Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-2 Ιανουαρίου 2026

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.

Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.

Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

«Εδώ είναι Βαλκάνια» και η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωταγωνίστρια σ’ αυτή τη «γειτονιά»…Αντί γι’ αυτό παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, ανέχεται προκλήσεις και όπως συνηθίζει ειδικά τα τελευταία χρόνια, σιωπά και ακολουθεί πιστά και υπάκουα τις εντολές των «συμμάχων» της στη Δύση…

 «Εδώ είναι Βαλκάνια» και τα πράγματα ήταν ,είναι και μάλλον θα παραμείνουν ζόρικα και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα. Με τη προσοχή μας στραμμένη στον τουρκικό κίνδυνο δεν συζητάμε σχεδόν καθόλου για όσα γίνονται δίπλα μας.

 Αντιθέτως η Τουρκία όχι απλά συζητά τι γίνεται στα Βαλκάνια ,αλλά παρεμβαίνει και ασκεί επιρροή, εκμεταλλευόμενη την ελληνική απουσία. Για τα Βαλκάνια συζητάμε με τον Ηλία Παπαναστασίου, οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα. Μια συζήτηση που δεν μπορεί να μην ξεκινήσει από την ιστορία της περιοχής, που πάντα είναι εκρηκτική.

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς εξυπηρετεί συμφέροντα των κυρίαρχων κύκλων

23.12.2025 

Νίκος Τόσκας

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση.

Αυτή τη φορά το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αλλά και την Λατινική Αμερική δεν είναι του Κομμουνισμού, της Αριστεράς και της δημοκρατικής πορείας, είναι αυτό της Ακροδεξιάς και του αυταρχισμού.

Τα κόμματα του Κέντρου (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά) προσπαθούν να ανακόψουν την πορεία της Ακροδεξιάς όμως με την συντηρητική πολιτική τους της στρώνουν το έδαφος αντί να την αποτρέπουν.

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση. Η φόν ντερ Λαιεν στηρίζεται στις ψήφους των ακροδεξιών για να περάσει τα νομοσχέδια στις Βρυξέλλες.

Στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφάλειας ο Τράμπ καλεί σε «αντίσταση» στην ευρωπαϊκή πολιτική για το μεταναστευτικό, κινδυνολογεί ότι σε 20 χρόνια η Ευρώπη θα είναι αγνώριστη και υποστηρίζει τα «πατριωτικά» κόμματα.



Οι τελευταίες οριακές εκλογικές νίκες του Κέντρου στη Γαλλία, Βρετανία και Ολλανδία άφησαν μόνο παρωδικές ελπίδες στην φον ντερ Λαιεν ότι «το Κέντρο κρατάει». Ήταν στην πραγματικότητα νίκες με την βοήθεια των προοδευτικών πολιτών που προσπάθησαν να αποφύγουν το χειρότερο.

Ἰδεολογία καὶ ἰσχὺς στὴ σύγχρονη διεθνή πολιτική

από Στρατής Ψάλτου

-1 Ιανουαρίου 2026

Μιὰ σειρὰ γεγονότων ποὺ σημάδεψαν τόσο τὸ ἔτος 2025, ὅσο καὶ τὰ προηγούμενα ἔτη, μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀνιχνεύσουμε τὶς διαφορετικὲς λογικὲς καὶ στρατηγικὲς ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη διεθνὴ σκηνή. Αὐτὲς μποροῦν νὰ συνοψιστοῦν σὲ δύο τύπους. Ὁ ἕνας ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν σημερινὸ Γενικὸ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ, τὸν Mark Rutte, τὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος τῶν ΗΠΑ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, ὅπως ἡ Γερμανία καὶ ἡ Γαλλία. Ὁ ἄλλος τύπος ἀποτυπώνεται στὴ σκέψη καὶ τὴ στρατηγική του ἐπιτελείου τοῦ Donald Trump καὶ τῶν Ἀμερικανῶν Ρεπουμπλικάνων.

Ο Mark Rutte ἀνέλαβε καθήκοντα Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 2024, ἔχοντας ἐπιλεγεῖ μὲ ὁμοφωνία τῶν κρατῶν-μελῶν τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἡ ἐπιλογή του δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὴ συγκυρία τῆς κυβέρνησης Biden καὶ ἀπὸ τὴ σαφὴ στήριξη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς βασικὲς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Ὁ Rutte δὲν εἶναι μιὰ οὐδέτερη τεχνοκρατικὴ φιγούρα, ἀλλὰ ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐνσαρκώνει μιὰ στρατηγικὴ λογική: τὴ λογικὴ ὅτι ἡ διεθνὴς πολιτικὴ εἶναι, σὲ μεγάλο βαθμό, ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὸν νεοφιλελευθερισμὸ καὶ στὰ καθεστῶτα ποὺ τὸν ἀμφισβητοῦν. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ἔχει βρεῖ καἰ σύγχρονους ἰδεολογικοὺς ἐκφραστὲς, ὅπως ὁ Alexander Wendt, ὁ ὁποῖος σημειώνει: «οἱ κοινὲς ἰδέες διαμορφώνουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν κρατῶν σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ δὲν ἐξηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ στρατηγικὲς ἰσχύος ἢ οἰκονομικὰ συμφέροντα» (Social Theory of International Politics, 1999). Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ρωσία ἢ τὸ Ἰρὰν ἀντιμετωπίζονται ὡς συστημικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη νεοφιλελεύθερη τάξη.

Κατὰ παράδοξο τρόπο δὲν θεωροῦνται στὸν ἴδιο βαθμὸ ἀπειλὲς αὐταρχικὰ καθεστῶτα ὅπως αὐτὰ τῆς Κίνας ἢ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας. Ἡ πρώτη γιατί εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλευθερισμό, ἐνῶ ἡ δεύτερη γιατί ἀποτελεῖ στρατηγικὸ σύμμαχο. Ὅμως τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη προτεραιότητα τῶν κοινῶν ἰδεῶν δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ρητορική. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ John Mearsheimer «οἱ φιλελεύθερες ἀξίες καὶ ἰδανικὰ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὶς δομικὲς ἀπαιτήσεις τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἀσφάλειας στὸ διεθνὲς σύστημα» (The Great Delusion, 2018). Ἡ νεοφιλελεύθερη στρατηγική, ποὺ προωθεῖται κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, εἶναι ἐκείνη τῆς ἑδραίωσης μιᾶς παγκόσμιας τάξης μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐξοπλισμῶν, τὴ διεύρυνση καὶ θωράκιση τοῦ ΝΑΤΟ, τὴ διαρκὴ πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ πίεση. Ἐπισήμως, ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ παρουσιάζεται ὡς ἀμυντική. Ὡστόσο, γιὰ πολλοὺς παρατηρητές, παράγει μιὰ δυναμικὴ κλιμάκωσης ποὺ κινδυνεύει νὰ γίνει αὐτοεκπληρούμενη προφητεία.

Πώς το 2025 δικαίωσε προβλέψεις του Μπρούσκο

02/01/2026

EPA/MACIEJ KULCZYNSKI POLAND OUT

ΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην προεδρία Τζιμ Κάρτερ, σύμβουλος άλλων τριών προέδρων, καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τζονς Χόπκινς και συγγραφέας, εξέδωσε την περίοδο 1997-2012 έξι βιβλία. Τα πνευματικά πονήματα του σκιαγράφησαν αριστοτεχνικά, επιχειρησιακά και λεπτομερειακά τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Κανένας άλλος αναλυτής δεν διέθετε (και δεν διαθέτει έως και τώρα, εννέα σχεδόν χρόνια από το θάνατο του Μπρεζίνσκι) την οξυδέρκεια στο βαθμό που τολμούσε να κάνει προβλέψεις σεναρίων, τα όποια στο μεγαλύτερο μέρος επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται ακόμη και σήμερα.

Στο βιβλίο του “Στρατηγικό Όραμα. Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης“, που ήταν το τελευταίο του και εκδόθηκε το 2012, επιχειρεί να περιγράψει το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην μετα-αμερικανική εποχή. Συγκεκριμένα στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα μέχρι το 2025. Αναλυτικά:

Ο Μπρεζίνσκι για το Διεθνές Σύστημα

Θεωρoύσε ότι «Ο κόσμος δεν θα είναι υπό την κινέζικη κυριαρχία που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ, αλλά χαοτικός. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει μια παρατεταμένη φάση μη καθορισμένων και σχετικά χαοτικών ανακατανομών στην παγκόσμια και περιφερειακή τάξη, χωρίς μεγάλους νικητές, αλλά με αρκετούς χαμένους, σε μια διαδικασία διεθνούς αβεβαιότητας και ακόμη δυνητικών θανάσιμων κινδύνων για την παγκόσμια ευμάρεια».

Σωστά ο Μπρεζίνσκι περιγράφει το μεταβαλλόμενο, ρευστό, συγκρουσιακό, πολυπολικό, πολυκεντρικό και μετα-δυτικόκεντρικο διεθνές σύστημα στο όποιο βρισκόμαστε, λόγω του επαναπροσδιορισμού ισχύος και της ανακατανομής συμφερόντων. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι «Η διεθνής συνεργασία είναι πολύ πιθανόν να μειωθεί, με ορισμένες δυνάμεις να προωθούν αποκλειστικά σχήματα περιφερειακής συνεννόησης ως ευέλικτα πλαίσια για την ενίσχυση των συμφερόντων τους».

Κώστας Γρίβας: Η σύγκρουση για την παγκόσμια κυριαρχία ξεκινά - Το νέο κείμενο στρατηγικής των ΗΠΑ

Ο καθηγητής Κώστας Γρίβας σχολιάζει και αναλύει κρίσιμα σημεία από το επίσημο κείμενο της νέας παγκόσμιας στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο.

Στο κείμενο αποτυπώνεται μια σημαντική στροφή: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραδέχονται ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει παρέλθει, αναγνωρίζοντας την άνοδο της Κίνας ως συστημικού ανταγωνιστή. Την ίδια στιγμή, ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν την ανάδειξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης σε θέση παγκόσμιας ηγεμονίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λέξη-κλειδί «Ρωσία». Η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι επιδιώκει μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη Μόσχα, αντιλαμβανόμενη πως μια σφιχτή στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας θα λειτουργούσε εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων.

Η σύγκρουση για την παγκόσμια ισχύ έχει ήδη ξεκινήσει. Το διεθνές σύστημα μετασχηματίζεται και κάθε χώρα, κάθε περιφερειακός παίκτης, κάθε «πιόνι» αποκτά κρίσιμη σημασία στη μεγάλη παγκόσμια σκακιέρα.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/XEUIPcFt_y8?si=GZUzyYRLN9T-0PzW
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΜΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1971-2025) ΚΑΙ Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ?" ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ

Post2Post 

🔺️Το 71, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, ο θείος Σαμ μέσω ενός ημίτρελου ρεμπουμπλικάνου προέδρου,  του Νιξον, ανέτρεψε ότι είχε παγιοποιηθει ως κανονικός τρόπος παραγωγής χρήματος τους προηγούμενους δύο αιώνες: τον κανόνα του χρυσού. Από το 72 και μετά το αμερικανικό δολάριο, ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα μετά την συμφωνία του Bretton Woods του 1947, παρέσυρε και όλα τα άλλα στο να εκδίδονται μόνο μέσω δανείων και κρατικών χρεών.

Μετά την ενεργειακή κρίση του 74, το αμερικανικό δολάριο άρχισε να εξάγει τον πληθωρισμό των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη μέσω των πετροδολαρίων, που άρχισαν να εκδίδονται ασταμάτητα από τις εμπορικές  τράπεζες για να καλύψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης είτε πολεμικών συγκρούσεων για την ρύθμιση της τιμής του πετρελαίου, είτε τις ανάγκες επέκτασης ισχυρών βιομηχανιών σε πολυεθνικό επίπεδο. 

Στην Μόσχα δεν κατάλαβαν τι έφερναν αυτές οι αλλαγές στις ισορροπίες που είχε επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, με αποτέλεσμα να αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετίας. 

🔺️Οι δύο πρώην υπερδυνάμεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, συμφώνησαν πριν να ξεκινήσει η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, στην σύνοδο κορυφής Ρηγκαν-Γκορμπατζόφ το 86 στην Ζυρίχη, να βάλουν την τότε ανερχόμενη ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, "στην μέση" ως ενεργειακά απόλυτα εξαρτημένη από τους δύο και πολύ αδύναμη και στρατιωτικά. Εξαρτημένη είτε από τα πετρέλαια του Κόλπου, που έλεγχε κυρίως ο θείος Σαμ, είτε από το φυσικό αέριο που ελέγχει το Κρεμλίνο. 

Η υποχρέωση των ΗΠΑ ήταν να μην απειληθεί ποτέ η Ρωσία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έπρεπε να μείνουν έξω από μια ζώνη ασφαλείας από την Βαλτικη μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, με αντάλλαγμα την πρόσβαση της Δύσης σε ορισμένες σοβιετικής τεχνολογίες που είχαν αναπτυχθεί την δεκαετία του 60, όπως η ΤΟΚΑΜΑΚ επί της οποίας στηρίχθηκαν τα δυτικά πειράματα για την πυρηνική σύντηξη. Συνεχίζονται ακόμα χωρίς απτά αποτελέσματα στο ITER στην Μασσαλία, το Triumph του Καναδά, και πιο πρόσφατα και άλλα στην Μ. Βρετανία και στην Κίνα, όλα να δηλώνουν ότι ίσως πετύχουν το holy grail της καθαρής (χωρίς εκπομπές αερίων  η ραδιενέργειας) ενεργειακής τεχνολογίας κατά το 2050.

Ευρώπη: λόγια και πράξεις

Massimo Mazzucco - 08/12/2025

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι σημερινοί τίτλοι μιλούν από μόνοι τους. Corriere della Sera: «Άξονας Πούτιν-Τραμπ για την Ευρώπη». La Repubblica: «Η Ευρώπη υπό πολιορκία». Ο Τύπος: «Άξονας ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον της ΕΕ».

Αλλά τι συνέβη τόσο σοκαριστικό που προκάλεσε αυτόν τον συναγερμό σε όλα τα μέσα ενημέρωσης;

Όλα προέρχονται από το αμερικανικό έγγραφο της περασμένης εβδομάδας, στο οποίο μας είπαν ότι η Ευρώπη είναι ένας ξεπερασμένος και παρακμιακός θεσμός και ότι ελπίζουμε σε μια επιστροφή σε κυρίαρχα κράτη. Ο Πούτιν επανέλαβε αυτό το έγγραφο χθες, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι συμφωνεί με τις απόψεις του Τραμπ.

Ξεσπάει όλη η κόλαση. Η Ευρώπη είναι απομονωμένη, είμαστε υπό πολιορκία, κανείς δεν θα έρθει πια να μας βοηθήσει!

Στην πραγματικότητα, ήμασταν ήδη απομονωμένοι (πολιτικά), ήμασταν ήδη υπό πολιορκία (οικονομικά) και κανείς δεν θα ερχόταν να μας βοηθήσει (στρατιωτικά) ούτως ή άλλως επειδή δεν το χρειαζόμαστε.
Λοιπόν, ποια είναι τα μεγάλα νέα; Είναι απλώς ότι δύο παγκόσμιοι ηγέτες όπως ο Τραμπ και ο Πούτιν μας έχουν σπρώξει μια πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.
Αλλά τι αλλάζει στην πραγματικότητα; Απολύτως τίποτα.

Τι προβλέπει η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ για την Ευρώπη;

Σωτήρης Μητραλέξης

Ανέβηκε: 08/12/2025

Η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και η έναρξη της διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης.

Πολλές εκτιμήσεις από δεύτερο χέρι κυκλοφορούν ως προς το τι προβλέπει η νέα, φρεσκοδημοσιευθείσα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ. Οι διαφορές από την αντίστοιχη του 2022, επί Μπάιντεν, είναι καίριες. Ενδεχομένως η πηγή όλων τους είναι η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και της έναρξης διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης: κατά τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, «μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τους εαυτούς τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας. Ωστόσο, οι υποθέσεις άλλων χωρών μας αφορούν μόνο εάν οι δραστηριότητές τους απειλούν άμεσα τα συμφέροντά μας», ενώ «τα ερωτήματα που τίθενται τώρα είναι:

1) Τι πρέπει να θέλει η Αμερική;
2) Ποια είναι τα διαθέσιμα μέσα για να το επιτύχουμε; και
3) Πώς μπορούμε να συνδέσουμε τους στόχους και τα μέσα σε μια βιώσιμη στρατηγική εθνικής ασφάλειας;»

Ευρύτερα, οι περισσότερες σημαντικές επιμέρους μετεξελίξεις συνοψίσθηκαν αποτελεσματικά στο τουήτερ ως εξής:Το «Συμπλήρωμα Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε [περί Δυτικού Ημισφαιρίου] αποτελεί πλέον τον βασικό πυλώνα.

ΤA ΘΕΑΤΡA ΣΚΙΩΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΕΡΝΤΕ ΜΙΑΣ ΓΙΑΛΤΑΣ νο2- ΚΑΙ 10 ΑΥΓΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΩΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΒΟΣΚΟΤΟΠΩΝ

Κατά τον Τραμπ, που τώρα διαχειρίζεται μια ακόμα ήττα της "Συλλογικής Δύσης" (στην οποία θέλει να συνεχίσει να ηγείται), η διαπραγμάτευση μιας "ειρήνης" με τον Πούτιν  σε μια επικείμενη Γιάλτα νο2 για το Ουκρανικό, θα γίνονταν με όρους "business deals".  Παραχωρώντας στον Πούτιν τα εδάφη   που ήδη κατέλαβε, έναντι της άμεσης άρσης, λέει, των κυρώσεων που πήρε η Δύση από το 16 κατά της Ρωσίας.

 Οι κυριότερες είναι:

🔺️Η αποκοπή (ή καταστροφή) των αγωγών φυσικού αερίου από την Ρωσία προς την ΕΕ, για να μην μπορεί αυτή να αναπτυχθεί οικονομικά.

✔️Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, αφού η "γεωπολιτική" οπτική του Make America Grate Again επιδιώκει την συνέχιση της ενεργειακής εξάρτησης της ευρωπαϊκής οικονομίας μόνο από το πανάκριβο αμερικανικό LNG (και με δασμούς σε όποιον δεν το ψωνίζει).

🔺️Τα 3 χρόνια, αυτά που χρειάστηκε η Ρωσία για να στρέψει τους ενεργειακούς τις πόρους προς τις Ασιατικές αγορές, ήταν ο κύριος λόγος συντήρησης ενός  αργόσυρτου πολέμου δοκιμών drones και άλλων ρομποτικών συστημάτων και αντισυστημάτων ΑΙ επί του πεδίου αυτού του 'πολέμου χαρακωμάτων" χωρίς χαρακώματα.

Καλά πήγε αυτό,  σημειώσατε Χ.

🔺️Την επιστροφή των 320δισ παγωμένων ρωσικών κεφαλαίων του ρωσικού κράτους ή Ρώσων ολιγαρχών στους δικαιούχους τους.

✔️Αυτά τα κεφαλαία που βρίσκονται μπλοκάρισμα κυρίως στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο,  η ΕΕ θέλει να τα χρησιμοποιήσει ως εγγύηση έκδοσης δανείων προς την Ουκρανίας για να ανοικοδομηθεί (έχει υποστεί ζημιές στις υποδομές της ύψους 1,2τρισ), ενώ ο Τράμπ τα εποφθαλμιά, μαζί με τα έσοδα υποθήκευσης ουκρανικών μεταλλευμάτων, για να μετατρέψουν σε συνεργασία με τον Πούτιν τις στέπες του Δνείπερου σε κάποια "Ουκρανική Ριβιέρα" από εταιρίες δικών του συμφερόντων, ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο που ακολουθεί και η συμφωνία για την Γάζα: Χώροι εφαρμογής business plans του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος των funds αντί για χώρες. 

H ειρήνη θα αργήσει πολύ....και κάτι δικά μας.

H ειρήνη θα αργήσει πολύ....και κάτι δικά μας.

Μαρία Νικολακάκη 

Maria Nikolakaki

Είμαστε θεατές μιας σκηνής στο θέατρο της (μη) επικύρωσης. Οι αποφάσεις «προϋποθέσεις» που ανακοινώθηκαν συνήθως λαμβάνονται μήνες ή ίσως ακόμη και χρόνια νωρίτερα από επιτροπές που πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ, επειδή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν σας ενημέρωσαν ποτέ για την ύπαρξή τους. Οι ηγέτες είναι ουσιαστικά ηθοποιοί που διαβάζουν από ένα σενάριο που δεν έγραψαν, ερμηνεύοντας σε ένα έργο του οποίου το τέλος ήταν αποφασισμένο πριν φτάσουν.

Στο Extending Russia που γράφτηκε το 2019 από το Rand Corporation υπήρχε πρόβλεψη πως για να μην υποστεί η Αμερική όποιες συνέπειες από την Ρωσική αντίδραση θα έπρεπε να αναλάβει αυτό το κόστος η ΕΕ. Αυτό θα έλυνε τα χέρια της Αμερικής για να ασχοληθεί με τον μεγάλο της αντίπαλο, την Κίνα.

Οι Δυτικοί , ΕΕ και ΗΠΑ μαζί, θεωρούσαν πως τις κυρώσεις (πάνω από 29.000 κυρώσεις έχουν μπει στην Ρωσία, οι περισσότερες ποτές στην παγκόσμια ιστορία) θα διέλυαν την οικονομία της και θα μπορούσαν να κάνουν “αλλαγή καθεστώτος” αντικαθιστώντας τον Πούτιν με κάποιον που θα βόλευε τα συμφέροντα τους, καταστρέφοντας την Ρωσία. Ο Τραμπ είναι μέρος του προβλήματος, όπως λέει ο Σκοτ Ρίττερ.

PAX AMERICANA στην Ουκρανία; Cui bono?

Της Μαρίας Νικολακάκη

Maria Nikolakaki

Δεν είναι δικός μου ο πόλεμος λέει ο Τραμπ, και εάν ήμουν εγώ υπεύθυνος αυτός ο πόλεμος δεν θα γινόταν. Αλήθεια; 

Ο πρώτος που έστειλε Javelin αντιπυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία το 2017 ήταν ο ίδιος ο Τραμπ. O Ομπάμα νωρίτερα μετά το 2014 έστειλε χρήματα αλλά όχι πυραύλους γιατί δεν ήθελε κλιμάκωση με την Ρωσία. Τώρα που φαίνεται καθαρά η συντριβή του Ουκρανικού στρατού και λίγο πριν η Ρωσία ανακηρύξει ολική νίκη επί της Ουκρανίας εμφανίζεται ο Τραμπ με το “ειρηνικό σχέδιο 28 σημείων” όπου χάνουν όλοι πλην των ΗΠΑ που ξεκίνησαν τον πόλεμο. Με την αίσθηση υπεροχής που του δίνει η “Συμφωνία ειρήνης” στην Γάζα, άλλη μια εξαπάτηση των Αράβων, που δίνει νομιμοποίηση στην συνέχιση της γενοκτονίας υπό Αμερικανική επίβλεψη και προστασία, η συνέχιση της “πολιτικής της χαρτοπετσέτας” δηλαδή των πρόχειρων κακογραμμένων στο γόνατο συνθηκών ειρήνης συνεχίζεται με τον πόλεμο της Ουκρανίας.


Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό ότι η Ρωσία νικά τον πόλεμο που ξεκίνησε στην Ουκρανία όταν ήθελαν να βάλουν ακόμη και πυρηνικούς πυραύλους στην Ουκρανία, λέγοντας υποκριτικά οι ΝΑΤΟικοί να την ενσωματώσουν στο ΝΑΤΟ. Ήξεραν τις προειδοποιήσεις της Ρωσίας ότι δεν θα το επέτρεπε ποτέ να μπουν πυρηνικά τόσο κοντά στα εδάφη της. Οι εγγυήσεις ασφαλείας που είχαν συμφωνηθεί με την πτώση της ΕΣΣΡ έγιναν κουρελόχαρτα. Και ανέφερα “υποκριτικά” παραπάνω γιατί δεν θέλουν να ενσωματώσουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, γιατί μια τέτοια ενσωμάτωση αυτόματα θα ήταν κήρυξη πολέμου στην μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον πλανήτη. Τάζουν όμως και απειλούν με μια τέτοια ένταξη σκοτώνοντας Ουκρανούς, μέχρι τον τελευταίο. Μετά θα βάλουν και τα παιδιά των Ευρωπαίων (μια τέτοια δήλωση έκανε και ο δικός μας Υπουργός Άμυνας, κ. Δένδιας) γιατί σκοπός είναι η συνέχιση του πολέμου και η σταδιακή αποδυνάμωση της Ρωσίας μέχρι να ετοιμάσουν τον μεγάλο στρατό που ονειρεύονται σε πέντε χρόνια και να της δώσουν την χαριστική βολή. Αυτό ονειρεύονται εναντίον της μεγαλύτερης πυρηνικής χώρας στον πλανήτη. Οι τραπεζίτες και οι πολεμικές βιομηχανίες σε αγαστή συνεργασία είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν τον πλανήτη πιστεύοντας ότι μετά την καταστροφή θα μπορούν να ηγεμονεύουν εσαεί χωρίς αντιπάλους. Είναι επικίνδυνοι!

Εάν η Ελλάδα δεν σοβαρευτεί θα υποστεί εθνικές απώλειες

24/11/2025

EPA/MARTIAL TREZZIN

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι η εποχή της ουδετερότητας και της πολυμερούς διπλωματίας έχει λάβει τέλος. Οι χώρες καλούνται να κάνουν τις επιλογές τους, καθώς στον πλανήτη διαμορφώνονται σταδιακά τα νέα στρατόπεδα. Το “είστε μαζί μας ή εναντίον μας”, που είχε πει ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος, επανέρχεται και επιχειρείται η επιβολή του ως δόγμα, σχεδόν με τη βία.

Η λογική αυτή συνάδει με την πεποίθηση πολλών αναλυτών ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Αυτήν τη φορά, τη θέση της τέως Σοβιετικής Ένωσης δεν θα την πάρει το διάδοχο κράτος, η Ρωσική Ομοσπονδία, αλλά η Κίνα. Κι αυτό, παρόλο που η Ευρώπη δείχνει να αποζητά τον δικό της Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία, αντί να αναζητά όρους ειρηνικής και αμοιβαίας επωφελούς συνύπαρξης. Είναι εξόφθαλμο ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν να συνεργαστούν με τη Ρωσία, αν και είναι απίθανο η Μόσχα να εγκαταλείψει το Πεκίνο.

Το βλέμμα είναι στραμμένο στην Αρκτική, αλλά εμείς στην Ευρώπη ομφαλοσκοπούμε και θα μείνουμε ξανά εκτός νυμφώνος… Σε ρόλο χρήσιμου ηλίθιου θα αποτελέσουμε γρανάζι της υλοποίησης των γεωστρατηγικών επιλογών άλλων. Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μετάβαση και οι ισχυροί δρώντες αναζητούν συμμάχους που θα αποτελέσουν τη δική τους σφαίρα επιρροής.

Πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή η κατάσταση είναι απόλυτα συμβατή με το νόμο του ισχυρού που διέπει τις διεθνείς σχέσεις. Προφανώς, άλλα είναι τα περιθώρια κινήσεων των μικρών, άλλα των μεσαίων και άλλα των μεγάλων δρώντων του διεθνούς συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι οι ιδεαλιστικού τύπου προσεγγίσεις εξακολουθούν να εξυπηρετούν τους ισχυρούς. Θα είναι το επικοινωνιακό μέσο προπαγάνδας του αφηγήματος με στόχο τη νομιμοποίηση και τελικά την επικράτηση.

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΚΟΣ... ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΌΡΙΖΟ

Υπάρχει μια δημοφιλής αναπόδεικτη υπόθεση ότι ο πόλεμος, ή ακόμα και οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες, τονώνουν την οικονομία ενός κράτους. 

Είναι αλήθεια ότι όταν ένα κράτος πηγαίνει σε πόλεμο, η αύξηση των κρατικών επενδύσεων σε βιομηχανίες που σχετίζονται με τον πόλεμο μπορεί να οδηγήσει σε κάποια βραχυπρόθεσμα οικονομικά οφέλη. Ωστόσο, αυτά τα κέρδη είναι βραχύβια, επηρεάζουν μόνο ορισμένες, συνήθως απομονωμένες, βιομηχανίες («βιομηχανία συγκρούσεων», «κερδοσκόποι πολέμου») με ελάχιστες θετικές επιπτώσεις στην υπόλοιπη οικονομία. Σε αυτή την φάση οφείλονται περισσότερο  καποια Lockheed και μια Palantir κυρίως, και οι δύο "μαγαζιά" υπό τον έλεγχο  της πανταχού παρούσας Blackrock.

Μια μελέτη έξι μεγάλων πολέμων των ΗΠΑ (Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος, Πόλεμος της Κορέας, Πόλεμος του Βιετνάμ, Ψυχρός Πόλεμος και πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ) διαπιστώνει ότι το κόστος του πολέμου επηρεάζει αρνητικά την εθνική οικονομία των άμεσα εμπλεκόμενων κρατών, στους φόρους, στο χρέος τους, τις θέσεις εργασίας, τις επενδύσεις και τον πληθωρισμό. 

 Τα βασικά ευρήματα δείχνουν ότι στους περισσότερους μεχρι τώρα πολέμους το δημόσιο χρέος, ο πληθωρισμός και οι φορολογικοί συντελεστές αυξάνονται, η κατανάλωση και οι επενδύσεις μειώνονται και οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοπίζουν τις πιο παραγωγικές κρατικές επενδύσεις σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, την εκπαίδευση, τις υποδομές και το κοινωνικό κράτος,  επηρεάζοντας σοβαρά τους μακροπρόθεσμους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. 

Ενώ οι στρατιωτικές δαπάνες μπορεί να προσφέρουν κάποιο βραχυπρόθεσμο οικονομικό όφελος, μετά την έναρξη των μαχών και ειδικά μετά το τέλος τους, οι ακούσιες συνέπειες των στρατιωτικών δαπανών στην οικονομία είναι πάντα πολύ σοβαρές και πολυάριθμες. Αυτά τα ευρήματα (η τυπική επιστημονική τους τεκμηρίωση στο σχόλιο #1) συνοψίζονται στα εξής:

ΑΠΟ ΤΟ BRETTON WOODS I ΣΤΟ BRETTON WOODS III ΚΑΙ ΣΤΟ BRΕTTON DIGITAL I. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΛΕΓΧΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥΣ (reloaded)

Post2Post 

Από τα λίγα που πρέπει να ξέρεις για να μπορείς να παρακολουθήσεις τα τεκταινόμενα του νέου πολύπλοκου πολυ-πολικού κόσμου που αναδεικνύεται μετά την ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ της προηγούμενης νεοφιλελέ παγκοσμιοποίησης (και όχι μια παραλλαγή της, όπως θέλει να πιστεύει ακόμα η "Αυγή" ή μια υποχωρησούλα της, όπως ακόμα πιστεύουν οι Τσακαλώτος/Δραγασάκης..), σημειώνω εδώ μερικά βασικά:

🔸Το Brendon Woods I σηματοδότησε την εποχή από το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι το 71. Εκεί, στο χωριό Bretton Woods των ΗΠΑ συμφωνήθηκε το 47 από τα κράτη το πως θα παράγεται το χρήμα σε σχέση με τον χρυσό. Αυτός, μέχρι  τότε, είχε μαζευτεί σχεδόν όλος στις ΗΠΑ, ακόμα και από το τέλος του Α Πολέμου, για να ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη Ευρώπη. Έτσι η λογική επέβαλε την χρήση του δολαρίου ως παγκόσμιου μέσου συναλλαγών, αρκεί αυτό να είναι συνδεδεμένο με τον χρυσό. 1 ουγκιά=30 δολάρια.

 Και έτσι πορευτήκαμε μέσα στον Ψυχρό Πόλεμο, με μια ΗΠΑ να ορίζει την διανομή του και με μία ζώνη ρουβλιου που δεν είχε και πολλές σχέσεις με τα δυτικά παρε-δωσε.

🔸Το 71, και χωρίς καμία συνεννόηση με άλλους, ο Νίξον για να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στο Βιετνάμ,  ανακοίνωσε την αποσύνδεση του δολαρίου από τον χρυσό. Για λίγο είπε, για να ξεπεραστούν τα οικονομικά προβλήματα του πολέμου και της ήττας τους στο Βιετνάμ. Μετά την πετρελαϊκή κρίση του 74, το "για λίγο" ξεχάστηκε και άρχισαν να παράγονται ΟΛΑ τα νομίσματα όπως και το δολλαριο: σε σχέση με κάποια δημόσια η ιδιωτικά δάνεια. Ο χρυσός αχρηστεύτηκε. Δάνεια ιδιωτικά, κρατικά και, δυστυχώς, και διατραπεζικά  έγινε το νέο χρυσάφι. Και μετά  ακολούθησε το νεοφιλελέ "ελα να δεις"!

Η ΕΕ (και οι ΗΠΑ) εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

(Από το Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατιου) 

Η τραγωδία της σχέσης της Ελλάδας και της διεφθαρμένης Ε.Ε. με φόντο τα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης: Τα ερωτήματα και η περίφημη «γερμανική διαμεσολάβηση»…

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Θ. ΔΡΙΒΑ* – Αθήνα

Η επαύξηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που κανείς δε φανταζόταν οτι θα λάμβανε χώρα, επιδέχεται πολλών αναγνώσεων. Η εξέταση του πλέγματος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δε γίνεται χωρίς να αναφερθεί η ευρωπαϊκή διάσταση.

Η γεωπολιτική αποτίμηση της σχέσης Ελλάδας (και της Κύπρου) με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) είναι σε κάθε περίπτωση αρνητική. Οι τελευταίες βδομάδες, δείχνουν οτι η Ε.Ε. έχει μια παρανοϊκή άποψη για τα ευρωτουρκικά, και πάντα σε βάρος των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων.

•Η θεμελιωδώς λανθασμένη αφετηρία.

Ο αντιαμερικανισμός (λόγω του Κυπριακού) που κυριάρχησε στην Ελλάδα κατά την όγδοη δεκαετία του 20ου αιώνα, οδήγησε στην υιοθέτηση της άποψης οτι η Ε.Ε. (ΕΟΚ τότε) ήταν η λύση για το πάγιο πρόβλημα της τουρκικής επιθετικότητας.

Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, η ΕΟΚ θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας έναντι των τουρκικών απειλών.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι πίσω από τα πανηγύρια: Τι σημαίνει η συμφωνία για το αμερικανικό LNG και η πραγματική επίδραση για την Ελλάδα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

07.11.2025

Ο λεγόμενος «κάθετος διάδρομος φυσικού αερίου/LNG» αφορά τον άξονα Αλεξανδρούπολη–Βουλγαρία–Ρουμανία–Ουγγαρία–(εν δυνάμει) Ουκρανία, δηλαδή τη σύνδεση του νέου (τερματικού) FSRU Αλεξανδρούπολης με τα βόρεια Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.


Στόχος του σχεδίου από ελληνικής σκοπιάς είναι να καταστεί η Ελλάδα κόμβος εισαγωγής και μεταφοράς LNG προς τις χώρες που εξαρτώνται παραδοσιακά από τη Ρωσία. Από αμερικανικής πλευράς ο στόχος είναι τριπλός:

•Να παγιώσει την απεξάρτηση της Ευρώπης από το Ρωσικό ΦΑ.

•Να εξασφαλίσει ταυτόχρονα άλλη μια πόρτα εισόδου αμερικανικού υγροποιημένου ΦΑ (LNG) στην Ευρώπη.

•Να αποτρέψει την μετατροπή της Τουρκίας σε απόλυτο ενεργειακό παίκτη στην περιοχή ο οποίος θα αντικαταστήσει της Ρωσία ως μονοπωλιακός προμηθευτής.

Με απλούστερα λόγια η «ενθουσιώδης» αμερικανική συμμετοχή στον «κάθετο άξονα» έχει κυρίως γεωπολιτικές παρά οικονομικές επιδιώξεις και έχει κυρίως να κάνει με την επιθυμία της να μην αφήσει ανεξέλεγκτη την Τουρκία.

Παρ όλα αυτά υπάρχουν σοβαρές τεχνικές, οικονομικές και γεωπολιτικές επιφυλάξεις που καθιστούν την τελική υλοποίηση του Κάθετου Άξονα αμφίβολη ή έστω περιορισμένης εμβέλειας.

1. Τεχνικο-οικονομική

 βιωσιμότητα Υπερκορεσμός δυναμικότητας: Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε. επιδόθηκαν σε μαζική κατασκευή τερματικών υποδοχής υγροποιημένου φυσικού αερίου (FSRU) και αγωγών. Σήμερα, η συνολική δυναμικότητα LNG στην ΕΕ υπερβαίνει τη ζήτηση κατά 30–35%. Ο «κάθετος άξονας» κινδυνεύει να είναι υποχρησιμοποιούμενος. Η Βουλγαρία ήδη εισάγει αέριο μέσω Ρεβυθούσας και Τουρκίας — δεν έχει ανάγκη δεύτερης οδού ίσης κλίμακας.

Ελλιπής δέσμευση φορτίων: 

Για να αποσβεστεί το επενδυτικό κόστος, απαιτείται μακροχρόνια δέσμευση φορτίων (ship-or-pay contracts). Οι εταιρείες στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία δεν έχουν υπογράψει αντίστοιχα συμβόλαια. Ουδείς πληρώνει για υποδομή χωρίς εξασφαλισμένη χρήση.
Διπλή τιμολόγηση και κόστος μεταφοράς: Το LNG της Αλεξανδρούπολης προέρχεται κυρίως από ΗΠΑ και Κατάρ, με υψηλότερη τιμή ανά MMBtu σε σχέση με τις ροές μέσω TurkStream. Οι καταναλωτές στη Βουλγαρία ή Ρουμανία δεν έχουν κίνητρο να πληρώνουν ακριβότερο αέριο «για λόγους ασφάλειας».

2. Πολιτικές ασάφειες

Ασαφές πλαίσιο διακυβέρνησης: Ο διάδρομος εμπλέκει τουλάχιστον τέσσερις ρυθμιστικές αρχές (ΡΑΕ, Bulgartransgaz, Transgaz, FGSZ). Δεν υπάρχει ενιαίο operator ή μηχανισμός κατανομής δυναμικότητας. Κάθε χώρα προχωρά με διαφορετικό ρυθμό.
Χρηματοδότηση και ευρωπαϊκή κόπωση: Οι Βρυξέλλες χρηματοδότησαν αρχικά μελέτες μέσω CEF Energy, αλλά πλέον προσανατολίζονται στην απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα έως το 2030–2035. Το LNG θεωρείται μεταβατικό καύσιμο — άρα οι νέες υποδομές μπορεί να χαρακτηριστούν «stranded assets» (επενδύσεις που χάνουν αξία πριν αποσβεστούν).

3. Περιφερειακές και γεωπολιτικές αντιστάσεις

Καταρχήν να πούμε πως ενώ στην Αθήνα σε πανηγυρικό κλίμα με τη συμμετοχή Αμερικανών Υπουργών υπογραφόταν η συμφωνία για τον Κάθετο Άξονα οι αμερικανοτουρκικές συνομιλίες για το ρόλο της Τουρκίας στα ενεργειακά project στν περιοχή βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Η Αγκυρα επιθυμεί ρόλο ανεξάρτητου επόπτη ως περιφερειακή (υπερ)δύναμη και η Ουάσιγκτον επιδιώκει να θέσει υπό έλεγχο στις τουρκικές φιλοδοξίες. Εν ολίγοις, λοιπόν:

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος – Μια γεωπολιτισμική πρόταση

08/11/2025

ΑΠΕ-ΜΠΕ /ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Μια γεωπολιτισμική πρόταση της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας για έναν πιο ειρηνικό κόσμο. Το διεθνές σύστημα σήμερα βρίσκεται σε μια φάση έντονα μεταβατική και ρευστή. Κινούμαστε προς μια νέα ιστορική περίοδο με πολλά ανταγωνιστικά στοιχεία.

Οι ανταγωνισμοί αυτοί έχουν εν πολλοίς υλική βάση (αλλαγές στα ισοζύγια στρατιωτικής ισχύος, στην τεχνολογία, σε ανταγωνισμούς για φυσικούς πόρους, ενέργεια κλπ). Ωστόσο, προκύπτουν και εντάσεις, οι οποίες προέρχονται από πολιτισμικά μεγέθη, τα οποία συνήθως λειτουργούν χωρίς να γίνονται αντιληπτά. Αναφερόμαστε σε κρυφά, αλλά εξαιρετικά επιδραστικά, στοιχεία στη συμπεριφορά των γεωπολιτικών δρώντων, τα οποία προέρχονται από τον πολιτισμικό τους πυρήνα.

Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ έντονο στη Δύση, δεδομένου ότι αυτή παραμένει ο πιο σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος, ενώ η γεωπολιτική της ταυτότητα έχει οικοδομηθεί πάνω σε χριστιανογενή θεμέλια. Θεμελιώδεις κοσμοαντιλήψεις περί χρόνου, Ιστορίας, ταυτότητας και ανάγνωσης των “Άλλων” έχουν προκύψει από τον Δυτικό Χριστιανισμό (ο οποίος είναι ένα ξεχωριστό μέγεθος από τον γνήσιο Χριστιανισμό των Ελλήνων Πατέρων) και τη μετέπειτα εκκοσμίκευσή τους διαμέσου του Διαφωτισμού, του Ουμανισμού και γενικότερα αυτού που λέμε Νεωτερικότητα. Ο γραμμικός εσχατολογικός, τελεολογικός χρόνος είναι ένα τέτοιο στοιχείο, όπως και ο μανιχαϊσμός, η δυιστική ανάγνωση του κόσμου και του εαυτού, η λατρεία της ισχύος, όπως έχει τεκμηριώσει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος και μια σειρά από άλλα.

Όλα αυτά έχουν εισαγάγει ένα έντονα ανταγωνιστικό στοιχείο στη γεωπολιτική συμπεριφορά της Δύσης, το οποίο συνδυάζεται με μια σειρά ανταγωνιστικών αναγνώσεων του κόσμου, που χαρακτηρίζουν μη δυτικούς γεωπολιτικούς δρώντες, οι οποίες προκύπτουν από τη δική τους ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα.

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΤΙ ΓΊΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ ΕΚΕΙ ΠΙΟ ΕΞΩ.

Ως γνωστόν,  ο κόσμος αυτός κινείται από το χρήμα.  

Τόσο το νόμιμο όσο και εκείνο το μαύρο που κρατάει τωρα συνεκτικούς εκείνους τους κύκλους της διαπλοκής όλων των εξουσιών με εγκληματικούς κύκλους και τα συμφέροντά πολύ λίγων,  όπως τους είπε ο Καραιβάζ. Αυτό δεν άλλαξε, και ούτε πρόκειται να αλλάξει εύκολα, παρά τις όσες αλλαγές βλέπουμε να γίνονται τώρα γύρω μας.

✔️Αυτό όμως που αλλάζει θεαματικά γίνεται σε ένα επίπεδο πιο πάνω από αυτούς τους "κύκλους Καραϊβάζ", στο επίπεδό που αφορά τον έλεγχο παραγωγής και κυκλοφορίας της κάθε μορφής χρήματος.

Στην προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, που ξεκίνησε με την λήξη του προηγούμενου Ψυχρού Πόλεμου και έληξε με την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αυτός ο μηχανισμός ήταν σχετικά απλός:

🔸Τα πάντα γίνονταν διεθνώς με συναλλαγές μόνο με δολάρια, που μπορούσαν να παραχθούν σωρηδόν  και ανεξέλεγκτα από δάνεια από το 71 και μετά.  Με αυτή την μέθοδο μπορούν να παράγουν, ακόμα πιο ανεξέλεγκτα μετά, φούσκες γκρι χρήματος από τις οποίες χρηματοδοτούσε ο νεοφιλελευθερισμός την επίπλαστη οικονομική επιτυχία του. Παράγοντας όμως έτσι και μεγάλες ανισότητες παντού, ως παράπλευρη του απώλεια. Και από το 08 και μετά,  και ένα σκιωδες παρατραπεζικό σύστημα,  που γιγαντώθηκε υπερβολικά από αυτήν την παραγωγή ανισοτήτων.

🔸Ο έλεγχος της τιμής του δολαρίου επιτυγχάνονταν με τον έλεγχο της ροής (άρα και της τιμής) του πετρελαίου. Κύρια μέθοδος μεταφοράς του πετρελαίου ήταν τα τάνκερ και από τα πολύ λίγα δίκτυα αγωγών. Αρκούσε μέχρι τώρα  η στρατιωτική παρουσία του χωροφύλακα-ΗΠΑ σε κύριες πετρελαιοπαραγωγές χώρες, μερικοί τοπικοί πόλεμοι, συνήθως  μικρής διαρκειας και μερικές κυρώσεις μέσω του διατραπεζικού δικτύου SWIFT και τα "άτακτα παιδιά" συνετίζονταν. 

Και έτσι η γη γυρνούσε με ένα μηχανισμό  που τον συνηθίσαμε ως φυσιολογικό να ισχύει μετά το 71 και που συνοπτικά  μπορείς να το πεις και ως "weaponization (οπλοποίηση) του δολαρίου".

✔️Πρώτη φορά το σύστημα αυτό απειλήθηκε μετά την οικονομική κρίση του 08, όταν ξέφυγαν οι χώρες BRICS ( Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική) που άρχισαν να σχηματοποιούνται ως πλατφόρμα πολιτικής και οικονομικής συνεννόησης, βάσει ενός σχεδίου της Goldman Sachs του 2003, σχεδιασμένου για να διαιωνιστεί το ισχύον χρηματοπιστωτικό σύστημα μέχρι το 2050!

Το 2009 οι BRICS απείλησαν με την εγκατάλειψη του δολαρίου στις διεθνείς τους συναλλαγές, που τους φόρτωνε την πληθωρισμό των ΗΠΑ ως κόστος, και την αντικατάσταση του από το τότε ανερχόμενο ευρώ.

✔️Μια στέκια στον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης, την Ελλάδα, αρκούσε τότε για να μετατρέψουν οι μυωπικοί ηγέτες της ΕΕ μια περιφερειακή κρίση χρέους σε μείζονα οικονομική κρίση του ευρώ, που έχασε έκτοτε το λεγόμενο momentum του, αναδεικνύοντας μέχρι σήμερα και όλες του τις αδυναμίες. 

Το λες και "πρώτο αυτοπυροβολισμό του ποδιού της ΕΕ". Ο δεύτερος και ο τρίτος έγιναν πρόσφατα.

✔️Η δεύτερη σοβαρή απειλή του συστήματος δολάριο- ενέργεια ήρθε σταδιακά από την εξέλιξη του  ίντερνετ και των τεχνολογιών της πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, που έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται σε αυτό. Κυρίως από τής λεγόμενες τεχνολογιες blockchain, που άρχισαν να αναπτύσσονται και να δημιουργούν γρήγορα αποκεντρωμένα συστήματα στα πάντα, μετά την πρώτη επιτυχή εφαρμογή τους σε νέου τύπου μέσα ψηφιακών συναλλαγών, τα λεγόμενα "κρυπτονομίσματα". 

Τι μπορεί να προκύψει από τη συνάντηση κορυφής Τραμπ-Σι Τζιπίνγκ;

Γράφει ο

Νίκος Σίμος

Εισαγωγικό σημείωμα αντί προλόγου :

Στα είκοσι πέντε χρόνια του 21ου αιώνα βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας ιστορίας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της οποίας δεν έχουν καμία σχέση με το ιστορικά καταγεγραμμένο παρελθόν

Η παγκοσμιοποίηση, σαν ιδεολόγημα, γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 με την κατάρρευση του μέχρι τότε «ιστορικού κόσμου», ενός κόσμου που γεννήθηκε από τις συμφωνίες των μεγάλων δυνάμεων που ήταν οι νικητές του δεύτερου μεγάλου πολέμου και σαν αποτέλεσμα είχε την μορφοποίηση των γεωπολιτικών, γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών ισορροπιών ανάμεσα στην Δύση και την Ανατολή και ταυτόχρονα μέσα από την ισορροπία των εξοπλισμών από την μια και της ουσιαστικής πολιτικής – διπλωματίας από την άλλη, είχε σταθερά την κατεύθυνση της αποτροπής ενός νέου ολέθρου, εξασφαλίζοντας την ειρήνη στον κόσμο

Τόσο η τότε «συνολική Δύση» όσο και η τότε ΕΣΣΔ – Κίνα , σαν κυρίαρχα μπλοκ διαίρεσης του κόσμου, μέσα από τα παγκόσμια όργανα – θεσμούς που θεσμοθετήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, επιχειρούσαν μέσα από ισορροπίες να διατηρήσουν ένα γεωπολιτικό και γεωοικονομικό status που διαμόρφωνε τις σταθερές προϋποθέσεις ειρήνης στον πλανήτη

Οι κοινωνικές τάξεις της εργασίας και του πολιτισμού οφείλουν πολλά στην ύπαρξη του αντίπαλου ιδεολογικοπολιτικού μπλοκ της ΕΣΣΔ στον τομέα της βελτίωσης των ορών εργασίας και στην θεμελίωση ελευθεριών και δικαιωμάτων, που με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» αποδρομήθηκαν και αποδρομούνται

Το – κατά τον Φράνσις Φουκουγιάμα – «τέλος της ιστορίας» σηματοδοτεί την εποχή της καλπάζουσας πορείας του νεοφιλελευθερισμού, σαν το επικρατούν ιδεολόγημα, που χρησιμοποιώντας την φιλελεύθερη ιδεολογία, που αποτέλεσε την βάση ανάπτυξης του Δυτικού κοινωνικού και πολιτικοοικονομικού μοντέλου, διαμορφώνει συνθήκες απανθρωποποίησης και τυχοδιωκτισμού στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πεδίο παγκόσμια, διαμορφώνοντας το πλαίσιο που οδηγεί σε μια μορφή φεουδαρχίας, όπου μια ολιγαρχική κάστα πλουτοκρατών θα διαφεντεύει την προοπτική και το μέλλον της παγκόσμιας κοινωνίας