ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΧΥ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές όπου η γεωπολιτική, η στρατηγική, και η ισχύς παύουν να αρκούν ως εργαλεία ερμηνείας.  Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με αυτές. 

Είναι ακριβώς οι στιγμές όπου οι άνθρωποι δρουν όχι με βάση το συμφέρον, αλλά με βάση το νόημα που αποδίδουν στην ύπαρξή τους. 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Από καθαρά εργαλειακή σκοπιά, η επιλογή των πολιορκημένων ήταν παράλογη. Οι συνθήκες ήταν ακραίες, η έκβαση σχεδόν προδιαγεγραμμένη, οι πιθανότητες επιβίωσης ελάχιστες. Και όμως, η απόφαση δεν ελήφθη με όρους επιβίωσης, αλλά με όρους αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ταυτότητας. Δεν επρόκειτο για μια στρατιωτική κίνηση. Επρόκειτο για μια πράξη νοηματοδότησης της ίδιας της ζωής και του θανάτου. Νοηματοδότησης της ελευθερίας ως υπαρξιακού τρόπου. 

Η Έξοδος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι η ισχύς δεν είναι η μοναδική κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Οι Μεσολογγίτες δεν διέθεταν υπεροχή σε όπλα ή πόρους. 

Διέθεταν, όμως, κάτι άλλο - ένα ισχυρό πλαίσιο νοήματος, μέσα στο οποίο ακόμη και η θυσία καθίσταται κατανοητή. Ο πόνος δεν ήταν τυχαίος, ήταν ενταγμένος σε μια αφήγηση ελευθερίας. Ο θάνατος δεν ήταν απώλεια, ήταν πράξη υπαρξιακής συνέπειας.

Μπορεί να είναι πρότυπο για την Ελλάδα το αναπτυξιακό μοντέλο της Ασίας;

24/02/2026

EPA/FRANCK ROBICHON

ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Τί είναι το αναπτυξιακό κράτος; Το κράτος που ανήκει στο Έθνος και όχι στις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ. Ένα μάθημα από την ανατολή που επανέρχεται στο προσκήνιο με την δραματική κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης.

Το αναπτυξιακό κράτος είναι ένα κράτος στρατηγικά προσανατολισμένο στην εθνική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, το οποίο: διαθέτει ισχυρή, αυτόνομη και αξιοκρατική γραφειοκρατία, καθορίζει μακροπρόθεσμες εθνικές προτεραιότητες, κατευθύνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς παραγωγικούς σκοπούς, διατηρεί λειτουργική συνεργασία με την αγορά χωρίς να υποτάσσεται σε αυτή.

Κεντρική του αρχή είναι ότι το κράτος ανήκει στο έθνος — στην ιστορία, στη μνήμη και στο μέλλον του — και όχι σε επιμέρους οικονομικά συμφέροντα. Η θεωρητική και πρακτική μορφή του αναπτυξιακού κράτους αναδείχθηκε κυρίως στην Ανατολική Ασία. Θα δούμε τις περιπτώσεις της Ιαπωνίας και της Κορέας.

Αρχικά στην Ιαπωνία, ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κράτος συγκρότησε ένα πρότυπο εθνικά κατευθυνόμενης ανάπτυξης με βασικό θεσμό το Ministry of International Trade and Industry (MITI). Η προπολεμική ιδεολογία του kokutai (εθνική οντότητα) μετασχηματίστηκε σε αναπτυξιακό εθνικισμό. Το κράτος θεωρήθηκε “φύλακας” της εθνικής ταυτότητας και της συλλογικής ευημερίας. Η οικονομική πρόοδος αντιμετωπίστηκε ως συνέχεια της ιστορικής αποστολής του έθνους.

Οι τρεις μεγάλοι καημοί της Ρωμιοσύνης

Κώστας Βενιζέλος

15 Φεβρουαρίου 2026

Το εξώφυλλο αποτυπώνει την ιστορία και συνδέει τους αγώνες του Ελληνισμού. Αγώνες για εθνική ανεξαρτησία, την ελευθερία. Μάρκος Μπότσαρης, Παπαφλέσσας, Παύλος Μελάς και Γρηγόρης Αυξεντίου, ήταν μεταξύ εκείνων που καθόρισαν με τους αγώνες και τις θυσίες τους την πορεία του Ελληνισμού. Το βιβλίο «Ανεκπλήρωτη Ρωμιοσύνη» (Εκδόσεις Στοχαστής), του δασκάλου Λαοκράτη Βάσση αγγίζει τη διαχρονία, αλλά ταυτόχρονα είναι και επίκαιρο με τα όσα βιώνουμε την περίοδο αυτή που διανύουμε.

Ο συγγραφέας συνδέει το χθες με το σήμερα και αναδεικνύει τα οράματα και τους αγώνες που δεν εκπληρώθηκαν. Τα ανεκπλήρωτα οράματα του Ελληνισμού. Ποιος ευθύνεται και γιατί είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνο του.

Για τον Λαοκράτη έχω βαθιά εκτίμηση και αγάπη γιατί πέραν από τους αγώνες του, τις συνεχείς συγγραφικές παρεμβάσεις του, είναι ένας Άνθρωπος και δάσκαλος με συνέπεια αγνότητα. Το νέο του βιβλίο αγγίζει μεγάλους σταθμούς της ιστορίας και προφανώς δεν το κάνει τυχαία. Συνδέει τους σταθμούς αυτούς, γιατί στην ιστορία τίποτε δεν μπορεί να είναι αποκομμένο και μετέωρο.

Όπως σημειώνει, η τραυματική πορεία της εθνικής μας αυτό/εκπλήρωσης, όπως αυτή σημαδεύτηκε από την έκβαση της Επανάστασης του ’21 που οδήγησε στην ανάπηρη ανεξαρτησία, αλλά και όπως επίσης, καθόλου τυχαία, οριστικοποιήθηκε με την ανεπανόρθωτη εθνική συμφορά του ’22, μας άφησε ως ταυτοτική κληρονομιά της, τα μεγάλα φορτία των ανεκπλήρωτων καημών.

Τρεις, λοιπόν, από τους μεγάλους αυτούς καημούς επιχειρεί να αναδείξει ο Λαοκράτης Βάσσης στο νέο του αυτό βιβλίο. Το κάνει με επίγνωση των σημερινών πραγματικοτήτων. Αναπόφευκτα, λοιπόν, αναμετράται με τον ιστορικό αναθεωρητισμό. Έναν κατ΄ εξακολούθηση αναθεωρητισμό, που εκφράζει στοχευμένα την ισοπέδωση για να εξυπηρετήσει πρωτίστως συμφέροντα και πολιτικές, που θέλουν να πλήξουν τον Ελληνισμό.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, «οι τρεις αυτοί καημοί στους οποίους επικεντρώνει την προσοχή μας είναι: 

Πρώτον, το αξιακό διατακτικό που μας άφησε η νικηφόρα, πλην ανολοκλήρωτη Επανάσταση του 1821, ορίζοντας τις αναπαλλοτρίωτες ανεξαρτησιακές και αντιστασιακές συντεταγμένες του Ελληνισμού ως ταυτοτικό θεμέλιο της συλλογικής μας ψυχής και ως υπαρξιακή αναγκαιότητά μας. 

Κ. ΓΡΙΒΑΣ: Το όραμα της απελευθέρωσης στο νέο γεωστρατηγικό περιβάλλον

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/noYc17bwpEY?si=_xTMW_cfZ1TuRppy

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ὅμως, ἐμεῖς, οἱ ἐν ζωῇ γενεὲς τῶν Ἑλλήνων, εἴμαστε οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες. Καὶ, ὡς θεματοφύλακές της, φέρουμε τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Πατρίδος.

[Ὁμονοούντων ἀδελφῶν συμβίωσιν

παντὸς τείχους ἰσχυροτέραν εἶναι

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ, Διογένους Λαερτίου Φιλόσοφος Ἱστορία]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἡ συνειδητὴ πολυετὴς προσπάθεια νὰ παραμείνουν οἱ Ἕλληνες ἡμιμαθεῖς ἀποδίδει καρποὺς πικρούς. Ἡ Ἑλλάς κατήντησε χώρα τῆς περιφέρειας τῆς Δύσης. Τελεῖ σὲ σχέση ἐξάρτησης ὑπὸ καθεστὼς πολλαπλασιαζομένης δυστυχίας.

Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι ψοφοδεὴς ἢ νὰ ἐκτελεῖ χρέη παρατηρητοῦ ποὺ ἀτενίζει τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων. Ἀτυχῶς ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ χώρα ἔχει τεθεῖ στὸν αὐτόματο πιλότο. Τὶ κι ἂν ἐναλλάσσονται τὰ κόμματα; Στὸ πηδάλιο τῆς χώρας παραμένει ὁ αὐτόματος πιλότος. Μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἔχει φτάσει σὲ σημεῖο νὰ προσβάλλει τὴν νοημοσύνη καὶ τὴν κρίση ὅσων μποροῦν ἀκόμη νὰ σκέπτονται ἐλεύθερα καὶ νὰ ἔχουν γνώση τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ Ἱστορία φωτίζει τὴν οὐσία τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς.

1930. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πηγαίνει στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ ὑπογράψει τὴν συμφωνία ποὺ θὰ ἐπέλυε τὶς οἰκονομικὲς διαφορὲς μεταξὺ Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος. Ἡ Τουρκία ὄφειλε ἀποζημιώσεις στοὺς ἐκδιωχθέντες ἀπὸ τὴν Τουρκία, ἀνταλλάξιμους καὶ μὴ ἀνταλλάξιμους. Καὶ βεβαίως δὲν τὶς πλήρωνε. Ἡ ἀνταλλαγὴ ἀφοροῦσε τὰ δύο ἑκατομμύρια Ἑλλήνων τῆς Καθ' Ἡμᾶς Ἀνατολῆς σὲ ἀντιδιαστολή μὲ τὶς τετρακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνους ἔναντι τῶν ὁποίων εἶχαν ἀνταλλαχθεῖ.

Πρόκειται γιὰ μία χολή, μία μόνιμη πάσχουσα ἰσορροπία. Ἀντίθετη ἰσορροπία, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ.Τὶς ἀποζημιώσεις ἀπὸ τότε, τὶς ὁποῖες ὀφείλει μὲ βάση τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης νὰ καταβάλει στοὺς πρόσφυγες, ἡ Τουρκία δὲν τὶς ἔχει ἐξοφλήσει. Ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἤδη πληρώσει ἕνα σημαντικὸ μέρος στὶς διάφορες φάσεις τῶν διαπραγματεύσεων ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1930. Ὅταν ἄρχισαν αὐτὲς οἱ διαπραγματεύσεις, ἐφαρμοζόταν τὸ γνωστὸ σύστημα. Κατέβαλε κάτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε τίποτε. Διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες. Τὴν ἑπόμενη φορὰ ἡ Ἑλλάδα κατέβαλε κάτι, πάλι ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε, καὶ πάλι διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες.

Εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μέθοδος ποὺ ἀκολουθήθηκε καὶ στὸ Κυπριακό. Κάθε φορὰ ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ ἔκανε μία ὑποχώρηση, κατεγράφετο ἡ ὑποχώρηση, ἀλλά ἡ Τουρκία βεβαίως ἦταν ἀνυποχώρητη. Καὶ ἔτσι, φθάσαμε στὴν καταγραφὴ ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν ὑποχωρήσεων, οἱ ὁποῖες ἐνσωματώθηκαν στὸ περίφημο Σχέδιο Ἀνάν.

Ἔτσι γεννιοῦνται τὰ περιώνυμα Σχέδια καὶ Μέτρα. Ἀπὸ τὶς συνεχεῖς κατὰ διαστήματα καταγραφές, δηλαδὴ ὑποχωρήσεις τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου νὰ γίνεται διάλογος μὲ τὴν τουρκικὴ πλευρά. Προφανῶς σήμερα καθόμαστε στὸ τραπέζι τῶν συζητήσεων καὶ διαπραγματεύσεων διότι ἡ Ἑλλάς εἶναι εὐήθης.

Ένα ΟΧΙ για όλες τις εποχές

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
τεύχος 2410
30/10/2025

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ

Στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, το 1999, ζήσαμε ένα μοναδικό αίσθημα ανάτασης, όταν μόνοι εμείς από όλη την Ευρώπη βρεθήκαμε να αποτελούμε το 97% που τάσσονταν εναντίον των βομβαρδισμών της γειτονικής χώρας: Όταν δεν υπήρξε ένας άνθρωπος ο οποίος – έστω από σνομπισμό! – να εκφέρει άποψη φιλική με τη συγκεκριμένη πολιτική του ΝΑΤΟ!

Έτσι και το «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940 είχε σχεδόν κάτι από παλλαϊκή συναίνεση, και μάλιστα συναίνεση που συμπεριλάμβανε το ΚΚΕ των φυλακών της μεταξικής δικτατορίας. Ο αρχηγός του Νίκος Ζαχαριάδης σε μια έξαρση του αντιφασιστικού πνεύματος, με τη γνωστή επιστολή του έκφραζε την εθνική ομοψυχία έναντι των υποψήφιων κατακτητών:

«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή… Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι… Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη»…

Με δεδομένο ότι ιστορία δεν κάνουμε για να περνάμε την ώρα μας, το σημερινό «όχι» – αντί να στρέφεται σε μια προκάτ εικόνα – έχει κύριο αποδέκτη την Τουρκία. Η πολιτική της ζεϊμπεκιάς και του κατευνασμού του θηρίου με το άνοιγμα των πυλών της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέτυχε, μια άλλη πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή αλλά επιβεβλημένη έναντι της χώρας που κοιμάται και ξυπνάει με το όνειρο της γαλάζιας πατρίδας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Το εγχειρίδιο «Για να μην διερωτάται κανένας» καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση με ξεκάθαρο στόχο την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και την αποκατάσταση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

«Κυπριακή Δημοκρατία & Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) και Πρόταση Ελάχιστης Επιδίωξης για την Κύπρο»

«αξιόπιστος και σεβαστός δεν είναι όποιος προσπαθεί έρποντας να γίνει αρεστός στους εχθρούς του, αλλά όποιος επιδιώκει τα νόμιμα δικαιώματα του Κράτους & του Λαού του και τα διεκδικεί τεκμηριωμένα, με συνέπεια και αξιοπρέπεια».

Το εγχειρίδιο είναι διαθέσιμο για ανάγνωση στον πιο κάτω σύνδεσμο. Εναλλακτικά, εάν το επιθυμείτε, μπορείτε να αποταθείτε σε εμάς ώστε να σας το αποστείλουμε. 

Το παρόν εγχειρίδιο διανέμεται δωρεάν.

ΚΛΙΚ στην εικόνα στον σύνδεσμο ή ΕΔΩ

https://online.fliphtml5.com/uzyoe/xbyc/?fbclid=IwZnRzaANLd-9leHRuA2FlbQIxMQABHvxBLOw1F0_n2EMugseWSLO-CwVpv8rCSd2D9y9_EpJUlAXSiazUzDpVBnZV_aem_UhPWEkaGhde8Ytupnk5YOw#p=6

Η Σιωπή Είναι Συνενοχή. Η Κυβέρνηση Παίζει με την Κυριαρχία

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τον Ιανουάριο του 1996, η Ελλάδα με την Τουρκία απέφυγαν μια ένοπλη σύγκρουση χάρη στη συμφωνία με τους Αμερικανούς «ούτε στρατεύματα, ούτε σημαίες, ούτε πλοία» (No troops, no flags, no ships). Ένας τακτικός ελιγμός που μας κράτησε μακριά από τον πόλεμο, αλλά μας κληροδότησε πέραν των γκρίζων ζωνών και μια αχίλλειο πτέρνα του κατευνασμού: τη λογική ότι η «αποκλιμάκωση» ισοδυναμεί με «άρνηση υπεράσπισης της κυριαρχίας».

Σήμερα, το ίδιο δόγμα επανέρχεται από την πίσω πόρτα. Όχι με φρεγάτες, αλλά με τουρκικά καΐκια που δρουν ως παραστρατιωτικές μονάδες. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: μήπως η Αθήνα ετοιμάζεται ξανά να θυσιάσει κυριαρχικά δικαιώματα στο όνομα της ηρεμίας;

Από το «Αβλαβής διέλευσης» στην Ενοχή της Κυβέρνησης

Όταν Έλληνες υπουργοί μιλούν για «αβλαβή διέλευση» τουρκικών αλιευτικών στα χωρικά μας ύδατα, δεν πρόκειται για γκάφα. Πρόκειται για επικίνδυνη πολιτική. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι ξεκάθαρη: η αβλαβής διέλευση αφορά ναυσιπλοϊα ειδικά των πολεμικών πλοίων, όχι παράνομη αλιεία.

Με αυτή τη γλώσσα, η κυβέρνηση δίνει άλλοθι στην Άγκυρα και ανοίγει ρωγμές στη διεθνή μας θέση. Και ας μην κοροϊδευόμαστε: κάθε τέτοια «παραχώρηση» γίνεται προηγούμενο που αύριο η Τουρκία θα το παρουσιάσει ως δεδομένο.

Ένας Στόλος με Διπλή Σημαία

Ο τουρκικός αλιευτικός στόλος δεν είναι «επαγγελματικός κλάδος». Είναι κρατικά χρηματοδοτούμενη ισχύς, με ρόλο διπλό: να αδειάζει τις ελληνικές θάλασσες και να σπάει την αποτρεπτική ισχύ του Πολεμικού Ναυτικού.

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

🔴Εξαιρετική εκδήλωση!!!

✔️Το βίντεο της πρώτης ημέρας της Διημερίδας: 

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

✔️ Πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη (20  Αυγούστου, 18:00 - 21:00) στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

🔴Ομιλητές:

- Ρούντι Ρινάλντι, 

- Χρύσανθος Τάσσης

- Βασίλης Φούσκας

🔴Διοργανωτής "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα".

🔴 Η δεύτερη ημέρα σήμερα Πέμπτη 21 Αυγούστου.

✔️ Ο σύνδεσμος για να παρακολουθήσετε τη σημερινή συνέχεια της διημερίδας ΕΔΩ..

21 Αυγούστου 2025, 18:00-21:00

 2η Θεματική: 

"Χαρτογραφώντας τις επιπτώσεις της τουρκικής διείσδυσης – Αναζητώντας όρους ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας"

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

« ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ »

   

 του ΜΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

«Τελειώνω με το θέμα. Δεν είναι η Φαραντούρη, δεν είναι η Μενδώνη. Το θέμα θα έπρεπε να είναι ένα και μοναδικό: ο Οδυσσέας Ελύτης και το «Άξιον Εστί». Όλα τα άλλα είναι εκτροπές, παραφωνίες, σκιάσεις μιας δημόσιας σφαίρας που αρνείται να σταθεί απέναντι στο ίδιο το έργο. Γιατί το «Άξιον Εστί» δεν είναι ένα ποίημα: είναι η ίδια η γραμματική της νεοελληνικής μνήμης, η συντακτική ανατομία ενός λαού που προσπάθησε να γίνει γλώσσα. Και ακριβώς επειδή είναι αυτό, η σημερινή μας ανικανότητα να το ενεργοποιήσουμε δείχνει το μέγεθος της πτώσης μας καθώς ζούμε σε μια εποχή αντιπνευματική, που καταναλώνει τη γλώσσα χωρίς να την ενοικεί, που επικαλείται το φως χωρίς να το αντέχει.

Το «Άξιον Εστί» στήθηκε πάνω στο αρχιτεκτονικό πρότυπο της Θείας Λειτουργίας: Γένεσις, Πάθη, Δοξαστικόν. Η γλώσσα του δεν περιγράφει, τελεί. Δεν αναπαριστά, καθαγιάζει. Στη Γένεση, το φως δεν είναι μεταφορά, είναι οντολογική αρχή. Στα Πάθη, ο πόνος δεν είναι περιστατικό, είναι η ίδια η γραφή του συλλογικού στο σώμα της Ιστορίας. Στο Δοξαστικόν, η νίκη δεν είναι απελευθέρωση αλλά μεταστοιχείωση της σφαγής σε λόγο, το αδύνατο της ύπαρξης που μετατρέπεται σε ψαλμωδία. Ο Τάσος Λιγνάδης το κατάλαβε: το «Άξιον Εστί» δεν είναι ποιητικό κομψοτέχνημα, είναι ένα νέο Ευαγγέλιο του ελληνισμού, όπου ο λόγος γίνεται εκκλησία, και η γλώσσα γίνεται τόπος λατρείας.

Κι όμως, εμείς οι σημερινοί Έλληνες, αντί να σταθούμε σε αυτό το μνημείο, το έχουμε κάνει φόντο. Το έχουμε μετατρέψει σε ηχητικό χαλί εκδηλώσεων, σε αναφορά χωρίς κατανόηση, σε σύμβολο που δεν συμβολίζει τίποτα. Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το πολιτικό μας έλλειμμα: η αδυναμία να σταθούμε μέσα στη γλώσσα ως μυστήριο. Είμαστε μια κοινωνία που διαρκώς μιλάει και ουδέποτε σημαίνει. Το «Άξιον Εστί» δεν ζητά από εμάς να το χειροκροτήσουμε, ζητά να το κατοικήσουμε. Αλλά εμείς προτιμάμε την επιφάνεια της αναφοράς από το βάθος της εσωτερικότητας.

Φανούλα Αργυρού: Ζητείται ηγέτης για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

25.7.2025

Ένα σχόλιο στο άρθρο του κ. Κρίς Κωνσταντινίδη:

«Όσοι στήριξαν τη ΔΔΟ φέρουν ιστορική ευθύνη. Διότι καλλιέργησαν την εντύπωση πως ο κυπριακός ελληνισμός είναι γενικότερα έτοιμος να συνθηκολογήσει έναντι της Τουρκίας…»

(Βλέπε άρθρο κ. Κρίς Κωνσταντινίδη «Προορίζουν την διχοτομημένη Κύπρο για «ασπίδα» ΗΠΑ και Ισραήλ» 21/7/2025 https://i-epikaira.blogspot.com/2025/07/blog-post_43.html)

Σίγουρα φέρουν ευθύνη όσοι την στήριξαν αρχικά από το 1974/75 και συνεχίζουν να φέρουν μέρα με τη μέρα ακόμα περισσότερη ευθύνη και όσοι ζουν, αμετανόητοι συνεχιστές τους, υπηρέτες των ξένων, και ακολουθούν τυφλά πιστά τις πάγιες υποδείξεις και πολιτική του βρετανικού Φόρεϊν Όφις. Το οποίο υιοθέτησε τελεσίδικα – αφού άφησε πρώτα την Τουρκία να εισβάλει και να αρπάξει τη μισή Κύπρο προτού ‘διαπραγματευθεί’ – και προώθησε την ΔΔΟ από τις 16 Αυγούστου 1974. Επιλέγοντας τότε ως το ‘πρωτοπαλίκαρο’ του για αυτή τη ‘δουλειά’ τον μ. Γλαύκο Κληρίδη…

Με την ευκαιρία αυτή και την 51 μαύρη επέτειο των δύο βάρβαρων τουρκικών εισβολών ας υπενθυμίσουμε πως ξεκίνησε η διαιρετική, ρατσιστική βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία. Μια πολιτική του Φόρεϊν Όφις, αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που δεν είχε και δεν έχει, πιστεύω τίποτα να κάνει με το τι συμβαίνει στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…

Πόσο καλός σκακιστής μπορεί να είναι ένας “καρπαζοεισπράκτορας”;

27/07/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Με το αλβανικό υπουργείο Άμυνας να παρουσιάζει χάρτη με ελληνικές περιοχές (Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Άρτα, Ιωάννινα, Πρέβεζα, Γρεβενά) και έπειτα από τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκε η χώρα μας μέχρι και από την κυβέρνηση της Τρίπολης στην Λιβύη, εκτιμούμε πως κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημάνουμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλής στρατηγικής.

Η έλλειψη αυτή εδράζεται σε μια διάχυτη στην κοινωνία φαταλιστική άποψη περί ανύπαρκτης, “τελειωμένης”, Ελλάδας – καταδικασμένης να παίζει ρόλο καρπαζοεισπράχτορα, όσο και αν πρωθυπουργός αυτοχαρακτηρίζεται «σκακιστής», την στιγμή που, για παράδειγμα, δηλώνει πως η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο θα πραγματοποιηθεί όταν το επιτρέψουν οι… «γεωπολιτικές συνθήκες», δηλαδή η Τουρκία!

Αυτή η προναφερόμενη αντίληψη περί “τελειωμένης” με τη σειρά της στηρίζεται πάνω σε μια άτυπη αντίληψη περί “τέλους της Ιστορίας”, που κυριαρχεί στις ελληνικές ελίτ. Δηλαδή στην πίστη ότι τα έθνη έχουν παρακμάσει ως διεθνοπολιτικά υποκείμενα και ότι πλέον ο έλεγχος στο παγκόσμιο σύστημα ασκείται και θα ασκείται από τις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, ή από μεταεθνικά γεωπολιτικά σχήματα, όπως είναι για παράδειγμα η ΕΕ (όσο και αν οι κατά καιρούς ηγεσίες κομπάζουν περί του αντιθέτου0. Άρα, η Ελλάδα καλώς έχει επιλέξει την γεωπολιτική αυτοεξάλειψή της, αφού “αυτό είναι το σωστό”, ή έστω το “αναπόφευκτο”.

Στον Καραβά, με σφεντόνα ή μελάνι

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

📌 «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

ποτέ δεν λένε την αλήθεια,

ο κόσμος υποφέρει και πονά

κι εσείς τα ίδια παραμύθια»

Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος, έστω κι αν βολευτήκαμε -συνειδητά και υποσυνείδητα- στα πλούτη μιας δήθεν ευημερούσας δημοκρατίας. Βαρύς, ώρες ώρες ανυπόφορος, αδιέξοδος και ξερός. Πιο δύσκολος για όσους συνδεθήκαμε άπαξ και διά παντός με τη μοίρα του και προσπαθούμε να κρατήσουμε μια αλήθεια και μνήμες συλλογικές, για να μην μας κλείσουν σε ψυχιατρείο.

 Ακόμα πιο δύσκολος για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, που γέρασαν προσπαθώντας να κρατήσουν την αλήθεια τους, να τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, να σφίξουν τη γροθιά και να παλέψουν, παρόλο που τους κατηγόρησαν, με όλο τους το είναι, οι διακομματικοί γερμανοτσολιάδες του παρόντος.

 Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος και φταίει και ο λαός του, που δεν τράβηξε τον σουγιά του, και επένδυσε σε συμφωνίες υψηλού ή χαμηλού επιπέδου, στη συνθηκολόγηση και στον συμβιβασμό, για να μη χάσει το βιοτικό του επίπεδο, τα 4Χ4 και τα εξοχικά στον Πρωταρά.

 Φταίει και ο λαός του, που παρέδωσε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, σε κομματάρχες, πολιτευτές, ηγετίσκους, οι οποίοι -με ευχαρίστηση- θα χάριζαν και την άλλη μισή στην καταραμένη την Τουρκία για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας.

Επιβάλλεται η κάθαρση. Χρειάζεται μια ηθική προεπανάσταση που θα επαναφέρει στο προσκήνιο την αλήθεια. Που θα αμφισβητήσει τις «έγνοιες» των παρόντων ηγετών, θα απορρίψει -αμέσως- τις υποκρισίες τους και δεν θα αρκεστεί στη δήθεν ακίνδυνη μετριότητα που προτείνουν. Μια ηθική προεπανάσταση που θα πει -επιτέλους- ότι η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι λύση δύο κρατών, είναι και συνομοσπονδία, είναι μια άθλια συνθηκολόγηση και ένας συμβιβασμός που θα έκαναν δύο αντιμαχόμενες υπερδυνάμεις και όχι μια χώρα υπό τουρκική κατοχή με τον δυνάστη της. 

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι το τέλος κάθε ιδέας και πρακτικής ενός «αντι-κατοχικού» αγώνα, και ακόμα χειρότερα το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτή είχε συμφωνηθεί και υπήρχε από το 1960!!!

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

…Δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη.

Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.  Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δεν ανοίξανε το στοματάκι τους, ενάντια στην Τουρκία και τις ενέργειες της. Μα ούτε και από εδώ – από την μητέρα-πατρίδα υπήρξε κάποια κίνηση. Η τουρκική μητέρα-πατρίδα στο όνομα της υπεράσπισης των αδελφών της τουρκοκύπριων, εκμεταλλεύτηκε μέχρι κεραίας τα δικαιώματα της ως «εγγυήτρια» δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση (σωστότερα όλες οι κυβερνήσεις) δεν άσκησε τα δικαιώματα της ως εγγυήτριας δύναμης ούτε κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής αλλά ούτε και της δεύτερης. Κι ακόμα ούτε όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα. Τότε ο πρωθυπουργός Α. Γ. Παπανδρέου απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος!!!

 Η πρώτη που το αναγνώρισε, αφού αυτή το δημιούργησε, ήτανε η Τουρκία. Δεν διακόπηκαν οι διπλωματικές μας σχέσεις.

Στο μεταξύ, και πριν την παράνομη κι εκτός αποφάσεων του ΟΗΕ ανακήρυξη του ψευδοκράτους, είχε φροντίσει ο πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να έχει υπογράψει με τον Ραούφ Ντενκτάς μια συμφωνία αποδοχής των «τετελεσμένων» της εισβολής/κατοχής, μια λύση ακύρωσης ακόμα και των προδοτικών για τον αγώνα των κυπρίων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου: δηλαδή την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Για τους 91 και την αναγέννηση του ελληνισμού.

 

Κώστας Πατλακίδης 

Έχουν δίκιο νομίζω οι 91, η κίνησή τους κι η αγωνία τους σε όσα επισημαίνουν για την Διακυβέρνηση Α.Ε., δεν υπάρχει μέλλον. Κι έχει δίκιο κι ο Σαμαράς νομίζω σε όσα επισημαίνει για την σημερινή κατάσταση… 

Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, αν ήμασταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να εξαιρέσει τον εαυτό του από την λύση, αναγνωρίζοντας εν είδει αυτοκριτικής ότι είναι μέρος του προβλήματος.

 Όπως μέρος του προβλήματος είναι, νομίζω όλοι οι νεοφιλελεύθεροι, και το ΠΑΣΟΚ, και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας φυσικά, όπως και άλλοι. Και δεν γίνεται, αυτό λέει η λογική, αυτοί που δημιούργησαν τον πρόβλημα να το λύσουν.

 Κάθε μέρα που περνάει, δυστυχώς, περιορίζονται οι δυνατότητές μας και λιγοστεύει ο χρόνος μας. Αυτή η αγωνία νομίζω βγαίνει και από τους 91. Δεν γίνεται όμως να προσδοκείς λύση προσαρμόζοντάς την στα υπάρχοντα πρόσωπα, διαιωνίζοντας την υφιστάμενη κατάσταση και εν προκειμένω μέσα στο Δυτικό Πλαίσιο, το οποίο ευθύνεται πρωτίστως μέσω των μηχανισμών εξάρτησης και κυριαρχίας για την κατάντια μας. 

Δεν γίνεται να αγνοείς τον αναδυόμενο νέο κόσμο, τους ιστορικούς πολιτισμούς με τους οποίους αυτοδίκαια η Ελλάδα δικαιούται να είναι συνομιλήτρια. 

Δεν γίνεται να παραβλέπεις τα Τέμπη, ως αποκορύφωση του μεταπρατικού παρασιτικού ελληνικού σχηματισμού, όπως και δεν μπορείς να παραβλέπεις τα μνημόνια ως διεργασία υποταγής και υφαρπαγής του πλούτου της χώρας.

 Η Ελληνική Αναγέννηση, γιατί περί αυτού πρόκειται, δεν είναι πλέον υπόθεση διαχειριστικών εξορθολογιστικών επιλογών. Ιστορικά δεν ήμασταν ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, κι αυτός μπορεί να είναι μόνον ο δρόμος και το σωσίβιο σωτηρίας μας.

Από τη “Νέα” Δημοκρατία, στη “Νέα Εργολαβία”!!

Άνοιξε το “Ιουλιανό Τριώδιο”: 

 Από τη “Νέα” Δημοκρατία, στη “Νέα Εργολαβία”!!

Του Θανάση Χούπη 

Αντί για Εθνικό Σχέδιο  Ανάταξης της Ελλάδας, έκκληση “σε ηγετική, πολιτική προσωπικότητα, με κυβερνητική εμπειρία...”, να αναλάβει, εργολαβικά, τη ...σωτηρία της Πατρίδας!! Αυτής που μετατράπηκε, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, σε μια φιλανδοποιημένη αποικία χρέους, και  με τη δική του υπογραφή!!

Προβλέψιμο το σενάριο, μέχρι την “Κυριακή των Απόκρεω”, την Κυριακή  της πρόωρης κάλπης, με το προγραμματισμένο ...κάψιμο του βασιλιά Καρνάβαλου:

Οσονούπω, βγαίνει στο πολιτικό ξέφωτο ο “μνημονιοσχίστης”. Αυτός που “έλυσε” και το Μακεδονικό... Έρχεται, με ή χωρίς “ευρωπαϊκή βοήθεια”, η πανταχόθεν πολυπόθητη κυβερνητική κατάρρευση. Αυτή που θα κατοχυρώσει το ακαταδίωκτο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη και τους λοιπούς προαναγγελθέντες ως επερχόμενους θριάμβους των “αρίστων”. Ακολουθεί σχηματισμός, συνεργατικής, μεταβατικής κυβέρνησης,  δυνάμενης να ονομασθεί και ως “εθνικού ή ειδικού σκοπού”, αφού θα  κληθεί να διαχειριστεί “τσουνάμι” αποκαλύψεων ή και διώξεων. Επικεφαλής του εν λόγω σχήματος πρόσωπο “κοινής αποδοχής”, που δεν διακρίθηκε, ως τώρα, για την αποφασιστική προσπάθειά του να μπει τέλος στην κατευναστική πολιτική του διαδόχου του ή στη μυστική διπλωματία του και ...Μωυσέως ονομαζόμενου. Κι αφού συμβούν όλα αυτά, θα βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για το 1922 του 21ου αιώνα!!... 

Ένας παρατεταμένος, εθνικός, επιθανάτιος ρόγχος, επειδή, ουδείς εκ των σοφών του Τόπου επιθυμεί να αντιληφθεί πως η παρακμή, εντός της οποίας απλά επιβιώνουμε, μέχρι να μας αφαιρεθεί ο αναπνευστήρας, όχι  μόνο δεν εκσυχρονίζεται (Σημίτης), δεν εξωραϊζεται (Καραμανλής), δεν διαχειρίζεται (Παπαδήμος), δεν εξομαλύνεται (Σαμαράς κ.ά), δεν  ωραιοποιείται (Τσίπρας), δεν αποκρύπτεται επιτελικά (Μητσοτάκης), αλλά και δεν ξορκίζεται, με εκκλήσεις σοφών, καλή ώρα, που απευθύνονται σε κάποιον ή κάποιους απ΄ το πραναφερθέν χθες!!

Οι δύο πόλεμοι της “αυτοκρατορίας” και η “οικογενειακή επιχείρηση”…

26/06/2025

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της Ελλάδας στο Oυκρανικό (τυφλή υπακοή στην “αυτοκρατορία”) συνιστά όχι απλώς παταγώδη αποτυχία, αλλά εθνική ήττα. 

Ο μεγάλος ηττημένος είναι η Ουκρανία. Δεύτερος ηττημένος, η Ευρώπη. Και από όλη την Ευρώπη, περισσότερο ηττημένος μάλλον η Ελλάδα. Η αφροσύνη της κυβέρνησης αφήνει τη χώρα απομονωμένη. Έχουμε μετατρέψει παραδοσιακούς (αν όχι φίλους, πάντως μη αντιπάλους) σε εχθρούς. Το βλέπουμε στη Λιβύη, όπου πλέον και το φιλορωσικό κομμάτι της επικυρώνει το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Συγχρόνως, χάσαμε τον σεβασμό φίλων όπως π.χ. στην υπόθεση της Μονής του Σινά. Αντιαεροπορικά μας συστήματα και πολεμικά πλοία επιχειρούν στον Κόλπο, αντι-αποβατικά θωρακισμένα και πύραυλοι είναι στην Ουκρανία. Επιπλέον με 8 F-16 θα εγκατασταθούν προσεχώς στη Ρουμανία! Δεν είναι μόνον η Κύπρος που “κείται μακράν”, αλλά πλέον και η Κρήτη και η Κάσος! Χωρίς ήττα είμαστε ήδη χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, προσκολημμένη στην “αυτοκρατορία”. Η Ελλάδα δεν αντιδρά στην τουρκική απειλή, ανέχεται την κατοχή στην Κύπρο, αλλά “κηρύσσει” τον πόλεμο στη Ρωσία! Πολύ χαλαρή με τις εις βάρος της παραβιάσεις, αλλά που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της όταν προσβάλλεται η Ουκρανία!

Τόσο πολύ μάλιστα, ώστε “αφοπλίζουμε” τα νησιά μας για να την ενισχύσουμε, παραγγέλνουμε πυρομαχικά σε τρίτες χώρες για λογαριασμό της, ενώ δεν παράγουμε ούτε σφαίρες, εγκαταλείπουμε στην τύχη της την εκεί ελληνική μειονότητα, η οποία δεν έχει δικαίωμα να μιλάει την γλώσσα της και η οποία διώκεται καθώς είναι παραδοσιακά φιλορωσική. Το καθεστώς Μητσοτάκη που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας φέρει την ευθύνη.

Ελλάδα, Δημογραφικές εξελίξεις και προοπτικές

Ινστιτούτο Έρευνας και Μελέτης Θουκυδίδης

Συγγραφέας:31 Μαΐου, 2025

Άρθρο του Δρ. Βύρων Κοτζαμάνη

(Δ/τη Ερευνών-Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών ΙΔΕΜ) https://indemography.gr mail. bkotz@uth.gr, bkotzama@gmail.com

Ο πληθυσμός της Ελλάδας στην μεταπολεμική περίοδο έχει αυξηθεί από 7,6 εκατομ. το 1951 στα 10,4 το 2023 και παράλληλα γηράσκει προοδευτικά (μέση ηλικία 30,2 έτη το 1951, 45,2 έτη το 2023, ήτοι +15,0 έτη, διάμεσος ηλικία αντίστοιχα 26 και 46,5 έτη, ήτοι + 205 έτη). 

Στην ίδια περίοδο ο πληθυσμός μας:

 ι) έχει περιορίσει τη γονιμότητα του και αυξήσει κατά 15 έτη περίπου τον μέσο προσδόκιμο χρόνο ζωής του στη γέννηση -από τα 63,4 το 1951 στα 97,3 έτη το 2023 για τους άνδρες και από τα 66,75 το 1951, στα 84,3 έτη αντίστοιχα για τις γυναίκες (εξ ου και η προοδευτική του γήρανση),

 ιι) έχει αστικοποιηθεί (80% σχεδόν του συνόλου κατοικεί πλέον σε αστικές περιοχές και έχει συγκεντρωθεί σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο τμήμα (ένας στους δύο στο 2% της συνολικής επιφάνειας της χώρας με τη δημιουργία δύο μεγάλων μητροπολιτικών περιοχών της (Αθήνας και της Θεσσαλονίκης),

 ιιι) από σχετικά «εθνικά ομοιογενής» μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (οι μη έχοντες την ελληνική υπηκοότητα το 1951 ήταν λίγες χιλιάδες) συμπεριλαμβάνει σήμερα περίπου 900.00 αλλοδαπούς, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

 Εξετάζοντας ειδικότερα την μεταβολή του ανά δεκαετείς περιόδους διαπιστώνουμε ότι ο πληθυσμός της χώρας μας γνώρισε την μεγαλύτερή του αύξηση τις δεκαετίες 1951-1961 και 1971-1981 (+ 9,6%, +733.0 χιλ. και 9,9%, +874.0 χιλ. αντίστοιχα), ενώ την ασθενέστερη στις περιόδους 1961-1971, 1981-1991, 1991-2001, 2001-2011 (αύξηση αντίστοιχα κατά 5,4%,+449.2 χιλ., 6,1%, +586.7χιλ. , 5,5%, +563.3 χιλ. και 2,7%, μόλις +287.4 χιλ., αντίστοιχα). Από το 2011 όμως και μετά μειώνεται σταθερά καθώς τόσο το φυσικό όσο και το μεταναστευτικό ισοζύγιο είναι αρνητικά.

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Βυζαντινή Α

Κλαυδία - Αστερομάτα. Της είχαν ζητήσει να μήν μιλά - του Μανώλη Κοττάκη

Της είχαν ζητήσει να μη μιλά

Η σύσταση από τη διοργανώτρια στην Κλαυδία για να μην… ενοχληθεί η Τουρκία – Αλλά εκείνη επέμεινε και μιλούσε για τη ρίζα της και την προσφυγιά

Του Μανώλη Κωττάκη

Eνας δρόμος χωρίς εμπόδια συνήθως δεν οδηγεί πουθενά! Τέτοιος πάντοτε ήταν ο δρόμος των Ποντίων, την μαύρη επέτειο της Γενοκτονίας των οποίων θυμόμαστε σήμερα. Ενας δρόμος γεμάτος εμπόδια, ο οποίος καθρεφτίζεται και στην μουσική τους. Στον λυγμό της λύρας, στα κοφτά βήματα του πυρρίχιου, στην υπερηφάνεια του Κότσαρη. Των παραδοσιακών πολεμικών χορών τους. Τέτοια είναι η ιστορία της και της οικογένειας της Κλαυδίας Παπαδοπούλου, η οποία παλιννόστησε στην Ελλάδα από την πρώην Σοβιετική Ενωση το 1991 με την επιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» της Βιργινίας Τσουδερού. Παλιννόστησε μαζί με χιλιάδες άλλες (που ρίζωσαν στην Θράκη) και εγκαταστάθηκε στον Ασπρόπυργο. Η γιαγιά της νεαρής Κλαυδίας διηγείτο στην εγγονή της όταν ήταν μικρή ιστορίες και από την προσφυγιά των Ποντίων.