Και όμως “ψήνεται” επιδιαιτησία για το Αιγαίο…

18/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι, με το υφιστάμενο πλαίσιο επαφών, η Άγκυρα αξιοποιεί τα “ήρεμα νερά” για την προώθηση των συμφερόντων της, χωρίς κανένα αντάλλαγμα υπέρ της Αθήνας.

Όσο και αν η διατήρηση καναλιών επικοινωνίας και οι μειωμένες αεροπορικές παραβιάσεις (αυξάνονται οι θαλάσσιες!) είναι στοιχεία ωφέλιμα για την ελληνική πλευρά, δεν μπορούν να συγκριθούν με όσα κερδίζει η τουρκική διπλωματία μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος 2023). Η Τουρκία αλώνει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία με αλλεπάλληλες διμερείς συμφωνίες, συντηρεί διαλλακτικό προσωπείο ενώπιον της Ουάσινγκτον και ακυρώνει κάθε ενεργειακό σχέδιο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μετά την κρίση της Κάσου (Ιούλιος του 2024) και την επ’ αόριστον αναστολή της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ.

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης του Great Sea Interconnector (του λεγόμενου “καλωδίου”) είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, είχαν αναθαρρήσει το καλοκαίρι του 2025 και υπόσχονταν “δράση επί του πεδίου”. Αιτία της αναλαμπής ήταν ότι ο Σταύρος Παπασταύρου είχε μεταφέρει πληροφορίες από Αμερικανό διπλωμάτη πως εσωτερική έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώριζε τα ελληνικά δίκαια ως προς τον GSI (“καλώδιο”). Οπότε εικαζόταν –αβάσιμα, όπως αποδεικνύεται– ότι, σε συνδυασμό με την ισραηλινή στήριξη, οι βυθομετρικές έρευνες για το καλώδιο θα μπορούσαν να προχωρήσουν, χωρίς τουρκική αντίδραση.

Είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα έχει απόλυτο δίκιο για την πόντιση του καλωδίου. Άλλωστε, δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε οποιονδήποτε βάσει του Διεθνούς Δικαίου να ποντίσει. Για παράδειγμα, η Κίνα διαθέτει τηλεπικοινωνιακό-κατασκοπευτικό καλώδιο, ακόμα και στα ανοιχτά της βάσης της Σούδας. Παραμένει, ωστόσο, εξαιρετικά αβέβαιο ότι οι εκμυστηρεύσεις του όποιου ξένου διπλωμάτη μπορούν να ανατρέψουν όσα παγιώθηκαν μετά την Κάσο. Ακόμα και αν τέτοια έκθεση όντως υπάρχει (και ο Αμερικανός διπλωμάτης δεν έλεγε στον Έλληνα υπουργό ό,τι ο δεύτερος αγωνιούσε να μεταφέρει στην Αθήνα), οι συχνοί φανφαρονισμοί “τύπου Παπασταύρου” προσφέρουν μόνον πρόσκαιρες εντυπώσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τις υπερβολές για την –κατά τα άλλα θετικότατη– εμπορική συμφωνία με τη Chevron που αρχικά προβλήθηκε σαν ιστορική αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Σαν να μη γνώριζε η κυβέρνηση ότι παρόμοιες αναγνωρίσεις γίνονται μόνον από κράτη και όχι από εταιρείες. Και ήταν αναμενόμενο, όπως συνέβη ταχύτερα όλων των εκτιμήσεων, ότι η Chevron θα προχωρούσε σε διάλογο συνεργασίας και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Σιωπή για την επιδιαιτησία

Η Ανατολική Μεσόγειος στη Γεωπολιτική Σκακιέρα των Μεγάλων Αναδιατάξεων

του Δημήτρη Τσαϊλά, 

Υποναυάρχου ε.α.

Διαχείριση Αποτροπής, Τουρκικός Αναθεωρητισμός και η Ελληνική Απάντηση

ΗΑνατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση στο κάδρο της γεωπολιτικής. Δεν συνιστούν πλέον περιφερειακά θέατρα διμερούς τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο τόξο συστημικής αναδιάταξης που εκτείνεται από την Ευρασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η περιοχή λειτουργεί πλέον ως κρίσιμος κόμβος διασταύρωσης ενεργειακών διαδρομών, στρατιωτικών προβολών ισχύος και ανταγωνιστικών γεωπολιτικών οραμάτων.

Σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας, η Τουρκία έχει παγιώσει τη θέση της ως αναθεωρητικός περιφερειακός δρών, αξιοποιώντας τα κενά ισχύος και τις μεταβαλλόμενες συμμαχικές ισορροπίες για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο ελιγμών. Η προσέγγισή της δεν εκδηλώνεται μέσω ευθύγραμμης κλιμάκωσης, αλλά μέσα από μια λογική ελεγχόμενης έντασης και βαθμονομημένων κινήσεων, ιδίως ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπου οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, η ναυτική παρουσία και η νομικο-πολιτική αμφισβήτηση συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο πίεσης.

Αντιθέτως, η Ελλάδα επιδιώκει τη διατήρηση μιας θαλάσσιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, εδράζοντας τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο, στη συμμαχική της ενσωμάτωση και στην ενίσχυση αξιόπιστης αποτρεπτικής ικανότητας. Η αποτροπή, στην ελληνική περίπτωση, δεν αποσκοπεί στην ανατροπή ισορροπιών, αλλά στη διατήρησή τους, λειτουργώντας ως μηχανισμός σταθερότητας και όχι ως εργαλείο αναθεώρησης.

Μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, καθίσταται σαφές ότι, παρά τη βελτίωση του τακτικού κλίματος, ο διαρθρωτικός ανταγωνισμός παραμένει αμετάβλητος. Τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν συνιστούν στρατηγική εξομάλυνση, αλλά μια διαχειριζόμενη ισορροπία. Πρόκειται για μια συνθήκη αποτρεπτικής σταθερότητας, η οποία εδράζεται στην αμοιβαία επίγνωση κόστους και όχι στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας και της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η σχετική συζήτηση δεν αφορά μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επηρεάζει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη ναυτική ισορροπία και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές ασκούν πίεση στη στρατηγική τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της περιφερειακής ενεργειακής και γεωπολιτικής εξίσωσης.

Μονομερής υποχώρηση της χώρας σε όλα τα μέτωπα

Της Μαρίας Δεναξά 

🔴Αν κάτι δεν μπορεί να πει κανείς για την ελληνική εξωτερική πολιτική το τελευταίο διάστημα, είναι ότι στερείται… θεάματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να μας χαρίσει μια ακόμη στιγμή «εθνικής υπερηφάνειας», με την υποδοχή του στην Τουρκία για την 6η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, που θύμιζε περισσότερο άφιξη τουρίστα από το TripAdvisor παρά επίσκεψη αρχηγού κράτους.

🔴Και μετά, εκείνη η περίφημη σκηνή που από την Πέμπτη κάνει τον γύρο του διαδικτύου κι έδωσε στα κοινωνικά δίκτυα τροφή για ατελείωτο γλέντι. Η μύξα και το χαρτομάντηλο. Μπροστά στις κάμερες, μπροστά στον Ερντογάν, μπροστά σε Έλληνες και Τούρκους… ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να σκουπίσει, με εντελώς άγαρμπο κι άκομψο τρόπο, τη μύτη του και, στη συνέχεια, σε μια αναλαμπή της πραγματικότητας, φαίνεται να κρύβει διακριτικά το χαρτομάντηλο με τη ρινική βλέννα στον επίσημο φάκελο ή στις σελίδες με τις συμφωνίες.

🔴 Σε μια εποχή που η δημόσια ταπείνωση γίνεται viral περιεχόμενο με βίντεο ή memes, ο Μητσοτάκης κατάφερε, για άλλη μια φορά, να γίνει πρωταγωνιστής της εθνικής μας κατάντιας, που θα ζήλευε ακόμη και η πιο επιτυχημένη ομάδα πολιτικής σάτιρας.

🔴 Το ντροπιαστικό στιγμιότυπο έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες views (θεάσεις) στις διάφορες πλατφόρμες και σχόλια όπως «μηδέν σεβασμός» ή «η συμφωνία υπογράφηκε, αλλά εξακολουθείς να είσαι σκουπίδι», με χρήστες από την Τουρκία να μιλούν για χλευασμό προς τον Ερντογάν και Έλληνες να μονολογούν πως «δεν πάει άλλο»!

🔴 Πέρα από το «διαδικτυακό γλέντι», η υπόθεση αποκαλύπτει και τα βαθύτερα προβλήματα της διπλωματίας μας. Η συνάντηση, που διήρκησε περίπου 1,5 ώρα, με αρχικό τετ-α-τετ και στη συνέχεια τη Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου, κατέληξε σε επτά συμφωνίες και δηλώσεις για συνεργασία σε θέματα πολιτισμού, έρευνας, μέχρι προετοιμασίας για σεισμούς και διασύνδεση με ferry μεταξύ Θεσσαλονίκης και Σμύρνης.

🔴 Ωστόσο, πίσω από τις χειραψίες, οι δύο ηγέτες παραδέχτηκαν ότι διαφωνούν σε όλα τα «ζητήματα-αγκάθια»: Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, μειονότητες, casus belli. Ο Μητσοτάκης επέμεινε στα «ήρεμα νερά», στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ως μοναδική λύση, ενώ ο Ερντογάν μίλησε για «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη και ότι τα ζητήματα δεν λύνονται μόνο με διεθνές δίκαιο. 

NAVTEX διαρκείας: ο σιωπηλός καρκίνος του 25ου μεσημβρινού: Ο κίνδυνος ψηφιακής και διοικητικής προσάρτησης του Αιγαίου μέσω της διοικητικής γκριζοποίησης.

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ενότητα 1: Εισαγωγή και περιγραφή των τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Τουρκία εξέδωσε για πρώτη φορά δύο NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης, σηματοδοτώντας μια κλιμάκωση στην υβριδική στρατηγική της στο Αιγαίο. Η πρώτη NAVTEX αφορά ερευνητικές δραστηριότητες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, απαιτώντας συντονισμό με τουρκικές αρχές για σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις και υποθαλάσσια καλώδια.

 Η δεύτερη εστιάζει στην αποστρατικοποίηση 23 ελληνικών νησιών (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Δωδεκάνησα), χαρακτηρίζοντάς τις στρατιωτικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες για τη ναυσιπλοΐα και παραβιάσεις διεθνών συνθηκών.

 Αυτή η κίνηση είναι πρωτοφανής, καθώς παραδοσιακά οι NAVTEX εκδίδονταν για συγκεκριμένα γεγονότα με περιορισμένη διάρκεια, ενώ τώρα αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, λειτουργώντας ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων.

Από γεωπολιτικής σκοπιάς, αυτή η τακτική εντάσσεται στο πλαίσιο του "gray zone warfare" – μιας στρατηγικής που αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση, αλλά υπονομεύει σταδιακά την κυριαρχία του αντιπάλου μέσω νομικών, οικονομικών και ψυχολογικών μέσων. Παρόμοια με τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα χρησιμοποιεί "nine-dash line" και τεχνητά νησιά για να διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία εφαρμόζει "lawfare" για να νομιμοποιήσει μονομερώς δικαιώματα στο Αιγαίο.  Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία ισχύος σε ημι-κλειστές θάλασσες, όπου η γεωγραφική εγγύτητα ενισχύει την αποτρεπτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την αποφασιστικότητα των συμμάχων στο NATO, όπως η Ελλάδα, η οποία βασίζεται στο διεθνές δίκαιο (UNCLOS) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Η αναλογία με μια πινακίδα "Απαγορεύεται η στάθμευση" σε ξένο δρόμο υπογραμμίζει την ψυχολογική διάσταση: η μονιμότητα δημιουργεί de facto αποδοχή, εάν δεν υπάρξει αντίδραση.

Η ΑΓΚΥΡΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΝΤΑΣΕΩΝ

Περικλής Νεάρχου

Η τραγωδία με τους 15 νεκρούς λαθρομετανάστες στην Χίο είναι ένα ακόμη επεισόδιο του υβριδικού πολέμου που συντηρεί η Άγκυρα για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και για να εργαλειοποιεί το θέμα αυτό στην προπαγάνδα και στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο.

Είναι θλιβερό ότι οι συνήθεις «ύποπτοι» αλληλεγγυοι των λαθρομεταναστών έσπευσαν πάλι να επιτεθούν στο Λιμενικό και στις πολιτικές αποτροπής της παράνομης μεταναστεύσεως, υποθάλποντας την ιδέα της μη απωθήσεως και των ανοικτών συνόρων. Μεταξύ αυτών, ύψώνουν πάλι τη φωνή αυτή που πρωταγωνίστησαν στην εγκληματική μεταναστευτική πολιτική του 2015, που παροξυνε  στη διαπασών ένα πρόβλημα που είχε ήδη προσλάβει πολύ ανησυχητικές διαστάσεις.

Η Κυβέρνηση, ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την ανοχή, αν όχι και την προαγωγή της παράνομης μεταναστεύσεως για μία ολόκληρη περίοδο, εμφανίζεται σήμερα ότι πρωτοστατεί στην Ευρώπη για τον έλεγχο' της και για τη λήψη μέτρων αποτροπής. Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός και συνολικά η Κυβέρνηση, παρά τα όσα έλεγαν στο παρελθόν, αναγκάσθηκαν να λάβουν υπόψιν  τη μεγάλη μεταστροφή που έγινε στην Ευρώπη στο θέμα της παράνομης μεταναστεύσεως, αλλά και τον μεγεθυνόμενο  κίνδυνο στα Ελληνικά σύνορα από την απρόσκοπτη είσοδο νέων συνεχώς κυμάτων μεταναστών. Οι τελευταιοι  θα εγκλωβίζονταν μάλιστα, στο σύνολό τους, στην Ελλάδα, λόγω των αποτρεπτικών μέτρων που λαμβάνονται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη τη Γερμανία.

Τα μέτρα της Κυβερνήσεως είναι αποσπασματικά και ανεπαρκή για τον αποτελεσματικό έλεγχο ενός προβλήματος, που εξελίσσεται ήδη στο μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, γιατί απειλεί την ίδια την εθνική ταυτότητα και εθνική συνοχή και ύπαρξη της χώρας. Η δημιουργία ενός τέτοιου προβλήματος εκ του μηδενός και με την ενεργό δράση του φθονερού και επίβουλου γείτονα μας, είναι ένα δείγμα της πολιτικής αφροσύνης και της ιδεολογικής και πολιτικής υποτέλειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σύστημα, με τις διάφορες « προοδευτικές» δήθεν και νεοφιλελεύθερες εκφάνσεις του.

Πρώην πράκτορας CIA: Πληρώσαμε εκατ. σε πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους για να διαλύσουμε τη Γιουγκοσλαβία

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2016 

(Παλιό αλλά άξιο υπενθύμισης καθώς οι αποκαλύψεις Epstein καλά κρατούν, ο Τραμπ μεγαλουργεί, οι Πρέσπες του Αιγαίου ξεκινούν και όπως και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας πάντα για να συμβεί το κακό θα υπάρξει διχασμός και φιλήκοοι των ξένων - στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί - δυστυχώς.

Σχόλιο ιστολογίου: Συνέντευξη - υπενθύμιση για το πως περίπου λειτουργεί η μεθόδευση της διάλυσης εθνών και κρατών. Αυτές οι τακτικές που περιλαμβάνουν: δόλιο δανεισμό με υπέρογκα χρέη, υποκινούμενους αλυτρωτισμούς, προβοκάτσιες, μετακινήσεις πληθυσμών, εξαγορές προσώπων, δολοφονίες κ.α. είναι τα όπλα για την επίτευξη των στόχων της παγκόσμιας απάνθρωπης εκμεταλλευτικής κάστας ελαχίστων φυσικών προσώπων.

Τόσο τώρα στις δύσκολες στιγμές που βιώνουμε όσο και για αυτές που πολύ πιθανό να ακολουθήσουν θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

Αίσθηση προκαλούν οι αποκαλύψεις στις οποίες προέβη ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ και συγγραφέας πολλών βιβλίων που φανερώνουν τα μυστικά της υπηρεσίας, αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του υιού του Τζόρτζ Μπους, του τζούνιορ.

Έχει πολλάκις συλληφθεί και κρατηθεί όπως αναφέρει στο σάιτ του ο Μιχάλης Ιγνατίου. Ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

Ως πράκτορας της CIA ο Μπέιρ εργάστηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1991-94 και στη Μέση Ανατολή. Από την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μετά έχει πολλάκις κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι προκαλούσε πολέμους για το πετρέλαιο.

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύει και το ebritic.com, ο Μπέιρ προέβη σε εκπληκτικές αποκαλύψεις:

«Στη Γιουγκοσλαβία πήγα στις 12 Ιανουαρίου 1991, με ελικόπτερο, στο Σεράγεβο. Δουλειά μας ήταν να επιτηρούμε τους υποτιθέμενους Σέρβους τρομοκράτες ώστε να μην επιτεθούν στην πόλη. Μας είχαν ενημερώσει για μια οργάνωση με την ονομασία Ανώτερη Σερβία, η οποία σχεδίαζε βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη λόγω της επιθυμίας της Βοσνίας να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία.

»Στην πραγματικότητα αυτή η οργάνωση ούτε καν υπήρχε. Οι επικεφαλής μας, μας έλεγαν ψέματα. Η αποστολή μας ήταν απλώς να προκαλέσουμε πανικό στους πολιτικούς στη Βόσνια, να τους πείσουμε ότι επίκειται σερβική επίθεση. Η αποστολή αυτή τελείωσε για μένα σε δύο εβδομάδες. Ανέλαβα νέα στη Σλοβενία. Η επιχείρηση στη Βοσνία διήρκεσε έναν μήνα και είχε κωδική ονομασία Ίστινα (αλήθεια).

»Πήγα στη Σλοβενία διότι είχαμε πληροφορίες ότι σκόπευε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Διαθέσαμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών.

»Πολλοί πράκτορες που διαφωνούσαν εξαφανίζονταν όταν αρνούντο να εκτελέσουν αποστολές προπαγάνδας κατά των Σέρβων. Προσωπικά είχα εκπλαγεί από τα ψέματα τα οποία μας έλεγαν οι επικεφαλής και οι πολιτικοί μας. Πολλοί πράκτορες καλλιεργούσαν την προπαγάνδα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν. Ο καθένας μας γνώριζε μόνο ένα μέρος της υπόθεσης και μόνο αυτοί που δημιούργησαν την όλη υπόθεση γνώριζαν το σύνολό της, δηλαδή οι πολιτικοί.

30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων | Παρουσίαση βιβλίου του Δ.Τσιριγώτη

Παρουσίαση του βιβλίου του Διονύση Τσιριγώτη με τίτλο «Ελλάδα–Τουρκία: Θεωρία και στρατηγική αποτροπής. Οι κρίσεις του 1976, του Μαρτίου 1987 και των Ιμίων (1996)».

 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 26/01/2026 στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και εξελίχθηκε σε έναν ουσιαστικό και υψηλού επιπέδου διάλογο γύρω από τις δομικές παραμέτρους της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, τη θεωρία της αποτροπής και τη στρατηγική συμπεριφορά κρατών σε συνθήκες κρίσης. 

Το βιβλίο αποτέλεσε την αφορμή για μια συστηματική επανεξέταση των κρίσιμων στιγμών της μεταπολιτευτικής περιόδου, όχι ως απομονωμένων «επεισοδίων», αλλά ως εκφάνσεων μιας διαχρονικής στρατηγικής δυναμικής. Μεταξύ άλλων, τέθηκαν και αναλύθηκαν θεμελιώδη ερωτήματα στρατηγικής θεωρίας και πολιτικής πράξης: γιατί η αποτροπή δεν συνιστά απλώς τεχνικό υπολογισμό ισχύος, αλλά συνδυασμό επιστημονικής ανάλυσης και πολιτικής τέχνης· πώς και γιατί οι κρίσεις του 1976, του 1987 και των Ιμίων του 1996 εμφανίζουν εσωτερική συνοχή και δομική αντιστοιχία· ποια ποιοτική μεταβολή εισήγαγε η κρίση των Ιμίων στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και τι αποκαλύπτει για τη μεταβολή της τουρκικής στρατηγικής.

 Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα αντιλαμβάνεται τον τουρκικό επεκτατισμό, συχνά αποσπασματικά και ως «προκλήσεις», καθώς και στα όρια που θέτει αυτή η αντίληψη στη συγκρότηση μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής αποτροπής.

 Τέθηκαν επίσης κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με το casus belli, τα 12 ναυτικά μίλια, τη λογική της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδας» και τη δυσκολία υπέρβασης ενός αμυντικού και φοβικού πλαισίου στρατηγικής σκέψης. 

Μόνο με επέκταση των χωρικών υδάτων λύνεται το πρόβλημα στο Αιγαίο

27/01/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Η γεωπολιτική ταυτότητα του διεθνούς συστήματος μεταλλάσσεται και έχουμε αναφερθεί παλαιότερα στο πώς οι αλλαγές αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν στο μέλλον το Δίκαιο της Θάλασσας και τη δομή του ελληνοτουρκικού συστήματος. Ταυτοχρόνως, υποστηρίχθηκε ότι η γειτονική Τουρκία, που είναι πολύ πιο εναρμονισμένη από την Ελλάδα με τις τελευταίες εξελίξεις στη γεωπολιτική ταυτότητα του πλανήτη, κατανοεί ότι “οφείλει” να κυριαρχήσει στις κοντινές της θάλασσες (και στο Αιγαίο) αν θέλει να εκπληρώσει τις γεωπολιτικές της στοχοθετήσεις.

Το γεγονός αυτό την “αναγκάζει” να επιχειρήσει να ακρωτηριάσει την Ελλάδα, “ιμιοποιώντας” ουσιαστικά ολόκληρο το Αιγαίο και μετατρέποντάς το σε μια “υπεργκρίζα” ζώνη, με τελευταίο παράδειγμα την έκδοση NAVTEX, με διάρκεια ισχύος που φτάνει έως και τα δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του 2027!

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία θα επιτύχει σίγουρα τους στόχους της. Για την ακρίβεια δεν είναι σίγουρο ούτε καν ότι θα επιχειρήσει να τους υλοποιήσει. Το “υποχρεούται” και το “οφείλει” δεν είναι αναπόφευκτες εξελίξεις. Δεν υπάρχουν νομοτελειακές καταστάσεις στη διεθνή πολιτική. Στην πραγματικότητα, η πορεία και οι επιλογές της Τουρκίας θα εξαρτηθούν σε σημαντικό βαθμό από τις επιλογές της Ελλάδας.

Οι εξελίξεις στην στρατιωτική τεχνολογία επιτρέπουν στην Ελλάδα να μετατρέψει την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου σε ένα αδιαπέραστο δίχτυ θανάτου για κάθε αντίπαλο. Με άλλα λόγια, η χώρα μας μπορεί να ενισχύσει αποφασιστικά τις αποτρεπτικές της ικανότητες, καθιστώντας εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία την πολιτική του εξαναγκασμού που ακολουθεί (και όντως γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση).

Γρίβας Κων/νος: Το μυστικό των 12 ν.μ. - Γιατί τα αποφεύγουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις

Γρίβας Κων/νος: Το μυστικό των 12 ν.μ.

 - Γιατί τα αποφεύγουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (09-11-2025). Τι πραγματικά συμβαίνει με τα 12 ναυτικά μίλια; 

Γιατί εδώ και δεκαετίες καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να τα κηρύξει; 

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας αποκαλύπτει το γεωπολιτικό παρασκήνιο, τη βαθιά τουρκική επιρροή και τον φόβο που κρατά την Ελλάδα «εγκλωβισμένη» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Μια συγκλονιστική ανάλυση για την Ελλάδα, την Τουρκία, το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το μέλλον του Αιγαίου. 

------------------------------ 

Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, η Ελλάδα αποφεύγει να ασκήσει ένα από τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά της στο διεθνές δίκαιο: την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Μια απλή, νομοτελειακή πράξη κυριαρχίας έχει μετατραπεί σε εθνικό ταμπού. Όπως τονίζει ο κ. Γρίβας, αυτή η παράλειψη δεν είναι τυχαία· είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που προτιμά τον φόβο από τη βούληση. Από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν την ίδια διστακτικότητα. 

Η δικαιολογία; 

Βόμβα από τη Μαρία Δαμανάκη: Ναι σε κοινό θαλάσσιο πάρκο με την Τουρκία και συμφωνία για τα χωρικά ύδατα – Οι εξορύξεις δεν είναι λύση

TΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB
09.11.2025

Με μία αιρετική, όσο κι μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς ορθολογική, πρόταση, παρεμβαίνει η πρώην κοινοτική επίτροπος και άλλοτε πρόσωπο σύμβολο της Αριστεράς Μαρία Δαμανάκη στη συζήτηση για τα ενεργειακά θέματα στην ευρύτερη περιοχή.

Κατ’ αρχάς η κυρία Δαμανάκη αποδομεί – σε συνέντευξή της στο Κυριακάτικο Βήμα – τη σημασία (και τις κυβερνητικές φιέστες) της συμφωνίας για τις γεωτρήσεις στο Ιόνιο, ενώ στη συνέχεια θέτει ευθέως θέμα συνεργασίας με την Τουρκία, στον τομέα των θαλάσσιων πάρκων, θέτοντας ένα συνολικότερο θέμα αδιεξόδου στην κούρσα του ανταγωνισμού στους εξοπλισμούς.

«Οι εξορύξεις δεν είναι λύση. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για θαλάσσιο περιβάλλον. Επιπλέον, αν μιλάμε για την Ανατολική Μεσόγειο, μιλάμε για μεγάλα βάθη. Δεν έχουμε σαφή εικόνα για τα κοιτάσματα, οι προσδοκίες που καλλιεργούνται δεν στηρίζονται σε αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα» σημειώνει επί της αρχής, διευκρινίζοντας ότι «αυτή τη στιγμή εμφανίζονται στην Ελλάδα πολύ μεγάλες αμερικανικές εταιρείες που δείχνουν ενδιαφέρον για τους δικούς τους λόγους και τις χρηματιστηριακές τους ανάγκες. Οι διερευνητικές ενέργειες που προσφέρουν να κάνουν έχουν κόστος σχεδόν ανεπαίσθητο για το συνολικό τους μπάτζετ. Δεν ήταν εύκολο για οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση να αρνηθεί. Το τι θα γίνει τελικά και πόσο αυτά όλα θα πετύχουν δεν το γνωρίζουμε».

Στο ερώτημα εάν πρέπει να γίνουν οι γεωτρήσεις, η κυρία Δαμανάκη, κάνει ένα βήμα πίσω, αποφεύγοντας να συγκρουστεί μετωπικά με την κυβέρνηση: 

Γ. Αϋφαντής: Η Τουρκία απειλέι την Ελλάδα και το δόγμα της γαλάζιας πατρίδας είναι στο τραπέζι

Ο πρέσβυς ε.τ., Γιώργος Αϋφαντής μιλάει στο κανάλι της «Ν»

ΝΑ ΞΑΝΑΔΙΑΒΆΣΤΕΙ ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΕ ΚΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑ ΠΡΕΣΒΥΣ

ΕΝΑ "ΝΑΙ" ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΑΠ ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ 1940, ΠΟΥ ΑΚΌΜΗ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ

Η “Σύμβαση Cooper” επικυρώθηκε με τον Α.Ν. 2220/1940 (ΦΕΚ 65/Α’/17.02.1940) "Περί κυρώσεως συμβάσεως διά την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού"(φωτό 1).

Η σύμβαση αυτή, που υπογράφτηκε ως απόρρητη και μυστική από το καθεστώς Μεταξά με ένα consortium 10 Αμερικανικών εταιριών στις αρχές Φεβρουαρίου του 1940, είχε μια αρχικη συμβατική περίοδο που έληγε το 2010. Λόγω αυτής,  όλος ο υδάτινος αλλά και ο υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος ΟΛΗΣ της Χώρας (όπως τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά», σπάνιες γαίες, χρώμιο, νικέλιο, αλουμίνιο, αντιμόνιο ή άλλα μεταλλεύματα αλλά  και το πετρέλαιο, αέριο, γεωθερμία κλπ), τέθηκαν υπό την αιγίδα και τον απόλυτο ελεγχο αυτού του Αμερικάνικου consortium εταιρειών, μέχρι την λήξη της σύμβασης! 

Ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947,  αποκάλυψε την ύπαρξη αυτής της Σύμβασης Cooper, μαζί και με πολλά στοιχεία των πρόδρομων γεωλογικών μελετών και ερευνών που έκαναν οι Γερμανοί κατά την διάρκεια της Κατοχής, όπου εμφανίσθηκαν και οι πρώτες ισχυρές ενδείξεις ενός πολύμορφου μεταλλευτικού υπεδάφους σε σπάνια ή στρατηγικα μέταλλα και υδρογονάνθρακες σε μεγάλες εκμεταλλεύσιμες ποσότητες πάρα  πολύ μεγάλης αξίας. 

Το πρώτο κείμενο του Μπάτση για το θέμα που σας  απασχολεί με αυτό το post, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά με τα αρχικά του συγγραφέα σε άρθρο που εξέδωσε για να υποστηρίξει τη θέση περί βιωσιμότητας της Ελληνικής οικονομίας στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαΐου 1946), το επιστημονικό περιοδικό της Αριστεράς που διηύθυνε ο Δ. Μπάτσης και το εξέδιδε μαζί με τον Νίκο Κιτσίκη βουλευτή της Αριστεράς και πλειοψηφήσαντα υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. Αναλυτικά τα ευρήματα  παρουσιάστηκαν στο βιβλίο "Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα" που εκδόθηκε το 1947 από τον νομικό και οικονομολόγο  Μπάτση.

Γιατί τα 12 μίλια είναι αδιαπραγμάτευτα

23/10/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Ο απόλυτος ελληνικός έλεγχος του Αιγαίου είναι αναγκαίος για την ίδια την επιβίωση της χώρας. Αυτή η θέση στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε μαξιμαλιστική, ούτε ουτοπική και φυσικά ούτε εθνικιστική! Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παραδοχή της πραγματικότητας.

Η Ελλάδα δεν θέλει να κυριαρχήσει στο Αιγαίο για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο γιατί το Αιγαίο αποτελεί κομμάτι της επικράτειάς της. Αυτήν την απλή αλήθεια, την επιβεβαίωση της οποίας μας δίνει αβίαστα μια ματιά στον χάρτη, μας την κρύβει από τα μάτια μας μια συντονισμένη επίθεση πληροφοριακού πολέμου που διεξάγει εδώ και χρόνια η Άγκυρα εναντίον της πατρίδας μας. Κορυφαίο παράδειγμα, οι τελευταίες δηλώσεις του Χακάν Φιντάν για τα 12 μίλια.

Σε συνέντευξη του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι ελπίζει «να λυθούν τα προβλήματα του Αιγαίου, όσο είναι ο Μητσοτάκης στην εξουσία», συμβουλεύοντας τα εξής: «Εγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ δεν αποδέχεσαι τα έξι, αυτά μπορούν να συζητηθούν», αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι «σε ορισμένα σημεία αυτά συζητήθηκαν με τις διερευνητικές επαφές και προχώρησαν σε κάποια σημεία».

Ο Φιντάν ζητά παζάρεμα επί ενός κυριαρχικού δικαιώματος της χώρας, το οποίο προβλέπει και το διεθνές δίκαιο, παζάρεμα που μόνο κέρδη θα αποφέρει στην Τουρκία. Στην απάντησή του το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ανέφερε ότι «η Η Ελλάδα ασκεί ενεργητική και συνεπή εξωτερική πολιτική που στηρίζεται στις οικουμενικές αξίες του διεθνούς δικαίου και δεν ετεροκαθορίζεται. Από τις αρχές αυτές δεν πρόκειται να αποστεί και όποιος ενοχλείται οφείλει να το αποδεχθεί, διότι υποδείξεις και μομφές δεν είναι αποδεκτές».

Όμως, οι δηλώσεις Φιντάν ουδόλως είναι “στον αέρα”, με δεδομένο ότι στην χώρα μας υπάρχει ένα πολυπλόκαμο και πολυεπίπεδο δίκτυο Ελλήνων διαμορφωτών γνώμης, το οποίο είναι άκρως δεκτικό στην τουρκική επιχειρηματολογία. Το δίκτυο αυτό δεν περιορίζεται σε διαδικτυακούς στρατούς trolls στα social, αλλά εδώ και δεκαετίες αποτελεί μέρος του συστήματος εξουσίας. Το γεγονός ότι αντικειμενικά λειτουργούν σαν φερέφωνα των τουρκικών απόψεων δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι είναι όργανα της Άγκυρας. Σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί και η ιδεολογική τύφλωση.
Τουρκικοί ισχυρισμοί και πραγματικότητα

Τhe mafia manager

Του Μανώλη Κοττάκη

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Περίπλους ένα ενδιαφέρον βιβλιαράκι που φέρει τον τίτλο «Τhe mafia manager». Σε αυτό περιέχονται κάποια γνωμικά από την πείρα που αποκομίζουν οι μαφιόζοι κατά τη δράση τους. Ένα από αυτά ισχυρίζεται πως «αν καθίσεις σε ένα τραπέζι στο οποίο κάθονται έξι επτά ακόμα και δεν εντοπίσεις από την πρώτη στιγμή ποιος είναι το κορόιδο, τότε το… κορόιδο είσαι εσύ».

Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έχουμε ήδη καθίσει στο τραπέζι, κοιτάμε τους απέναντι, δεν έχουμε εντοπίσει το κορόιδο και επειδή υποψιαζόμαστε ποιο είναι το κορόιδο αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πως είμαστε εμείς, τι κάνουμε;

Ισχυριζόμαστε ως χώρα ότι είμαστε οι έξυπνοι της παρέας. Ότι εμείς αναλαμβάνουμε δράση. Ότι εμείς έχουμε τάχα την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ότι εμείς επιβάλλουμε τους όρους του διαλόγου. Αλλά πολύ απλά αυτό δεν συμβαίνει.

Σπεύσαμε να εξαγγείλουμε πενταμερή διάσκεψη για τη Μεσόγειο ισχυριζόμενοι ότι είναι… δική μας ιδέα και οι γέλωτες στις ξένες πρεσβείες των Αθηνών αντηχούν μέχρι το Μαξίμου. Σπεύσαμε να πούμε ότι στην πενταμερή αυτή θα μετέχουμε εμείς, η Τουρκία, η Κύπρος, η Αίγυπτος και η Λιβύη, αλλά, τώρα που ξεκαθαρίζει το τοπίο, μας λένε ότι θα μετάσχουν και η Αμερική και η Ιταλία, ενώ στο βάθος προβάλλει και το Ισραήλ. Ο συσχετισμός, εντελώς αρνητικός για εμάς. Όλοι τους και μόνοι μας. Χωρίς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Λέμε στον κόσμο -καταχρηστικός ο πληθυντικός, της ευγενείας- ότι βάζουμε τέλος στην… ακινησία και επινοούμε διάφορους ωραίους αφηρημένους όρους για να τον κάνουμε να χαζέψει. Όπως οι όροι που χρησιμοποιούσε χθες το πρωί ένας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων σε τηλεοπτικό σταθμό, ο οποίος μάλιστα (χάθηκαν οι διπλωμάτες;) ανέλαβε και διπλωματικός σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα με τα χωρικά της ύδατα

21/10/2025

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την εξωτερική πολιτική, απευθυνόμενος σε οξείς τόνους προς την αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός είπε μεταξύ άλλων: «Εμείς ήμασταν αυτοί που επεκτείναμε τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο» (αρχές του 2021). Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δένδιας, μάλιστα, είχε προαναγγείλει ότι τα χωρικά ύδατα θα επεκταθούν και στην Κρήτη, αλλά έμεινε μόνο στα λόγια.

Υπενθυμίζουμε ότι φεύγοντας από το υπουργείο Εξωτερικών (Οκτώβριος 2018), ο Κοτζιάς είχε αναφερθεί στην απόφασή του να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα από τους Οθωνιούς (βορείως της Κέρκυρας), μέχρι τα Αντικύθηρα. Είχε δώσει στίγμα των προθέσεών του, μάλιστα, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του τον Δεκέμβριο 2017. Μέχρι να φύγει, όμως, από το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε κάνει ούτε ο ίδιος το σχετικό βήμα, ούτε ο διάδοχός του Κατρούγκαλος.

Το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων δεν ήρθε στην επικαιρότητα μόνο από την αναφορά του πρωθυπουργού, ο οποίος προανήγγειλε και την σύγκληση Συνόδου παράκτιων κρατών, με ελληνική πρωτοβουλία, πρόταση που είναι άκρως προβληματική. Το ζήτημα ήρθε στην επικαιρότητα και από την συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών: «Δεν δέχομαι 12 μίλια, εσείς δεν δέχεστε έξι μίλια. Στεκόμαστε, λοιπόν, σε ορισμένα σημεία, έχουν γίνει διερευνητικές συνομιλίες στο παρελθόν, έχουν καλυφθεί ορισμένες αποστάσεις. Το ζήτημα του Αιγαίου δεν είναι ένα άλυτο πρόβλημα», είπε ο Φιντάν. Η Αθήνα απάντησε: «Η Ελλάδα ασκεί ενεργητική και συνεπή εξωτερική πολιτική που στηρίζεται στις οικουμενικές αξίες του διεθνούς δικαίου και δεν ετεροκαθορίζεται. Από τις αρχές αυτές δεν πρόκειται να αποστεί και όποιος ενοχλείται οφείλει να το αποδεχθεί, διότι υποδείξεις και μομφές δεν είναι αποδεκτές».

Περί των 6 μιλίων, της ΑΟΖ και κάτι διαβατήρια για Ρόδο

(Ή γιατί επιμένει ο Ερντογάν στην αποστρατιωτικοποιηση των νησιών) και ένα προπέτασμα καπνού 

Ερώτηση:

❓️Γιατί τα χωρικά ύδατα ήταν στα 6 μίλια και όχι στα 7, και τα 12 δεν είναι 11?

Απάντηση:

✔️Η εθνική κυριαρχία επί της θαλασσης πάντα καθορίζονται από το βεληνεκές των παράκτιων πυροβόλων του. Νησιών και ηπειρωτικών. 

Full stop, παράγραφος.

Για την ιστορία:

🔺️Μέχρι το 1931, τα χωρικά μας ύδατα, μαζί με τον αέρα από πάνω τους ήταν, όπως παντού, στα 3 μίλια, δηλαδή στα 5 χιλιόμετρα περίπου. Τόσο μακριά έριχναν τα αρχαία κανόνια εκείνης της εποχής. Μετά έγιναν 6 μίλια, πήγε ο Μεταξάς μετά να κάνει τον εναέριο χώρο στα 10, που πας καημένε Καραμήτρο του είπαν τα τότε αφεντικά μας, οι Εγγλέζοι. Γιαβολ είπε αυτός και το γύρισε πίσω στα 6. Και ζήσαμε έτσι ειρηνικά με τον γείτονα, που ακόμα δεν ήξερε μπάνιο και δεν γνώριζε κατά που πέφτει η θάλασσα, μέχρι την δεκαετία του 70.

🔺️Μεχρι που το 82, μια διεθνής διάσκεψη για την Θάλασσα ξεπέρασε τα όρια της Αιγιαλίτιδας ζώνης, της κυριαρχίας στο υπέδαφος, στα ψάρια και τα πετούμενα, που παρέμεναν κυριαρχικό δικαίωμα πέραν της αμφισβήτησης του παρακτιου πυροβολικού, και δημιούργησαν την έννοια της ΑΟΖ. Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δηλαδή. Σε δικαιώματα δηλαδή οικονομικής εκμετάλλευσης της αλιείας και ότι υπάρχει στον βυθό στο υπέδαφος του 200 μίλια μακριά από εκεί που τελειώνει η εθνική κυριαρχία κάθε κράτους. Και η πλεύση σε αυτήν θεωρείται σε διεθνή ύδατα. Αν συναντηθεί με ΑΟΖ αλλού κράτους, τότε  μοίρασμα στην μέση, λέει, αυτό θα είναι το όριο. Η ανάγκη των θαλάσσιων εξορύξεων και της αλιείας του μπακαλιάρου ένεκα. 

Φυσικά δεν θα αργήσει και πολύ η ημέρα που και η ΑΟΖ θα συμπίπτει με τα όρια της πληρους εθνικής κυριαρχίας. Ήδη ο θείος Σαμ έτσι συμπεριφερεται στα δικά του 200 μίλια με το πρόσχημα του ελέγχου της ναυσιπλοίας για τρομοκράτες. Μέχρι εκεί, τουλάχιστον φτάνει σήμερα η εμβέλεια των πυραύλων που αντικαθιστουν σιγά σιγά τα Boffors του 40 στα  παράκτια πυροβολεία

❓️Τι σημαίνει τώρα η αποστρατικοποίηση των νησιών που μας ζητούν θεοί και δαίμονες για να τα βρούμε τώρα με τον Ερντογάν στην μοιρασιά της ΑΟΖ μας, όπως στον χάρτη? Γιατί τρέχει για να προλάβει ο άνθρωπος να τα βάλει υποθήκη πριν καταρρεύσει τελείως η οικονομία του και τα πάρει μαζί του προίκα στην πορεία της γείτονος προς την οικονομική ζώνη του αντι-δολαριου Ρωσίας, Κινας, Ιράν κλπ δυνάμεων? 

Οδεύουμε προς θεσμική, πολιτική και εθνική κρίση πρώτου μεγέθους

Του Μανώλη Κοττάκη

Η προειδοποίηση που απηύθυνε την Τετάρτη το βράδυ από το βήμα της Παλαιάς Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν σαφής και συγκεκριμένη: «Οδεύουμε προς θεσμική, πολιτική και εθνική κρίση πρώτου μεγέθους». Η Δικαιοσύνη δίνει την εντύπωση ότι χειραγωγείται, το Κοινοβούλιο υποβαθμίζεται, η κυβέρνηση δεν αισθάνεται τις αγωνίες των πολιτών, οι πολίτες αισθάνονται ότι οι θεσμοί μεροληπτούν υπέρ των ισχυρών και εναντίον των αδυνάμων, ιδού τα δεδομένα. Την επομένη ημέρα συνεδρίασε η Βουλή των Ελλήνων και συζήτησε σε προ ημερησίας διατάξεως συνεδρίαση για την εξωτερική πολιτική. 

Σε αυτή τη συζήτηση ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης παράκτιων κρατών της Μεσογείου για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών η οποία, δεδομένου ότι πλείστα εξ αυτών δεν δεσμεύονται απολύτως από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα οδηγήσει μετά μαθηματικής βεβαιότητας 

α) σε συνδιαχείριση του Αιγαίου με την Τουρκία και β) σε εκπτώσεις στην έκταση της θαλάσσιας επικράτειας (ΑΟΖ) και της υφαλοκρηπίδας που μας ανήκει. Στην ίδια συνεδρίαση ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης προκληθείς παραδέχθηκε για δεύτερη φορά από το 2020, τότε ως υπουργός Επικρατείας, αυτήν τη φορά -χειρότερα- ως υπουργός Εξωτερικών ότι «τα 6 μίλια χωρικά ύδατα είναι η κόκκινη γραμμή της κυριαρχίας μας». Με άλλα λόγια ο κύριος υπουργός ενταφίασε τα 12 ναυτικά μίλια, στα οποία δεν αναφέρθηκε καν ο πρωθυπουργός. Με δύο λόγια: Στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών αναθεώρησαν δύο βασικά δόγματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974. 

Συζήτηση για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και των θαλασσίων ζωνών..

Του Νίκου Καραμπάση 

Η «Εστία» και η «Δημοκρατία» αποκαλύπτουν δύο όψεις του ίδιου επικίνδυνου νομίσματος: την ολοκληρωτική κυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο, «από το παράθυρο» με την σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης Μητσοτάκη (υπο τις ασφυκτικές πιέσεις των Ευρωναζί - με επικεφαλείς τους ορίτζιναλ Ναζί τους Γερμανούς - και του Οθωμανολάγνου πρέσβη των ΗΠΑ στην Αγκυρα ονόματι Μπάρακ - ενος δισεκατομμυριούχου στο τέλος της ζωής του, που έχει βαλθεί να αναβιώσει την Οθωμανική "αυτοκρατορία" οραματιζόμενος τον εαυτό του ως...Μιδα). 

Σύμφωνα με τα πρωτοσέλιδα των δύο εφημερίδων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης κινούνται προς τη διοργάνωση πολυμερούς φόρουμ με τη συμμετοχή Τουρκίας, Λιβύης, Κύπρου και Αιγύπτου — ένα βήμα που μπορεί να ανοίξει τη συζήτηση για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και των θαλασσίων ζωνών. Με άλλα λόγια η εθνική προδοσία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Το γεγονός οτι δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΙΧΝΟΣ ουσιαστικής πραγματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα -εκτος απο ανευ σημασίας πομφόλυγες της πλάκας-  καθιστά τα δρώμενα εξαιρετικά πλέον πολύ επικίνδυνα για την ύπαρξη της ίδιας της χώρας απο ενα εθνοπροδοτικό σύστημα εξουσίας - μια Πρωθυπουργοκεντρική Ολιγαρχική Δικτατορία με εμφανή στους πάντες στοιχεία "στυγνής και ωμής καμόρας".

Μανώλης Κοττάκη:Η ομολογία Γεραπετρίτη για απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας και η σιωπή της αντιπολίτευσης

Απόστολος Αποστόλου: Γεωπολιτικά Σχέδια - Κοινωνία σε περιορισμό -

Γεωπολιτικά Σχέδια - Κοινωνία σε περιορισμό -

Προσχήματα της Εξουσίας για να διαφύγει της πίεσης 

Ο καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου , σε μια συζήτηση εφ όλης της ύλης στον 98.4 , μιλάει για τα γεωπολιτικά σχέδια με επίκεντρο την Ανατολική Μεσόγειο , που από τις ΗΠΑ ως θέμα "ασφάλειας" και αναβίωσης του IMEC , ανοίγει αναδιευθετήσεις για Ισραήλ- Τουρκία- Συρία- Λίβανο , αλλά και Ελλάδα με Κύπρο, στα όρια ακόμη και αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης.

Ο Απόστολος Αποστόλου προχωράει και σε μια ανάλυση, με βάση την οπτική του,  για το πώς ο περιορισμός αντίδρασης της ελληνικής κοινωνίας έχει μετατραπεί ακόμη και σε αυτοπεριορισμό, από την εξουσία που με προσχήματα ακόμη και σε μεγάλα ζητήματα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ ή τα Τέμπη, επιχειρεί να διαφύγει της πίεσης για δικαιοσύνη, αλήθεια και διαφάνεια.