαιτήσεις που αφορούν ολόκληρη την κοινότητα. Αυτή η ανάλυση οδηγεί στην καρδιά της πολιτικής φιλοσοφίας, αμφισβητώντας τον ρόλο του κράτους, τα όρια της ατομικής αυτονομίας και την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων, καθηκόντων και κοινού καλού. (NR)

Το καρναβάλι της Gay Pride έφερε στο φως πιο πιεστικά από το συνηθισμένο το ζήτημα των δικαιωμάτων και, μαζί με αυτό, τα όρια της διεκδίκησής τους και τους περιορισμούς της ικανοποίησής τους.

Από νομική άποψη, «νόμος είναι το σύνολο των νομικών κανόνων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μέσα σε μια κοινωνία, θεσπίζοντας κανόνες, υποχρεώσεις και κυρώσεις για να διασφαλίσουν την ειρηνική συνύπαρξη ». Πέρα από την αντικειμενική πτυχή, υπάρχει επίσης μια ατομική, ιδιωτική προσδοκία, όπως το δικαίωμα άσκησης της προσωπικής ελευθερίας.
Τα ερωτήματα, σε αυτό το σημείο, είναι πολλά: ποιο είναι το όριο της ελευθερίας κάποιου; Ποια είναι τα όρια εντός των οποίων μπορεί να ασκήσει κανείς αποκλειστική αυτονομία; Μπορεί ή θα έπρεπε το κράτος να βαθμονομεί, να επιλέγει, και ίσως ακόμη και να επικυρώνει αιτήματα και παραστάσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τις απόψεις της πλειοψηφίας και τις διατάξεις των κωδίκων;

Εδώ εισερχόμαστε συγκεκριμένα στο τέλεια οριοθετημένο βασίλειο της πολιτικής φιλοσοφίας ή, ακόμα καλύτερα, σε αυτό που συγκεκριμένα εννοείται με την έννοια του Κράτους.

Το να έχεις παιδιά είναι ακροδεξιό

Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση.

Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική.

Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: ​​αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις.

Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.

Δεν μπορείς να τα έχεις όλα : και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη

Οι αντιφάσεις του παρόντος

«Δεν μπορείς να έχεις και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη»

Μεταξύ διακηρυγμένων ελευθεριών και απορριπτόμενων συνεπειών: μια σκέψη πάνω στις ασυνέπειες της σύγχρονης κουλτούρας.

του Todd Hayen

Ξεκινώντας από μια παλιά λαϊκή παροιμία, ο Τοντ Χέινεν εξερευνά μία από τις πιο εμφανείς αντιφάσεις της εποχής μας: την αξίωση να απολαμβάνει κανείς δικαιώματα, οφέλη και ελευθερίες χωρίς να αποδέχεται το κόστος και τις συνέπειές τους. Μέσα από τη συζήτηση με μια ακραία φιλελεύθερη συνομιλήτριά του και μέσω μιας κριτικής στις πολιτισμικές μεταβολές των τελευταίων δεκαετιών, ο συγγραφέας διερωτάται για τη σημερινή σημασία όρων όπως «φιλελεύθερος» και για τα παράδοξα μιας κοινωνίας που φαίνεται να θέλει να συμβιβάσει ασύμβατες επιθυμίες, χωρίς να παραιτείται από τίποτε. (Σ.τ.Σ.)

Όταν ήμουν παιδί, άκουγα συχνά αυτή τη φράση από τους ενήλικες γύρω μου. Για μένα σήμαινε ουσιαστικά ότι δεν μπορείς να αποκτήσεις κάτι που επιθυμείς χωρίς να αποδεχθείς τις συνέπειές του.
Επισήμως, πρόκειται για μια κοινή παροιμία που σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να απολαμβάνει ταυτόχρονα δύο αμοιβαία αποκλειόμενα πλεονεκτήματα ή επιλογές: πρέπει να επιλέξει το ένα ή το άλλο.
Η επίσημη αυτή ερμηνεία δεν ταιριάζει στο πλαίσιο του παρόντος άρθρου με την ίδια σαφήνεια που ταιριάζει η παιδική μου αντίληψη. Σε λίγο θα καταλάβετε τι εννοώ.

Διπλά πρότυπα

Andrea Zhok - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεν κατηγορώ τους von der Leyen, τους Merze, τους Macron, τους Kallas, τους Tajani. Άλλωστε, η υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και σταθμά, τα ψέματά τους εξηγούνται εύκολα: πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτούς που τους έβαλαν εκεί (που δεν είναι το εκλογικό σώμα).
Κατηγορώ εκείνους - πολίτες, ψηφοφόρους, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης - που τροφοδοτούν με θέρμη την υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και τα ψέματά τους, χωρίς κανένα λόγο.

Όταν βλέπω εικόνες της Τεχεράνης ή της Βηρυτού αυτές τις μέρες, όταν βλέπω τη γειτονιά Νταχίχ στη νότια Βηρυτό να ισοπεδώνεται από ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη, με 80 παιδιά νεκρά (στοιχεία της UNICEF), όταν βλέπω το σχολείο στο Μινάμπ να καταστρέφεται από αμερικανικό τόμαχουακ με 168 κορίτσια μέσα, όταν βλέπω τον ουρανό της Τεχεράνης γεμάτο με ένα αποκαλυπτικό σύννεφο που παράγεται από τον βομβαρδισμό των αποθηκών πετρελαίου, το οποίο μετατρέπεται σε όξινη βροχή (ξηραίνει τα πάντα στο πέρασμά του και μεταναστεύει προς το Ουζμπεκιστάν), όταν βλέπω τις μονάδες αφαλάτωσης να χτυπιούνται και 700.000 Ιρανούς πολίτες να μετατρέπονται σε άστεγους πρόσφυγες, όταν βλέπω όλη αυτή την ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή, που προκλήθηκε από μια μονομερή επιθετικότητα των «συμμάχων μας», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ένα πράγμα:

• Αλλά πού πήγαν όλες οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαιτούν εκδίκηση από τον ουρανό για την υπερβολική χρήση της θανατικής ποινής στο Ιράν;

• Πού πήγαν όλοι αυτοί οι τρομακτικοί ακτιβιστές για το κλίμα, αυτοί που παραμόρφωσαν μουσεία για να διαμαρτυρηθούν για τις εκπομπές ρύπων και το ντίζελ του Euro 5 Panda;

Μετανάστευση και δικαιωματισμός: Οι δύο όψεις της εκμετάλλευσης

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ

Πόση σημασία έχει το γεγονός ότι 7.000 μετανάστες κατέκλυσαν ένα νησί 6.000 κατοίκων, την ιταλική Λαμπεντούζα, μέσα σε 36 ώρες;

Πελώρια. Κι αυτό επειδή δείχνει την ισχύ και το εύρος των οργανωτικών δυνατοτήτων που διαθέτουν πλέον τα δίκτυα των διακινητών. Τα έργα και τις ημέρες τους στα μεξικανομερικανικά σύνορα, περιέγραψε πρόσφατα ο Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Νεώτερος. Οι εγκέφαλοι των δικτύων στήνουν καραβάνια που διασχίζουν ολόκληρες ηπείρους, εν προκειμένω από την υποσαχάρια Αφρική ώς τη Μεσόγειο, φτιάχνουν στολίσκους κανονικούς με εκατοντάδες βάρκες, και συντονίζονται τόσο καλά ώστε να αιφνιδιάζουν εντελώς τις λιμενικές αρχές μιας μεγάλης χώρας όπως η Ιταλία.

Η ταρίφα φτάνει τα 10.000 δολλάρια το κεφάλι, ποσό εξαιρετικά υψηλό, οι άνθρωποι κάποτε πουλούν ότι έχουν και δεν έχουν για να την πληρώσουν, ολόκληρη η οικογένειά τους επενδύει σ’ αυτό με την ελπίδα να τους ακολουθήσει αργότερα στη Γη της Επαγγελίας. (Ότι μεταναστεύουν οι εντελώς απόκληροι και οι απελπισμένοι είναι μια σύγχυση από την οποία ο δυτικός ανθρωπιστικός συναισθηματισμός δεν μπορεί να απαλλαγεί. Τους Σύρους πρόσφυγες, λ.χ., θα τους βρει κανείς συνήθως καθηλωμένους στα γιγαντιαία στρατόπεδα της Τουρκίας ή του Λιβάνου – και σπανίως Ευρωπαίος δικαιωματιστής να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς. Νέος άντρας, ηλικίας ώς 35 ετών συνήθως, από οικογένεια σε ανάγκη αλλά όχι εντελώς άπορη, με γνωστούς και συγγενείς ήδη στη χώρα υποδοχής: όποιος ξέρει την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης, όποιος έχει έστω διαβάσει τον Αντρέα Κορδοπάτη του Βαλτινού, αναγνωρίζει το κοινωνικό προφίλ του μέσου μετανάστη.)

Όμως υπάρχουν και ανυπολόγιστα παράπλευρα κέρδη. Στις ΗΠΑ, οι διακινητές μεταφέρουν μαζί με τους μετανάστες ναρκωτικά, η εμπορία οργάνων και λευκής σαρκός ανθεί. Όσοι κάνουν το λάθος να αποπειραθούν να ταξιδέψουν μαζί με την οικογένειά τους, κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να τους αρπάξουν τις κόρες ή τα αγόρια τους. Οι γυναίκες καθ’ οδόν βιάζονται κατά σύστημα. Στα αμερικανικά σύνορα υπάρχει, όπως καταγγέλλει ο Κέννεντυ, ένα δέντρο «αφιερωμένο» σ’ αυτό, που το λένε το Δέντρο των Βιασμών. Οι λεγόμενοι «ασυνόδευτοι ανήλικοι», όταν δεν πρόκειται για ενηλίκους που επικαλούνται απλώς ανηλικότητα για να τύχουν καλύτερης υποδοχής, μόλις περάσουν τα σύνορα εξαφανίζονται τάχιστα από τα Κέντρα «Προστασίας» όπου κρατούνται. Τα παιδιά που πνίγονται ή πεθαίνουν στον δρόμο, όπως το πεντάχρονο προχθές στη Λαμπεντούζα, είναι για τους διακινητές photo-op: με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και συγκινούν την κοινή γνώμη για να εξωραΐσουν το επιτήδευμά τους, και ανεβάζουν τις ταρίφες… Συχνά είναι οι ίδιοι που βυθίζουν τις βάρκες άλλωστε, για να μην προλάβει να τους απωθήσει η ακτοφυλακή και για να αναγκαστεί να τους περιμαζέψει.

Ο ετήσιος τζίρος της μπίζνας των διακινητών είναι κατά μια εκτίμηση, νομίζω χαμηλή, 7 δισ. δολλάρια. Μία μόνο τουρκική «επιχείρηση» αναφέρθηκε ότι τζιράρησε το 2014 πάνω από 7 εκ. ευρώ σε ένα τετράμηνο. Προσθέστε σ’ αυτά, και τα (πολλαπλάσια) δημόσια εθνικά και διεθνή κονδύλια που διατίθενται για τα Κέντρα Υποδοχής, τα κοινωνικά επιδόματα, την αρωγή όλων αυτών των ανθρώπων, και θα δείτε ότι μιλάμε στην ουσία για έναν κλάδο κανονικό της οικονομίας, με δεκάδες χιλιάδες απασχολούμενους, με πρώτους απ’ όλους τα στελέχη των ειδικευόμενων στο είδος ΜΚΟ.

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

 

Είναι εντυπωσιακό που όλοι μαζί, από την ΝΔ έως την Νέα Αριστερά θυμήθηκαν το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα, ενώ μόλις 5 χρόνια πριν είχαν ταχθεί υπέρ της «Υποχρεωτικότητας» των εμβολίων στηρίζοντας ένα παγκόσμιο πραξικόπημα που έγινε από τεράστιους πολυεθνικούς και διεθνικούς οργανισμούς και ισχυρά κράτη ενάντια σε μεγάλους πληθυσμούς (κι όχι μειοψηφίες). Το επίσημο κράτος μιλούσε για «ψεκασμένους», απαγόρευε και καταργούσε το δημόσιο χώρο, στραγγάλιζε κάθε διαφορετική επιστημονική άποψη. Και όλοι οι αρχηγοί κομμάτων έσπευδαν να φωτογραφηθούν όταν εμβολιάζονταν. Να τα ξεχάσουμε όλα;


Όλοι οι λάτρεις της woke κουλτούρας στην ουσία συμπορεύονταν με τα πιο ακραία και σκοταδιστικά σχέδια υπέρβασης όλων των ορίων και κάθε ορίου, σε ένα πλαίσιο μιας νέου τύπου ευγονικής και γενετικής που στο όνομα του «αυτοπροσδιορισμού» προχωρούσε σε απίστευτα πειράματα και σκευάσματα με μοναδικό στόχο το ιλιγγιώδες κυνηγητό κέρδους και την γενικευμένη αλλοτρίωση των πολιτών – άβαταρ. Γι αυτούς τους «προγραμματιστές του μέλλοντος» δεν υπάρχει καμία ηθική, καμία βιοηθική.

Δεν ξεχνώ τον σκοταδισμό, την ακροδεξιά, τον Τραμπ και τόσα άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η επίθεση ενάντια στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών πού αποσκοπεί; Που αποσκοπεί η συγχορδία όλων των συστημικών κομμάτων και των ΜΜΕ; Τι θέλουν να εμποδίσουν και τι να ανακόψουν;

Τέλος να θυμίσω μια πάγια παλιά θέση του φεμινιστικού κινήματος «Η άμβλωση δεν είναι αντισύλληψη» με όλες της τις προεκτάσεις που έχει αυτή η θέση. Όπως να θυμίσω ότι υπάρχουν τρεις μεγάλες ταυτότητες που θέλουν να καταργήσουν: την εθνική, την ταξική και την γυναικεία ταυτότητα. Κι εδώ αρχίζουν τα πραγματικά μεγάλα πολιτικά, γεωπολιτικά και σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Τραμπ, ακροδεξιοί, φασίστες, νεοφασίστες αλλά και παγκοσμιοποιητές, ακραίοι «δικαιωματιστές» μπορεί να συμπορεύονται. Λέω μπορεί, δεν είμαι απόλυτος…

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ...

Κώστας Κουτσουρέλης

Έγραφα χθες ότι η ιδέα πως υπάρχουν δικαιώματα απαρασάλευτα, τα οποία ούτε η κυρίαρχη απόφαση της πλειοψηφίας δεν μπορεί να καταργήσει (!), είναι εντελώς μεταφυσική. Διαψεύδεται πανηγυρικά σε κάθε σχεδόν σελίδα της ιστορίας. Και λυπάμαι που βλέπω νομοδιδασκάλους που ιδιαιτέρως εκτιμώ, με αφορμή τη συζήτηση για τις αμβλώσεις, να την επαναλαμβάνουν ως συνταγματικό, τρόπον τινά, θέσφατο.

 
Δεν είναι τίποτε τέτοιο. Η ανιστορική, εξωπραγματική αυτή αντίληψη εμπεδώθηκε και στους νομικούς μας κύκλους πρωτίστως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η πίστη ότι ο δυτικός φιλελευθερισμός είναι η τελευταία λέξη της ιστορίας, το ποθητό πέρας κάθε κοινωνικής εξέλιξης, οδήγησε και στην ανατίμηση της φιλελεύθερης διδασκαλίας περί δικαιώματων. Αυτά τα τελευταία έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως συμβατικές εγγυήσεις, ως συμφωνημένες δεσμεύσεις του κράτους προς τα άτομα, όπως πράγματι είναι, και έγιναν "ιδέες", καντιανού τύπου κατηγορικές επιταγές ή αρχές ενός φυσικού τάχα δικαίου.

 
Είχαμε δηλαδή μια ραγδαία οπισθοδρόμηση από την ρεαλιστική κοσμοαντίληψη του νομικού θετικισμού (pacta sunt servanda, οι συνθήκες, δηλαδή οι εκάστοτε θετοί από την πολιτική εξουσία κανόνες, πρέπει να τηρούνται) στη νομική θεολογία, στην δοξασία ότι υπάρχουν "άνωθεν" και δοσμένοι κανόνες, τηρητέοι και ισχύοντες πέραν και ερήμην της πολιτικής βούλησης κυβερνώντων και κυβερνωμένων!

Δεν θα υπεισέλθω εδώ στο (μέγα) ζήτημα, τι πολιτικό καπνό φουμάρει αυτή η φιλελεύθερη νομική θεολογία, τίνων τα συμφέροντα δηλαδή εντέλει εξυπηρετεί. Ότι πρόκειται για ιδεολογία καθαρά ολιγαρχική, πιστεύω πάντως ότι φαίνεται αρκούντως από τις εξακτινώσεις της στο πεδίο των οικονομικών και εργασιακών σχέσεων. Αλλά και από το ποιόν και ποσόν της κύριας μάζας των υποστηρικτών της.

 
Προσωπικά πιστεύω ότι ζήτημα αμβλώσεων αυτή τη στιγμή δεν τίθεται. Η στάση της πλειοψηφίας υπέρ της διατήρησης του παρόντος καθεστώτος είναι δεδομένη. Το να αξιώνουν όμως μερικοί να θέσουν υπό απαγόρευση και τη διαβούλευση πάνω στο θέμα, τον πολιτικό και νομικό στοχασμό δηλαδή, το θεωρώ απόπειρα φίμωσης του αντίπαλου λόγου, πράξη αντιδημοκρατική.

«Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος …..»

Από Βασίλη Στοϊλόπουλο

Χθες, ήταν αρκετή μια αποστροφή ΛΙΓΩΝ μόνο λέξεων από την (καθεστωτικά) υποβολιμαία συνέντευξη της κας Καρυστιανού για να φτιαχτεί στο άψε-σβήσε μια πολύχρωμη «παντιέρα δικαιωματισμού» που περιφέρεται πλέον με οχλοβοή από συγκεκριμένα κέντρα νομής εξουσίας και τα ποικίλα φερέφωνά τους.

Είπε, η κα Καρυστιανού : Να τεθεί σε διαβούλευση το θέμα των αμβλώσεων. Κι αμέσως ξέσπασε συντονισμένα ο ορυμαγδός της στιγματικής συνθηματολογίας. Σαν να μην υπάρχουν πλέον άλλα θέματα σε αυτή τη χώρα (*).

Τι είπε όμως (ακόμη) η κα Καρυστιανού ;

• Οι αμβλώσεις δεν πρέπει ν΄ αντιμετωπίζονται με απλουστευτικά -μανιχαϊστικά σχήματα γιατί εκτός των ατομικών δικαιωμάτων αγγίζουν και άλλα θεμελιώδη ζητήματα, όπως είναι η προστασία της «αγέννητης ζωής», η ηθική κ.α.

• Η ελεύθερη βούληση της γυναίκας είναι απολύτως σεβαστή, μια γυναίκα μπορεί και πρέπει να αποφασίζει για το σώμα της, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι, αναφορικά με τις αμβλώσεις, πρόκειται για αναντίρρητο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Η ίδια αποδέχεται την νομιμότητα των αμβλώσεων σημειώνοντας ότι η παρέμβασή της αφορά αποκλειστικά τη συζήτηση για αξίες της κοινωνίας και όχι κάποιες νομικές αμφισβητήσεις ή ακόμη και νομικές ανατροπές.

• Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η δημόσια διαβούλευση είναι πιο δημοκρατική από την επιβολή απόλυτων θέσεων. Και «ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει», στο πλαίσιο ενός ανοιχτού, δημοκρατικού διαλόγου - για ένα ζήτημα δηλαδή που έχει πολλές προεκτάσεις, ακόμα και εθνικές (σημ. 300.000 εκτρώσεις γίνονται το χρόνο στην Ελλάδα, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ αναλογικά).

• «Ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα : Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά αφορά και τα δικαιώματα του εμβρύου», περιγράφοντας απλά ένα δικό της προσωπικό και επίσης επιστημονικό δίλημμα (περί «αγέννητης ζωής») που - ιδιαίτερα για θρησκευόμενους ανθρώπους, όπως είναι η κα Καρυστιανού, (και αυτοί είναι, όπως και να το κάνουμε, ακόμη η μεγάλη πλειοψηφία στην ακόμα ορθόδοξη Ελλάδα) - δεν επιδέχεται μανιχαϊστικές και εύκολες απαντήσεις.

Είναι η "κοινωνία του καψίματος"

Του Δημήτρη Γιαννάτου

Μια άλλη σκέψη για την αποτέφρωση, σύντομα, καθώς θα επακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο - Υ.Γ σε ατομικιστικό επίπεδο, εννοείται ας επιλέγει ο καθείς ότι θέλει (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πουν οι ...."σοφοί" δικαιωματιστές!!!)

Προσωπικά, σκέφτομαι το θέμα στο πλαίσιο της κοινωνικής φιλοσοφίας και οντολογίας, όταν φαίνεται ότι η καύση, αρχίζει να αυξάνεται, τελευταία και στην Ελλάδα.

[Η προτίμηση για καύση στις δυτικές κοινωνίες μπορεί να

διαβαστεί ως σύμπτωμα της κρίσης του δυτικού νεωτερικού και μετανεωτερικού παραδείγματος: Στη μετανεωτερικότητα: Το υποκείμενο είναι ναρκισσιστικό, αυτοεπιτηρούμενο,

ατομοκεντρικό (Byung-Chul Han).

Η συλλογική μνήμη αποδυναμώνεται, ενώ οι παραδοσιακοί κοινωνικοί δεσμοί χάνουν το βάρος τους. 

Ο θάνατος γίνεται ατομική υπόθεση, χωρίς κοινωνική ή εθνική

διάσταση: η καύση αντικατοπτρίζει σε συμβολικό επίπεδο, αυτή την πλήρη εξατομίκευση.

Η αποδαφικοποίηση και η εκκοσμίκευση οδηγούν σε μια εσωτερικευμένη βιοπολιτική: το άτομο γίνεται «διαχειριστής» του δικού του θανάτου και της μνήμης που αφήνει πίσω του, σκόνη στον αέρα. Μια μνήμη χωρίς χώρο, παρά μόνο στάχτη. Κατά την αρχαία οντολογία, το σώμα είναι ο χώρος που κατοικεί το Όν. Τώρα ο χώρος γίνεται ηθελημένα και τραυματικά, στάχτη. Παρανάλωμα, του πυρός. Αντανακλά τη μετανεωτερική κρίση του υποκειμένου: αποσύνδεση από το συλλογικό και από τον τόπο.

Δικαίωμα, ηθική και είναι – Μία αναφορά στην σκέψη του Χρήστου Γιανναρά

από Βασίλειος Χρ. Μπούτος

Ένα από τα οπωσδήποτε όχι επαρκώς αναγνωρισμένα έργα του αειμνήστου και διαπρεπούς σε διεθνή κλίμακα Καθηγητή Χρήστου Γιανναρά είναι το βιβλίο του, «Η απανθρωπία του δικαιώματος» (Εκδ. Δόμος, Αθήνα 1998).

Πιθανότατα δε να μην έτυχε της τιμής και προσοχής που θα τού έπρεπε, ακριβώς διότι ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του: κινούμενο στο πεδίο τόσο της Θεολογίας όσο και της Πολιτικής Φιλοσοφίας συνιστά μία σπουδή στην κεντρική στο δυτικό πολιτισμικό παράδειγμα έννοια του «δικαιώματος» τόσο ιδιοφυή, διεισδυτική και πρωτοποριακή, ώστε το μακρινό 1998, οπότε και εξεδόθη, να μην ήταν ίσως εξ αντικειμένου εφικτό να κατανοηθεί επαρκώς και σε ευρεία κλίμακα -αν δεν έδινε και λαβή να κατηγορηθεί από τους πολλούς για υπέρμετρη κινδυνολογία, ανεξέλεγκτο αρνητισμό και διάχυτο πεσιμισμό.

Σήμερα, όμως, 27 χρόνια μετά την έκδοσή του, με τον περίφημο «δικαιωματισμό», ως άψογα οργανωμένο ιδεοληπτικό μηχανισμό παραγωγής ενός νοήματος χωρίς νόημα έξω από τον ίδιο τον εαυτό, να επελαύνει κυριαρχικά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, να αρδεύει «από τα πάνω» και, συνεπώς, σχεδόν καταναγκαστικά κάθε όρο του κοινωνικού γεγονότος, καταδυναστεύοντάς το, και να αγωνίζεται ακατάπαυστα όσο και με κωμικοτραγική εμμονή να ανακαλύψει ή μάλλον να εφεύρει νέα, απολύτως καινοφανούς εμπνεύσεως, «δικαιώματα», στο πλαίσιο μίας απολύτως ρηξικέλευθης εκδοχής του ανθρωπίνου υποκειμένου, η επικαιρότητά του είναι απλώς εντυπωσιακή.

Πολύ περισσότερο, όμως, η εν λόγω πραγματεία επιτρέπει να κατανοηθεί σε βάθος το σχετικό φαινόμενο και συνακόλουθα να προβλεφθούν οι ιστορικώς πρωτόγνωροι κίνδυνοι που ελλοχεύουν σε επίπεδο όχι «απλώς» κοινωνικό αλλά καθαρώς πλέον ανθρωπολογικό.

Ευγ. Σαρηγιαννίδη : Μια ψυχολόγος για τα "νέα ευαγγελικά" στην Εθνική Πινακοθήκη

Γράφουν και ξαναγράφουν για τα νέα "ευαγγελικά" στην Εθνική Πινακοθήκη, εκεί φτάσαμε ως κοινωνία , βολικό για το σύστημα, τις εξουσίες, άγνωστους βουλευτές, καλλιτέχνες και νομικούς με στασίδι στη τηλεόραση, ομού μετά κάποιων άλλοτε "συνδικαλιστών" της αστυνομίας, αλλά και της ιατροδικαστικής που έχουν καταστεί "εθνικοί ειδικοί σχολιαστές" για "πάσα νόσον και μαλακίαν (με την αρχαία σημασία του όρου παρακαλώ πολύ την λογοκρισία του σουσουδισμού). 

Κι όμως επειδή το θέμα άγεται πλέον στην ψυχανάλυση, που είναι το νέο "εθνικό μας σπορ" στα όρια της "ενσυναίσθησης" μέχρι έμετου ενηλίκων (το έχουμε παραξεφτιλίσει με τον όρο για κάθε δράση") ο 98.4 σας παραπέμπει στο εξόχως εύστοχο στα βασικά του σημεία το σκεπτικό της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη , ψυχολόγου και επιστημονικής διευθύντριας του Δικτύου Psy-Counsellors, που έγραψε άρθρο με τίτλο “Το σκατό του καλλιτέχνη” μ ε αφορμή το επεισόδιο στην Εθνική Πινακοθήκη . Χωρίς άλλο σχόλιο η κ. Σαρηγιαννίδη απλά διαβάζει στη συχνότητα το άρθρο της . 

Ο θρησκόληπτος βάνδαλος και οι βλαχοκοσμοπολίτες βέβηλοι

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ - ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΟΥΤΣΟΥ/STR

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ

Η δημοκρατική κοινή γνώμη, θρησκευόμενη, σκεπτικιστική ή ομολογουμένως άθεη, δεν ενοχλήθηκε μόνο από την προσβολή στα ιερά σύμβολα της χριστιανικής πίστης από τα εκθέματα του κυρ-Χριστόφορου (;!) στην εθνική πινακοθήκη. Ενοχλήθηκε πολύ περισσότερο από την φανατική και κρατικά, επίσημα ενορχηστρωμένη σταυροφορία των νέων θρησκόληπτων της πολιτικής θρησκείας του δικαιωματισμού και της κουλτούρας της συμβολικής αποδόμησης.

Ενοχλήθηκε με άλλα λόγια από τα εχθροπαθή, ρατσιστικώς οικειόφοβα, μονομερώς χριστιανόφοβα, στερεότυπα της καθεστωτικής πολιτικής ορθότητας που προβάλλονται από τους δήθεν πεφωτισμένους “αντισκοταδιστές” του διαδικτύου και του τηλεοπτικού συρμού ως τα μόνα αποδεκτά, ιερά και απαραβίαστα αξιακά ορόσημα της απεριόριστης ατομικής ελευθερίας του “καθενός” να γελοιοποιεί και να εξευτελίζει τα εθνικά, τα θρησκευτικά, τα ηθικο-πολιτικά σύμβολα, μαζί με τις μαγευτικές, παρηγορητικές, μυστηριακές και παράλληλα ορθολογικές παραδόσεις που συνέχονται ιστορικά σε ένα βιωματικά αδιαίρετο σύνολο.

Άλλοτε βανδαλίζοντας χωρίς συνέπειες το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, άλλοτε βεβηλώνοντας, συνήθως χωρίς αντιδράσεις, τόσο τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, όσο και την αισθητική παράδοση που μας κληροδότησαν – όχι μόνο άριστοι λαϊκοί αγιογράφοι και ζωγράφοι, αλλά και πολλοί σκεπτικιστές – ενδεχομένως και άθεοι νεοέλληνες διανοούμενοι λογοτέχνες και ποιητές, η ελληνική κοινωνία, όπως και πολλές άλλες δυτικές κοινωνίες, δέχεται αναφανδόν μια συντονισμένη εσωτερική επίθεση, όχι μόνο από τα πολύμορφα σύγχρονα ιερατεία του δικαιωματισμού, αλλά και τους πολυπληθείς πλέον θρησκόληπτους πιστούς τους.

Ποστάρω, άρα υπάρχω;

Δευτέρα 03/02/2025

Άρθρο της Έλενας Μποτζιολή*

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συζήτηση για τα social media (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) είναι στο επίκεντρο με διάφορες αφορμές και τρόπους. Από τα υπαρκτά προβλήματα που εντοπίζονται σε νεότερες - και όχι μόνο - ηλικίες, δηλαδή «την κοινωνική αποστασιοποίηση, τον ανεπαρκή ύπνο, τον κατακερματισμό της προσοχής και τον εθισμό», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, μέχρι τις απαγορεύσεις του TikTok, τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο της «πληροφορίας» από τα μεγάλα τεχνολογικά μονοπώλια των ΗΠΑ, που προσωποποιούνται στον Elon Musk, στον Mark Zuckerberg κ.ά.

Στο παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθούμε με τον σχολιασμό αυτών των εξελίξεων, αν και έχουν συνολικότερο ενδιαφέρον στο πλαίσιο της περιόδου όξυνσης των αντιθέσεων και των πολέμων που διανύουμε.

Το βασικό, που έχει αξία να σημειώσουμε, είναι η αντίληψη, η οποία τα τελευταία χρόνια διεκδικεί να εδραιωθεί στις συνειδήσεις - κυρίως των νέων ανθρώπων - που θέλει τα social media αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.

 Κι αυτό γιατί, πέρα από το γνωστό φακέλωμα και την κατάργηση κάθε είδους ιδιωτικότητας που επιβάλλουν και απαιτούν, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι καλλιεργούν μία συγκεκριμένη στάση και ένα μοτίβο συμπεριφοράς, μία προκαθορισμένη και αποδεκτή επανάληψη ενός στερεότυπου αναρτήσεων, που καθορίζεται από το εκάστοτε μέσο και απαιτεί έναν μιμητισμό από τους χρήστες του, πράγμα το οποίο αντικειμενικά πολλαπλασιάζει τα προβληματικά χαρακτηριστικά που εξαρχής προωθεί...

Ο ναρκισσισμός και η αυτοπροβολή ως «τρόπος ζωής»

Η αποθέωση του «εγώ», η έκθεση της προσωπικής ζωής, η αυτοπροβολή, ο ναρκισσισμός και η εξύψωση του ατομισμού είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που κατακλύζουν τις οθόνες πίσω από τις στιλιζαρισμένες αναρτήσεις, τα viral βίντεο, τις δημοσιεύσεις των influencers και των άλλων χρηστών, που προσπαθούν να αντιγράψουν σε περιεχόμενο ό,τι γίνεται αρεστό και δημοφιλές.