ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Μήπως, μετά την απόφαση καταπέλτη του ΣτΕ και την αναλυτική ενημέρωση του κυρίου Λαζαρατου, θα ήθελαν να μας πουν κάτι όσοι, πανεπιστημιακοί κιόλας και με αριστερουτσικες περγαμηνές τρομάρα τους, μας είχαν πρήξει με την εφαρμογή του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Ή μήπως είναι η ώρα της αλήθειας, δηλαδή, να αποδεχτούν ότι το ζήτημα είναι πολιτικό;

Όταν ρωτήθηκε κάποτε η Θάτσερ ποια θεωρεί τη μεγαλύτερη νίκη της, απάντησε, το γεγονός ότι οι πολιτικοί μου αντίπαλοι υιοθέτησαν πλήρως τις θέσεις μου.

Συμπέρασμα: αν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες δεν αναλάβουν τις ιστορικές τους ευθύνες, δε θα το κάνει κανείς για αυτους

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ  - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Πάνος Λασκαράτος

Μερικές επισημάνσεις για τις αποφάσεις και τις συνέπειές τους. Και τούτο γιατί μου ζητήθηκε από πάρα πολλούς.

Αλλά και προς αποφυγή παρερμηνειών και παρεξηγήσεων ή σκόπιμης υποτιμήσεως των σοβαρότατων συνεπειών των αποφάσεων του ΣτΕ .

Ιδίως από παντοειδή , αλλά και ακαλαισθητα τρολ!

Όσα γράφω εκφράζουν μόνο εμένα και δεν διεκδικούν αυτονοήτως το αλάθητο.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα…

Από Λίτσα Ρέπα

Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Η Ελλάδα της πελατειακότητας, του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στην Ελλάδα της πελατειακότητας, του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας μια ξεχασμένη διάταξη του ποινικού κώδικα θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά το φαινόμενο, εάν εφαρμοζόταν με επιμονή και συνέπεια. 

Είναι το άρθρο 254 ΠΚ περί αποσιώπησης λόγου εξαίρεσης. Το άρθρο έχει ως εξής:

"Υπάλληλος για τον οποίο υπάρχει νόμιμος λόγος να εξαιρεθεί σε κάποια υπόθεση και που εν γνώσει του αποσιωπά το περιστατικό αυτό και ενεργεί σ’ αυτήν την υπόθεση, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή, αν η αποσιώπηση έγινε με σκοπό την αθέμιτη ωφέλεια του ίδιου ή άλλου ή τη βλάβη άλλου. 

Επιβάλλεται φυλάκιση ή χρηματική ποινή, όταν η πράξη τελείται από δικαστικό λειτουργό ή διαιτητή.".

Χθες λοιπόν η Καθημερινή (βλ. πρώτο σχόλιο) δημοσίευσε μια υπόθεση για την οποία ήδη ψιθυρίζονταν διάφορα, τα οποία νόμιζε κανείς ότι είναι απλά στο πλαίσιο της συνήθους αναξιοκρατίας στον πανεπιστημιακό χώρο. 

Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα τελικά, αν αληθεύουν τα όσα γράφει η έγκριτη εφημερίδα.

Σε θέση λοιπόν επίκουρου καθηγητή Εγκληματολογίας στη Νομική ΑΠΘ υποψήφιος ήταν ο 59 ετών και πρώην βουλευτής ΝΔ, Άγγελος Τσιγκρής, σύζυγος της αναπληρώτριας καθηγήτριας φορολογικού δικαίου στην ίδια σχολή, Νομική ΑΠΘ, Κατερίνας Σαββαΐδου.

Η κα. Σαββαΐδου ήταν μέλος της Γενικής Συνέλευσης Τμήματος, στο πλαίσιο της οποίας συνεδρίαζε το εκλεκτορικό όπου ήταν υποψήφιος ο σύζυγός της. 

Παρά τον προφανέστατο λόγο εξαίρεσης από τη ΓΣ, τον οποίο είχε, η κα. Σαββαΐδου δεν ζήτησε να αυτο-εξαιρεθεί, αλλά παρέμεινε στη ΓΣ μέχρι να ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής, οπότε, αντί για εξαίρεση, απλώς της ζητήθηκε "να αποσυνδεθεί". 

Στη διαδικασία που ακολουθεί εκλέγεται άλλος υποψηφίος (ο 35 ετών Ιωάννης Παπαδόπουλος), που κατά το άρθρο άφησε μάλιστα τη θέση του στην Αγγλία για να εργαστεί στο Α.Π.Θ.

Νίκος Βαρσακέλης: Κίνα – Ρωσία και τα Πανεπιστήμια

Νίκος Χ. Βαρσακέλης

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

Όπως δείξαμε σε προηγούμενα άρθρα, η Ρωσία επί διακυβέρνησης Πούτιν έχει μείνει πίσω οικονομικά, όπως προκύπτει από την εικόνα των εξαγωγών της στις οποίες η συμμετοχή της βιομηχανίας είναι ελάχιστη. Σε μια εποχή που η τεχνολογία και η καινοτομία παίζουν καθαριστικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, η Ρωσία είναι από τις αναπτυγμένες χώρες που δαπανούν τα λιγότερα σε έρευνα και ανάπτυξη (με στοιχεία του 2019) Η σύγκριση με την πορεία της Κίνας είναι συντριπτική. Και το βλέπουμε βέβαια στις αγορές μας στις οποίες δεν θα δούμε σχεδόν κανένα προϊόν τεχνολογίας προερχόμενο από την Ρωσία, ενώ υπάρχει κατακλυσμός με προϊόντα τεχνολογίας με προέλευση την Κίνα. Και δεν αναφέρομαι στα αντίγραφα, αλλά στα πρωτότυπα πλέον προϊόντα που παράγει η Κίνα. Ας δούμε λοιπόν τι έκανε η Κίνα και δεν έκανε η Ρωσία του Πούτιν.

Η οικονομική έρευνα έχει δείξει ότι βασικός παράγοντας της δημιουργίας νέας γνώσης και τεχνολογίας είναι τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα μιας χώρας. Όσο καλύτερης ποιότητας είναι τα πανεπιστήμια μιας χώρας τόσο υψηλότερου επιπέδου είναι η έρευνα και η καινοτομία που παράγει η χώρα. Να σημειώσουμε ότι το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο περιφερειών και αυτό εξηγεί γιατί περιφέρειες στις οποίες είναι εγκατεστημένα καλά πανεπιστήμια είναι τεχνολογικά πιο αναπτυγμένες από περιφέρειες χωρίς καλά πανεπιστήμια. Και όπως γνωρίζουμε, το εισόδημα μιας χώρας αυξάνει όταν αυξάνει η παραγωγικότητα και η παραγωγικότητα αυξάνει όταν βελτιώνεται η τεχνολογία και δημιουργούνται καινοτομίες. Αναγκαία λοιπόν συνθήκη για τα παραπάνω είναι η ύπαρξη κάλων πανεπιστημίων.

Για να δούμε λοιπόν τι έκανε η Κίνα θα χρησιμοποιήσω την διεθνή αξιολόγηση που δημοσιεύει κάθε χρόνο το πανεπιστήμιο της Σαγκάης, από το 2003 έως σήμερα, με τίτλο Academic Ranking of World Universities (ARWU). Χρησιμοποιώ την αξιολόγηση της ARWU διότι εστιάζει κυρίως στο ερευνητικό έργο ενός πανεπιστήμιου, ενώ άλλες αξιολογήσεις λαμβάνουν υπόψη και το διδακτικό έργο, την διεθνοποίηση κλπ. Όμως για τους σκοπούς του συγκεκριμένου άρθρου, η ARWU είναι η πλέον κατάλληλη αξιολόγηση.

ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ

Του Ολύμπιου Δαφέρμου 

Τι άλλο θα δούμε ακόμη: 

Ο πρύτανης του ΕΜΠ αποκαλεί φοιτήτριες «escorts»> Μιλώντας σε συνεργάτη του λέει: 

«Οι κυρίες, από ό,τι φαίνεται, θέλουν να μας συνοδεύουν. Escorts, είναι.» 

Ο χαρακτηρισμός συνδέει τις φοιτήτριες με τη σεξεργασία. Βρισιές χαμαιτυπείου που απευθύνει ο "πνευματικός" αυτός ηγέτης προς τις φοιτήτριές του. Ο τύπος αυτός φέρει τον τίτλο του δασκάλου!!! 

Μάλλον κάποιο άλλο τίτλο διεκδικεί που δεν γράφεται. Και συνεχίζει απτόητος: "είμαι ο πρύτανης αυτού του μαγαζιού."

 Ποιος ξέρει τι έχει στο νου του αποκαλώντας 'μαγαζί" το πολλαπλά ένδοξο, ιστορικό και εμβληματικό Πολυτεχνείο. Τι κατάπτωση είναι αυτή; Τι χυδαιότητα; Και έχει εκλεγεί από τους συναδέλφους του καθηγητάδες!!!

 Δεν βρήκαν καλύτερο; 

Δὲν τὸν ἤθελαν στὴν Πάντειο, ἐπειδὴ… δὲν μποροῦσε νὰ διδάξει ὑλισμό!

Ἡ ἐκδημία τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ φέρνει στὴ μνήμη τὴν ἐπεισοδιακὴ ἐκλογή του ὡς καθηγητῆ τῆς Παντείου Σχολῆς πρὶν 42 χρόνια. Ἡ ὁποία ἔγινε τελικά, ἀλλὰ ἐπιχειρήθηκε νὰ ἐμποδιστεῖ ἀπὸ ἐκπροσώπους φοιτητικῶν παρατάξεων, σὲ προφανῆ συνεννόηση μὲ εκύκλους καθηγητῶν, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἦταν ἀσύμβατη ἡ ἰδιότητα τοῦ θεολόγου μὲ αὐτὴ τοῦ καθηγητῆ τῆς φιλοσοφικῆς καὶ ὅτι προϋπόθεση κάποιος νὰ διδάσκει φιλοσοφία, ἦταν νὰ διδάσκει ὑλισμό. Ἐμφάνίστηκαν φοιτητὲς ὅταν ματαιώθηκε ἡ ἐκλογή, άλλὰ ἦταν προφανὴς ἡ σύμπραξη μὲ ὁρισμένους καθηγητές, τοὺς ὁποίους κατονόμαζε τὸ ρεπορτὰζ τῆς “Χριστιανικῆς” τότε. Ἡ καταγγελία αὐτῆς τῆς διαπλοκῆς ἀναδεικνύει τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ ἀποτέλεσε προάγγελο ἑνὸς καθεστῶτος ποὺ ἐπικράτησε στὴ συνέχεια. Καὶ συνδυάστηκε μὲ τὴν παρακμὴ τοῦ Φοιτητικοῦ Κινήματος ποὺ ἀκολούθησε.

Η θέση τῆς ΧΔ καὶ τῆς νεολαίας της ΕΧΟΝ βασίστηκε σὲ δύο κατευθύνσεις: Στὴν ἐπιβεβλημένη ὑπεράσπιση τῆς ἀκαδημαϊκῆς ἐλευθερίας καὶ στὴν ἀντίσταση ἐνάντια στὴν ἀπόπειρα ποὺ ἔγινε στὸ πρόσωπο τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ, νὰ ἀποκλειστεῖ ὁ όρθόδοξος χριστιανικὸς λόγος ἀπὸ τὸν τομέα τῆς Φιλοσοφίας καὶ συνακόλουθα νὰ περιθωριοποιηθεῖ.

Στὶς 28 Ἀπριλίου 1982, ὅταν συνεδρίασαν οἱ καθηγητὲς, ἡ προγραμματισμένη ἐκλογὴ ματαιώθηκε μὲ παρέμβαση δύο μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ φοιτητικοῦ συλλόγου τῆς Σχολῆς ποὺ μὲ τὰ τότε δεδομένα ἐλεγχόταν ἀπὸ τὶς φοιτητικὲς παρατάξεις τοῦ ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΠ) καὶ τοῦ ΚΚΕ (Πανσπουδαστική σ.κ.), ποὺ μπῆκαν στὴν αἴθουσα καὶ δήλωσαν ὅτι δὲν θὰ ἀποχωροῦσαν ἂν δὲν ματαιωνόταν ἡ ἐκλογή. .

Τὴν ἐνέργεια αὐτὴ χαρακτήρισε τὸ περιοδικὸ τῆς Ἀριστερᾶς ΑΝΤΙ (19.6.1982) ὡς “Τὸ προκλητικότερο καὶ ἀποκαλυπτικότερο ἴσως περιστατικὸ ἀπερόφραστης ἀστυνόμευσης τῶν προσωπικῶν ἰδεῶν”. ἀφοῦ τὸ επιχείρημα ἦταν “ἡ ἀντίθεση τοῦ Συλλόγου στὴ φιλοσοφικὴ κατεύθυνση ποὺ ἐκπροσωπεῖ ὁ κ. Γιανναρᾶς”

Πανηγυρίζοντας επί των ερειπίων του ΕΣΥ

Παντελής Μπουκάλας


Σημείο πρώτο: Με τις λέξεις μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε: το καλό και το κακό, το όμορφο και το κακάσχημο, το τίμιο και το άθλιο. Ή σχεδόν οτιδήποτε, γιατί δεν είμαστε ακόμα θεοί ώστε να λέμε «ζωή» και να γίνεται ζωή, να λέμε «κόσμος» και να γίνεται κόσμος· αυτό ούτε η ποίηση με την περίφημη μαγική γλώσσα της δεν το κατορθώνει. Βεβαίως, λέμε «θάνατος» και συντελείται ο θάνατος: των εθνικών εχθρών, των ιδεολογικών και κοινωνικών αντιπάλων, των ανταγωνιστών στα έργα και τις νύχτες της παρανομίας, κάποτε των αντεραστών, κ.ο.κ.

Η καταστροφή όμως είναι το μισό της θεϊκής δύναμης. Το άλλο μισό, η δημιουργία, και δη διά θαυμάτων, δεν είναι ακόμα του χεριού μας. Του χεριού μας φυσικά ήταν από την αρχή του ανθρώπινου βίου και θα είναι έως το τέλος του η δημιουργία θεοτήτων. Αυτές μάς πλάθουν με πηλό ή ό,τι άλλο επιλέγει η θεογονική και κοσμογονική μας φαντασία, νωρίτερα όμως τις πλάσαμε εμείς με λέξεις. Και με λέξεις αρχικά σφαζόμαστε για το ποιανών ο θεός είναι ο αληθινός και μόνος· έπειτα πιάνουν δουλειά τα τόξα και τα ακόντια, οι σπάθες, τα ντουφέκια, τώρα οι πύραυλοι.

Σημείο δεύτερο: Τις λέξεις, εκ γενετής ορφανές, μπορούμε να τις κάνουμε οτιδήποτε, όπως ξέρουμε πριν και από τον Θουκυδίδη. Μπορούμε λοιπόν να χλευάσουμε την «ειωθυία» σημασία τους, τη συνηθισμένη, την αποδεκτή ως κοινό νόμισμα. Να τις ανατρέψουμε, να αναποδογυρίσουμε το νόημά τους, να τις ντροπιάσουμε, να τις μαγαρίσουμε, να τις καταχραστούμε, να τις διαβάλουμε, να τις κηδέψουμε.

Εκεί όπου τέμνονται οι κόσμοι των δύο σημείων συναντάμε όσους πιστεύουν αφενός ότι μπορούν να κάνουν οτιδήποτε με τις λέξεις, αφετέρου ότι μπορούν να κάνουν οτιδήποτε τις ίδιες τις λέξεις. Καθόλου περίεργο, ανήκουν στη χορεία όσων έχουν στα χέρια τους εξουσία, πρωτίστως πολιτική, και ΜΜΕ στο πλευρό τους, που τους επιτρέπουν «να λένε και να γίνεται»· να γίνεται καθηλωτική εικόνα και διάχυτη πίστη και το ψεύδος ακόμα.

Μια από τις λέξεις που δεινοπαθούν στο στόμα και τα γραπτά τους είναι η «μεταρρύθμιση». Τον όρο τον μαθαίνουμε παιδιόθεν ως άγγελο καλών ειδήσεων, ως φορέα θετικού νοήματος: αλλαγή με σκοπό το καλύτερο αποτέλεσμα. Καιρό τώρα όμως καλούμαστε να αποδεχτούμε σιωπηρά πως «μεταρρύθμιση» είναι ό,τι «επιτέλους ανατρέπει τους αναχρονισμούς της μεταπολίτευσης». «Ε, μισός αιώνας, φτάνει πια, ώρα να γίνουμε Ευρώπη» θ’ ακούγαμε δίκην εξηγήσεως, αν ήταν κάπως αλλιώς τα πράγματα. Επειδή όμως εσχάτως η Ευρώπη μάς τραβάει το αυτί για πολλά και διάφορα, μηρυκάζουμε μια άλλη φρασούλα: «Ε, μισός αιώνας, φτάνει πια. Ωρα να πετάξουμε τα βαρίδια του παρελθόντος».

Το 40% των χειρουργικών αιθουσών έχει βάλει την πινακίδα «κλειστόν».

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Το Σύνταγμα και η ουρά της αλεπούς

11/03/2024

• 

• ΣΩΤΗΡΕΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

• 
  

Τελικά, παρά τις αντιδράσεις των φοιτητών και της πανεπιστημιακής κοινότητας και παρά της ενστάσεις της συντριπτικής πλειονότητας όσων ασχολούνται με το ελληνικό και το ευρωπαϊκό δίκαιο, η κυβέρνηση δεν πτοήθηκε και διέπραξε το νομοθετικό ανοσιούργημά της σε βάρος του Συντάγματος.

Ωστόσο, το βασικό ερώτημα, που τέθηκε από την αρχή της συζήτησης για την νομοθετική αναγνώριση παραρτημάτων ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, παραμένει ακέραιο: γιατί επελέγη μία τόσο τραυματική για το Σύνταγμα λύση, ενώ εφέτος συμπληρώνεται πενταετία από την προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση, που επιτρέπει την μόνη θεσμικά καθαρή και συνταγματικά επιτρεπτή αντιμετώπιση του ζητήματος;

Το ερώτημα τέθηκε επανειλημμένα και σε όλους τους τόνους, από πολλές πλευρές, αλλά απάντηση δεν δόθηκε. Διότι κανείς, βέβαια, δεν πιστεύει ότι την κυβέρνηση, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη εκλογική της νίκη –και αφού μεσολάβησε μία αλλοπρόσαλλη και πλήρως αποτυχημένη πολιτική από την προκάτοχο του σημερινού υπουργού– την έπιασε ξαφνικά ένας τόσο έντονος μεταρρυθμιστικός πόνος, που δεν μπορεί να κρατηθεί άλλα τρία χρόνια, προκειμένου να δοθούν οι επιβαλλόμενες ολοκληρωμένες και συναινετικές λύσεις.

Η μόνη πειστική απάντηση για την “πρεμούρα” της κυβέρνησης φαίνεται να είναι αυτό που τόνισε η αντιπολίτευση, όλων σχεδόν των αποχρώσεων. Η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα με μία ελεγχόμενη μονοκομματική πλειοψηφία, διότι γνωρίζει ότι οι λύσεις που ήθελε να επιβάλει τώρα δεν ήταν εύκολο να γίνουν αποδεκτές με τις ευρύτερες συναινέσεις που επιτάσσει η συνταγματική αναθεώρηση. Ή, για να το πούμε πιο απλά και πιο καθαρά, διότι φοβάται ότι τα υπόλοιπα κόμματα θα ζητήσουν ευλόγως μία συνολική ρύθμιση και δεν θα είναι διατεθειμένα να δεχθούν μία επιλεκτική και αποσπασματική διευθέτηση ιδιωτικών συμφερόντων σαν αυτήν που επιχειρείται σήμερα.

Μόνο έτσι εξηγείται γιατί ξαφνικά είδαν το φως της δημοσιότητας, σχεδόν ταυτόχρονα και με συντονισμένες κινήσεις όλων των ενδιαφερόμενων μερών (κυβέρνησης και προετοιμαζόμενων “επενδυτών”), ορισμένες επί τούτω γνωμοδοτήσεις και τοποθετήσεις (Φίλιππου Σπυρόπουλου, Ευάγγελου Βενιζέλου-Βασίλειου Σκουρή, Νίκου Αλιβιζάτου και Αντώνη Μανιτάκη), οι οποίες, κινούμενες στην λογική του “όπερ έδει δείξαι”, βάλθηκαν να μας πείσουν ότι πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι έλεγε έως τώρα τόσο η θεωρία (των ιδίων συμπεριλαμβανομένων…) όσο και η νομολογία, ακόμη και η εντελώς πρόσφατη.

Η ομιλία του Π. Πολάκη στην ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση του Σ/Ν για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Κύρια σημεία της ομιλίας:

Με αυτό το Σ/Ν εκπληρώνετε ένα διακαή νεοφιλελεύθερο πόθο που αφορά στη διάσπαση του μετεμφυλιακού κοινωνικού συμβολαίου, βασικό χαρακτηριστικό του οποίου ήταν η κοινωνική κινητικότητα.

Η ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας μεταπολεμικά, απαιτούσε ένα ευάριθμο επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό και ήταν αυτή που μας οδήγησε σε ένα αξιόπιστο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δηλαδή στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Παιδιά από φτωχά λαϊκά στρώματα, μπορούσαν με την αξία τους να μπουν σε καλές σχολές, εξασφαλίζοντας κοινωνική άνοδο.

Αυτό καταργεί σήμερα η ΝΔ υπηρετώντας ένα σχέδιο αναδιανομής του πλούτου προς τα ανώτερα οικονομικά στρώματα. Όσα χρήματα έδωσε η κυβέρνηση της ΝΔ την 1η τετραετία με την πανδημία, τα μαζεύει τώρα πίσω στο όνομα 10 επιχειρηματικών ομίλων.

Αυτό που θέλετε είναι το προσωπικό που θα καταλάβει στο μέλλον θέσεις κλειδιά, να είναι απόλυτα ελεγχόμενο από εσάς.

Είναι “τέκνο της δικτατορίας” το άρθρο 16 του Συντάγματος;15/02/2024

ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Στο προηγούμενο άρθρο μας, θέσαμε κριτικά, με τη μορφή ερωτημάτων, την επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε νομοθετικές πρωτοβουλίες, χωρίς να περιλαμβάνονται κατά τρόπο σαφή στο πρόγραμμά της στις πρόσφατες διπλές εκλογές του 2023, προκαλώντας διχασμό στην ελληνική κοινωνία. Στη συνέχεια, εστιάζοντας στη νομοθετική πρωτοβουλία για τη δυνατότητα ίδρυσης-λειτουργίας ιδιωτικών-μη κρατικών πανεπιστημίων και επιχειρώντας να αντικρούσουμε τη θέση έγκριτων καθηγητών συνταγματικού δικαίου και αρμόδιων κυβερνητικών στελεχών, ότι το άρθρο 16 του Συντάγματος είναι χουντικής προέλευσης, ξεκινήσαμε μια ιστορική αναδρομή στις διατάξεις των Ελληνικών συνταγμάτων που αφορούν την οργάνωση της εκπαίδευσης, αναφερόμενοι αρχικά στα Συντάγματα της Ελληνικής Επανάστασης.


Στη συνέχεια τα Συντάγματα του 1844 (άρθρο 11) και του 1864 (άρθρο 16), επαναλαμβάνουν τη διαλεκτική ένταση μεταξύ δημοκρατικής/δημόσιας και φιλελεύθερης/ιδιωτικής εκπαίδευσης, με την προσθήκη της διάκρισης των βαθμίδων, καθώς εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος “ανώτερη εκπαίδευση”, δεδομένης της ίδρυσης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1837, χωρίς στην πράξη να υφίστανται ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η τομή που επέφερε η πολύ σημαντική συνταγματική αναθεώρηση του 1911, απηχώντας τον βενιζελικό κοινωνικό φιλελευθερισμό και την παρουσία του σοσιαλιστικού χαρακτήρα αριστερού βενιζελισμού στα ζητήματα της εκπαίδευσης (άρθρο 16) είναι η συνταγματική καθιέρωση του υποχρεωτικού και δωρεάν χαρακτήρα της βασικής εκπαίδευσης, η οποία θα ολοκληρωθεί με την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στη συγκεκριμένη εκπαιδευτική βαθμίδα το 1917. Παράλληλα διατηρήθηκε η διαλεκτική ένταση μεταξύ δημοκρατικής/δημόσιας και φιλελεύθερης/ιδιωτικής εκπαίδευσης, δηλαδή η υποχρέωση του κράτους να παρέχει οργανωμένη, δημόσια και δωρεάν (βασική) εκπαίδευση και παράλληλα η δυνατότητα ιδιωτών να ιδρύουν εκπαιδευτικούς οργανισμούς.

Έχει σημασία εδώ να επισημανθεί ποιος ο ρόλος της ελληνικής αστικής τάξης, τα πρώτα 100 χρόνια του πολιτικού βίου του ελεύθερου ελληνικού κράτους και ποιος ο ρόλος της τα επόμενα 100 χρόνια, μέχρι και σήμερα. Εκεί βρίσκεται ένα από τα κλειδιά στην απάντηση της διατήρησης της διαλεκτικής σχέσης δημοκρατικής/δημόσιας και φιλελεύθερης/ιδιωτικής εκπαίδευσης και στη διακοπή αυτής στο επίπεδο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στο Σύνταγμα του 1975.

Η αποστολή της παιδείας στα ελληνικά Συντάγματα

Στα Συντάγματα της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (αβασίλευτης) του 1925 (άρθρο 21) και 1927 (άρθρο 23), επαναλαμβάνονται τα κεκτημένα της αναθεώρησης του 1911 αναφορικά με την εκπαίδευση, που ορίζεται ως υποχρεωτική δημόσια και δωρεάν στο στάδιο της βασικής, τη σχέση μεταξύ δημόσιας-ιδιωτικής εκπαίδευσης. Προστίθενται όμως, υπό την επιρροή των σοσιαλιστικών ιδεών (Αλέξανδρος Παπαναστασίου), οι σκοποί κοινωνικού-δημοκρατικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης (ιδίως σ’ εκείνο του 1925) αλλά και η, συγκεντρωτική-αποφασιστικού χαρακτήρα του κράτους, αρμοδιότητα αναφορικά με τα εκπαιδευτικά προγράμματα.

Τόσο το σχέδιο του Συντάγματος του 1948 (άρθρο 9), όσο και το Σύνταγμα του 1952 (άρθρο 16), διατηρούν τη διαλεκτική ένταση δημοσίου-ιδιωτικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Στο κλίμα της εποχής, ορίζουν το σκοπό της εκπαίδευσης, αντικαθιστώντας όμως την κοινωνιοκεντρική αποστολή σοσιαλιστικής προέλευσης, με το σχήμα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Ο ελληνοχριστιανισμός στον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο, δημιουργό του σχήματος, στα μέσα του 19ου αιώνα, έχει το νόημα της αντίθεσης στην αποικιακού χαρακτήρα αντίληψη του δυτικού ιμπεριαλισμού, μέσα από την ανάδειξη της ελληνορθόδοξης πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων, ήδη διαμορφωθείσα την περίοδο του ύστερου Βυζαντίου, οπότε και έχει την αφετηρία του ο Νέος Ελληνισμός σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκο Σβορώνο.

Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, το σχήμα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, σε μια τελείως διαφορετική συγκυρία – έχοντας ως προηγούμενο τις διανοητικές αντιπαραθέσεις ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου – διαστρεβλώνεται το ιστορικό νόημά του, λαμβάνοντας το χαρακτήρα του απολογητισμού του “κράτους των εθνικοφρόνων” και της αντίθεσης στον μαρξισμό-ιστορικό/διαλεκτικό υλισμό.

Το ποσό που δίνονταν στα δημόσια πανεπιστήμια στην Ελλάδα ήταν το χαμηλότερο από όλες τις χώρες στην Ευρωπαική Ένωση των 28

Του Δημήτρη Αναστασίου 

Επειδή κάποιοι αμφισβήτησαν τα δεδομένα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου Κρήτης και επιχειρηματολόγησαν ότι εάν είχαν συμπεριληφθεί οι μισθοί των καθηγητών η χώρα θα ήταν κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ας δούμε τα τελευταία στοιχεία της Eurostat (2024) σε συγκρίσιμο επίπεδο. 

https://ec.europa.eu/eurostat/databrowser/view/educ_uoe_fine09__custom_9090290/default/table

Σύμφωνα με την Eurostat (2024), το 2019 η μέση δημόσια δαπάνη ανά φοιτητή στην Ελλάδα ήταν περίπου 1.780 ευρώ. Αυτό αντιστοιχεί μόλις στο 16,4% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, που ήταν 10.875 ευρώ (ΕΕ 28). Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το ποσό που δίνονταν στα δημόσια πανεπιστήμια στην Ελλάδα ήταν το χαμηλότερο από όλες τις χώρες στην Ευρωπαική Ένωση των 28.

Για το 2019, η δημόσια χρηματοδότηση ανά φοιτητή στην Τουρκία ανερχόταν σε 2.365 ευρώ, στη Βουλγαρία ήταν 2.759 ευρώ, στη Ρουμανία ήταν 3.533 ευρώ, και στην Κύπρο ήταν 4.243 ανά φοιτητή (υπερδιπλάσιο δηλ. ποσό). 

Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν μια συστηματική οικονομική ασφυξία των δημόσιων πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Είναι θαύμα που η χώρα διαθέτει τόσο καλά πανεπιστήμια μέσα στη χιλιάδα των διεθνών κατατάξεων, πολύ περισσότερα αναλογικά με την Τουρκία, την Βουλγαρία και Ρουμανία. 

Αυτή η αντίθεση θα μπορούσε να εξηγηθεί ίσως στη βάση του δημοκρατικού πλαίσιου λειτουργίας του ελληνικού πανεπιστημίου που το ξεχωρίζει σε σχέση με τον managerial τρόπο διοίκησης άλλων πανεπιστημίων. Και αν ακόμα  κάποιοι βλέπουν τα παρατράγουδα και πιθανές ακρότητες κατά καιρούς δεν βλέπουν τη σημασία της δημοκρατικής ατμόσφαιρας για την πνευματική και ερευνητική αναζήτηση για καθηγητές και φοιτητές. Για όσους έχουν ζήσει την "ακαδημαϊκή ελευθερία" από τα μέσα σε άλλες χώρες για να έχουν μέτρο σύγκρισης μπορούν να το καταλάβουν. Για να μην χάνουμε το δάσος και τη μεγάλη εικόνα.

Εάν η τριτοβάθμια εκπαίδευση θεωρείται κοινό αγαθό (common good) είναι πολύ σημαντικό αυτό να μην διασπάται στη δημόσια σφαίρα είτε με την εμπορευματοποίηση είτε με την ιδιωτικοποίηση ώστε να μπορεί αυτό το κοινό αγαθό να είναι υποκείμενο στο κοινό δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο διάλογο.

Προπαγάνδα στον Ακαδημαϊκό χώρο

Του Τιμ Χέιγουορντ

***

Εισαγωγή

Τι σχέση έχει η προπαγάνδα με την ακαδημαϊκή έρευνα και διδασκαλία; Οι πολίτες μπορούν εύλογα να περιμένουν από την ακαδημαϊκή κοινότητα να δημιουργήσει επιστημονική κατανόηση και ευαισθητοποίηση του κοινού για το τι είναι η προπαγάνδα και πώς λειτουργεί η προπαγάνδα. Οι ακαδημαϊκοί πρέπει οπωσδήποτε να στοχεύουν στο να διασφαλίσουν ότι η έρευνα και η διδασκαλία τους δεν επηρεάζονται από αυτό. Πόσο καλά όμως αντιμετωπίζει η ακαδημαϊκή κοινότητα την προπαγάνδα; Η αντιμετώπιση αυτής της ερώτησης σημαίνει να εξετάσουμε τόσο τον τρόπο αντιμετώπισης της προπαγάνδας όσο και τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν πραγματικά οι ακαδημαϊκοί.

Δεδομένου του διακριτικού κοινωνικού ρόλου των ακαδημαϊκών, υπάρχουν πέντε γενικές ευθύνες που είναι λογικό να περιμένουμε να εκπληρώσουν σε σχέση με την προπαγάνδα. Το πιο βασικό είναι να ασχολείσαι με την έρευνα και τη διδασκαλία με μεθόδους ανάπτυξης και μετάδοσης γνώσης αρκετά διαφορετικές από αυτές που συνιστούν προπαγάνδα. Ενώ η προπαγάνδα περιλαμβάνει τη στρατηγική επικοινωνία πληροφοριών που επιλέγονται με βάση μια προηγούμενη ατζέντα, οι μέθοδοι της επιστήμης και της μελέτης περιλαμβάνουν συλλογική συζήτηση και άνοιγμα σε νέες ανακαλύψεις. Μια δεύτερη γενική ευθύνη ακολουθεί άμεσα: οι ακαδημαϊκοί πρέπει να προσπαθούν να μην υποκύψουν στην επιρροή της προπαγάνδας στη διδασκαλία και την έρευνά τους. Αν και φαίνεται ένας αμελητέος κίνδυνος σε ορισμένα πεδία έρευνας, κάτι που πρέπει να προσέχουμε σχετικά με θέματα δημόσιας διαμάχης είναι πώς ένας ακαδημαϊκός μπορεί, αγνοώντας, έχουν απορροφήσει παθητικά υποθέσεις και πλαίσια προπαγανδιστικής γένεσης. Μια τρίτη ευθύνη είναι η αποφυγή αναπαραγωγής προπαγάνδας, έστω και ακούσια, σε διδακτικά και γραπτά έργα. Ένα τέταρτο, ακόμη πιο επιτακτικό, είναι η ευθύνη να μην εμπλακούμε στην ενεργό (ανα)παραγωγή της προπαγάνδας.

Οι τέσσερις ευθύνες που μόλις αναφέρθηκαν συνοδεύονται από ορισμένες επιφυλάξεις: δεν είναι απαραίτητα όλες οι μορφές προπαγάνδας καταστροφικές. Ίσως δεν θα εντοπιστούν ποτέ πλήρως όλες οι περιπτώσεις. Και οι ακαδημαϊκοί δεν είναι απαραίτητα λιγότερο ευάλωτοι στην εξαπάτηση από την προπαγάνδα από τους συμπολίτες τους. Όμως, ενώ υπάρχει περιθώριο συζήτησης για επιφυλάξεις, το σημαντικό σημείο είναι να είμαστε σαφείς σχετικά με τις ίδιες τις ευθύνες. Ενώ αναγνωρίζουμε τη θέση για αιτιολογημένες κριτικές συγκεκριμένων μελετών της προπαγάνδας, στην πραγματικότητα, χρειάζεται επίσης να έχουμε επίγνωση μιας ακόμη γενικής ευθύνης, δηλαδή, να διασφαλίσουμε ότι η κριτική μελέτη της προπαγάνδας δεν παρεμποδίζεται ενεργά ή επιτίθεται. Αυτή η ξεχωριστή πέμπτη ευθύνη δυστυχώς χρήζει αναφοράς γιατί, όπως θα δούμε,

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να αυξήσει την επίγνωση του γιατί η συνειδητή δέσμευση για την εκπλήρωση αυτών των ευθυνών είναι σημαντική για την ακαδημαϊκή κοινότητα και την ευρύτερη κοινωνία που υπηρετεί. Οι εικονογραφήσεις θα προέρχονται γενικά από περιπτώσεις με τις οποίες τυχαίνει να έχω κάποια εξοικείωση, αλλά ο στόχος είναι να διακρίνω ορισμένα πρότυπα προπαγάνδας στην εργασία που άλλοι θα μπορούν να εντοπίσουν σε ένα ευρύτερο φάσμα θεμάτων δημόσιου ενδιαφέροντος.

Η προπαγάνδα ως αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης

Ατιμώρητοι οι ένοχοι

hristos Yiannaras | 07 Feb 2021

Κάποιες χιλιάδες (έτσι λογάριασαν οι δημοσιογράφοι) νέα παιδιά, μερικοί ίσως και φοιτητές, επέβαλαν τις προάλλες να νεκρωθεί το κέντρο της πρωτεύουσας – μυριοστή φορά. Τι εκβίαζαν τώρα και γιατί; Να ακυρώσει η αυτάρεσκη στην καχεξία της κυβέρνησή μας τα μέτρα που σχεδιάζει για την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, τη φύλαξη των πανεπιστημίων με ειδική υπηρεσία κλητήρων – επιτηρητών.

Σίγουρα, κάθε καινούργιος μισθοσυντήρητος του Δημοσίου που προστίθεται, βυθίζει ακόμα περισσότερο τη χώρα στον πνιγμό της ανέχειας, στη δουλεία των εξαρτήσεων. Αυτή τη διαμαρτυρία διατράνωνε η διαδήλωση των «φοιτητών»; Όχι βέβαια. Η τυραννική αυθαιρεσία τους απαιτούσε μόνο να ανακληθεί η κυβερνητική απόφαση για προστασία των πανεπιστημίων από τον αχαλίνωτο ετσιθελισμό του οποιουδήποτε. Να συνεχίσει να έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση στους πανεπιστημιακούς χώρους ο κάθε φυλής και γλώσσας λούμπεν αργόσχολος, πρεζάκιας, ψυχανώμαλος – να μπορεί ανεξέλεγκτος ο παρανοϊκός βάνδαλος, ο ψυχαναγκαστικός λωποδύτης, να μπαινοβγαίνουν σε αμφιθέατρα, γραφεία, σπουδαστήρια και, για το κέφι τους, να καταστρέφουν: Να διαλύουν έπιπλα, να αχρηστεύουν τεχνολογικό εξοπλισμό, να ατιμάζουν έργα ζωγραφικής και γλυπτά, να γράφουν χυδαιότητες στους τοίχους, να προπηλακίζουν καθηγητές, να διαπομπεύουν εκλεγμένους πρυτάνεις.

Με ποια λογική οι διαδηλωτές, που φάνταζαν χιλιάδες, απαιτούσαν να συνεχίζεται ανεμπόδιστα αυτή η παράνοια και φρίκη; Μα, μόνο, με τη λογική της «μη αστυνόμευσης» – να είναι ανεξέλεγκτη από κάθε εξουσία, όχι απλώς η διδασκαλία, η έρευνα, η μέθοδος, η τεχνογνωσία, η επιστημονική γνώμη, αντίρρηση, άποψη, αλλά και ο τραμπουκισμός, οι βανδαλισμοί, ο φανατισμός, η μικρονοϊκή αισχρουργία. Κάθε θεσμοποιημένος έλεγχος, υπηρετικός της κοινωνικής αυτοπροστασίας, είναι αυταρχισμός, αυθαιρεσία χούντας!

Ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Μητσοτάκη

Μάνος Στεφανίδης

Ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Μητσοτάκη

( Ή, σκιές στο Πανεπιστήμιο )

Κύριε πρόεδρε

Είμαι ο καθηγητής από το ΕΚΠΑ του οποίου το όνομα αναφέρατε ως αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης μαζί με το όνομα του κ. Συρίγου στην συζήτηση για τη βία στα πανεπιστήμια που διεξήχθη στη Βουλή των Ελλήνων το 2018. Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά πράγματα. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι πια πρωθυπουργός και ο κ. Συρίγος είναι πλέον βουλευτής και υφυπουργός Παιδείας. Εγώ πάλι είμαι ό,τι ανέκαθεν ήμουν. Ένας άνθρωπος που, παρά τις αδυναμίες του, προσπαθεί να βρεί το σωστό χωρίς κομματικές παρωπίδες ή πολιτικές εξαρτήσεις.

Με αυτή την ιδιότητα λοιπόν κ. πρωθυπουργέ του δάσκαλου που αγωνίζεται να είναι υπεράνω κομμάτων και σκοπιμοτήτων, θέλω να σας επισημάνω τρία σημεία τα οποία θεωρώ υψίστης σημασίας όχι μόνο για τα κακώς κείμενα στην παιδεία αλλά και γενικότερα για τη μοίρα του τόπου. Επειδή η παιδεία επ'ουδενί επιτρέπεται να γίνεται πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης ή εύκολη σπέκουλα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Επειδή αυτή ακριβώς η παιδεία είναι η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη πού μπορούμε να κληροδοτήσουμε στο μέλλον. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης!

Πατρίδα, μητέρα, μητριά

Μάνος Σ. Στεφανίδης

Πατρίδα, μητέρα, μητριά

"Η μοναξιά μας έχει κάτι από το μεγαλείο της μοναξιάς των πλανητών. Και το πένθος μας κάτι από την σποδό των άστρων".

Μ.Σ

Ελλάδα, η χώρα των παλίμπαιδων, των δια βίου νηπίων όπως ο υπογραφόμενος αλλά και της αφόρητης γεροντοκρατίας. 

Ας αναρωτηθούμε, λόγου χάρη, πόσες είναι οι οργανικές κι οι ανόργανες θέσεις της κ. Αρβελέρ ακόμη και σήμερα; Δεν θα το εξιχνιάσουμε ποτέ. Είναι ταμπού όπως και η ηλικία της Μαρίνας Λαμπράκη Πλάκα.

Όμως ξέρουμε πως κοντά μισό εκατομμύριο νέοι επιστήμονες έχουν εγκαταλείψει την χώρα. Κι ότι εκατοντάδες ιστορικοί τέχνης, μουσειολόγοι ή θεωρητικοί του πολιτισμού είναι χωρίς δουλειά. 

Ενώ ο απαράδεκτος Γαβρόγλου έβαλε απ'το παράθυρο στα ΑΕΙ όσους δεν είχαν τα κότσια να μπουν από την πόρτα. Δηλαδή με ανοιχτές, ακαδημαϊκές διαδικασίες κι όχι ως ΕΔΙΠ, δηλαδή τσάτσοι καθηγητών με νοοτροπία φεουδάρχη. Τί θα κάνει σχετικά η Ν.Δ; Αναμένω. Πάντως είναι ντροπή πως ένα τέτοιο διάταγμα - έκτρωμα το κατάπιαν αμάσητο δεξιοί, αριστεροί, προοδευτικοί κλπ. καθηγητές των ΑΕΙ μας.

Κατά τα άλλα είμαστε όλοι ανανεωτές, αριστεροί, φιλονε-ιστές, φιλοπάτριδες, καλοί πολίτες ... Και δεν ντρεπόμαστε. 

Η Ελλάδα δεν σκοτώνει τα παιδιά της, τα τρώει κιόλας.

ΥΓ.1 Είναι γελοίο η αριστερά να δίνει μάχες οπισθοφυλακής για το ξεθυμασμένο άσυλο. Αλλά και οι της Ν.Δ δεν έχουν διόλου πολιτικό ή έστω πολιτικάντικο ένστικτο;

Γιατί δεν λένε πως δεν πρόκειται για κατάργηση του Ασύλου αλλά για ουσιαστική του αποκατάσταση, προάσπιση, αναβάθμιση, ουσιαστικοποίηση κλπ. ώστε να απομονώσει η ακαδημαϊκή κοινότητα όσους το καταστρατηγούν ή το βιάζουν. Τόσα απλά!

ΥΓ.2 Νύχτα που κατεβαίνει στον βράχο του Αγίου Ρωμανού ενώ ακόμη κρατάει το φως του ηλιοβασιλέματος κι ένα φεγγάρι μόλις αχνοφαίνεται. Θέλει να μεγαλώσει κόβοντας τον ουρανό σε μικρά κομμάτια. Λίγο ακόμα, λίγο σκύβοντας θα ξεπλύνει το αργυρό δρεπάνι του στο πέλαγο. Τα σύννεφα στο βάθος πάλι καίγονται εις μάτην. Ή έτσι νομίζουν οι αθώοι και οι απονήρευτοι.

Πως τα πανεπιστήμια εκφυλίστηκαν σε ακαδημαϊκές νεροτσουλήθρες

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Αυτές τις ημέρες που οι υποψήφιοι για μία θέση στα ΑΕΙ δίνουν τη δική τους μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων, αξίζει να ειπωθούν κάποιες πικρές αλήθειες. Η επιδίωξη της ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων (και θεσμικά ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης) δεν αντιστοιχεί μόνο στις ιστορικές εξελίξεις που χαρακτήρισαν τις παραγωγικές ανάγκες και τους τεχνικούς εκσυγχρονισμούς της νεότερης βιομηχανικής δυτικής κοινωνίας. Στο πλαίσιο του καταμερισμού της εργασίας, είχαν επίσης ένα σημαντικό ιδεολογικό ρόλο ως προς τον ορισμό των κριτηρίων της κοινωνικής ιεραρχίας και του κύρους ή της «αξίας» των διαφόρων επαγγελμάτων.

Η υψηλού επιπέδου μόρφωση, η καλλιέργεια, η «Παιδεία», αργότερα η τεχνοεπιστημονική εξειδίκευση, έχαιραν συνεπώς πάντα ενός διόλου ευκαταφρόνητου κοινωνικού γοήτρου. Ήδη από τον 15o αιώνα και την Αναγέννηση, το γόητρο αυτό σαγηνεύει ιδιαίτερα τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της εποχής, τα οποία παράλληλα τείνουν να «παραδίδονται στην πολυτέλεια και να επιδιώκουν μια άνετη ζωή εισοδηματία» (VonMartin, Η Κοινωνιολογία της Αναγέννησης σ. 94-95).

Πρόκειται προφανώς για τους νεόπλουτους αστούς της εποχής, που συχνά μιμούνται αδέξια τους ευγενείς και αριστοκράτες, επιδιώκοντας να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα αντίστοιχο κοινωνικό κύρος, έστω στο πεδίο του lifestyle. Είναι βέβαια τα συνηθισμένα αντικείμενα χλευασμού του Μολιέρου στη Γαλλία και πολύ αργότερα, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, του Βέμπλεν στην Αμερική.Εντούτοις, στην Αναγέννηση, αρκετοί ήταν οι αστοί που, επιδιώκοντας τη διαρκή ενίσχυση της κεκτημένης οικονομικής τους κατάστασης, ή φοβούμενοι τη μείωση των περιουσιών τους και την απώλεια της κοινωνικής τους θέσης, δεν έπαψαν να οργανώνουν εθιμικά και νομικά τις αντιστάσεις τους. Έτσι, «ένας Φλωρεντινός, όσο εύπορος και αν ήταν απαιτούσε από καθέναν από τους γιους του να έχει τακτικό επάγγελμα. Οι πατεράδες το έκαναν αυτό προϋπόθεση κληρονομιάς. Συνέβαινε, μάλιστα, να ζητούν με τη διαθήκη τους από το κράτος να τιμωρείται κάθε γιος που δεν πρόκοβε, με ένα μεγάλο χρηματικό πρόστιμο». (VonMartin, στο ίδιο).

Τα πανεπιστήμια και ο φετιχισμός του «χαρτιού»

Η "διαλεκτική" του τρόμου των μπαχαλάκηδων στο Πανεπιστήμιο!

Αθήνα: Παρέμβαση σε εξέταση μαθημάτων της Μ. Ευθυμίου

ΚΛΙΚ στην παρακάτω εικόνα για να διαβάσετε ολόκληρη την παρέμβαση:

Εμείς νομίζουμε ότι πρόκειται για τη "διαλεκτική" του τρόμου των μπαχαλάκηδων στο Πανεπιστήμιο! 

Φασισμός και βίαιη ιδεολογική πειθαρχία. 

Ποιός σιωπά; Ο Υπουργός; Η πανεπιστημιακή κοινότητα; Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει!

ΑΕΙ, παραμάγαζα της κυβέρνησης

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Εμείς ξέραμε ότι τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι αυτοκέφαλα, αυτεξούσια και δεν υπόκεινται στην εξουσία της κάθε κυβέρνησης. Ξέραμε επίσης, ότι εκεί υπάρχει ένα άσυλο, που επιτρέπει στον καθένα να εκφράζει τις απόψεις του, που ενδεχομένως δεν μπορεί να εκφράσει αλλού. Μάθαμε τώρα ότι τα πανεπιστήμια είναι όργανα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης και μάλιστα με υπουργικές εντολές!

Το τελευταίο κρούσμα της ιδιωτικοποίησης των ΑΕΙ από την κυβερνητική και κομματική πολιτική ήρθε από το Πάντειο. Το οποίο ακύρωσε προγραμματισμένη από καιρό εκδήλωση της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας με θέμα τα 28 χρόνια ανεξαρτησίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ, με εντολή του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Παιδείας!

Το θέμα είχε σαν επίκεντρο τις διάφορες απόψεις για το status quo στη περιοχή του Καυκάσου, με τη συμμετοχή καθηγητών διεθνούς δικαίου και από το συγκεκ ριμένο Πανεπιστήμιο!

Το υπουργείο Εξωτερικών διαψεύδει κάθε ανάμιξη, αλλά, όλως συμπτωματικώς, υφυπουργός Εξωτερικών είναι η καθηγήτρια στο Πάντειο Σία Αναγνωστοπούλου, με έντονη δράση στα της σχολής, ακόμα και κατά τη διάρκεια της θητείας της στην κυβέρνηση εδώ και 4 χρόνια.

Ανοικτή επιστολή προς τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Αξιότιμε κ. Πρύτανι,

Σας απευθύνω την παρούσα, ανοικτή επιστολή πρώτον γιατί θεωρώ ότι περαιτέρω αποσιώπηση των καθημερινών κρουσμάτων βίας που συμβαίνουν στην πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου εκθέτει όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα και φέρει τους πάντες προ των ευθυνών των, και αφετέρου επειδή αναγνωρίζω το συνεχές σας ενδιαφέρον ώστε να βελτιωθούν χρόνιες κακοδαιμονίες που ταλανίζουν το πανεπιστήμιό μας. 

Αναφέρομαι στην προκλητικά αυξανόμενη παραβατικότητα και στις εγκληματικές ομάδες που δρουν ανενόχλητες στην αχανή περιοχή της πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου και οι οποίες με τη δύση του ηλίου καθίστανται απροκάλυπτα επικίνδυνες για διδάσκοντες, για διδασκομένους και για το λοιπό προσωπικό του ΕΚΠΑ. Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Και η συγκάλυψη των αλλεπάλληλων κρουσμάτων βίας εξισούται με συνενοχή όλων ημών των εχόντων την ηθική αλλά και τη νομική ευθύνη. Πίσω από το αδειανό πουκάμισο ενός διάτρητου «ασύλου» ανεχόμαστε αποθρασυμένους εγκληματίες να ληστεύουν το ΑΤΜ του κτηρίου της Φιλοσοφικής υπό την απειλή περιστρόφου μπροστά στα μάτια έντρομων φοιτητών 8 το πρωί, ενώ όσοι αποχωρούν από τα μαθήματα στις 9 το βράδυ, μεταπτυχιακοί κυρίως φοιτητές και διδάσκοντες, οργανώνονται σε ομάδες για να καταφέρουν να φτάσουν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι στα συχνά παραβιασμένα αυτοκίνητά τους. Επειδή, κ. Πρύτανι, όλη η πανεπιστημιούπολη παραμένει αφώτιστη εδώ και πολύ καιρό δημιουργώντας σκηνικό θρίλερ, ειδικά στις πιο απομακρυσμένες σχολές. Θυμάμαι επίσης το θλιβερό γεγονός που συνέβη προ χρόνων, όταν μια ομάδα πάλι οπλοφόρων με την απειλή περιστρόφου έβγαλαν τον τέως πρόεδρο του Φαρμακευτικού Τμήματος από το αυτοκίνητό του τον λήστευσαν και διέφυγαν με αυτό. 

Οι Έλληνες καθηγητές αριστεύουν στις ΗΠΑ

Η ελίτ των πανεπιστημιακών στις ΗΠΑ μιλάει... ελληνικά. Η χώρα μας βρίσκεται στη δεύτερη θέση διεθνώς με βάση τον αριθμό των πανεπιστημιακών που εργάζονται στα κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας το σημαντικό έργο (για όσους θέλουν...) που γίνεται στα ελληνικά πανεπιστήμια αλλά και το πείσμα, τη θέληση και την εργατικότητα των Ελλήνων. Την Ελλάδα ξεπερνά μόνο το Ισραήλ, που παρουσιάζει ιδιαίτερα σημαντική δυναμική στον χώρο της έρευνας και της τεχνολογίας.

Ειδικότερα, ο Τολγκά Γιουρέτ, αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο Technical University της Κωνσταντινούπολης, εξέτασε τη χώρα στην οποία ολοκλήρωσαν τις βασικές τους σπουδές 14.310 καθηγητές, οι οποίοι υπηρετούν σε 48 κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης του, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο έγκριτο Journal of Informetrics, η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση με βάση την αναλογία του πληθυσμού κάθε χώρας.