τοῦ Σαράντου Ι. Καργάκου*
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ αὐτό γράφτηκε στίς ἀρχές Ἰουλίου 1992 ὡς ἀπάντηση μιᾶς ὑβριστικῆς εἰς βάρος μου ἐπιστολῆς ἑνός ἀγγλώνυμου –ὑποτίθεται– ἀναγνώστη, μέ ψευδῆ διεύθυνση, στό περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» τοῦ Κ. Κύρκου μέ τόν ὁποῖο εἶχα πυκνή 6ετῆ συνεργασία. Ἀφορμή γιά νά εἰσπράξω τίς χυδαῖες ὕβρεις στάθηκε ἡ σφοδρή κατά τοῦ ΠΑΣΟΚ καί ἰδιαίτερα κατά τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου (ἀλλ’ ὄχι καί τῆς νεώτερης συζύγου του) ἀρθρογραφία μου καί περισσότερο ἕνα σημείωμα μέ τό ὁποῖο χαρακτήριζα ἀξιοθρήνητη στάση τό νά μή γίνει δεκτός σέ στρατιωτική μας σχολή ἕνας νεώτερος γόνος τῆς τέως βασιλικῆς οἰκογενείας. Ὁ ψευδώνυμος ἀναγνώστης πού ἐκπροσωποῦσε –κατά τό λέγειν τοῦ Κ. Κύρκου– πολλούς ἐπιφανεῖς βενιζελικούς, μέ χαρακτήριζε σφόδρα ἀκροδεξιό καί σφόδρα φιλοβασιλικό. Συνέταξα κείμενο ἀπαντητικό, ἀλλά ὁ Κ. Κύρκος δέν τό δημοσίευσε καί γιά αὐτό ἀπεχώρησα ἀπό τό περιοδικό. Τό θέτω σήμερα στή διάθεση τῆς «Ἑστίας», διότι κάποια ὀντάρια τῆς πολιτικῆς καί τῶν ὑποτιθέμενων γραμμάτων ψελλίζουν τά ἴδια ἤ κάτι χειρότερο. Ἰδού τό παλαιό ἀδημοσίευτο ἄρθρο μου:
«Εἶχα πεῖ κάποτε σέ ἕναν Κρητικό πολιτικό: “Ἦταν εὔκολο νά κάνεις τόν βενιζελικό στά Χανιά, μά δύσκολο στή Μάνη”. Στήν πατρίδα μου ὁ ἀριστερισμός ἄρχιζε, ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ ὁ ἀείμνηστος δικαστικός Δελαπόρτας, ἀπό τήν ἀνάγνωση τῆς “Καθημερινῆς”. Ὁ πατέρας διάβαζε στήν πρώτη νεότητά του τόν “Ἐλεύθερο Τύπο” τοῦ Καβαφάκη πού, κατά τήν ἀντίληψη πολλῶν συμπατριωτῶν μου, ἦταν ἰσότιμος τοῦ ... “Ριζοσπάστη”! Ἴσως καί κάτι παραπάνω, καί γι’ αὐτό ὁ Καβαφάκης δολοφονήθηκε τόν Φεβρουάριο τοῦ 1922 ἀπό ἕνα μαινόμενο βασιλόφρονα. Σέ ὅλη τή Μάνη εἶναι ζήτημα ἄν ὑπῆρχαν 50 φανερές οἰκογένειες βενιζελικές. Μέσα σ’ αὐτές καί ἡ δική μου. Ἀργότερα ὁ πατέρας ἔκανε κάτι ἀκόμη πιό ἐπιβαρυντικό: συντάχθηκε μέ τό πολιτικό κίνημα τοῦ Παν. Κανελλόπουλου, ὁ ὁποῖος Κανελλόπουλος –κατά τήν κρίση φανατικῶν συμπατριωτῶν μου– ἦταν φρικτότερος ἀπό τόν ...Ζαχαριάδη! Γιά ὅλες αὐτές τίς “ἀνομίες” πληρώσαμε ἀργότερα τίμημα βαρύ: Ἐκτελέσεις, καταστροφή οἰκογενειακῆς ἐπιχειρήσεως, φυλακίσεις, διωγμούς, ἀφοῦ κατά τό κυριαρχοῦν πνεῦμα πού ἐπικρατοῦσε στήν περιοχή, “πᾶς μή βασιλικός ἴσον ἀριστερός”! Καί ὁ πατέρας πού μαζί μέ ἕνα φίλο του φαρμακοποιό δέν ἐπέτρεψαν νά γίνει –ὅπως ἔγινε στούς Μολάους– σφαγή τῶν Ταγματασφαλιτῶν (ἦσαν ἔγκλειστοι στήν Κρανάη), ἀργότερα τέθηκε ὑπό διωγμό, καί ἀπό δεξιούς καί ἀριστερούς καί γι’ αὐτό κατέφυγε στήν Ἀθήνα καί ἐπί μία τριετία κοιμόταν στήν ἀποθήκη ἑνός τσαγκαράδικου (Κουμέντος καί Κάρκαλης) στήν ὁδό Λένορμαν 16.
