Του Σπύρου Καναλιώτη
Δύο διαφορετικές ρητορικές. Ίδια πολιτική.
Ο ένας προωθεί, ο άλλος καταγγέλλει, στο τέλος περνάει το νεοφιλελεύθερο σχέδιο.
Ο Μητσοτάκης, τώρα μέσα στο καλοκαίρι, φέρνει νόμο για χρηματιστήριο νερού και νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και υποδομών σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία. Σε μια βουλή με διαλυμένη Αριστερά από τις κινήσεις Τσίπρα, θα περάσουν χωρίς να ακουστεί κιχ.
Ας θυμηθούμε όμως τι έχει προηγηθεί, για να μαντέψουμε το μέλλον.
📎 Ο Τσίπρας έφερε μνημόνιο -μιας και δεν μπορούσαν οι άλλοι- οι νεοφιλελεύθεροι το ψήφισαν, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».
📎 Ο Τσίπρας δημιούργησε το χρηματιστήριο ενέργειας. Ο Μητσοτάκης το διατήρησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».
📎 Ο Τσίπρας υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Μητσοτάκης την κράτησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».
📎 Ο Μητσοτάκης ψήφισε τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο Τσίπρας δηλώνει τώρα ότι θα τον διατηρήσει, γιατί «δεν γίνεται αλλιώς».
📎 Θα περάσει το νομοσχέδιο Μενδώνη, στο μέλλον θα ακούσουμε ξανά το ίδιο ρεφρέν: «Δεν γίνεται αλλιώς».
📎 Το ίδιο και με το χρηματιστήριο νερού. «Δεν γίνεται αλλιώς».
Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Ο ένας προωθεί το επόμενο βήμα της ιδιωτικοποίησης, ο άλλος διαμαρτύρεται έντονα, στηρίζει τις αντιδράσεις και εμφανίζεται ως υπερασπιστής του δημοσίου συμφέροντος. Όταν όμως έρθει η σειρά του να καταθέσει κυβερνητικό σχέδιο, -με βαθιά στεναχώρια βέβαια- θα καταλήξει ότι «Δεν γίνεται αλλιώς».
Ο σκληρός, ο διαλλακτικός και οι ηλίθιοι. Μοιρασμένοι ρόλοι στην ίδια παράσταση. Μια κατ’ επίφαση αντιπαράθεση, πίσω από την οποία κρύβεται κοινή στρατηγική.
