Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι το τέλος κάθε ιδέας και πρακτικής ενός «αντι-κατοχικού» αγώνα, και ακόμα χειρότερα το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτή είχε συμφωνηθεί και υπήρχε από το 1960!!!

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

…Δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη.

Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.  Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δεν ανοίξανε το στοματάκι τους, ενάντια στην Τουρκία και τις ενέργειες της. Μα ούτε και από εδώ – από την μητέρα-πατρίδα υπήρξε κάποια κίνηση. Η τουρκική μητέρα-πατρίδα στο όνομα της υπεράσπισης των αδελφών της τουρκοκύπριων, εκμεταλλεύτηκε μέχρι κεραίας τα δικαιώματα της ως «εγγυήτρια» δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση (σωστότερα όλες οι κυβερνήσεις) δεν άσκησε τα δικαιώματα της ως εγγυήτριας δύναμης ούτε κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής αλλά ούτε και της δεύτερης. Κι ακόμα ούτε όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα. Τότε ο πρωθυπουργός Α. Γ. Παπανδρέου απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος!!!

 Η πρώτη που το αναγνώρισε, αφού αυτή το δημιούργησε, ήτανε η Τουρκία. Δεν διακόπηκαν οι διπλωματικές μας σχέσεις.

Στο μεταξύ, και πριν την παράνομη κι εκτός αποφάσεων του ΟΗΕ ανακήρυξη του ψευδοκράτους, είχε φροντίσει ο πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να έχει υπογράψει με τον Ραούφ Ντενκτάς μια συμφωνία αποδοχής των «τετελεσμένων» της εισβολής/κατοχής, μια λύση ακύρωσης ακόμα και των προδοτικών για τον αγώνα των κυπρίων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου: δηλαδή την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Είμαι ο χάρτης της Σεβίλλης! Είμαι ζωντανός

Επιτέλους κάντε κάτι. Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός.

Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουνίου 2026

Αφιερώνεται στην ίδρυση μιας νέας Πόλης στην Νότια Κρήτη, που

προτείνουμε με το Σμήναρχο Λουτσέτη, με όνομα: “ΒΗΤΑ 12μίλια”.

Η μικρή Καβάλα του Νότου & “Αλήθεια ες αεί” των δώδεκα μιλίων.

Πηγή εικόνας: George Sachinis

Σκεπτόμενος τους εν Αθήναις άνωθεν, λέω να τους ερωτήσω να πουν καθαρά: «Τον θέλετε τον Χάρτη της Σεβίλλης; Ή είστε δεν-θέλει-στες;». Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από ευρωπαϊκές επιτροπές, τεχνοκρατικά προσχήματα και ένοχες σιωπές για τα 12 μίλια. Απαντήστε καθαρά αν θέλετε τη γεωπολιτική θωράκιση της πατρίδας μας. Ναι ή ου;

Και όταν λέτε στη Βουλή ότι η Ελλάδα διαθέτει τεράστιο γεωπολιτικό πλούτο και προφανώς υπονοείτε τον χάρτη της Σεβίλλης, γιατί δεν τον ονοματίζετε; Ούτε το όνομα του λέτε, θυμίζοντας το βιβλίο της Πόντιας Thea Halo «Ούτε το όνομά μου» και πρόσφατα το “Νοτίως της Κρήτης” του Μητσοτάκη, αντί για το όνομα “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”.

1. Η Σημαδεμένη Τράπουλα του Συλλογικού Όργουελ

Σε μια χώρα όπου αντί της Δημοκρατίας κυριαρχεί η συστημικότητα —τράπεζες, ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα οποία αποθεώνεται η λογοκρισία, με σβηστήρες {!} σε αναρτημένα με χιλιάδες Likes και καρδούλες γραπτά μου — ποιος Όργουελ; Όλη η Ελλάδα είναι συλλογικός Όργουελ, με κατά πόδας να τον ακολουθούν τα διάφορα κομματικά μορφώματα. Παλαιάς και Νέας κοπής, πρεσπογενή και προσχωσιγενή και άλλα, μη ιδεογενή. Όμως, οι ευφυείς ιδέες κερδίζουν όχι μόνο εκτός έδρας, αλλά ακόμη και με σημαδεμένη τράπουλα! Η αλήθεια δεν φιμώνεται από οποιαδήποτε γρανάζια. Να είναι καλά οι Έλληνες, που την πιάνουν στο φτερό.

2. «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης. Είμαι ζωντανός!»

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (29/05/2023)

ΒΕΝΕΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία τις παραμονές της Άλωσης ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε ορισμένες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, η φαύλη διοίκηση, η εξουθενωτική φορολογία, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα “φάντασμα” του ένδοξου παρελθόντος της, που μόνο κατ’ όνομα υπήρχε.

Παραθέτουμε, ένεκα της επετείου της Άλωσης, την τελευταία δραματική ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τη νύχτα της 28ης Μαΐου 1453, λίγες ώρες πριν την τελευταία απέλπιδα μάχη που σήμανε το τέλος της αυτοκρατορίας, σύμφωνα με το Χρονικό της Άλωσης του Φραντζή. Ελπίζουμε οι τωρινοί “διαχειριστές” της εξουσίας να αντλήσουν τα απαραίτητα διδάγματα, γιατί ο εχθρός είναι προ των πυλών:

«Όλοι εσείς, ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι στρατιώτες κι όλος ο πιστός και ακριβός λαός μου, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας σκοπεύει να μας πιέσει πιο δυνατά από πριν, με κάθε πολεμικό τέχνασμα και μηχάνημά του, και θα μας κάμει πόλεμο τρανό με συμπλοκή μεγάλη και σύρραξη από στεριά και θάλασσα με όλα του τα δυνατά, για να χύσει, αν μπορέσει, το φαρμάκι του σα φίδι και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. γι’ αυτό σας λέω και σας παρακινώ να σταθείτε αντρείοι και με γενναία ψυχή, όπως κάνατε πάντα σας ως τώρα ενάντια στους εχθρούς της πίστης μας. Σ’ εσάς εμπιστεύομαι την περίλαμπρη και ξακουσμένη τούτη πόλη και πατρίδα μας και βασιλεύουσα των πόλεων.

Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!

Στον… τάκο η απραξία μας για τα Σκόπια!

Χρήστος Νικολαΐδης

Η Σόφια στριμώχνει διπλωματικά τα Σκόπια και ημείς άδωμεν!
Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!
Στοπ στην έξη των Σκοπιανών να παραχαράσσουν συστηματικά την ιστορία βάζουν οι Βούλγαροι (αλλά όχι εμείς, που απουσιάζουμε).

Στιγμές πολιτικής έντασης έχουμε και πάλι στα Σκόπια, με την αλβανική κοινότητα της χώρας να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ναρκοθετεί την πορεία ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την κυβέρνηση να κινδυνεύει με πτώση. Την ίδια ώρα η σλαβική κοινότητα είναι σε διχασμό με τους πολέμιους του κυβερνητικού κόμματος VMRO να το κατηγορούν για “κωλοτούμπα” σε σχέση με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με τους υποστηρικτές του να παραμένουν αμήχανοι βλέποντας τον κομματικό τους σχηματισμό να μην ανταποκρίνεται σε βασικές ιδεολογικές αρχές του!

Και γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Η αιτία βρίσκεται στις ενστάσεις που έβαλε η Βουλγαρία στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων. Η Σόφια με τις σωστές διπλωματικές κινήσεις πέτυχε να εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με την οποία η ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να επιτευχθεί εάν νωρίτερα η χώρα, εκτός από την εκπλήρωση των “Κριτηρίων της Κοπεγχάγης” δεν εγκρίνει, από κοινού με την Βουλγαρία ένα πρωτοκόλλο κοινής αντίληψης σημαντικών ιστορικών γεγονότων και προσώπων.

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

Μάνος Δανέζης: «Yπενθύμιση Eθνικών Eυθυνών»

Μάνος Δανέζης

Επειδή πολλοί με ρωτάτε σε μηνύματα σας, κάποιες φορές με «ειρωνικά» υπονοούμενα, γιατί δεν αναφέρομαι αυτές τις ημέρες κρίσης σε τρέχοντα επεισόδια της κρίσης στο Αιγαίου, θέλω να σημειώσω τα επόμενα: 

Με τα Εθνικά θέματα δεν πουλάμε κομματικές και κοινωνικές εξυπνάδες Όποιοι έχουν κάτι να επισημάνουν ή να προτείνουν καλό είναι να το κάνουν πριν το ξέσπασμα των Εθνικών κρίσεων.

Προσωπικά όσα είχα να πω τα είπα και τα έγραψα από το 1998 μέχρι το 2015. Μια επιλογή αυτών των άρθρων (προβλέψεων) μπορεί κάποιος να τη βρει στην ιστοσελίδα μου 

https://www.manosdanezis.gr/

και ειδικότερα στην διεύθυνση 

https://www.manosdanezis.gr/exoteriki-politiki/

Ειδικότερα για τα προβλήματα του Αιγαίου και της Θράκης παραπέμπω ειδικότερα (μεταξύ άλλων πολλών) στα επόμενα άρθρα μου στα οποία από το 1988 (πριν από 30 χρόνια) έχω περιγράψει τα όσα ήδη συνέβησαν και συμβαίνουν και πιθανότατα για όσα πρόκειται να συμβούν στη συνέχεια….

Απειλή στο Αιγαίο  (21 Αυγούστου 1988 εφ. Αυριανή)

https://www.manosdanezis.gr/wp-content/uploads/2019/02/%CE%91%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF-1.pdf

Ἔτος 1819. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ ἔντονη γλῶσσα, ἀπευθύνεται στὰ ἐπιφανέστερα μέλη τῆς βρεταννικῆς Κυβερνήσεως.

[ πάντα καθ' εἱμαρμένην

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ]

"(..) Ὁ στρατηγὸς Maitland μεταχειρίζεται τοὺς συμπατριῶτες μου ὡς Ἰνδούς. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου, κύριοι. Οἱ Ἕλληνες, σὲ μία στιγμὴ πού δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ ἀντιδράσουν καὶ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολὺ σοβαρὲς δυσχέρειες. Προσέξτε τοὺς καρποὺς τῆς ἀπελπισίας. Τὸ δικὸ σας σύστημα διακυβερνήσεως εἶναι πού θέτει τοὺς Ἕλληνες σὲ δίλημμα. Ἤ νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ πάρουν τὰ ὅπλα. Καὶ μοιραίως, θὰ προστρέξουν στὸ δεύτερο."

Ἔκτοτε κύλησαν δύο αἰῶνες.

Παρά τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὶς τιμὲς, παρά τὶς διαβεβαιώσεις καὶ τὶς ὑποσχέσεις πού ἔλαβε ὁ τελευταῖος Ἕλλην Κυβερνήτης, ἡ ὀπτικὴ καὶ πολιτικὴ τῶν συμμάχων παραμένει ἀμετάβλητη.

Ἡ βαρβαρότητα τοῦ ἀπαγχονισμοῦ εἶναι γνώριμη στὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο οἱ βάρβαροι ἐκτέλεσαν τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία τὸ 1831 ἰσοπεδώνοντας τὸ Ἑλληνικό Ἀξιακὸ Σύστημα.

Τὸ δυτικῆς κοπῆς Ἑλλαδικὸ κρατίδιο πού παραλάβαμε δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ἰδέα. Ἡ Ἐπανάσταση ἔμεινε ἀνολοκλήρωτη.

Μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ '21, μόνον ἕνα μικρό μέρος τοῦ Κράτους, μόλις τὸ ἕνα δέκατο τέταρτο (1/14) τῆς συνολικῆς του ἔκτασης ἀπελευθερώθηκε, ἀνακτῶντας τὴν πολιτικὴ του ἀνεξαρτησία.

Τὸ Κράτος ἀκρωτηριάσθηκε, διαμελίσθηκε, κατέπεσε, ἀνορθώθηκε, καὶ πάλι κατέπεσε. Τὸ Ἔθνος ἔπαψε νὰ ἐκπροσωπεῖται. Οἱ δὲ ἐναλλασσόμενοι διαχειριστὲς τοῦ κράτους ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸ δόγμα τῆς μικρῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦ κράτους, μικραίνουν ὅσο μποροῦν τὰ σύνορα τοῦ Ἔθνους καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὰν νὰ εἶναι τελειωμένη. Ὁραματίζονται καὶ ἐργάζονται γιὰ μία ἄλλη Ἑλλάδα, ἐργοστάσιο ἐπεξεργασίας πάσης φύσεως ἀποβλήτων.

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΧΥ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές όπου η γεωπολιτική, η στρατηγική, και η ισχύς παύουν να αρκούν ως εργαλεία ερμηνείας.  Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με αυτές. 

Είναι ακριβώς οι στιγμές όπου οι άνθρωποι δρουν όχι με βάση το συμφέρον, αλλά με βάση το νόημα που αποδίδουν στην ύπαρξή τους. 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Από καθαρά εργαλειακή σκοπιά, η επιλογή των πολιορκημένων ήταν παράλογη. Οι συνθήκες ήταν ακραίες, η έκβαση σχεδόν προδιαγεγραμμένη, οι πιθανότητες επιβίωσης ελάχιστες. Και όμως, η απόφαση δεν ελήφθη με όρους επιβίωσης, αλλά με όρους αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ταυτότητας. Δεν επρόκειτο για μια στρατιωτική κίνηση. Επρόκειτο για μια πράξη νοηματοδότησης της ίδιας της ζωής και του θανάτου. Νοηματοδότησης της ελευθερίας ως υπαρξιακού τρόπου. 

Η Έξοδος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι η ισχύς δεν είναι η μοναδική κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Οι Μεσολογγίτες δεν διέθεταν υπεροχή σε όπλα ή πόρους. 

Διέθεταν, όμως, κάτι άλλο - ένα ισχυρό πλαίσιο νοήματος, μέσα στο οποίο ακόμη και η θυσία καθίσταται κατανοητή. Ο πόνος δεν ήταν τυχαίος, ήταν ενταγμένος σε μια αφήγηση ελευθερίας. Ο θάνατος δεν ήταν απώλεια, ήταν πράξη υπαρξιακής συνέπειας.

Μπορεί να είναι πρότυπο για την Ελλάδα το αναπτυξιακό μοντέλο της Ασίας;

24/02/2026

EPA/FRANCK ROBICHON

ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Τί είναι το αναπτυξιακό κράτος; Το κράτος που ανήκει στο Έθνος και όχι στις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ. Ένα μάθημα από την ανατολή που επανέρχεται στο προσκήνιο με την δραματική κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης.

Το αναπτυξιακό κράτος είναι ένα κράτος στρατηγικά προσανατολισμένο στην εθνική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, το οποίο: διαθέτει ισχυρή, αυτόνομη και αξιοκρατική γραφειοκρατία, καθορίζει μακροπρόθεσμες εθνικές προτεραιότητες, κατευθύνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς παραγωγικούς σκοπούς, διατηρεί λειτουργική συνεργασία με την αγορά χωρίς να υποτάσσεται σε αυτή.

Κεντρική του αρχή είναι ότι το κράτος ανήκει στο έθνος — στην ιστορία, στη μνήμη και στο μέλλον του — και όχι σε επιμέρους οικονομικά συμφέροντα. Η θεωρητική και πρακτική μορφή του αναπτυξιακού κράτους αναδείχθηκε κυρίως στην Ανατολική Ασία. Θα δούμε τις περιπτώσεις της Ιαπωνίας και της Κορέας.

Αρχικά στην Ιαπωνία, ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κράτος συγκρότησε ένα πρότυπο εθνικά κατευθυνόμενης ανάπτυξης με βασικό θεσμό το Ministry of International Trade and Industry (MITI). Η προπολεμική ιδεολογία του kokutai (εθνική οντότητα) μετασχηματίστηκε σε αναπτυξιακό εθνικισμό. Το κράτος θεωρήθηκε “φύλακας” της εθνικής ταυτότητας και της συλλογικής ευημερίας. Η οικονομική πρόοδος αντιμετωπίστηκε ως συνέχεια της ιστορικής αποστολής του έθνους.

Οι τρεις μεγάλοι καημοί της Ρωμιοσύνης

Κώστας Βενιζέλος

15 Φεβρουαρίου 2026

Το εξώφυλλο αποτυπώνει την ιστορία και συνδέει τους αγώνες του Ελληνισμού. Αγώνες για εθνική ανεξαρτησία, την ελευθερία. Μάρκος Μπότσαρης, Παπαφλέσσας, Παύλος Μελάς και Γρηγόρης Αυξεντίου, ήταν μεταξύ εκείνων που καθόρισαν με τους αγώνες και τις θυσίες τους την πορεία του Ελληνισμού. Το βιβλίο «Ανεκπλήρωτη Ρωμιοσύνη» (Εκδόσεις Στοχαστής), του δασκάλου Λαοκράτη Βάσση αγγίζει τη διαχρονία, αλλά ταυτόχρονα είναι και επίκαιρο με τα όσα βιώνουμε την περίοδο αυτή που διανύουμε.

Ο συγγραφέας συνδέει το χθες με το σήμερα και αναδεικνύει τα οράματα και τους αγώνες που δεν εκπληρώθηκαν. Τα ανεκπλήρωτα οράματα του Ελληνισμού. Ποιος ευθύνεται και γιατί είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνο του.

Για τον Λαοκράτη έχω βαθιά εκτίμηση και αγάπη γιατί πέραν από τους αγώνες του, τις συνεχείς συγγραφικές παρεμβάσεις του, είναι ένας Άνθρωπος και δάσκαλος με συνέπεια αγνότητα. Το νέο του βιβλίο αγγίζει μεγάλους σταθμούς της ιστορίας και προφανώς δεν το κάνει τυχαία. Συνδέει τους σταθμούς αυτούς, γιατί στην ιστορία τίποτε δεν μπορεί να είναι αποκομμένο και μετέωρο.

Όπως σημειώνει, η τραυματική πορεία της εθνικής μας αυτό/εκπλήρωσης, όπως αυτή σημαδεύτηκε από την έκβαση της Επανάστασης του ’21 που οδήγησε στην ανάπηρη ανεξαρτησία, αλλά και όπως επίσης, καθόλου τυχαία, οριστικοποιήθηκε με την ανεπανόρθωτη εθνική συμφορά του ’22, μας άφησε ως ταυτοτική κληρονομιά της, τα μεγάλα φορτία των ανεκπλήρωτων καημών.

Τρεις, λοιπόν, από τους μεγάλους αυτούς καημούς επιχειρεί να αναδείξει ο Λαοκράτης Βάσσης στο νέο του αυτό βιβλίο. Το κάνει με επίγνωση των σημερινών πραγματικοτήτων. Αναπόφευκτα, λοιπόν, αναμετράται με τον ιστορικό αναθεωρητισμό. Έναν κατ΄ εξακολούθηση αναθεωρητισμό, που εκφράζει στοχευμένα την ισοπέδωση για να εξυπηρετήσει πρωτίστως συμφέροντα και πολιτικές, που θέλουν να πλήξουν τον Ελληνισμό.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, «οι τρεις αυτοί καημοί στους οποίους επικεντρώνει την προσοχή μας είναι: 

Πρώτον, το αξιακό διατακτικό που μας άφησε η νικηφόρα, πλην ανολοκλήρωτη Επανάσταση του 1821, ορίζοντας τις αναπαλλοτρίωτες ανεξαρτησιακές και αντιστασιακές συντεταγμένες του Ελληνισμού ως ταυτοτικό θεμέλιο της συλλογικής μας ψυχής και ως υπαρξιακή αναγκαιότητά μας. 

Κ. ΓΡΙΒΑΣ: Το όραμα της απελευθέρωσης στο νέο γεωστρατηγικό περιβάλλον

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/noYc17bwpEY?si=_xTMW_cfZ1TuRppy

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ὅμως, ἐμεῖς, οἱ ἐν ζωῇ γενεὲς τῶν Ἑλλήνων, εἴμαστε οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες. Καὶ, ὡς θεματοφύλακές της, φέρουμε τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Πατρίδος.

[Ὁμονοούντων ἀδελφῶν συμβίωσιν

παντὸς τείχους ἰσχυροτέραν εἶναι

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ, Διογένους Λαερτίου Φιλόσοφος Ἱστορία]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἡ συνειδητὴ πολυετὴς προσπάθεια νὰ παραμείνουν οἱ Ἕλληνες ἡμιμαθεῖς ἀποδίδει καρποὺς πικρούς. Ἡ Ἑλλάς κατήντησε χώρα τῆς περιφέρειας τῆς Δύσης. Τελεῖ σὲ σχέση ἐξάρτησης ὑπὸ καθεστὼς πολλαπλασιαζομένης δυστυχίας.

Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι ψοφοδεὴς ἢ νὰ ἐκτελεῖ χρέη παρατηρητοῦ ποὺ ἀτενίζει τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων. Ἀτυχῶς ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ χώρα ἔχει τεθεῖ στὸν αὐτόματο πιλότο. Τὶ κι ἂν ἐναλλάσσονται τὰ κόμματα; Στὸ πηδάλιο τῆς χώρας παραμένει ὁ αὐτόματος πιλότος. Μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἔχει φτάσει σὲ σημεῖο νὰ προσβάλλει τὴν νοημοσύνη καὶ τὴν κρίση ὅσων μποροῦν ἀκόμη νὰ σκέπτονται ἐλεύθερα καὶ νὰ ἔχουν γνώση τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ Ἱστορία φωτίζει τὴν οὐσία τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς.

1930. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πηγαίνει στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ ὑπογράψει τὴν συμφωνία ποὺ θὰ ἐπέλυε τὶς οἰκονομικὲς διαφορὲς μεταξὺ Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος. Ἡ Τουρκία ὄφειλε ἀποζημιώσεις στοὺς ἐκδιωχθέντες ἀπὸ τὴν Τουρκία, ἀνταλλάξιμους καὶ μὴ ἀνταλλάξιμους. Καὶ βεβαίως δὲν τὶς πλήρωνε. Ἡ ἀνταλλαγὴ ἀφοροῦσε τὰ δύο ἑκατομμύρια Ἑλλήνων τῆς Καθ' Ἡμᾶς Ἀνατολῆς σὲ ἀντιδιαστολή μὲ τὶς τετρακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνους ἔναντι τῶν ὁποίων εἶχαν ἀνταλλαχθεῖ.

Πρόκειται γιὰ μία χολή, μία μόνιμη πάσχουσα ἰσορροπία. Ἀντίθετη ἰσορροπία, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ.Τὶς ἀποζημιώσεις ἀπὸ τότε, τὶς ὁποῖες ὀφείλει μὲ βάση τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης νὰ καταβάλει στοὺς πρόσφυγες, ἡ Τουρκία δὲν τὶς ἔχει ἐξοφλήσει. Ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἤδη πληρώσει ἕνα σημαντικὸ μέρος στὶς διάφορες φάσεις τῶν διαπραγματεύσεων ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1930. Ὅταν ἄρχισαν αὐτὲς οἱ διαπραγματεύσεις, ἐφαρμοζόταν τὸ γνωστὸ σύστημα. Κατέβαλε κάτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε τίποτε. Διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες. Τὴν ἑπόμενη φορὰ ἡ Ἑλλάδα κατέβαλε κάτι, πάλι ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε, καὶ πάλι διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες.

Εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μέθοδος ποὺ ἀκολουθήθηκε καὶ στὸ Κυπριακό. Κάθε φορὰ ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ ἔκανε μία ὑποχώρηση, κατεγράφετο ἡ ὑποχώρηση, ἀλλά ἡ Τουρκία βεβαίως ἦταν ἀνυποχώρητη. Καὶ ἔτσι, φθάσαμε στὴν καταγραφὴ ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν ὑποχωρήσεων, οἱ ὁποῖες ἐνσωματώθηκαν στὸ περίφημο Σχέδιο Ἀνάν.

Ἔτσι γεννιοῦνται τὰ περιώνυμα Σχέδια καὶ Μέτρα. Ἀπὸ τὶς συνεχεῖς κατὰ διαστήματα καταγραφές, δηλαδὴ ὑποχωρήσεις τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου νὰ γίνεται διάλογος μὲ τὴν τουρκικὴ πλευρά. Προφανῶς σήμερα καθόμαστε στὸ τραπέζι τῶν συζητήσεων καὶ διαπραγματεύσεων διότι ἡ Ἑλλάς εἶναι εὐήθης.

Ένα ΟΧΙ για όλες τις εποχές

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ
τεύχος 2410
30/10/2025

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ

Στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, το 1999, ζήσαμε ένα μοναδικό αίσθημα ανάτασης, όταν μόνοι εμείς από όλη την Ευρώπη βρεθήκαμε να αποτελούμε το 97% που τάσσονταν εναντίον των βομβαρδισμών της γειτονικής χώρας: Όταν δεν υπήρξε ένας άνθρωπος ο οποίος – έστω από σνομπισμό! – να εκφέρει άποψη φιλική με τη συγκεκριμένη πολιτική του ΝΑΤΟ!

Έτσι και το «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940 είχε σχεδόν κάτι από παλλαϊκή συναίνεση, και μάλιστα συναίνεση που συμπεριλάμβανε το ΚΚΕ των φυλακών της μεταξικής δικτατορίας. Ο αρχηγός του Νίκος Ζαχαριάδης σε μια έξαρση του αντιφασιστικού πνεύματος, με τη γνωστή επιστολή του έκφραζε την εθνική ομοψυχία έναντι των υποψήφιων κατακτητών:

«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή… Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι… Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη»…

Με δεδομένο ότι ιστορία δεν κάνουμε για να περνάμε την ώρα μας, το σημερινό «όχι» – αντί να στρέφεται σε μια προκάτ εικόνα – έχει κύριο αποδέκτη την Τουρκία. Η πολιτική της ζεϊμπεκιάς και του κατευνασμού του θηρίου με το άνοιγμα των πυλών της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέτυχε, μια άλλη πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή αλλά επιβεβλημένη έναντι της χώρας που κοιμάται και ξυπνάει με το όνειρο της γαλάζιας πατρίδας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Το εγχειρίδιο «Για να μην διερωτάται κανένας» καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση με ξεκάθαρο στόχο την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και την αποκατάσταση της Εθνικής μας αξιοπρέπειας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΕΡΩΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

«Κυπριακή Δημοκρατία & Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) και Πρόταση Ελάχιστης Επιδίωξης για την Κύπρο»

«αξιόπιστος και σεβαστός δεν είναι όποιος προσπαθεί έρποντας να γίνει αρεστός στους εχθρούς του, αλλά όποιος επιδιώκει τα νόμιμα δικαιώματα του Κράτους & του Λαού του και τα διεκδικεί τεκμηριωμένα, με συνέπεια και αξιοπρέπεια».

Το εγχειρίδιο είναι διαθέσιμο για ανάγνωση στον πιο κάτω σύνδεσμο. Εναλλακτικά, εάν το επιθυμείτε, μπορείτε να αποταθείτε σε εμάς ώστε να σας το αποστείλουμε. 

Το παρόν εγχειρίδιο διανέμεται δωρεάν.

ΚΛΙΚ στην εικόνα στον σύνδεσμο ή ΕΔΩ

https://online.fliphtml5.com/uzyoe/xbyc/?fbclid=IwZnRzaANLd-9leHRuA2FlbQIxMQABHvxBLOw1F0_n2EMugseWSLO-CwVpv8rCSd2D9y9_EpJUlAXSiazUzDpVBnZV_aem_UhPWEkaGhde8Ytupnk5YOw#p=6

Η Σιωπή Είναι Συνενοχή. Η Κυβέρνηση Παίζει με την Κυριαρχία

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Τον Ιανουάριο του 1996, η Ελλάδα με την Τουρκία απέφυγαν μια ένοπλη σύγκρουση χάρη στη συμφωνία με τους Αμερικανούς «ούτε στρατεύματα, ούτε σημαίες, ούτε πλοία» (No troops, no flags, no ships). Ένας τακτικός ελιγμός που μας κράτησε μακριά από τον πόλεμο, αλλά μας κληροδότησε πέραν των γκρίζων ζωνών και μια αχίλλειο πτέρνα του κατευνασμού: τη λογική ότι η «αποκλιμάκωση» ισοδυναμεί με «άρνηση υπεράσπισης της κυριαρχίας».

Σήμερα, το ίδιο δόγμα επανέρχεται από την πίσω πόρτα. Όχι με φρεγάτες, αλλά με τουρκικά καΐκια που δρουν ως παραστρατιωτικές μονάδες. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: μήπως η Αθήνα ετοιμάζεται ξανά να θυσιάσει κυριαρχικά δικαιώματα στο όνομα της ηρεμίας;

Από το «Αβλαβής διέλευσης» στην Ενοχή της Κυβέρνησης

Όταν Έλληνες υπουργοί μιλούν για «αβλαβή διέλευση» τουρκικών αλιευτικών στα χωρικά μας ύδατα, δεν πρόκειται για γκάφα. Πρόκειται για επικίνδυνη πολιτική. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας είναι ξεκάθαρη: η αβλαβής διέλευση αφορά ναυσιπλοϊα ειδικά των πολεμικών πλοίων, όχι παράνομη αλιεία.

Με αυτή τη γλώσσα, η κυβέρνηση δίνει άλλοθι στην Άγκυρα και ανοίγει ρωγμές στη διεθνή μας θέση. Και ας μην κοροϊδευόμαστε: κάθε τέτοια «παραχώρηση» γίνεται προηγούμενο που αύριο η Τουρκία θα το παρουσιάσει ως δεδομένο.

Ένας Στόλος με Διπλή Σημαία

Ο τουρκικός αλιευτικός στόλος δεν είναι «επαγγελματικός κλάδος». Είναι κρατικά χρηματοδοτούμενη ισχύς, με ρόλο διπλό: να αδειάζει τις ελληνικές θάλασσες και να σπάει την αποτρεπτική ισχύ του Πολεμικού Ναυτικού.

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

🔴Εξαιρετική εκδήλωση!!!

✔️Το βίντεο της πρώτης ημέρας της Διημερίδας: 

"Πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων: Η τουρκική διείσδυση και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας",

✔️ Πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη (20  Αυγούστου, 18:00 - 21:00) στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

🔴Ομιλητές:

- Ρούντι Ρινάλντι, 

- Χρύσανθος Τάσσης

- Βασίλης Φούσκας

🔴Διοργανωτής "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα".

🔴 Η δεύτερη ημέρα σήμερα Πέμπτη 21 Αυγούστου.

✔️ Ο σύνδεσμος για να παρακολουθήσετε τη σημερινή συνέχεια της διημερίδας ΕΔΩ..

21 Αυγούστου 2025, 18:00-21:00

 2η Θεματική: 

"Χαρτογραφώντας τις επιπτώσεις της τουρκικής διείσδυσης – Αναζητώντας όρους ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας"

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

« ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ »

   

 του ΜΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

«Τελειώνω με το θέμα. Δεν είναι η Φαραντούρη, δεν είναι η Μενδώνη. Το θέμα θα έπρεπε να είναι ένα και μοναδικό: ο Οδυσσέας Ελύτης και το «Άξιον Εστί». Όλα τα άλλα είναι εκτροπές, παραφωνίες, σκιάσεις μιας δημόσιας σφαίρας που αρνείται να σταθεί απέναντι στο ίδιο το έργο. Γιατί το «Άξιον Εστί» δεν είναι ένα ποίημα: είναι η ίδια η γραμματική της νεοελληνικής μνήμης, η συντακτική ανατομία ενός λαού που προσπάθησε να γίνει γλώσσα. Και ακριβώς επειδή είναι αυτό, η σημερινή μας ανικανότητα να το ενεργοποιήσουμε δείχνει το μέγεθος της πτώσης μας καθώς ζούμε σε μια εποχή αντιπνευματική, που καταναλώνει τη γλώσσα χωρίς να την ενοικεί, που επικαλείται το φως χωρίς να το αντέχει.

Το «Άξιον Εστί» στήθηκε πάνω στο αρχιτεκτονικό πρότυπο της Θείας Λειτουργίας: Γένεσις, Πάθη, Δοξαστικόν. Η γλώσσα του δεν περιγράφει, τελεί. Δεν αναπαριστά, καθαγιάζει. Στη Γένεση, το φως δεν είναι μεταφορά, είναι οντολογική αρχή. Στα Πάθη, ο πόνος δεν είναι περιστατικό, είναι η ίδια η γραφή του συλλογικού στο σώμα της Ιστορίας. Στο Δοξαστικόν, η νίκη δεν είναι απελευθέρωση αλλά μεταστοιχείωση της σφαγής σε λόγο, το αδύνατο της ύπαρξης που μετατρέπεται σε ψαλμωδία. Ο Τάσος Λιγνάδης το κατάλαβε: το «Άξιον Εστί» δεν είναι ποιητικό κομψοτέχνημα, είναι ένα νέο Ευαγγέλιο του ελληνισμού, όπου ο λόγος γίνεται εκκλησία, και η γλώσσα γίνεται τόπος λατρείας.

Κι όμως, εμείς οι σημερινοί Έλληνες, αντί να σταθούμε σε αυτό το μνημείο, το έχουμε κάνει φόντο. Το έχουμε μετατρέψει σε ηχητικό χαλί εκδηλώσεων, σε αναφορά χωρίς κατανόηση, σε σύμβολο που δεν συμβολίζει τίποτα. Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το πολιτικό μας έλλειμμα: η αδυναμία να σταθούμε μέσα στη γλώσσα ως μυστήριο. Είμαστε μια κοινωνία που διαρκώς μιλάει και ουδέποτε σημαίνει. Το «Άξιον Εστί» δεν ζητά από εμάς να το χειροκροτήσουμε, ζητά να το κατοικήσουμε. Αλλά εμείς προτιμάμε την επιφάνεια της αναφοράς από το βάθος της εσωτερικότητας.

Πόσο καλός σκακιστής μπορεί να είναι ένας “καρπαζοεισπράκτορας”;

27/07/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Με το αλβανικό υπουργείο Άμυνας να παρουσιάζει χάρτη με ελληνικές περιοχές (Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Άρτα, Ιωάννινα, Πρέβεζα, Γρεβενά) και έπειτα από τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκε η χώρα μας μέχρι και από την κυβέρνηση της Τρίπολης στην Λιβύη, εκτιμούμε πως κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημάνουμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλής στρατηγικής.

Η έλλειψη αυτή εδράζεται σε μια διάχυτη στην κοινωνία φαταλιστική άποψη περί ανύπαρκτης, “τελειωμένης”, Ελλάδας – καταδικασμένης να παίζει ρόλο καρπαζοεισπράχτορα, όσο και αν πρωθυπουργός αυτοχαρακτηρίζεται «σκακιστής», την στιγμή που, για παράδειγμα, δηλώνει πως η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο θα πραγματοποιηθεί όταν το επιτρέψουν οι… «γεωπολιτικές συνθήκες», δηλαδή η Τουρκία!

Αυτή η προναφερόμενη αντίληψη περί “τελειωμένης” με τη σειρά της στηρίζεται πάνω σε μια άτυπη αντίληψη περί “τέλους της Ιστορίας”, που κυριαρχεί στις ελληνικές ελίτ. Δηλαδή στην πίστη ότι τα έθνη έχουν παρακμάσει ως διεθνοπολιτικά υποκείμενα και ότι πλέον ο έλεγχος στο παγκόσμιο σύστημα ασκείται και θα ασκείται από τις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, ή από μεταεθνικά γεωπολιτικά σχήματα, όπως είναι για παράδειγμα η ΕΕ (όσο και αν οι κατά καιρούς ηγεσίες κομπάζουν περί του αντιθέτου0. Άρα, η Ελλάδα καλώς έχει επιλέξει την γεωπολιτική αυτοεξάλειψή της, αφού “αυτό είναι το σωστό”, ή έστω το “αναπόφευκτο”.

Στον Καραβά, με σφεντόνα ή μελάνι

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

📌 «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

ποτέ δεν λένε την αλήθεια,

ο κόσμος υποφέρει και πονά

κι εσείς τα ίδια παραμύθια»

Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος, έστω κι αν βολευτήκαμε -συνειδητά και υποσυνείδητα- στα πλούτη μιας δήθεν ευημερούσας δημοκρατίας. Βαρύς, ώρες ώρες ανυπόφορος, αδιέξοδος και ξερός. Πιο δύσκολος για όσους συνδεθήκαμε άπαξ και διά παντός με τη μοίρα του και προσπαθούμε να κρατήσουμε μια αλήθεια και μνήμες συλλογικές, για να μην μας κλείσουν σε ψυχιατρείο.

 Ακόμα πιο δύσκολος για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, που γέρασαν προσπαθώντας να κρατήσουν την αλήθεια τους, να τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, να σφίξουν τη γροθιά και να παλέψουν, παρόλο που τους κατηγόρησαν, με όλο τους το είναι, οι διακομματικοί γερμανοτσολιάδες του παρόντος.

 Τούτος ο τόπος είναι δύσκολος και φταίει και ο λαός του, που δεν τράβηξε τον σουγιά του, και επένδυσε σε συμφωνίες υψηλού ή χαμηλού επιπέδου, στη συνθηκολόγηση και στον συμβιβασμό, για να μη χάσει το βιοτικό του επίπεδο, τα 4Χ4 και τα εξοχικά στον Πρωταρά.

 Φταίει και ο λαός του, που παρέδωσε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, σε κομματάρχες, πολιτευτές, ηγετίσκους, οι οποίοι -με ευχαρίστηση- θα χάριζαν και την άλλη μισή στην καταραμένη την Τουρκία για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας.

Επιβάλλεται η κάθαρση. Χρειάζεται μια ηθική προεπανάσταση που θα επαναφέρει στο προσκήνιο την αλήθεια. Που θα αμφισβητήσει τις «έγνοιες» των παρόντων ηγετών, θα απορρίψει -αμέσως- τις υποκρισίες τους και δεν θα αρκεστεί στη δήθεν ακίνδυνη μετριότητα που προτείνουν. Μια ηθική προεπανάσταση που θα πει -επιτέλους- ότι η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι λύση δύο κρατών, είναι και συνομοσπονδία, είναι μια άθλια συνθηκολόγηση και ένας συμβιβασμός που θα έκαναν δύο αντιμαχόμενες υπερδυνάμεις και όχι μια χώρα υπό τουρκική κατοχή με τον δυνάστη της. 

Για τους 91 και την αναγέννηση του ελληνισμού.

 

Κώστας Πατλακίδης 

Έχουν δίκιο νομίζω οι 91, η κίνησή τους κι η αγωνία τους σε όσα επισημαίνουν για την Διακυβέρνηση Α.Ε., δεν υπάρχει μέλλον. Κι έχει δίκιο κι ο Σαμαράς νομίζω σε όσα επισημαίνει για την σημερινή κατάσταση… 

Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, αν ήμασταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να εξαιρέσει τον εαυτό του από την λύση, αναγνωρίζοντας εν είδει αυτοκριτικής ότι είναι μέρος του προβλήματος.

 Όπως μέρος του προβλήματος είναι, νομίζω όλοι οι νεοφιλελεύθεροι, και το ΠΑΣΟΚ, και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας φυσικά, όπως και άλλοι. Και δεν γίνεται, αυτό λέει η λογική, αυτοί που δημιούργησαν τον πρόβλημα να το λύσουν.

 Κάθε μέρα που περνάει, δυστυχώς, περιορίζονται οι δυνατότητές μας και λιγοστεύει ο χρόνος μας. Αυτή η αγωνία νομίζω βγαίνει και από τους 91. Δεν γίνεται όμως να προσδοκείς λύση προσαρμόζοντάς την στα υπάρχοντα πρόσωπα, διαιωνίζοντας την υφιστάμενη κατάσταση και εν προκειμένω μέσα στο Δυτικό Πλαίσιο, το οποίο ευθύνεται πρωτίστως μέσω των μηχανισμών εξάρτησης και κυριαρχίας για την κατάντια μας. 

Δεν γίνεται να αγνοείς τον αναδυόμενο νέο κόσμο, τους ιστορικούς πολιτισμούς με τους οποίους αυτοδίκαια η Ελλάδα δικαιούται να είναι συνομιλήτρια. 

Δεν γίνεται να παραβλέπεις τα Τέμπη, ως αποκορύφωση του μεταπρατικού παρασιτικού ελληνικού σχηματισμού, όπως και δεν μπορείς να παραβλέπεις τα μνημόνια ως διεργασία υποταγής και υφαρπαγής του πλούτου της χώρας.

 Η Ελληνική Αναγέννηση, γιατί περί αυτού πρόκειται, δεν είναι πλέον υπόθεση διαχειριστικών εξορθολογιστικών επιλογών. Ιστορικά δεν ήμασταν ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, κι αυτός μπορεί να είναι μόνον ο δρόμος και το σωσίβιο σωτηρίας μας.