Παγκόσμιος Νότος - Η Γεωπολιτικήι μιας νέας Δύναμης

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να ακούσετε 

Εκλογές στην Αρμενία: Θα επιβιώσει ο Πασινιάν - και για ποιον πραγματικά εργάζεται;

Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν απέρριψε την έκκληση της Μόσχας για άμεση διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με την αποχώρηση από την υπό ρωσική ηγεσία Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU) για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η άρνηση του Πασινιάν ήρθε τη Δευτέρα, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τηλεφώνησε, δήθεν για να του ευχηθεί χρόνια πολλά. Η «παράλογη» απαίτηση, όπως την χαρακτήρισε ο Αρμένιος ηγέτης, ήρθε εν μέσω μιας ταχείας κλιμάκωσης της οικονομικής και διπλωματικής πίεσης από το Κρεμλίνο, καθώς ο παραδοσιακός σύμμαχός του στρέφεται όλο και περισσότερο προς τη Δύση.

========

Εκλογές στην Αρμενία: Θα επιβιώσει ο Πασινιάν - και για ποιον πραγματικά εργάζεται;

Οι βουλευτικές εκλογές στην Αρμενία την επόμενη εβδομάδα θα καθορίσουν εάν ο Νικόλ Πασινιάν θα διατηρήσει την εξουσία - και τα διακυβεύματα εκτείνονται πολύ πέρα ​​από το Ερεβάν.

Το κόμμα «Πολιτικό Συμβόλαιο» του Πασινιάν αναμένεται να τερματίσει πρώτο, αλλά το αν θα εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία δεν είναι καθόλου βέβαιο. Η συνδυασμένη αντιπολίτευση - το μπλοκ «Ισχυρή Αρμενία» του επιχειρηματία Σαμβέλ Καραπετιάν, το μπλοκ «Αρμενία» του πρώην προέδρου Ρόμπερτ Κοτσαριάν και η «Ευημερούσα Αρμενία» του Γκαγκίκ Τσαρουκιάν - μπορεί συλλογικά να τον ξεπεράσουν σε δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις είναι εξαιρετικά ασυνεπείς: ορισμένες έρευνες τοποθετούν τον Πασινιάν πάνω από 60%, άλλες κάτω από 30%.

Η ήττα της Δύσης 6 Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Συνέχεια από Τετάρτη 27. Μαΐου 2026

Η ήττα της Δύσης 6

Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Εκδόσεις Gallimard, 2024

Κεφάλαιο 1

Ανισότητες, αλλά μια γενική συστράτευση με το καθεστώς

Η ιδιαιτερότητα μιας άμεσης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην εξουσία και στα λαϊκά στρώματα στη Ρωσία, όπως και η αναγνώριση κοινοτικών νοητικών ιχνών στο εσωτερικό των ανώτερων μεσαίων τάξεων, δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ότι η γενική αρχή ιεράρχησης, η οποία έπληξε όλες τις προηγμένες κοινωνίες μεταξύ 1960 και 2000, έφθασε και στη Ρωσία. Η νέα εκπαιδευτική διαστρωμάτωση αναπτύχθηκε εκεί πέρα από τα έτη 1985-1990, όταν ξεπεράστηκε το όριο του 20% ανώτατα εκπαιδευμένων ανά γενεακή ομάδα και μπλόκαρε την κομμουνιστική ιδεολογία.

Η κατάρρευση της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, η επιδρομή του πιο τολμηρού και αγοραίου τμήματος της νομενκλατούρας πάνω στα κρατικά αγαθά που βρίσκονταν υπό «ιδιωτικοποίηση» την εποχή του Γέλτσιν, παρήγαγαν μάλιστα μια έκρηξη των ανισοτήτων και μια ακραία συγκέντρωση του πλούτου και των εισοδημάτων. Αυτή η συγκέντρωση, αφού σταθεροποιήθηκε, διαχύθηκε προς τα κάτω και ευνόησε την ανάδυση μιας ανώτερης μεσαίας τάξης, της οποίας τα οικονομικά προνόμια δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνα των δυτικών ομολόγων της.

Η World Inequality Database αποκαλύπτει ότι, πριν από τη φορολογία, το μερίδιο των εισοδημάτων που λαμβάνεται από το ανώτερο 1% της πυραμίδας, έπειτα από το επόμενο 9%, ξεπερνά μάλιστα στη Ρωσία τα αμερικανικά αντίστοιχα μεγέθη το 2021: 24% των εισοδημάτων για το ανώτερο 1% στη Ρωσία έναντι 19% στις Ηνωμένες Πολιτείες, 27% για το επόμενο 9% στη Ρωσία όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλία, συγκριτικά, διαθέτει μετριοπαθείς ανώτερες και ανώτερες μεσαίες τάξεις: το ανώτερο 1% λαμβάνει μόνο 9% των εισοδημάτων και το επόμενο 9% 22%. Η αντικειμενική ανισότητα στη Γαλλία είναι κοντά στη γενική ευρωπαϊκή ισορροπία, στην πιο δημοκρατική εκδοχή της, όπως την παρατηρεί κανείς στις σκανδιναβικές χώρες.

Η ρωσική μεσαία τάξη, κατασκευασμένη κατά το ουσιώδες από τον κομμουνιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό και τη σοβιετική αξιοκρατική εκπαίδευση, απολαμβάνει, όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός, την κοινωνική ειρήνη της εποχής Πούτιν, την οποία πιστοποιεί, όπως είδαμε, η πτώση των ποσοστών αυτοκτονίας, ανθρωποκτονίας και θανάτων από αλκοολισμό. Η μείωση της βρεφικής θνησιμότητας πρέπει να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα και σύμβολο μιας ειρηνικής νοητικής και οικονομικής ατμόσφαιρας, η οποία δεν είχε υπάρξει ποτέ στη Ρωσία.

«Η Ρωσία και η μοίρα της Ουκρανίας» Από Σύνταξη Inchiostronero

Μια γεωπολιτική ανάγνωση των στρατηγικών επιλογών της Μόσχας στην ουκρανική σύγκρουση.

«Η Ρωσία και η μοίρα της Ουκρανίας»

Για τη Ρωσία, ο πόλεμος δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το τοπίο ασφαλείας της Ανατολικής Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.

Το Simplicissimus

Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει πλέον ξεπεράσει την εδαφική της διάσταση και έχει λάβει τον χαρακτήρα ενός υπαρξιακού ζητήματος που συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια της Μόσχας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ρωσική ηγεσία θεωρεί αναξιόπιστη οποιαδήποτε συμφωνία που βασίζεται στην απλή ουδετερότητα της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι αποτελεί προτεραιότητα να αποτρέψει τη χρήση του ουκρανικού εδάφους ως στρατιωτικής ή πολιτικής πλατφόρμας εχθρικής προς τα συμφέροντά της.

Από αυτή την οπτική γωνία, οι πιθανές τελικές λύσεις στη σύγκρουση θα περιορίζονταν σε σενάρια ικανά να διασφαλίσουν σταθερό έλεγχο της περιοχής: αποτελεσματική εξουδετέρωση, φιλική κυβέρνηση, πολιτική υποταγή ή άμεση ρωσική παρουσία. Αυτή η ανάλυση προσκαλεί σε προβληματισμό σχετικά με τη στρατηγική λογική που καθοδηγεί το Κρεμλίνο και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ο πόλεμος για τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο . (NR)

Είναι πλέον σαφές ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει το κόκκαλο, και έτσι η Ρωσία έχει μόνο δύο επιλογές: είτε να δώσει ένα αυστηρό μάθημα στις ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν πόλεμο με κάθε κόστος, είτε να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, ώστε να μην μπορεί πλέον να χρησιμεύει ως φυλάκιο τρομοκρατών. Οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία για μια ουδέτερη Ουκρανία θα ήταν ουσιαστικά άχρηστη, ενώ η απόλυτη προτεραιότητα της Μόσχας είναι να αποτρέψει τη χρήση του υπόλοιπου τμήματος της Ουκρανίας από τη Δύση για επιθέσεις κατά του εδάφους της, των αμάχων της και των υποδομών της. Επομένως, ο ζωτικός στόχος της Ομοσπονδίας είναι να επιτύχει μια οριστική λύση σε αυτή τη σύγκρουση που θα εξαλείψει οριστικά και πλήρως οποιαδήποτε τέτοια απειλή για τα δυτικά σύνορά της από ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία. Έτσι, η τελική κατάσταση για το υπόλοιπο τμήμα της Ουκρανίας θα είναι αναπόφευκτα αυτή ενός φιλικού κράτους, ενός ουδέτερου κράτους, ενός κράτους-μαριονέτας ή ρωσικής κατοχής. Κάθε ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα αποκλείσει την εχθρική χρήση του εδάφους από τη Δύση. Και ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα είναι αυτό που θα δούμε στο τέλος αυτού του πολέμου.

Πολιτική θεωρία: κάτι βλασταίνει

Riccardo Paccosi - 27 Μαΐου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Εδώ και αρκετό καιρό, διαβάζοντας διάφορες συνεισφορές, έχω την έντονη αίσθηση ότι κάτι αναδύεται, ή ακόμα καλύτερα, βλασταίνει: ακριβώς, διαισθάνομαι την αυγή αυτού που πάντα έλειπε από την αντισυστημική αντιπολίτευση: την ισχυρή και, πάνω απ' όλα, κοινή σκέψη.

Αυτή η σκέψη, κάθε άλλο παρά συστηματική είναι, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα, αλλά το θέμα είναι ότι μπορούμε να διακρίνουμε κατηγορίες, έννοιες και όρους που επαναλαμβάνονται από άτομο σε άτομο, πτυχές μιας γενικής κοσμοθεωρίας που αποσαφηνίζονται και διευκρινίζονται.

Όταν

η κρίση του χάσματος δεξιάς-αριστεράς άρχισε να αναδύεται μεταξύ 2007 και 2008, η αντιπολίτευση πήρε τη μορφή ενός κινήματος που υποστήριζε την ιδέα ότι δεν υπήρχε ανάγκη για σκέψη: στον απόηχο του φιλοσοφικού ρεύματος του Νέου Ρεαλισμού, ο πρώτος λαϊκισμός που οργανώθηκε στην Ιταλία από την Casaleggio Associati υπονοούσε ότι ο κόσμος χρειαζόταν μόνο τεχνικο-πραγματιστικές, ουδέτερα αποτελεσματικές λύσεις
.
Στη συνέχεια, όταν χτύπησε η κρίση νομιμότητας του Ευρωφεντεραλισμού το 2011-2013, άρχισαν να αναδύονται μικρές ομάδες υπέρμαχων της κυριαρχίας. Παρά την έντονη σκέψη τους, δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν έναν ρόλο πρωτοπορίας επειδή ήταν πολιτισμικά απρόθυμοι ή υλικά ανεπαρκώς εξοπλισμένοι για κοινωνική εργασία στις τοπικές κοινότητες.

Για τον τελευταίο πόλεμο

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Μαΐου 2026

Οταν οι ηγέτιδες δυνάμεις παρακμάζουν οι ηγεσίες των αντιδρούν σπασμωδικά. Προωθούν φαινομενικώς τολμηρές στρατιωτικές επεμβάσεις, ελπίζοντας ότι θα επανακτήσουν με μια αποφασιστική νίκη το μεγαλείο που γλιστράει μέσα από τα χέρια τους. Αντί όμως να οδηγήσουν σε μια λυτρωτική νίκη, αυτές οι επεμβάσεις επιταχύνουν την παρακμή και την αποδυνάμωση των ηγετικών κρατών. Ο πόλεμος κατά του Ιράν που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ φαίνεται να τις εξωθεί σε μια ήττα ανάλογη με αυτήν που υπέστη η Μ. Βρετανία στο Σουέζ το 1956.

Η Μ. Βρετανία είχε εξέλθει από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο αποδυναμωμένη και αναζητούσε μια ευκαιρία για να συγκρατήσει την πτώση της. Τον Ιούλιο του 1956 ο χαρισματικός ηγέτης της Αιγύπτου, ο Νάσερ, εθνικοποίησε την διώρυγα του Σουέζ, τερματίζοντας τον αποικιοκρατικού χαρακτήρα έλεγχο της Βρετανίας σε αυτό το πέρασμα και ηλεκτρίζοντας τις αραβικές μάζες. Μετά τις επανειλημμένες και αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Νάσερ, η Βρετανία ενορχήστρωσε μια εισβολή στην Αίγυπτο συνεπικουρούμενη από το Ισραήλ και την Γαλλία. Ο Νάσερ απάντησε απειλώντας να μπλοκάρει την δίοδο από την διώρυγα του Σουέζ όλων των πλοίων και κυρίως αυτών που μετέφεραν καύσιμα από τον Περσικό Κόλπο. Η κρίση τερματίσθηκε γρήγορα με την αποφασιστική παρέμβαση των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ψαλιδισμένες ήδη ηγετικές βλέψεις της Βρετανίας εξατμίσθηκαν και η χώρα αυτή περιήλθε σε καθεστώς μεσαίου βεληνεκούς δύναμης.

ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΗΠΑ

Τι φοβούνται πραγματικά οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή; 

Δεν είναι οι πύραυλοι ή τα αεροπλανοφόρα.

Είναι τα 12 ατού που η Κίνα απορρίπτει σιωπηλά. Σήμερα, θα αναλύσω ακριβώς πώς η Κίνα αποσυναρμολογεί την τεχνολογική κυριαρχία της Δύσης βήμα προς βήμα. Κάθε ένα από αυτά τα χαρτιά έχει αρκετό βάρος για να κρατήσει τη Δύση ξύπνια τη νύχτα.

1. Η Κίνα εγκατέλειψε το GPS. Το σύστημα πλοήγησης BeiDou προσφέρει πλέον ακρίβεια εκατοστού, με πάνω από 100 εκατομμύρια παγκόσμιους χρήστες. Ακόμα και οι μεγιστάνες του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής εγκαταλείπουν το GPS για το BeiDou. Μπορείτε να το πιστέψετε; Το πανόραμα μάτι της Αμερικής πάνω από τον κόσμο μόλις τυφλώθηκε.

2. Η Κίνα εγκατέλειψε την Boeing. Το C919 έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 1.200 παραγγελίες, εξαφανίζοντας 80 δισεκατομμύρια δολάρια από την αξία της Boeing σε ένα μόνο χρόνο. Αυτό που κάποτε ήταν «καλύτερο να αγοράζεις παρά να κατασκευάζεις» έχει ανατραπεί - τώρα η αγορά κινεζικών αεροπλάνων μοιάζει με την πιο έξυπνη επιλογή. Η Boeing πιάστηκε εντελώς απροετοίμαστη.

3. Η Κίνα εγκατέλειψε τα αμερικανικά τσιπ. Οι μονάδες SSD της μνήμης Yangtze έχουν μειώσει τις διεθνείς τιμές στο μισό. Μετά την επιστροφή των τσιπ Kirin, η Qualcomm πανικοβλήθηκε και μείωσε τις τιμές κατά 30% εν μία νυκτί. Αυτό ακριβώς που κάποτε χρησιμοποιούσαν για να πνίξουν την Κίνα έχει γίνει το δικό της θανατηφόρο όπλο.

4. Η Κίνα εγκατέλειψε τα Windows. Η UnionTech UOS έχει ξεπεράσει τα 5 εκατομμύρια εγκαταστάσεις, με τα εθνικά υπουργεία και τις μεγάλες τράπεζες να αλλάζουν πλήρως. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Microsoft χάνει τον ύπνο του, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι' αυτό.

Χρονικά από μέσα

Σύμφωνα με ορισμένα θηρία που είναι εγγεγραμμένα στο Τάγμα των Δημοσιογράφων, ίσως υπό την πίεση ομάδων για τα δικαιώματα των ζώων, η Ρωσία χρησιμοποίησε πυρηνική βόμβα εναντίον του Κιέβου. Φυσικά, αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά μπορεί κανείς να καταλάβει την πληγωμένη καρδιά της υποτέλειας των μέσων ενημέρωσης όταν ένα Oreshnik χτύπησε ένα εργοστάσιο μη επανδρωμένων αεροσκαφών, προϊόν μιας ουκρανο-γερμανικής κοινοπραξίας.

 Σίγουρα, αυτό το οπλικό σύστημα, ικανό να ξεπεράσει τα 10 Mach, έχει αντίκτυπο συγκρίσιμο με μια μικρή πυρηνική βόμβα, αλλά είναι ένα συμβατικό όπλο που μετατράπηκε σε πυρηνικό σε ορισμένα συντακτικά γραφεία της Banana News, για να δαιμονοποιήσει τη Μόσχα, τον Πούτιν, και ίσως ακόμη και τον Τσαϊκόφσκι και τον Ντοστογιέφσκι, τους οποίους πολλοί από αυτούς τους γραφιάδες δεν γνωρίζουν καν. Το βασικό γεγονός, ωστόσο, είναι ότι τα αντίποινα της Ρωσίας κατά της τρομοκρατίας του ΝΑΤΟ, η οποία έστειλε τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της για να καταστρέψει μια φοιτητική εστία, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 21 θανάτους και περίπου εξήντα τραυματισμούς, είχαν ως αποτέλεσμα μεταξύ ενός και πέντε θανάτους αμάχων - ένα ασήμαντο σε σύγκριση με την εντυπωσιακή ισχύ της επίθεσης. Τουλάχιστον 50 πύραυλοι, πολλοί από τους οποίους υπερηχητικοί και επομένως πέρα ​​από κάθε προσπάθεια αναχαίτισης, και 600 drones εκτοξεύτηκαν, χτυπώντας μια μακρά λίστα στόχων: κέντρα παραγωγής του ουκρανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συγκροτήματος, στρατιωτικές υποδομές, καθώς και κέντρα της Γενικής Διοίκησης των Ξηράς, της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας και άλλων βασικών κόμβων σχεδιασμού στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Η Ατλαντική συμμαχία είναι μόνο μια συμμαχία στα λόγια.

Lucio Caracciolo

Πηγή: La Repubblica

Με τα λόγια του πιο οξυδερκούς εκπροσώπου της αμερικανικής αντιδραστικής δεξιάς, του ιταλικής καταγωγής, πολιτογραφημένου Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα Άντζελο Μαρία Κοντεβίγια (1943-2021), θεωρητικού του κινήματος «Πρώτα η Αμερική»: «Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ταυτόχρονα υπεροπλισμένη και ανίκανη, υπερσυμμαχική και σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας - ακόμη και με τον ίδιο της τον λαό». Η πλάγια γραφή είναι δική μας για να τονίσουμε τη λογική και πραγματική αλυσίδα που αποδίδει τη στρατηγική καταστροφή των ΗΠΑ σε μια περίσσεια όπλων και συμμαχιών. Μεταφρασμένο: Το ΝΑΤΟ είναι η ασθένεια της Αμερικής.

Οι επιθέσεις του Τραμπ εναντίον των Ευρωπαίων που κάνουν αδράνεια και υποχωρούν σε περιόδους ανάγκης - βοηθώντας τους Αμερικανούς στην παράλογη περιπέτεια του Ορμούζ - είναι η κορυφή ενός κολοσσιαίου παγόβουνου, κρυμμένου για δεκαετίες από τη γεωπολιτική ορθότητα: η δυσπιστία των Αμερικανών απέναντι στους Ευρωπαίους και στην ίδια την ιδέα της Ευρώπης - προς το καλύτερο ή το χειρότερο, της ηπείρου από την οποία διέφυγαν οι πρόγονοί τους. Το συνεχιζόμενο γεωπολιτικό σχίσμα είναι πολύ βαθιά ριζωμένο για να είναι αναστρέψιμο.

Η Ευρώπη είναι η ασπίδα της Αμερικής. Στην αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ (αργότερα Ρωσίας), οι αντίστοιχες ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες της Ουάσινγκτον και της Μόσχας χρησίμευσαν ως πλατφόρμα για την τελική τους σύγκρουσή. Στυπόχαρτο. Οι Ευρωπαίοι εταίροι παραμένουν προειδοποιημένοι ότι σε περίπτωση πυρηνικού ολοκαυτώματος, θα είναι τα θυσιαστήρια θύματα της πρώτης ανταλλαγής χτυπημάτων, ώστε να είναι η τελευταία. Όπως δήλωσε ήδη ο Αϊζενχάουερ το 1951, οι Αμερικανοί δεν είναι εδώ για να πεθάνουν στη θέση μας: «Δεν μπορούμε να είμαστε μια σύγχρονη Ρώμη που προστατεύει μακρινά σύνορα με τις λεγεώνες μας, επειδή αυτά δεν είναι τα σύνορά μας».

Ο μήνας που άλλαξε τον κόσμο

Τίποτα σημαντικό δεν φαίνεται να προέκυψε από τη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Σι σχετικά με τον πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος είχε γίνει το κυρίαρχο θέμα της συνόδου κορυφής του Πεκίνου. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για την ουσιαστική αμερικανική ήττα, η οποία δεν είναι μόνο στρατιωτική αλλά και στρατηγική: ο Λευκός Οίκος ήλπιζε ότι η ίδια η Κίνα θα μπορούσε να αποτελέσει το σημείο καμπής, πείθοντας την Τεχεράνη να επανεξετάσει μέρος της ειρηνευτικής της πλατφόρμας, επιτρέποντας στον Τραμπ να διεκδικήσει τη νίκη - ή μάλλον, να τροφοδοτήσει τη δυτική αφηγηματική μηχανή με έναν ακόμη ψευδή μύθο. Αλλά οι Κινέζοι δεν σκέφτονται καν να εξυπηρετήσουν τον μεγιστάνα της Ουάσιγκτον για διάφορους πολύ σαφείς λόγους. 

Ο πρώτος και πιο προφανής είναι ότι το Πεκίνο δεν είναι μόνο σύμμαχος του Ιράν, αλλά στοχεύει επίσης τη χώρα ως κόμβο στον Δρόμο του Μεταξιού, καθώς και στην ασιατική συμμαχία, και ερμηνεύει επίσης αυτή την επιθετικότητα ως μια προσπάθεια να βλάψει τα κινεζικά συμφέροντα.

Τεχνολογικός πόλεμος διά αντιπροσώπων: Πώς στο μέλλον οι άνθρωποι θα στέλνουν ρομπότ να πολεμήσουν στη θέση τους

Ο Θεοφάνης Τάσης μιλάει στο «Βήμα» και στο Διονύση Σκλήρη για τον εκδημοκρατισμό και την παιχνιδοποίηση του πολέμου.

 Πώς η δυτική «δυσανεξία στο αίμα» οδηγεί στον «τεχνολογικό πόλεμο διά αντιπροσώπων». Ο σύγχρονος «υπερπόλεμος χαμηλής έντασης» για κόμβους και δίκτυα και ο αυτοπεριορισμός.

Πώς αξιολογεί τις τεχνολογικές εξελίξεις στους πολέμους σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή ένας φιλόσοφος;

 Ο Θεοφάνης Τάσης, καθηγητής Φιλοσοφίας της Πληροφορίας στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και συγγραφέας του βιβλίου Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη του Βίου (Αρμός, 2025), μιλά για τον εκδημοκρατισμό του πολέμου, αλλά και την «παιχνιδοποίησή του». Αναλύει τη σημασία που έχει η δυτική «δυσανεξία στο αίμα» για την εξέλιξη του πολέμου σε «τεχνολογικό πόλεμο διά αντιπροσώπων». 

Περιγράφει τους σύγχρονους «υπερπόλεμους χαμηλής έντασης» για κόμβους και δίκτυα και θεωρεί ένα μεταδυτικό μέλλον ως σύνθεση ανθρωπισμού και αυτοπεριορισμού.

Εκδημοκρατίζει η τεχνολογία τους πολέμους;

Διονύσιος Σκλήρης: Στις πολεμικές συγκρούσεις κατά το 2026 διαπιστώνουμε αξιοσημείωτες εξελίξεις. Στο θέατρο πολέμου της Ουκρανίας βλέπουμε μια εκτεταμένη χρήση μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων- drones, αλλά πλέον και μη επανδρωμένων επίγειων οχημάτων, που καθιστούν παρωχημένα τα παραδοσιακά μέσα, όπως τα τεθωρακισμένα, και σε ορισμένες αποστολές αντικαθιστούν τους ανθρώπους. Στη Μέση Ανατολή λαμβάνει χώρα ένας ασύμμετρος πόλεμος, που από τη μεριά των ΗΠΑ τελείται με αεροναυτικές επιθέσεις με εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και από τη μεριά του Ιράν με ασύμμετρο τρόπο με χρήση βαλλιστικών πυραύλων και drones. Πολλοί λένε ότι μειώνεται η αξία και των αεροπλανοφόρων, όπως πιο πριν των τεθωρακισμένων. Πώς κρίνετε αυτές τις εξελίξεις στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου;   

Τραμπ στην Κίνα: Σιδερένιο γάντι πάνω από βελούδινη γροθιά

ΠΕΚΙΝΟ, ΚΙΝΑ - 13 ΜΑΪΟΥ: Τόν Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποδέχονται Κινέζοι νέοι, τιμητική στρατιωτική φρουρά και στρατιωτική μπάντα καθώς κατεβαίνει από το Air Force One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου στις 13 Μαΐου 2026 στο Πεκίνο της Κίνας. Ο Πρόεδρος Τραμπ συναντάται με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο για να συζητήσουν τη σύγκρουση στο Ιράν, τις εμπορικές ανισορροπίες και την κατάσταση στην Ταϊβάν, ενώ παράλληλα ιδρύουν νέα διμερή συμβούλια για την οικονομική και την εποπτεία της Τεχνητής Νοημοσύνης. (Φωτογραφία από Alex Wong/Getty Images)

Υπάρχουν 11.176 χιλιόμετρα μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου, σχεδόν το μισό της περιφέρειας της Γης σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη, και είναι εξαιρετικά απίθανο κάποιος να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι μόνο και μόνο για να βγάλει μια επίσημη φωτογραφία. Ωστόσο, ο Τραμπ βρίσκεται εκεί ακριβώς γι' αυτό: όχι για να δώσει στον Σι Τζινπίνγκ την τιμή μιας επίσκεψης από τον παντοδύναμο Αμερικανό πρόεδρο ικανό να εκδίδει εμπορικές άδειες, όπως συνέβαινε ή φαινόταν να συμβαίνει προηγουμένως, αλλά για να δείξει ότι ο Πρόεδρος της Μπαρμπαρίας, όπως τον αποκαλεί ο Πέπε Εσκομπάρ, έχει μια ακρόαση με τη μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη του πλανήτη, τη μόνη, μαζί με τη Ρωσία, ικανή να διορθώσει τις καταστροφές που δημιούργησε ο Λευκός Οίκος. Το ίδιο άτομο που ο Τραμπ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Αμερικανό πρόεδρο, είχε ανακηρύξει υπαρξιακό εχθρό της αυτοκρατορίας και προσπάθησε να περιορίσει με απαγορεύσεις, κυρώσεις και δασμούς, έχει τώρα γίνει ο πιθανός κριτής του χάους που προκάλεσε η Ουάσινγκτον: «Κοιτάξτε, με καλωσόρισαν στην Κίνα. Είμαι ο ήρωάς σας».

Οι ΗΠΑ έχασαν όχι μόνο τον πόλεμο, αλλά και τη Μέση Ανατολή

Η Σαουδική Αραβία αποχαιρετά την εύθυμη μπάντα και διαλύει τον ιστό της τάξης της Μέσης Ανατολής, που υφαίνεται εδώ και είκοσι πέντε χρόνια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά έχει σχεδιαστεί πολύ νωρίτερα. Αν και οι Σαουδάραβες είναι ενοχλημένοι από το Ιράν, αναγνωρίζουν ότι δεν είναι ο πραγματικός ένοχος για το χάος που μαστίζει σήμερα ολόκληρη την περιοχή του Κόλπου. Αρχίζουν να βλέπουν ότι οι πραγματικοί αντίπαλοί τους είναι ακριβώς οι πρώην φίλοι τους, αυτοί που δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν και που τους έχουν εκθέσει σε πιθανή καταστροφή.

Ο Τούρκι Αλ Φαϊζάλ , εγγονός του ιδρυτή της Σαουδικής Αραβίας, βασιλιά Αμπντουλαζίζ, γιος του βασιλιά Φαϊζάλ, και για πολλά χρόνια επικεφαλής των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών, γράφει: « Αν το ισραηλινό σχέδιο να εξαπολύσει έναν πόλεμο μεταξύ ημών και του Ιράν είχε πετύχει, η περιοχή θα είχε βυθιστεί στην καταστροφή και την καταστροφή. Χιλιάδες γιοι και κόρες μας θα είχαν πεθάνει σε μια μάχη για την οποία δεν είχαμε κανένα ενδιαφέρον. Το Ισραήλ θα είχε καταφέρει να επιβάλει τη θέλησή του στην περιοχή και θα είχε παραμείνει ο μόνος κυρίαρχος παράγοντας στην επικράτειά μας». Και υποστηρίζει ότι το Ριάντ, μαζί με το Πακιστάν, εργάζεται τώρα για να σβήσει τις φλόγες της σύγκρουσης, βοηθώντας στην αποτροπή μιας κλιμάκωσης και προσφέροντας στους ειρηνοποιούς την ελπίδα ότι μπορούν να είναι σίγουροι για τη ζωή των αγαπημένων τους προσώπων και την ασφάλεια των συμφερόντων τους.

Κομφούκιος εναντίον Ηγεμονίας: Δύο Αντιλήψεις για τον Πόλεμο Ενόψει της Κρίσης της Παγκόσμιας Τάξης

Giulio Chinappi

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Η στρατηγική παράδοση της Κίνας υποτάσσει τον πόλεμο στην πολιτική σταθερότητα, τη νομιμότητα και την επιδίωξη της αρμονίας, ενώ η σύγχρονη αντίληψη των ΗΠΑ έχει μετατρέψει τη στρατιωτική δύναμη σε τυπικό μέσο της παγκόσμιας ηγεμονίας της από το 1945.

Η αντιπαράθεση μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι απλώς μια σύγκρουση δύο δυνάμεων, δύο οικονομιών ή δύο θεσμικών μοντέλων. Περιλαμβάνει επίσης δύο βαθιά διαφορετικές αντιλήψεις για τον πόλεμο, την ασφάλεια και τη διεθνή τάξη. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια κινεζική παράδοση που, αν και δεν είναι αφελώς ειρηνιστική, θεωρεί τον πόλεμο ως έσχατη λύση, ένα αποτέλεσμα που πρέπει να αποφευχθεί μέσω της καλής πολιτικής, της αρετής της διακυβέρνησης, της διπλωματίας, της σύνεσης και της ικανότητας εξουδετέρωσης της σύγκρουσης πριν αυτή ξεσπάσει.

 Από την άλλη, υπάρχει η αντίληψη των ΗΠΑ, που αναπτύχθηκε ιδιαίτερα μετά το 1945, η οποία έχει καταστήσει τη στρατιωτική δύναμη, την ένοπλη αποτροπή, τις ιεραρχικές συμμαχίες και την ξένη επέμβαση τα κεντρικά εργαλεία για τη διατήρηση μιας θέσης παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.
Οι κλασικές κινεζικές ρίζες βρίσκονται στον Κομφούκιο. Στα Ανάλεκτα, ο Δάσκαλος δεν επεξεργάζεται ένα στρατιωτικό δόγμα με την αυστηρή έννοια, αλλά μάλλον ορίζει τα θεμέλια της πολιτικής τάξης. Για τον Κομφούκιο, μια σταθερή κυβέρνηση δεν βασίζεται κυρίως στα όπλα, αλλά μάλλον στην εμπιστοσύνη του λαού, στην αρετή, στην ορθή άσκηση της εξουσίας και στην κοινωνική αρμονία. Σε ένα διάσημο απόσπασμα, όταν ρωτήθηκε ποια στοιχεία είναι απαραίτητα για την κυβέρνηση, αναφέρει τα τρόφιμα, τα όπλα και την εμπιστοσύνη. Αλλά αν κάτι πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα όπλα θυσιάζονται πρώτα, γιατί χωρίς την εμπιστοσύνη του λαού, καμία πολιτική τάξη δεν μπορεί πραγματικά να διατηρηθεί. Αυτή η ιεραρχία είναι κρίσιμη: η βία μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά δεν εδραιώνει τη νομιμότητα. ο εξαναγκασμός μπορεί προσωρινά να περιορίσει την αταξία, αλλά δεν χτίζει διαρκή ειρήνη.

Ουκρανία, μια ιστορία κλεφτών και δολοφόνων

Αλλά μην μου πείτε: για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι το καθεστώς Ζελένσκι είναι τόσο διεφθαρμένο που μοιάζει με ανοιχτό υπόνομο. Αυτές οι ανακαλύψεις και οι επανανακαλύψεις αποτελούν μέρος ενός είδους γλώσσας ανάμεσα στις γραμμές της ιστορίας, αποκαλύπτοντας όχι τόσο την πραγματικότητα που είναι τόσο γνωστή, αλλά τις αμφιβολίες και τις αβεβαιότητες γύρω από την υποστήριξη του καθεστώτος. 

Η Ουκρανία, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, στηρίζεται σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες: τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών που στηρίζουν το κουφάρι, τις νεοναζιστικές ομάδες που λειτουργούν ως πραιτοριανοί του καθεστώτος και τη διαφθορά που συνδέει τις παλιές ολιγαρχίες με τους νέους κερδοσκόπους του πολέμου. Κάθε φορά που κάποιο σκάνδαλο έρχεται στο φως - είναι σίγουρα το γραφείο καταπολέμησης της διαφθοράς του Κιέβου, ένα παράρτημα της CIA και του FBI - σημαίνει ότι υπάρχει μια προσπάθεια να κλείσει με κάποιο τρόπο η ουκρανική κατάσταση, η οποία έχει καταστεί οικονομικά μη βιώσιμη και στρατιωτικά επικίνδυνη επειδή μειώνει τα ήδη εξαντλημένα αποθέματα όπλων.

Αν η Κοκκινοσκουφίτσα βλέπει τον λύκο αλλά θέλει να πιστέψει ότι είναι η γιαγιά της

Gianandrea Gaiani - 11 Μαΐου 2026

Πηγή: Ανάλυση Άμυνας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αύξησε περαιτέρω τις εισαγωγές ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), οι οποίες αυξάνονται σταθερά από την αρχή του έτους, όπως ανέφερε τις τελευταίες ημέρες ο γερμανικός περιβαλλοντικός οργανισμός Urgewald και επιβεβαιώθηκε από τις μηνιαίες έρευνες διαφόρων οργανισμών που παρακολουθούν την αγορά ενέργειας.
Η ΕΕ φλυαρεί εδώ και χρόνια για την ακλόνητη αποφασιστικότητά της να αποκηρύξει τη ρωσική ενέργεια λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να στερήσει από τις οικονομίες των ευρωπαϊκών εθνών την φθηνή και άπειρη ενέργεια που μόνο η Ρωσία μπορούσε και μπορεί να μας προμηθεύσει μέσω αγωγών, σκάβοντας έτσι μια τρύπα για την ευρωπαϊκή βιομηχανία και ανοίγοντας τις πόρτες στην αποβιομηχάνιση.

Η δεύτερη Επιτροπή von der Leyen, η οποία έχει ήδη καταφέρει να είναι χειρότερη (δηλαδή, πιο επιζήμια για τους λαούς και τα έθνη της Ευρώπης) από άποψη αποτελεσμάτων από την πρώτη, υπόσχεται και διακηρύσσει εδώ και χρόνια μια πλήρη απελευθέρωση από την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, η οποία θα πρέπει να επιτευχθεί μέχρι το τέλος του 2027. Ωστόσο, η γερμανική ΜΚΟ Urgewald, η οποία χρησιμοποίησε δεδομένα από την εταιρεία ναυτιλιακών αναλύσεων Kpler, ανέφερε ότι 91 αποστολές έφτασαν στην Ευρώπη με πλοίο από τον ρωσικό τερματικό σταθμό στο Yamal, στη θάλασσα Kara στη ρωσική Αρκτική, μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου.

Χαμένη η τρίτη μάχη των ΗΠΑ και η CIA προειδοποιεί τον Τραμπ

Έτσι, η ναυμαχία στον Κόλπο τελικά έγινε, όπως είχα υποθέσει. Προχθές, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν ένα άδειο ιρανικό πετρελαιοφόρο που ερχόταν από τον Ινδικό Ωκεανό και κατευθύνθηκε προς ένα λιμάνι στις ακτές του Κόλπου του Ομάν. Το Ιράν απάντησε επιτιθέμενο σε τρία αμερικανικά αντιτορπιλικά, το Truxton, το Mason και το Rafael Peralta, τα οποία φαινόταν να έχουν την πρόθεση να διασχίσουν το Στενό του Ορμούζ από ανατολικά προς δυτικά για να φτάσουν στον Περσικό Κόλπο. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ταχύπλοα περιπολικά επιτέθηκαν στα τρία αμερικανικά πλοία, τα οποία αναγκάστηκαν να ανταποδώσουν τα πυρά και να εγκαταλείψουν την περιοχή. Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους που επιθυμούν να παραμείνουν ανώνυμοι, η σύγκρουση διήρκεσε αρκετές ώρες: Αμερικανικά πολεμικά πλοία και αεροσκάφη υποστήριξης πραγματοποίησαν μια πολυεπίπεδη άμυνα, εκτοξεύοντας ναυτικά πυροβόλα πέντε ιντσών και συστήματα όπλων μικρής εμβέλειας. Ελικόπτερα Apache και μαχητικά υποστήριξης εκτόξευσαν πυραύλους Hellfire, και πολυβόλα διαμετρήματος .50 χρησιμοποιήθηκαν από τα καταστρώματα των πλοίων. Οι ιρανικές δυνάμεις, από την πλευρά τους, εκτόξευσαν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Φυσικά, αυτοί οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι τα αμερικανικά πλοία δεν υπέστησαν καμία ζημιά, κάτι που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς δεδομένου ότι τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν γρήγορα, με δύο από αυτά να κατευθύνονται προφανώς προς τη μακρινή βάση Ντιέγκο Γκαρσία για να επουλώσουν τις πληγές τους.

Η αμφιλεγόμενη «συμμαχία» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ

Daniele Perra - 09/05/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παγιδευμένη ανάμεσα στην λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στον οικονομικό της ιστό και την κατά διαστήματα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Από το τέλος της διπολικής εποχής, ακολουθούμενο από την καταστροφική κρίση χρέους του 2009, η Ελλάδα αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον ρόλο της στο ολοένα και πιο περίπλοκο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Παγιδευμένη ανάμεσα στη λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στην οικονομία της και την διαλείπουσα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης εισόδου των Βαλκανίων στην Ευρώπη (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, ωστόσο, κρύβει τις παγίδες των νέων μορφών εξάρτησης, μιας περαιτέρω μείωσης της κυριαρχίας σε διάφορους τομείς και του κινδύνου να απορροφηθεί από την ολοένα και διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η Ελλάδα διατήρησε μια αρκετά ισορροπημένη θέση σχετικά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, ιδίως εντός των Ηνωμένων Εθνών, ψήφισε αδιακρίτως ή απείχε σε ψηφίσματα που σαφώς συγκρούονταν με τις επιθυμίες του Ισραήλ. Ωστόσο, ταυτόχρονα (και ακριβώς κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2026), οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών της Ανατολικής Μεσογείου αυξήθηκαν σημαντικά, συνεχίζοντας την τάση που είχε καθιερωθεί από τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, παραδόξως, ενισχύθηκαν υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, εξίσου παραδόξως (αλλά με τρόπο εντελώς παρόμοιο με αυτόν που έχει παρατηρηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη), συνέβη αθόρυβα και χωρίς να προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή από μια κοινή γνώμη που ήταν έντονα επικριτική για τις πολιτικές και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη.

Ἑλληνισμὸς καὶ Δύση Σφετερισμός, μετατόπιση καὶ ἄρνηση τοῦ κέντρου

(Θεολογία τῆς Ἱστορίας)

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

-7 Μαΐου 2026

Ὑπάρχει μία βαθιὰ καὶ σχεδὸν καθολικὴ τάση στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ διανόηση∙ ἡ προσπάθεια νὰ συμβιβασθοῦν τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐπαναλαμβάνεται μὲ ποικίλες διατυπώσεις ἡ ἴδια βασικὴ θέση, ὅτι ἡ Δύση ἑδράζεται στὸν Ἑλληνισμό, ὅτι ἀποτελεῖ ἐξέλιξή του ἢ φυσικὴ συνέχειά του μέσα στὴν ἱστορία.

Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται πειστικὴ ὅσο παραμένει ἐπιφανειακή. Ἀναφέρεται στὴ γλῶσσα, στὴ φιλοσοφία, στὴν ἐπιστήμη. Ὅμως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἐντοπίζεται καὶ ἡ πλάνη. Ἡ ἐστίαση σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα ἀποκρύπτει τὸ κεντρικὸ γεγονὸς ποὺ καθορίζει τὴν ἱστορικὴ πορεία.

Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς πολιτισμὸς. Εἶναι πορεία. Καὶ ἡ πορεία αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔνσαρκο Λόγο

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐμφανίζεται ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου. Ὁ κόσμος νοεῖται ὡς τάξη καὶ ὄχι ὡς χάος, ὡς ἑνότητα καὶ ὄχι ὡς διάσπαση. Ἡ φιλοσοφία ἀναζητεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ ὄντος καὶ προσπαθεῖ νὰ συλλάβει τὴν πραγματικότητα ὡς σύνολο μὲ ἐσωτερικὴ συνοχή. Ὅμως ὁ Λόγος παραμένει ἀπρόσωπος. Εἶναι ἀρχή, εἶναι νόημα, ἀλλὰ δὲν εἶναι κοινωνία.

Μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἀποκαλύπτεται ὡς πρόσωπο. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14) — καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Δηλαδή, τὸ νόημα τοῦ κόσμου δὲν βρίσκεται σὲ μία ἀρχὴ ἢ σὲ μία ἰδέα, ἀλλὰ σὲ μία σχέση. Ὁ κόσμος ἀποκτᾶ ἑνότητα ὄχι διὰ τῆς λογικῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς κοινωνίας.

Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν καταργεῖται. Ὁλοκληρώνεται. Ἡ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση βρίσκει τὸ ἀντικείμενό της. Ὁ Λόγος ποὺ ἀναζητεῖται γίνεται ὁ Λόγος ποὺ βιώνεται. Ἔτσι συγκροτεῖται ἡ Χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Οἰκουμένη, ὄχι ὡς ἁπλὴ συνέχεια, ἀλλὰ ὡς μεταμόρφωση τοῦ κόσμου.

Ὁ σφετερισμὸς τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ ἀντιστροφή τῆς πορείας

Ἡ Δύση ἔρχεται καὶ αὐτὴ σὲ ἐπαφή μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἀλλὰ ἡ πορεία της εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη. Κατ’ ἀρχάς, προχωρεῖ σὲ κάτι ποὺ σπάνια ὀνομάζεται ρητὰ∙ σφετερίζεται ὀνόματα καὶ παραδόσεις. Ἐπικαλείται τὴν Ῥωμαϊκότητα, ἀλλὰ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὀντολογικὴ της βάση. Ἐπικαλείται τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ἀπομονώνει τὴν φιλοσοφία του ἀπὸ τὴν πορεία ποὺ τὴν ὁδήγησε στὴν ἐκπλήρωσή της.

Η Δυτική Αυτοκρατορία: Η Μεγάλη Μαύρη Τρύπα

Carlos Javier Blanco Martín

Πηγή: Carlos Javier Blanco Martín

Η παρακμή της Δυτικής Αυτοκρατορίας θα είναι αιματηρή και θα φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.

Μιλάω για τη Δυτική Αυτοκρατορία με την ακόλουθη έννοια: αυτή η έννοια αποτελείται ουσιαστικά από έναν κεντρικό πυρήνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και την προέκτασή τους, τη σιωνιστική οντότητα. Με τη σειρά της, η σιωνιστική οντότητα, εκτός του ότι είναι μια προέκταση, είναι ένα είδος διπλότυπου όγκου που φωλιάζει στην καρδιά της αμερικανικής ισχύος και, από το 1948, και στην Ανατολή.
Η σιωνιστική οντότητα καθοδηγείται από Χριστιανούς Σιωνιστές και Εβραίους Σιωνιστές στην αμερικανική πλευρά, και από Εβραίους Σιωνιστές στην ανατολική πλευρά.
Η φανατική, χιλιαστική, ψευδοθρησκευτική βία της, και η επιδίωξη προγραμμάτων, σχεδίων και στόχων υπεροχής, καθιστούν αυτή την οντότητα κίνδυνο για τους ίδιους τους Αμερικανούς σε ένα μέρος του κόσμου και φρίκη για τους Άραβες (Μουσουλμάνους και Χριστιανούς), τους Πέρσες και άλλους γειτονικούς λαούς στην Ανατολή.
Αυτή η Δυτική Αυτοκρατορία έχει μια ζώνη υποτελών συμμάχων , που εκπροσωπούνται από την Αγγλία και άλλα αγγλοσαξονικά κυριαρχούμενα έθνη. Σήμερα, κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, έχει καταστεί σαφές ότι τα άλλα δυτικοευρωπαϊκά κράτη (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.), που κυριαρχούνται από την αυταρχική ΕΕ, δεν απολαμβάνουν το διπλό καθεστώς των υποτελών συμμάχων , αλλά είναι απλώς υποτελείς .
Οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων ηγετών στις συχνές ταπεινώσεις του Τραμπ κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, στο Ιράν, ακόμη και κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τον Λίβανο, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας: οι Δυτικοευρωπαίοι ήταν πάντα υποτελή κράτη από την ήττα του Ναζισμού το 1945 .