Ὅμως, ἐμεῖς, οἱ ἐν ζωῇ γενεὲς τῶν Ἑλλήνων, εἴμαστε οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες. Καὶ, ὡς θεματοφύλακές της, φέρουμε τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Πατρίδος.

[Ὁμονοούντων ἀδελφῶν συμβίωσιν

παντὸς τείχους ἰσχυροτέραν εἶναι

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ, Διογένους Λαερτίου Φιλόσοφος Ἱστορία]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἡ συνειδητὴ πολυετὴς προσπάθεια νὰ παραμείνουν οἱ Ἕλληνες ἡμιμαθεῖς ἀποδίδει καρποὺς πικρούς. Ἡ Ἑλλάς κατήντησε χώρα τῆς περιφέρειας τῆς Δύσης. Τελεῖ σὲ σχέση ἐξάρτησης ὑπὸ καθεστὼς πολλαπλασιαζομένης δυστυχίας.

Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι ψοφοδεὴς ἢ νὰ ἐκτελεῖ χρέη παρατηρητοῦ ποὺ ἀτενίζει τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων. Ἀτυχῶς ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ χώρα ἔχει τεθεῖ στὸν αὐτόματο πιλότο. Τὶ κι ἂν ἐναλλάσσονται τὰ κόμματα; Στὸ πηδάλιο τῆς χώρας παραμένει ὁ αὐτόματος πιλότος. Μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἔχει φτάσει σὲ σημεῖο νὰ προσβάλλει τὴν νοημοσύνη καὶ τὴν κρίση ὅσων μποροῦν ἀκόμη νὰ σκέπτονται ἐλεύθερα καὶ νὰ ἔχουν γνώση τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ Ἱστορία φωτίζει τὴν οὐσία τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς.

1930. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πηγαίνει στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ ὑπογράψει τὴν συμφωνία ποὺ θὰ ἐπέλυε τὶς οἰκονομικὲς διαφορὲς μεταξὺ Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος. Ἡ Τουρκία ὄφειλε ἀποζημιώσεις στοὺς ἐκδιωχθέντες ἀπὸ τὴν Τουρκία, ἀνταλλάξιμους καὶ μὴ ἀνταλλάξιμους. Καὶ βεβαίως δὲν τὶς πλήρωνε. Ἡ ἀνταλλαγὴ ἀφοροῦσε τὰ δύο ἑκατομμύρια Ἑλλήνων τῆς Καθ' Ἡμᾶς Ἀνατολῆς σὲ ἀντιδιαστολή μὲ τὶς τετρακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνους ἔναντι τῶν ὁποίων εἶχαν ἀνταλλαχθεῖ.

Πρόκειται γιὰ μία χολή, μία μόνιμη πάσχουσα ἰσορροπία. Ἀντίθετη ἰσορροπία, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ.Τὶς ἀποζημιώσεις ἀπὸ τότε, τὶς ὁποῖες ὀφείλει μὲ βάση τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης νὰ καταβάλει στοὺς πρόσφυγες, ἡ Τουρκία δὲν τὶς ἔχει ἐξοφλήσει. Ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἤδη πληρώσει ἕνα σημαντικὸ μέρος στὶς διάφορες φάσεις τῶν διαπραγματεύσεων ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1930. Ὅταν ἄρχισαν αὐτὲς οἱ διαπραγματεύσεις, ἐφαρμοζόταν τὸ γνωστὸ σύστημα. Κατέβαλε κάτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε τίποτε. Διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες. Τὴν ἑπόμενη φορὰ ἡ Ἑλλάδα κατέβαλε κάτι, πάλι ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε, καὶ πάλι διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες.

Εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μέθοδος ποὺ ἀκολουθήθηκε καὶ στὸ Κυπριακό. Κάθε φορὰ ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ ἔκανε μία ὑποχώρηση, κατεγράφετο ἡ ὑποχώρηση, ἀλλά ἡ Τουρκία βεβαίως ἦταν ἀνυποχώρητη. Καὶ ἔτσι, φθάσαμε στὴν καταγραφὴ ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν ὑποχωρήσεων, οἱ ὁποῖες ἐνσωματώθηκαν στὸ περίφημο Σχέδιο Ἀνάν.

Ἔτσι γεννιοῦνται τὰ περιώνυμα Σχέδια καὶ Μέτρα. Ἀπὸ τὶς συνεχεῖς κατὰ διαστήματα καταγραφές, δηλαδὴ ὑποχωρήσεις τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου νὰ γίνεται διάλογος μὲ τὴν τουρκικὴ πλευρά. Προφανῶς σήμερα καθόμαστε στὸ τραπέζι τῶν συζητήσεων καὶ διαπραγματεύσεων διότι ἡ Ἑλλάς εἶναι εὐήθης.

Ένα ΟΧΙ για όλες τις εποχές

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
τεύχος 2410
30/10/2025

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ

Στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, το 1999, ζήσαμε ένα μοναδικό αίσθημα ανάτασης, όταν μόνοι εμείς από όλη την Ευρώπη βρεθήκαμε να αποτελούμε το 97% που τάσσονταν εναντίον των βομβαρδισμών της γειτονικής χώρας: Όταν δεν υπήρξε ένας άνθρωπος ο οποίος – έστω από σνομπισμό! – να εκφέρει άποψη φιλική με τη συγκεκριμένη πολιτική του ΝΑΤΟ!

Έτσι και το «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940 είχε σχεδόν κάτι από παλλαϊκή συναίνεση, και μάλιστα συναίνεση που συμπεριλάμβανε το ΚΚΕ των φυλακών της μεταξικής δικτατορίας. Ο αρχηγός του Νίκος Ζαχαριάδης σε μια έξαρση του αντιφασιστικού πνεύματος, με τη γνωστή επιστολή του έκφραζε την εθνική ομοψυχία έναντι των υποψήφιων κατακτητών:

«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή… Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι… Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη»…

Με δεδομένο ότι ιστορία δεν κάνουμε για να περνάμε την ώρα μας, το σημερινό «όχι» – αντί να στρέφεται σε μια προκάτ εικόνα – έχει κύριο αποδέκτη την Τουρκία. Η πολιτική της ζεϊμπεκιάς και του κατευνασμού του θηρίου με το άνοιγμα των πυλών της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέτυχε, μια άλλη πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή αλλά επιβεβλημένη έναντι της χώρας που κοιμάται και ξυπνάει με το όνειρο της γαλάζιας πατρίδας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Το εγχειρίδιο «Για να μην διερωτάται κανένας» καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση με ξεκάθαρο στόχο την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και την αποκατάσταση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

«Κυπριακή Δημοκρατία & Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) και Πρόταση Ελάχιστης Επιδίωξης για την Κύπρο»

«αξιόπιστος και σεβαστός δεν είναι όποιος προσπαθεί έρποντας να γίνει αρεστός στους εχθρούς του, αλλά όποιος επιδιώκει τα νόμιμα δικαιώματα του Κράτους & του Λαού του και τα διεκδικεί τεκμηριωμένα, με συνέπεια και αξιοπρέπεια».

Το εγχειρίδιο είναι διαθέσιμο για ανάγνωση στον πιο κάτω σύνδεσμο. Εναλλακτικά, εάν το επιθυμείτε, μπορείτε να αποταθείτε σε εμάς ώστε να σας το αποστείλουμε. 

Το παρόν εγχειρίδιο διανέμεται δωρεάν.

ΚΛΙΚ στην εικόνα στον σύνδεσμο ή ΕΔΩ

https://online.fliphtml5.com/uzyoe/xbyc/?fbclid=IwZnRzaANLd-9leHRuA2FlbQIxMQABHvxBLOw1F0_n2EMugseWSLO-CwVpv8rCSd2D9y9_EpJUlAXSiazUzDpVBnZV_aem_UhPWEkaGhde8Ytupnk5YOw#p=6

Η Σιωπή Είναι Συνενοχή. Η Κυβέρνηση Παίζει με την Κυριαρχία

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τον Ιανουάριο του 1996, η Ελλάδα με την Τουρκία απέφυγαν μια ένοπλη σύγκρουση χάρη στη συμφωνία με τους Αμερικανούς «ούτε στρατεύματα, ούτε σημαίες, ούτε πλοία» (No troops, no flags, no ships). Ένας τακτικός ελιγμός που μας κράτησε μακριά από τον πόλεμο, αλλά μας κληροδότησε πέραν των γκρίζων ζωνών και μια αχίλλειο πτέρνα του κατευνασμού: τη λογική ότι η «αποκλιμάκωση» ισοδυναμεί με «άρνηση υπεράσπισης της κυριαρχίας».

Σήμερα, το ίδιο δόγμα επανέρχεται από την πίσω πόρτα. Όχι με φρεγάτες, αλλά με τουρκικά καΐκια που δρουν ως παραστρατιωτικές μονάδες. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: μήπως η Αθήνα ετοιμάζεται ξανά να θυσιάσει κυριαρχικά δικαιώματα στο όνομα της ηρεμίας;

Από το «Αβλαβής διέλευσης» στην Ενοχή της Κυβέρνησης

Όταν Έλληνες υπουργοί μιλούν για «αβλαβή διέλευση» τουρκικών αλιευτικών στα χωρικά μας ύδατα, δεν πρόκειται για γκάφα. Πρόκειται για επικίνδυνη πολιτική. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι ξεκάθαρη: η αβλαβής διέλευση αφορά ναυσιπλοϊα ειδικά των πολεμικών πλοίων, όχι παράνομη αλιεία.

Με αυτή τη γλώσσα, η κυβέρνηση δίνει άλλοθι στην Άγκυρα και ανοίγει ρωγμές στη διεθνή μας θέση. Και ας μην κοροϊδευόμαστε: κάθε τέτοια «παραχώρηση» γίνεται προηγούμενο που αύριο η Τουρκία θα το παρουσιάσει ως δεδομένο.

Ένας Στόλος με Διπλή Σημαία

Ο τουρκικός αλιευτικός στόλος δεν είναι «επαγγελματικός κλάδος». Είναι κρατικά χρηματοδοτούμενη ισχύς, με ρόλο διπλό: να αδειάζει τις ελληνικές θάλασσες και να σπάει την αποτρεπτική ισχύ του Πολεμικού Ναυτικού.

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

🔴Εξαιρετική εκδήλωση!!!

✔️Το βίντεο της πρώτης ημέρας της Διημερίδας: 

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

✔️ Πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη (20  Αυγούστου, 18:00 - 21:00) στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

🔴Ομιλητές:

- Ρούντι Ρινάλντι, 

- Χρύσανθος Τάσσης

- Βασίλης Φούσκας

🔴Διοργανωτής "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα".

🔴 Η δεύτερη ημέρα σήμερα Πέμπτη 21 Αυγούστου.

✔️ Ο σύνδεσμος για να παρακολουθήσετε τη σημερινή συνέχεια της διημερίδας ΕΔΩ..

21 Αυγούστου 2025, 18:00-21:00

 2η Θεματική: 

"Χαρτογραφώντας τις επιπτώσεις της τουρκικής διείσδυσης – Αναζητώντας όρους ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας"

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

« ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ »

   

 του ΜΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

«Τελειώνω με το θέμα. Δεν είναι η Φαραντούρη, δεν είναι η Μενδώνη. Το θέμα θα έπρεπε να είναι ένα και μοναδικό: ο Οδυσσέας Ελύτης και το «Άξιον Εστί». Όλα τα άλλα είναι εκτροπές, παραφωνίες, σκιάσεις μιας δημόσιας σφαίρας που αρνείται να σταθεί απέναντι στο ίδιο το έργο. Γιατί το «Άξιον Εστί» δεν είναι ένα ποίημα: είναι η ίδια η γραμματική της νεοελληνικής μνήμης, η συντακτική ανατομία ενός λαού που προσπάθησε να γίνει γλώσσα. Και ακριβώς επειδή είναι αυτό, η σημερινή μας ανικανότητα να το ενεργοποιήσουμε δείχνει το μέγεθος της πτώσης μας καθώς ζούμε σε μια εποχή αντιπνευματική, που καταναλώνει τη γλώσσα χωρίς να την ενοικεί, που επικαλείται το φως χωρίς να το αντέχει.

Το «Άξιον Εστί» στήθηκε πάνω στο αρχιτεκτονικό πρότυπο της Θείας Λειτουργίας: Γένεσις, Πάθη, Δοξαστικόν. Η γλώσσα του δεν περιγράφει, τελεί. Δεν αναπαριστά, καθαγιάζει. Στη Γένεση, το φως δεν είναι μεταφορά, είναι οντολογική αρχή. Στα Πάθη, ο πόνος δεν είναι περιστατικό, είναι η ίδια η γραφή του συλλογικού στο σώμα της Ιστορίας. Στο Δοξαστικόν, η νίκη δεν είναι απελευθέρωση αλλά μεταστοιχείωση της σφαγής σε λόγο, το αδύνατο της ύπαρξης που μετατρέπεται σε ψαλμωδία. Ο Τάσος Λιγνάδης το κατάλαβε: το «Άξιον Εστί» δεν είναι ποιητικό κομψοτέχνημα, είναι ένα νέο Ευαγγέλιο του ελληνισμού, όπου ο λόγος γίνεται εκκλησία, και η γλώσσα γίνεται τόπος λατρείας.

Κι όμως, εμείς οι σημερινοί Έλληνες, αντί να σταθούμε σε αυτό το μνημείο, το έχουμε κάνει φόντο. Το έχουμε μετατρέψει σε ηχητικό χαλί εκδηλώσεων, σε αναφορά χωρίς κατανόηση, σε σύμβολο που δεν συμβολίζει τίποτα. Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το πολιτικό μας έλλειμμα: η αδυναμία να σταθούμε μέσα στη γλώσσα ως μυστήριο. Είμαστε μια κοινωνία που διαρκώς μιλάει και ουδέποτε σημαίνει. Το «Άξιον Εστί» δεν ζητά από εμάς να το χειροκροτήσουμε, ζητά να το κατοικήσουμε. Αλλά εμείς προτιμάμε την επιφάνεια της αναφοράς από το βάθος της εσωτερικότητας.

Φανούλα Αργυρού: Ζητείται ηγέτης για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

25.7.2025

Ένα σχόλιο στο άρθρο του κ. Κρίς Κωνσταντινίδη:

«Όσοι στήριξαν τη ΔΔΟ φέρουν ιστορική ευθύνη. Διότι καλλιέργησαν την εντύπωση πως ο κυπριακός ελληνισμός είναι γενικότερα έτοιμος να συνθηκολογήσει έναντι της Τουρκίας…»

(Βλέπε άρθρο κ. Κρίς Κωνσταντινίδη «Προορίζουν την διχοτομημένη Κύπρο για «ασπίδα» ΗΠΑ και Ισραήλ» 21/7/2025 https://i-epikaira.blogspot.com/2025/07/blog-post_43.html)

Σίγουρα φέρουν ευθύνη όσοι την στήριξαν αρχικά από το 1974/75 και συνεχίζουν να φέρουν μέρα με τη μέρα ακόμα περισσότερη ευθύνη και όσοι ζουν, αμετανόητοι συνεχιστές τους, υπηρέτες των ξένων, και ακολουθούν τυφλά πιστά τις πάγιες υποδείξεις και πολιτική του βρετανικού Φόρεϊν Όφις. Το οποίο υιοθέτησε τελεσίδικα – αφού άφησε πρώτα την Τουρκία να εισβάλει και να αρπάξει τη μισή Κύπρο προτού ‘διαπραγματευθεί’ – και προώθησε την ΔΔΟ από τις 16 Αυγούστου 1974. Επιλέγοντας τότε ως το ‘πρωτοπαλίκαρο’ του για αυτή τη ‘δουλειά’ τον μ. Γλαύκο Κληρίδη…

Με την ευκαιρία αυτή και την 51 μαύρη επέτειο των δύο βάρβαρων τουρκικών εισβολών ας υπενθυμίσουμε πως ξεκίνησε η διαιρετική, ρατσιστική βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία. Μια πολιτική του Φόρεϊν Όφις, αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που δεν είχε και δεν έχει, πιστεύω τίποτα να κάνει με το τι συμβαίνει στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…

Πόσο καλός σκακιστής μπορεί να είναι ένας “καρπαζοεισπράκτορας”;

27/07/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Με το αλβανικό υπουργείο Άμυνας να παρουσιάζει χάρτη με ελληνικές περιοχές (Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Άρτα, Ιωάννινα, Πρέβεζα, Γρεβενά) και έπειτα από τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκε η χώρα μας μέχρι και από την κυβέρνηση της Τρίπολης στην Λιβύη, εκτιμούμε πως κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημάνουμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλής στρατηγικής.

Η έλλειψη αυτή εδράζεται σε μια διάχυτη στην κοινωνία φαταλιστική άποψη περί ανύπαρκτης, “τελειωμένης”, Ελλάδας – καταδικασμένης να παίζει ρόλο καρπαζοεισπράχτορα, όσο και αν πρωθυπουργός αυτοχαρακτηρίζεται «σκακιστής», την στιγμή που, για παράδειγμα, δηλώνει πως η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο θα πραγματοποιηθεί όταν το επιτρέψουν οι… «γεωπολιτικές συνθήκες», δηλαδή η Τουρκία!

Αυτή η προναφερόμενη αντίληψη περί “τελειωμένης” με τη σειρά της στηρίζεται πάνω σε μια άτυπη αντίληψη περί “τέλους της Ιστορίας”, που κυριαρχεί στις ελληνικές ελίτ. Δηλαδή στην πίστη ότι τα έθνη έχουν παρακμάσει ως διεθνοπολιτικά υποκείμενα και ότι πλέον ο έλεγχος στο παγκόσμιο σύστημα ασκείται και θα ασκείται από τις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, ή από μεταεθνικά γεωπολιτικά σχήματα, όπως είναι για παράδειγμα η ΕΕ (όσο και αν οι κατά καιρούς ηγεσίες κομπάζουν περί του αντιθέτου0. Άρα, η Ελλάδα καλώς έχει επιλέξει την γεωπολιτική αυτοεξάλειψή της, αφού “αυτό είναι το σωστό”, ή έστω το “αναπόφευκτο”.

Στον Καραβά, με σφεντόνα ή μελάνι

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

📌 «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

ποτέ δεν λένε την αλήθεια,

ο κόσμος υποφέρει και πονά

κι εσείς τα ίδια παραμύθια»

Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος, έστω κι αν βολευτήκαμε -συνειδητά και υποσυνείδητα- στα πλούτη μιας δήθεν ευημερούσας δημοκρατίας. Βαρύς, ώρες ώρες ανυπόφορος, αδιέξοδος και ξερός. Πιο δύσκολος για όσους συνδεθήκαμε άπαξ και διά παντός με τη μοίρα του και προσπαθούμε να κρατήσουμε μια αλήθεια και μνήμες συλλογικές, για να μην μας κλείσουν σε ψυχιατρείο.

 Ακόμα πιο δύσκολος για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, που γέρασαν προσπαθώντας να κρατήσουν την αλήθεια τους, να τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, να σφίξουν τη γροθιά και να παλέψουν, παρόλο που τους κατηγόρησαν, με όλο τους το είναι, οι διακομματικοί γερμανοτσολιάδες του παρόντος.

 Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος και φταίει και ο λαός του, που δεν τράβηξε τον σουγιά του, και επένδυσε σε συμφωνίες υψηλού ή χαμηλού επιπέδου, στη συνθηκολόγηση και στον συμβιβασμό, για να μη χάσει το βιοτικό του επίπεδο, τα 4Χ4 και τα εξοχικά στον Πρωταρά.

 Φταίει και ο λαός του, που παρέδωσε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, σε κομματάρχες, πολιτευτές, ηγετίσκους, οι οποίοι -με ευχαρίστηση- θα χάριζαν και την άλλη μισή στην καταραμένη την Τουρκία για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας.

Επιβάλλεται η κάθαρση. Χρειάζεται μια ηθική προεπανάσταση που θα επαναφέρει στο προσκήνιο την αλήθεια. Που θα αμφισβητήσει τις «έγνοιες» των παρόντων ηγετών, θα απορρίψει -αμέσως- τις υποκρισίες τους και δεν θα αρκεστεί στη δήθεν ακίνδυνη μετριότητα που προτείνουν. Μια ηθική προεπανάσταση που θα πει -επιτέλους- ότι η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι λύση δύο κρατών, είναι και συνομοσπονδία, είναι μια άθλια συνθηκολόγηση και ένας συμβιβασμός που θα έκαναν δύο αντιμαχόμενες υπερδυνάμεις και όχι μια χώρα υπό τουρκική κατοχή με τον δυνάστη της. 

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι το τέλος κάθε ιδέας και πρακτικής ενός «αντι-κατοχικού» αγώνα, και ακόμα χειρότερα το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτή είχε συμφωνηθεί και υπήρχε από το 1960!!!

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

…Δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη.

Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.  Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δεν ανοίξανε το στοματάκι τους, ενάντια στην Τουρκία και τις ενέργειες της. Μα ούτε και από εδώ – από την μητέρα-πατρίδα υπήρξε κάποια κίνηση. Η τουρκική μητέρα-πατρίδα στο όνομα της υπεράσπισης των αδελφών της τουρκοκύπριων, εκμεταλλεύτηκε μέχρι κεραίας τα δικαιώματα της ως «εγγυήτρια» δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση (σωστότερα όλες οι κυβερνήσεις) δεν άσκησε τα δικαιώματα της ως εγγυήτριας δύναμης ούτε κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής αλλά ούτε και της δεύτερης. Κι ακόμα ούτε όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα. Τότε ο πρωθυπουργός Α. Γ. Παπανδρέου απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος!!!

 Η πρώτη που το αναγνώρισε, αφού αυτή το δημιούργησε, ήτανε η Τουρκία. Δεν διακόπηκαν οι διπλωματικές μας σχέσεις.

Στο μεταξύ, και πριν την παράνομη κι εκτός αποφάσεων του ΟΗΕ ανακήρυξη του ψευδοκράτους, είχε φροντίσει ο πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να έχει υπογράψει με τον Ραούφ Ντενκτάς μια συμφωνία αποδοχής των «τετελεσμένων» της εισβολής/κατοχής, μια λύση ακύρωσης ακόμα και των προδοτικών για τον αγώνα των κυπρίων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου: δηλαδή την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Για τους 91 και την αναγέννηση του ελληνισμού.

 

Κώστας Πατλακίδης 

Έχουν δίκιο νομίζω οι 91, η κίνησή τους κι η αγωνία τους σε όσα επισημαίνουν για την Διακυβέρνηση Α.Ε., δεν υπάρχει μέλλον. Κι έχει δίκιο κι ο Σαμαράς νομίζω σε όσα επισημαίνει για την σημερινή κατάσταση… 

Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, αν ήμασταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να εξαιρέσει τον εαυτό του από την λύση, αναγνωρίζοντας εν είδει αυτοκριτικής ότι είναι μέρος του προβλήματος.

 Όπως μέρος του προβλήματος είναι, νομίζω όλοι οι νεοφιλελεύθεροι, και το ΠΑΣΟΚ, και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας φυσικά, όπως και άλλοι. Και δεν γίνεται, αυτό λέει η λογική, αυτοί που δημιούργησαν τον πρόβλημα να το λύσουν.

 Κάθε μέρα που περνάει, δυστυχώς, περιορίζονται οι δυνατότητές μας και λιγοστεύει ο χρόνος μας. Αυτή η αγωνία νομίζω βγαίνει και από τους 91. Δεν γίνεται όμως να προσδοκείς λύση προσαρμόζοντάς την στα υπάρχοντα πρόσωπα, διαιωνίζοντας την υφιστάμενη κατάσταση και εν προκειμένω μέσα στο Δυτικό Πλαίσιο, το οποίο ευθύνεται πρωτίστως μέσω των μηχανισμών εξάρτησης και κυριαρχίας για την κατάντια μας. 

Δεν γίνεται να αγνοείς τον αναδυόμενο νέο κόσμο, τους ιστορικούς πολιτισμούς με τους οποίους αυτοδίκαια η Ελλάδα δικαιούται να είναι συνομιλήτρια. 

Δεν γίνεται να παραβλέπεις τα Τέμπη, ως αποκορύφωση του μεταπρατικού παρασιτικού ελληνικού σχηματισμού, όπως και δεν μπορείς να παραβλέπεις τα μνημόνια ως διεργασία υποταγής και υφαρπαγής του πλούτου της χώρας.

 Η Ελληνική Αναγέννηση, γιατί περί αυτού πρόκειται, δεν είναι πλέον υπόθεση διαχειριστικών εξορθολογιστικών επιλογών. Ιστορικά δεν ήμασταν ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, κι αυτός μπορεί να είναι μόνον ο δρόμος και το σωσίβιο σωτηρίας μας.

Από τη “Νέα” Δημοκρατία, στη “Νέα Εργολαβία”!!

Άνοιξε το “Ιουλιανό Τριώδιο”: 

 Από τη “Νέα” Δημοκρατία, στη “Νέα Εργολαβία”!!

Του Θανάση Χούπη 

Αντί για Εθνικό Σχέδιο  Ανάταξης της Ελλάδας, έκκληση “σε ηγετική, πολιτική προσωπικότητα, με κυβερνητική εμπειρία...”, να αναλάβει, εργολαβικά, τη ...σωτηρία της Πατρίδας!! Αυτής που μετατράπηκε, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, σε μια φιλανδοποιημένη αποικία χρέους, και  με τη δική του υπογραφή!!

Προβλέψιμο το σενάριο, μέχρι την “Κυριακή των Απόκρεω”, την Κυριακή  της πρόωρης κάλπης, με το προγραμματισμένο ...κάψιμο του βασιλιά Καρνάβαλου:

Οσονούπω, βγαίνει στο πολιτικό ξέφωτο ο “μνημονιοσχίστης”. Αυτός που “έλυσε” και το Μακεδονικό... Έρχεται, με ή χωρίς “ευρωπαϊκή βοήθεια”, η πανταχόθεν πολυπόθητη κυβερνητική κατάρρευση. Αυτή που θα κατοχυρώσει το ακαταδίωκτο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη και τους λοιπούς προαναγγελθέντες ως επερχόμενους θριάμβους των “αρίστων”. Ακολουθεί σχηματισμός, συνεργατικής, μεταβατικής κυβέρνησης,  δυνάμενης να ονομασθεί και ως “εθνικού ή ειδικού σκοπού”, αφού θα  κληθεί να διαχειριστεί “τσουνάμι” αποκαλύψεων ή και διώξεων. Επικεφαλής του εν λόγω σχήματος πρόσωπο “κοινής αποδοχής”, που δεν διακρίθηκε, ως τώρα, για την αποφασιστική προσπάθειά του να μπει τέλος στην κατευναστική πολιτική του διαδόχου του ή στη μυστική διπλωματία του και ...Μωυσέως ονομαζόμενου. Κι αφού συμβούν όλα αυτά, θα βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για το 1922 του 21ου αιώνα!!... 

Ένας παρατεταμένος, εθνικός, επιθανάτιος ρόγχος, επειδή, ουδείς εκ των σοφών του Τόπου επιθυμεί να αντιληφθεί πως η παρακμή, εντός της οποίας απλά επιβιώνουμε, μέχρι να μας αφαιρεθεί ο αναπνευστήρας, όχι  μόνο δεν εκσυχρονίζεται (Σημίτης), δεν εξωραϊζεται (Καραμανλής), δεν διαχειρίζεται (Παπαδήμος), δεν εξομαλύνεται (Σαμαράς κ.ά), δεν  ωραιοποιείται (Τσίπρας), δεν αποκρύπτεται επιτελικά (Μητσοτάκης), αλλά και δεν ξορκίζεται, με εκκλήσεις σοφών, καλή ώρα, που απευθύνονται σε κάποιον ή κάποιους απ΄ το πραναφερθέν χθες!!

Οι δύο πόλεμοι της “αυτοκρατορίας” και η “οικογενειακή επιχείρηση”…

26/06/2025

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της Ελλάδας στο Oυκρανικό (τυφλή υπακοή στην “αυτοκρατορία”) συνιστά όχι απλώς παταγώδη αποτυχία, αλλά εθνική ήττα. 

Ο μεγάλος ηττημένος είναι η Ουκρανία. Δεύτερος ηττημένος, η Ευρώπη. Και από όλη την Ευρώπη, περισσότερο ηττημένος μάλλον η Ελλάδα. Η αφροσύνη της κυβέρνησης αφήνει τη χώρα απομονωμένη. Έχουμε μετατρέψει παραδοσιακούς (αν όχι φίλους, πάντως μη αντιπάλους) σε εχθρούς. Το βλέπουμε στη Λιβύη, όπου πλέον και το φιλορωσικό κομμάτι της επικυρώνει το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Συγχρόνως, χάσαμε τον σεβασμό φίλων όπως π.χ. στην υπόθεση της Μονής του Σινά. Αντιαεροπορικά μας συστήματα και πολεμικά πλοία επιχειρούν στον Κόλπο, αντι-αποβατικά θωρακισμένα και πύραυλοι είναι στην Ουκρανία. Επιπλέον με 8 F-16 θα εγκατασταθούν προσεχώς στη Ρουμανία! Δεν είναι μόνον η Κύπρος που “κείται μακράν”, αλλά πλέον και η Κρήτη και η Κάσος! Χωρίς ήττα είμαστε ήδη χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, προσκολημμένη στην “αυτοκρατορία”. Η Ελλάδα δεν αντιδρά στην τουρκική απειλή, ανέχεται την κατοχή στην Κύπρο, αλλά “κηρύσσει” τον πόλεμο στη Ρωσία! Πολύ χαλαρή με τις εις βάρος της παραβιάσεις, αλλά που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της όταν προσβάλλεται η Ουκρανία!

Τόσο πολύ μάλιστα, ώστε “αφοπλίζουμε” τα νησιά μας για να την ενισχύσουμε, παραγγέλνουμε πυρομαχικά σε τρίτες χώρες για λογαριασμό της, ενώ δεν παράγουμε ούτε σφαίρες, εγκαταλείπουμε στην τύχη της την εκεί ελληνική μειονότητα, η οποία δεν έχει δικαίωμα να μιλάει την γλώσσα της και η οποία διώκεται καθώς είναι παραδοσιακά φιλορωσική. Το καθεστώς Μητσοτάκη που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας φέρει την ευθύνη.

Ελλάδα, Δημογραφικές εξελίξεις και προοπτικές

Ινστιτούτο Έρευνας και Μελέτης Θουκυδίδης

Συγγραφέας:31 Μαΐου, 2025

Άρθρο του Δρ. Βύρων Κοτζαμάνη

(Δ/τη Ερευνών-Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών ΙΔΕΜ) https://indemography.gr mail. bkotz@uth.gr, bkotzama@gmail.com

Ο πληθυσμός της Ελλάδας στην μεταπολεμική περίοδο έχει αυξηθεί από 7,6 εκατομ. το 1951 στα 10,4 το 2023 και παράλληλα γηράσκει προοδευτικά (μέση ηλικία 30,2 έτη το 1951, 45,2 έτη το 2023, ήτοι +15,0 έτη, διάμεσος ηλικία αντίστοιχα 26 και 46,5 έτη, ήτοι + 205 έτη). 

Στην ίδια περίοδο ο πληθυσμός μας:

 ι) έχει περιορίσει τη γονιμότητα του και αυξήσει κατά 15 έτη περίπου τον μέσο προσδόκιμο χρόνο ζωής του στη γέννηση -από τα 63,4 το 1951 στα 97,3 έτη το 2023 για τους άνδρες και από τα 66,75 το 1951, στα 84,3 έτη αντίστοιχα για τις γυναίκες (εξ ου και η προοδευτική του γήρανση),

 ιι) έχει αστικοποιηθεί (80% σχεδόν του συνόλου κατοικεί πλέον σε αστικές περιοχές και έχει συγκεντρωθεί σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο τμήμα (ένας στους δύο στο 2% της συνολικής επιφάνειας της χώρας με τη δημιουργία δύο μεγάλων μητροπολιτικών περιοχών της (Αθήνας και της Θεσσαλονίκης),

 ιιι) από σχετικά «εθνικά ομοιογενής» μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (οι μη έχοντες την ελληνική υπηκοότητα το 1951 ήταν λίγες χιλιάδες) συμπεριλαμβάνει σήμερα περίπου 900.00 αλλοδαπούς, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

 Εξετάζοντας ειδικότερα την μεταβολή του ανά δεκαετείς περιόδους διαπιστώνουμε ότι ο πληθυσμός της χώρας μας γνώρισε την μεγαλύτερή του αύξηση τις δεκαετίες 1951-1961 και 1971-1981 (+ 9,6%, +733.0 χιλ. και 9,9%, +874.0 χιλ. αντίστοιχα), ενώ την ασθενέστερη στις περιόδους 1961-1971, 1981-1991, 1991-2001, 2001-2011 (αύξηση αντίστοιχα κατά 5,4%,+449.2 χιλ., 6,1%, +586.7χιλ. , 5,5%, +563.3 χιλ. και 2,7%, μόλις +287.4 χιλ., αντίστοιχα). Από το 2011 όμως και μετά μειώνεται σταθερά καθώς τόσο το φυσικό όσο και το μεταναστευτικό ισοζύγιο είναι αρνητικά.

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Βυζαντινή Α

Κλαυδία - Αστερομάτα. Της είχαν ζητήσει να μήν μιλά - του Μανώλη Κοττάκη

Της είχαν ζητήσει να μη μιλά

Η σύσταση από τη διοργανώτρια στην Κλαυδία για να μην… ενοχληθεί η Τουρκία – Αλλά εκείνη επέμεινε και μιλούσε για τη ρίζα της και την προσφυγιά

Του Μανώλη Κωττάκη

Eνας δρόμος χωρίς εμπόδια συνήθως δεν οδηγεί πουθενά! Τέτοιος πάντοτε ήταν ο δρόμος των Ποντίων, την μαύρη επέτειο της Γενοκτονίας των οποίων θυμόμαστε σήμερα. Ενας δρόμος γεμάτος εμπόδια, ο οποίος καθρεφτίζεται και στην μουσική τους. Στον λυγμό της λύρας, στα κοφτά βήματα του πυρρίχιου, στην υπερηφάνεια του Κότσαρη. Των παραδοσιακών πολεμικών χορών τους. Τέτοια είναι η ιστορία της και της οικογένειας της Κλαυδίας Παπαδοπούλου, η οποία παλιννόστησε στην Ελλάδα από την πρώην Σοβιετική Ενωση το 1991 με την επιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» της Βιργινίας Τσουδερού. Παλιννόστησε μαζί με χιλιάδες άλλες (που ρίζωσαν στην Θράκη) και εγκαταστάθηκε στον Ασπρόπυργο. Η γιαγιά της νεαρής Κλαυδίας διηγείτο στην εγγονή της όταν ήταν μικρή ιστορίες και από την προσφυγιά των Ποντίων.

Μάζευε παραμύθια από γιαγιάδες για να αποδείξει ότι είμαστε ακόμα Έλληνες

Ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση των παραδόσεων και των παραμυθιών του λαού μας.

Συντάκτης: Γρηγόρης Κεντητός

Την ώρα που άλλοι έψαχναν την Ελλάδα στα ερείπια της αρχαιότητας, ένας άνθρωπος την έψαχνε στη γιαγιά που ευλογούσε τα παιδιά της, στο ξόρκι για το μάτι, στο παραμύθι που ψιθύριζε η γριά δίπλα στη φωτιά. Το όνομά του ήταν Νικόλαος Πολίτης και πίστευε κάτι ριζικά ανατρεπτικό: ότι η ελληνική ψυχή δεν είχε πεθάνει. Απλώς είχε αλλάξει ρούχα.

Γεννήθηκε το 1852 σε ένα χωριό της Μεσσηνίας. Από παιδί, δεν έγραφε μόνο εκθέσεις. Έγραφε εφημερίδες. Έστηνε θεατρικές παραστάσεις στο σχολείο για να βοηθήσει τους Κρητικούς πρόσφυγες. Στα δεκατέσσερά του πήγε να πολεμήσει στην Κρητική Επανάσταση. Δεν τον άφησαν. Αλλά εκείνος ήξερε ήδη: θα πολεμούσε αλλιώς.

Σπούδασε φιλολογία και νομική στην Αθήνα, και μετά με υποτροφία στη Γερμανία. Όμως γύρισε πίσω όχι για να βρει την Ελλάδα του Περικλή, αλλά για να ακούσει τη φωνή της γιαγιάς που έλεγε: «Όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι». Εκείνος ήξερε πως δεν ήταν απλή φράση. Ήταν πολιτισμικό ίχνος, αρχαίο ένστικτο, κομμάτι από την αλυσίδα που μας συνέδεε με τους προγόνους.

Ίδρυσε τη λέξη «λαογραφία». Δεν υπήρχε. Τη βάπτισε, για να δώσει υπόσταση σε αυτό που οι άλλοι θεωρούσαν περιθώριο. Περπατούσε σε χωριά, μιλούσε με γριές και γέρους, κατέγραφε θρύλους, τραγούδια, παραδόσεις, παροιμίες. Και όλα τα έβλεπε όχι σαν γραφικότητες, αλλά σαν αποδείξεις. Ότι ο λαός θυμάται. Ακόμα κι όταν δεν το ξέρει.

Το 1882 έγινε καθηγητής μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Όχι για να αναλύσει τον Όμηρο. Αλλά για να διδάξει πώς η λαϊκή αφήγηση κρατάει ζωντανή την αρχαία σκέψη. Γιατί για τον Πολίτη, η γιαγιά που μιλάει για την πεντάμορφη και τον δράκο, λέει στην πραγματικότητα έναν μύθο του Ησίοδου, άθελά της. Γιατί η παράδοση δεν ξεχνά. Κρύβει.

Πίστευε ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν ήταν μόνο απόγονοι των αρχαίων στο αίμα – ήταν στον λόγο, στην πράξη, στο τραγούδι. Η αποστολή του δεν ήταν να φτιάξει θεωρίες. Ήταν να σώσει φωνές. Να περισώσει τη μνήμη που έπαιρνε ο άνεμος. Ίδρυσε το περιοδικό Λαογραφία, το Λαογραφικό Αρχείο, και συνέλεξε χιλιάδες κείμενα, παραδόσεις και τραγούδια από κάθε άκρη της Ελλάδας.

Κι όμως, δεν είχε την έπαρση του πρωτοπόρου. Υπέγραφε άρθρα με αστεράκια, με ψευδώνυμα, γιατί ένιωθε ότι τα λόγια του λαού ήταν πιο μεγάλα από το δικό του όνομα. Όπως έλεγε: «Δεν γράφω εγώ. Ακούω τον λαό να μιλά».

Η «Αστερομάτα» και το βάθος του απλού

Η Κλαυδία διέψευσε εκείνους που θεωρούν ότι η ταυτότητα, η γλώσσα και η μνήμη δεν «πουλάνε» πλέον.

Δημοσθένης Γκαβέας, Αρθρογράφος

Klavdia from Greece performs the song "Asteromata" during the Grand Final of the 69th Eurovision Song Contest, in Basel, Switzerland, Saturday, May 17, 2025. (AP Photo/Martin Meissner)

VIA ASSOCIATED PRESS

Η παρουσία της Κλαυδίας (Klavdia) στη φετινή Eurovision, η συγκλονιστική φωνή της και τα λόγια που «έψαλε» με το τραγούδι «Αστερομάτα» λειτούργησαν σαν αναπάντεχο ξόρκι απέναντι στο φθηνό που μας έχει επιβληθεί ως κανονικότητα. Στάθηκε μόνη σε μια σκηνή που έχει μάθει να αγαπά το εντυπωσιακό, το προβλέψιμο και το θορυβώδες και κατάφερε κάτι σπάνιο: να συγκινήσει με την απλότητά της, να προφέρει ελληνικές λέξεις χωρίς να φοβηθεί πως θα ξενίσουν.

Η φωνή της Κλαυδίας θύμισε κάτι αρχαίο – σαν να κουβαλάει ήχους που επιβίωσαν στη σιωπή των χρόνων.

Όμως η Κλαυδία δεν έκανε επανάσταση. Δεν άλλαξε τη μουσική. Δεν είπε κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί. Αλλά το είπε με τρόπο που θύμισε ότι υπάρχει ακόμη χώρος για το αυθεντικό και το κοινό, ακόμη και το διεθνές, αντιδρά θετικά σε αυτό· ότι η συγκίνηση, όταν προκύπτει από ειλικρίνεια, παραμένει γλώσσα αναγνωρίσιμη σε όλους.

Με την Αστερομάτα και το χαρακτηριστικό της ηχόχρωμα η Κλαυδία απέδειξε ότι η παράδοση δεν είναι βάρος, είναι πηγή. Όταν το καινούριο δεν τη φοβάται, αποκτά βάθος.

Ερατοσθένη Γ. Καψωμένου : Για την 9ης Φεβρουαρίου «Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας»

Του Ερατοσθένη Καψωμένου

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον εξαίρετο Συνάδελφο και Φίλο, Αναστάσιο Τάμη, Διευθυντή του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Ελληνικών Ερευνών, που είχε την πρόνοια να μας ενημερώσει από τη μακρινή Αυστραλία ότι το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO υιοθέτησε με ομοφωνία, στις 14 Απριλίου 2025, απόφαση με την οποία προτείνεται η ανακοίνωση της 9ης Φεβρουαρίου ως «Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας».

Η επίσημη ανακοίνωση θα γίνει κατά την 43η Γενική Διάσκεψη της UNESCO το Νοέμβριο 2025.

Συμμερίζομαι απόλυτα, στο σύνολο και στα καθέκαστα, τις θέσεις και τις προτάσεις των επιφανών Ελληνιστή Αναστασίου Τάμη στα κείμενα που απευθύνει, εν όψει της επίσημης ανακοίνωσης, προς την Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων (με κοινοποίηση στους γράφοντες) και τα οποία αποτελούν ένα γενικό Προσκλητήριο αφύπνισης προς το Πανελλήνιο.

Συνοψίζω το πνεύμα αυτών των υποδειγματικών κειμένων, με τα οποία καλούμαστε:

1. Πρώτα απ' όλα, να ανακτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας, ξεπερνώντας το υποβολιμαίο σύνδρομο της ηττοπάθειας, και να πανηγυρίσουμε για τη δίκαιη αναγνώριση, που αποκαθιστά την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό – αυτά τα δυο πάνε μαζί – στη διεθνή περιωπή που ιστορικά δικαιούνται, ως ένας από τους αρχαιότερους ζώντες πολιτισμούς, που η γλώσσα του δεν έπαψε να μιλάει από τον ίδιο λαό στον ίδιο γεωγραφικό χώρο επί τρεις και πλέον χιλιετίες · στη διάρκεια των – όπως βεβαιώνει ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, στον ιστορικό λόγο που εκφώνησε στη Στοκχόλμη ενώπιον της επιτροπής που του απένειμε το βραβείο NOBEL. Λογοτεχνίας – δεν υπήρξε ούτε ένας αιώνας χωρίς ποιητική δημιουργία σε ελληνική γλώσσα.

Γ. Παπασίμος | Κυπριακό: η άμεση, αναγκαία αλλαγή πλεύσης

Λ

Κατά τα πρόσφατα εγκαίνια του φαραωνικού αντιγράφου του παλατιού της Άγκυρας στο κατεχόμενο κυπριακό τμήμα από τον Αττίλα, οι γνωστές κορώνες Ερντογάν περί δήθεν δύο ανεξάρτητων ισότιμων κρατών στη Μεγαλόνησο, διανθίσθηκαν με το θρασύτατο τουρκικό επιχείρημα, ότι το δικαίωμά τους αυτό πηγάζει από το γεγονός, ότι είναι «ιδιοκτήτες» στο νησί!!!

Βέβαια οι πραγματικοί στόχοι της Τουρκίας είναι γνωστοί, ανεξαρτήτως της τακτικής του καρότου-μαστίγιου, που χρησιμοποιεί κατά καιρούς ο τούρκος πρόεδρος βάζοντας ή βγάζοντας για λίγο την «προβιά του προβάτου», που συγκινεί και αποκοιμίζει τις ελληνικές ελίτ. Δεν μπορούν, δηλαδή, να αποκρυβούν όση προσπάθεια και αν καταβάλει το φοβικό και συμπλεγματικό ελληνικό κατεστημένο, μέσω του υποτιθέμενου ελληνοτουρκικού διαλόγου και της προσπάθειας ξεπαγώματος του κυπριακού από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, χωρίς όμως καμία θετική προοπτική. Τα πάντα συντείνουν στην κατάδειξη των πραγματικών στόχων του τουρκικού κατεστημένου για τη παγκόσμια μεγέθυνση της Τουρκίας, που βασική προϋπόθεση αποτελεί η φιλανδοποίηση της χώρας μας.

Έτσι ανεξαρτήτως των πρόσκαιρων τακτικών αναδιπλώσεων αυτής, σε επίπεδο ρητορείας προκειμένου να πετύχει τους βραχυπρόθεσμους στόχους της, που ήταν η παραλαβή των F-16 από τις ΗΠΑ και ήδη των Eurofighters (ήδη διεκδικεί τα F-35 με την άνοδο Τραμπ στην προεδρεία των ΗΠΑ), αλλά και η ομαλή της οικονομική ανάκαμψη μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς στην Ανατολία, ο Ελληνισμός της ευρύτερης περιοχής βρίσκεται σε κίνδυνο από μία χώρα που μετατρέπεται στρατιωτικά, δημογραφικά και διπλωματικά σε αυτόνομη ισχυρή περιφερειακή δύναμη εκμεταλλευόμενη την έντονη παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα και τον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο.