Παγκόσμιο χάος.

Το θρίλερ στο Ιράν ξανάρχισε. Ο θάνατος του Lindsey Graham και η απομάκρυνση Φεντόροφ. Η κυβέρνηση κόντρα στην ΕΕ για χάρη των εφοπλιστών

Πέτρος Αργυρίου

Είχαμε τονίσει ότι ο Τραμπ δεν είχε καμία στρατηγική στο θέμα του Ιράν. Ούτε εισόδου, ούτε εξόδου. Είπαμε ότι ο Νετανιάχου θα ήταν αυτός που θα έκανε ότι μπορούσε για να υπονομεύσει το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Σε μια πράξη ακραίου παραλογισμού, ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που ανακήρυξε το μνημόνιο νεκρό και επιτέθηκε για τρίτη φορά στο Ιράν. Αν η διπλωματική προσέγγιση ήταν εξαιρετικά δύσκολη μετά τις δύο επιθέσεις εν μέσω διαπραγματεύσεων, τώρα πλέον φαντάζει σχεδόν αδύνατη. Οι χώρες του κόλπου που η αμερικανική στρατιωτική παρουσία υποτίθεται ότι προστάτευε, έχουν γίνει σάκος του μποξ για τα Ιράν και η οικονομία τους όπως και οι υποδομές τους έχουν δεχτεί τεράστιες ζημιές και αν οι Χούθι της Υεμένης ξαναμπούν στο παιχνίδι και ξανακλείσουν την Ερυθρά Θάλασσα, η παγκόσμια οικονομία και όχι μόνο θα πάθει διπλό έμφραγμα και θα απειληθεί με ύφεση ακόμη και κραχ.

Γιατί τα κάνει όλα αυτά όμως ο Τραμπ πέρα από την μεγαλομανία του; Η φορολογική του δήλωση που έδειξε ότι μόνο στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ κέρδισε 2,2 δις δολάρια, ένδειξη ότι ο Τραμπ και το περιβάλλον του των δισεκατομμυριούχων κερδοσκοπούν με τις τιμές του πετρελαίου όπως είχαμε υπαινιχθεί σε προηγούμενο άρθρο μας.

Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου παρά την παρουσία των υψηλότατων πολιτικών κλιμακίων της χώρας είμασταν ανύπαρκτοι, υπήρξαν δεσμεύσεις ότι θα τα πάρει όλα και τα F35 και κινητήρες για τα τουρκικά μαχητικά τελευταίας γενιάς Καάν αρκεί να πουλήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα των S400 σε χώρα του Κόλπου, αν και οι προφορικές δεσμεύσεις δεν ισοδυναμούν με έγκριση.

Όντας στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά ποια ιστορία; Και ποιος την πιστοποιεί;

Maurizio Assalto 

Πηγή: Avvenire

Μία από τις πιο επαναλαμβανόμενες φράσεις σε αυτούς τους άγριους και συγκεχυμένους καιρούς είναι αυτή που επικρατεί από εκείνους που ισχυρίζονται ότι βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Η φράση «Στη σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως λέει η αρχική εκδοχή, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα σε προοδευτικούς κύκλους στο εξωτερικό και έγινε το κεντρικό μοτίβο του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα τη δεκαετία του 1960, τελικά εδραιώνοντας τον εαυτό της ως ένα στερεότυπο που καθορίζει την ταυτότητα στη ρητορική των Δημοκρατικών ηγετών (η αδιάκοπη χρήση του από τον Μπαράκ Ομπάμα είναι γνωστή).

Ένα σύνθημα με αναμφισβήτητη ηθική, συναισθηματική και κινητοποιητική επίδραση, αλλά που έχει από καιρό διαβρωθεί από την αλαζονική επανάληψη, τον κηρύγματικό τόνο και την προφητική αυτοπεποίθηση. Εκφράζει την πεποίθηση της αφοσίωσης σε έναν αντικειμενικά καλό σκοπό («Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα», λέει ο Παύλος της Ταρσού) - κάτι που είναι απολύτως λογικό, αφού μόνο μια ομάδα αδούλωτων ασεβών ανθρώπων θα μπορούσε εν γνώσει του να επιδιώξει έναν κακό σκοπό χωρίς τουλάχιστον να επιδιώκει προσωπικό κέρδος - αλλά υπονοεί επίσης τη βεβαιότητα, ή την επιδεικτική βεβαιότητα, ότι σε λίγο πολύ μεγάλα χρονικά πλαίσια, αν και συντομευμένα από την ανθρώπινη πρωτοβουλία, αυτός ο καλός σκοπός είναι προορισμένος να επικρατήσει από εγγενή αναγκαιότητα.

Τώρα, πέρα ​​από την πικρή συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν ιστορικά καθιερωθεί όλες οι δίκαιες αιτίες, κάτι που σε κάθε περίπτωση δεν μειώνει την εγκυρότητά τους, προκύπτουν δύο σημαντικά ερωτήματα. Το πρώτο αφορά τον σκοπό για τον οποίο κάποιος έχει αφοσιωθεί: ποιος πιστοποιεί την καλοσύνη του και πώς; Δεδομένου ότι, βραχυπρόθεσμα, οτιδήποτε φέρνει πόνο και καταστροφή σε αθώους πληθυσμούς είναι πάντα κακό, και αντίστοιχα καλό είναι οτιδήποτε ανακουφίζει την κατάστασή τους. Μακροπρόθεσμα, όταν έρχονται σε εφαρμογή ιδεαλιστικές επιλογές στις οποίες υποτάσσονται οι ίδιες οι ανθρώπινες ζωές, η προσφυγή σε ένα δικαστήριο του μέλλοντος που επικυρώνει ορισμένα οράματα ενώ απορρίπτει άλλα σημαίνει αγνόηση της πολυπλοκότητας και της τυχαιότητας του κόσμου και της συχνά αντικρουόμενης πολλαπλότητας αξιών. Οι πιθανές επιλογές είναι ποικίλες, καθεμία με κόστος και συνέπειες, όπως παρατήρησε ο Isaiah Berlin, αρνούμενος ότι η ιστορία διέπεται από την αναγκαιότητα.

Βρίσκεσαι σε πόλεμο χωρίς να το ξέρεις

από τον Vincenzo Costa - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Πάντα φοβόμαστε ότι ένας πόλεμος πρόκειται να ξεκινήσει και έχουμε ξεχάσει το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο. Η έναρξη ενός πολέμου δεν συμβαίνει πλέον με μια δραματική χειρονομία, με μια κήρυξη εχθροπραξιών: συμβαίνει σήμερα χωρίς κανείς να το καταλάβει, και βήμα βήμα έχουμε εισέλθει στον πόλεμο, είμαστε συν-πολέμαρχοι από κάθε άποψη, χωρίς καμία συζήτηση, χωρίς κανείς να μιλάει γι' αυτό.

Στο τέλος, φαίνεται ότι κανείς δεν έχει αποφασίσει τίποτα και όλοι θα μπορούν να πουν: μας επιτέθηκαν, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να αμυνθούμε.
Και έτσι γίνεται σκοτεινό το γεγονός ότι ήδη επιτιθέμεθα στη Ρωσία, την βομβαρδίζουμε ήδη και αργά ή γρήγορα θα είναι αναπόφευκτο η Ρωσία να αντιδράσει.
Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ορισμένα γεγονότα:

1) η ΕΕ επενδύει όλα τα χρήματα που χρειάζονται για την κατασκευή βαρέων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, τα οποία στη συνέχεια χτυπούν όχι μόνο στο μέτωπο, αλλά και βαθιά στη ρωσική επικράτεια.
2) Οι πληροφορίες που επιλέγουν τους στόχους, η τεχνολογία που καθοδηγεί αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στους στόχους τους στη ρωσική επικράτεια, παρέχονται από τη Δύση.
3) Ακόμα και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη διαχειρίζονται από το εξωτερικό. Κάποιος τις εξαπολύει, αλλά στη συνέχεια τόσο τα δεδομένα που προσδιορίζουν τους στόχους όσο και οι ελιγμοί μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς να βρίσκονται στην Ουκρανία. Οι στρατιωτικές διοικήσεις του ΝΑΤΟ εργάζονται συνεχώς.

Τραμπ, Ιράν και παγκόσμια κλιμάκωση

Πηγή: Tommaso Merlo

Στην τελευταία αξιολύπητη παράσταση του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο εγκληματίας Τραμπ, με τους Ευρωπαίους να παίζουν τον συνηθισμένο ρόλο των άχρηστων κομπάρσων. Με αυτές τις άρχουσες τάξεις, διακινδυνεύουμε πραγματικά μια παγκόσμια κλιμάκωση. Εκτός από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο ψεμάτων, προσβολών και γεροντικού παραληρήματος, ο Τραμπ ενθουσίασε το κοινό φτύνοντας το μνημόνιο με το Ιράν και διατάζοντας βομβαρδισμούς χωρίς καν να περιμένει την ταφή του Αγιατολάχ. Ένας κοινός εγκληματίας που, όταν έγινε πρόεδρος, έγινε και εγκληματίας πολέμου.

Η συμφωνία όριζε ότι ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ θα παρέμενε στο Ιράν, το οποίο δεσμεύτηκε να μην χρεώνει διόδια για τουλάχιστον τις 60 ημέρες των διαπραγματεύσεων, μέχρι να τεθεί σε ισχύ η νέα διαχείριση με το Ομάν. Το Ιράν επαναλαμβάνει επίσης εδώ και μήνες ότι σκοπεύει να διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού, αλλά έτσι είναι με τους Αμερικανούς. Ποτέ δεν ξέρεις αν είναι ηλίθιοι ή απλώς προσποιούνται. Την επόμενη μέρα της υπογραφής του μνημονίου, ο Τραμπ άρχισε να το παραβιάζει, προτρέποντας τα εμπορικά πλοία να διασχίζουν τα Στενά χωρίς καμία έγνοια. Σαν να ήταν αυτός επικεφαλής. Όταν οι Ιρανοί αρχικά προειδοποίησαν και στη συνέχεια αντέδρασαν, ο Τραμπ άρχισε να ουρλιάζει και να βομβαρδίζει, παίζοντας το θύμα. Η γεωπολιτική γκαζολάζ επιδεινώθηκε με μεθόδους εκφοβισμού τύπου μαφίας. Σαν να είχε κερδίσει τον πόλεμο, και σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ήταν ακόμα η ηγεμονική δύναμη, αντί για ένα αδίστακτο κράτος που, μετά από δεκαετίες καταστροφής και αιματοχυσίας αθώων, θα έπρεπε να ντρέπεται και να πηγαίνει σπίτι του και να φροντίζει τους πλέον εξαντλημένους πολίτες του.

Όπως ακριβώς εμείς οι Ευρωπαίοι υπηρέτες και συνεργοί, άλλωστε. Το Ιράν έχει ήδη απαντήσει στην τελευταία επιθετικότητα του Τραμπ βομβαρδίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τις αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Κατάρ, και τώρα θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Δηλαδή, αν θα συγκρατηθούν και θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ή αν αυτή τη φορά θα φτάσουν μέχρι τέλους στον αγώνα τους για απελευθέρωση από το δυτικό παιχνίδι.

Οι ΗΠΑ είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης»

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Θα σας δώσουμε άδεια να κατασκευάσετε τους Patriots. Είναι κάτι φανταστικό».
Αυτό είπε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Ο Φεντερίκο Ραμπίνι το απολαμβάνει σήμερα στην Corriere: Με ή χωρίς Μάγκα, το Βαθύ Κράτος (ο ίδιος ο Ραμπίνι το αποκαλεί έτσι) πάντα κερδίζει.
Ο Τραμπ είναι μια τεράστια μπλόφα. Μια θάλασσα χυδαίας και άχρηστης φλυαρίας για να κάνει στη δεύτερη θητεία του όλα όσα έχουν κάνει και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Ή χειρότερα.

Ο πολεμοχαρής Τζο Μπάιντεν είχε ούτως ή άλλως απαγορεύσει στον Ζελένσκι να χτυπήσει βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Ο Τραμπ έδωσε την άδεια.
Ο Μπάιντεν απέσυρε τις ΗΠΑ από το Αφγανιστάν. Ο Τραμπ επιτέθηκε στο Ιράν, απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, βομβάρδισε επτά διαφορετικές χώρες.
Όσοι πίστευαν στον Τραμπ δεν σκέφτονται συστημικά. Η αυτοκρατορία του δολαρίου είναι μια πλουτοκρατία που εκλέγει μόνο υπάκουους προέδρους, ακόμα κι αν είναι τρελοί όπως ο Τραμπ ή ηλίθιοι όπως ο Μπάιντεν.

Επιπλέον, η αυτοκρατορία του δολαρίου δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να επιτεθεί στον κόσμο. Να του επιτεθεί πολιτισμικά με ιδεολογική ανατροπή και τα σκουπίδια της ψυχαγωγίας. Να του επιτεθεί οικονομικά με τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές της. Να του επιτεθεί στρατιωτικά με τα όπλα της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης», όπως τις αποκαλεί ο Geminello Alvi. Εξαιρετικά σύγχρονος, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, εξαιρετικά βάρβαρος. Το αστικό πνεύμα στην πιο αγνή του μορφή, δηλαδή μηδενιστική. Όχι ρητός αθεϊσμός, σοβιετικού τύπου, αλλά η απόλυτη γκροτέσκη παρωδία, ακόμη και στη θρησκευτική σφαίρα.

Η πλήρης διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την οποία βιώνουμε, συμπίπτει, σίγουρα όχι τυχαία, με την πλήρη υποταγή του -συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής και στρατηγικής- στην αγγλόφωνη αγένεια και στο οργιαστικό-εμπορικό της σύστημα.

Ο Τραμπ μιλάει λιγότερο για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» από τον Δημοκρατικό ομόλογό του και δηλώνει την απόρριψή του του άσεμνου μοντέλου της αφύπνισης (και πάλι, πιο επιφανειακά παρά ουσιαστικά). Αλλά στο τέλος, η ιστορία είναι η ίδια.

Ένας επιτάφιος ύμνος για την Ουκρανία

Ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: η Δύση δεν έχει Σχέδιο Β, ή, ακόμα καλύτερα, κανένα όραμα πέρα ​​από τον πόλεμο. Και όταν αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, το φρούριο μετατρέπεται σε πύργο από τραπουλόχαρτα. Οι προθέσεις, όσο ψεύτικες και τρομερές κι αν είναι, μετατρέπονται σε ανούσιες ρητορικές τελετουργίες. Οι πράξεις γίνονται αυτόματες και χωρίς νόημα. Οι προοπτικές απατηλές. Το μέλλον γίνεται ένα παιδικό παραμύθι. Πάρτε για παράδειγμα την Ουκρανία, ή μάλλον, ό,τι έχει απομείνει από αυτήν: για περίπου ένα μήνα, οι Ρώσοι κατεδαφίζουν συστηματικά τις βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές της χώρας, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα οι Δυτικοί Wunferwaffen γι' αυτό. Αλλά η ψευδαίσθηση της αντίστασης του Κιέβου τροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες σίγουρα προκαλούν κάποιες ζημιές και θύματα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν ένα γεγονός των μέσων ενημέρωσης, επιθέσεις που τροφοδοτούν αφηγήσεις στις οποίες ένα μεγάλο μέρος του κοινού ερωτεύεται σαν τον κυπρίνο με το καλαμπόκι.

Αυτό, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι όλα τα χρήματα που αποστέλλονται στο Κίεβο είναι απλώς σπατάλη δημοσίων κεφαλαίων: δεν θα χρησιμεύσουν ούτε για την αύξηση της πολεμικής παραγωγής στα κατεστραμμένα εργοστάσια, ούτε για να εξευμενίσουν την παράλογη νίκη του καθεστώτος του Κιέβου, την οποία κατά κάποιο τρόπο ονειρεύεται ένα πλέον άνευ νοήματος μέσο ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται την επιβίωσή του μόνο ως φερέφωνο του αφεντικού που πληρώνει μισθούς. Ωστόσο, ακόμη και αν επιτευχθεί κάποια επισφαλής ειρήνη, η Ουκρανία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση ο παράδεισος της ανοικοδόμησης που έχουν ονειρευτεί οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι σε μια προσπάθεια να οικοδομήσουν συναίνεση γύρω από τον πόλεμο, αλλά θα είναι μια τεράστια αλυσίδα για μια Ευρώπη που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει στη Ρωσία και βρίσκεται στη διαδικασία προοδευτικής αποβιομηχάνισης. Κάποιοι κερδοσκόποι θα επωφεληθούν, αλλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στο σύνολό τους θα πληρώσουν το τίμημα, και περιττό να πούμε ότι αυτές που θα τιμωρηθούν περισσότερο θα είναι οι εργατικές τάξεις.

Ώρα μηδέν για την αμερικανική αυτοκρατορία

Είμαστε μάρτυρες του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας – κάτι που συμπίπτει με την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική στρατηγική της απομόνωσης και καταστροφής των μεγάλων οικονομιών μέσω κυρώσεων, ταυτόχρονα με τη στρατιωτική κυριαρχία τους, ασφαλώς δεν λειτουργεί για χώρες που είναι αρκετά μεγάλες – έτσι ώστε να είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις. Η Κούβα, με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της, την αδύναμη γεωργία και την έλλειψη σημαντικού βιομηχανικού τομέα, δεν είναι μια τέτοια χώρα – είναι όμως το Ιράν, με τα 90 εκατομμύρια κατοίκους του, με τη δική του παραγωγή όπλων, με την πυρηνική τεχνολογία και με τα ενεργειακά αποθέματα που χρειάζεται όλος ο πλανήτης. Ένας πλανήτης πάντως, στον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν συνεχώς στις υποθέσεις άλλων χωρών, θα ήταν ένας ασφαλέστερος πλανήτης – ενώ η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αποδείξει ότι, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο δεν έχουν προστατεύσει τις χώρες εκεί, αλλά μάλλον τις έχουν καταστήσει στόχους.

Ανάλυση

Όπως γράφει ο Steve Keen, ένας μετακεϋνσιανός οικονομολόγος και από τους λίγους που είχαν προβλέψει το κραχ του 2008, «ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι στην καριέρα μου ως οικονομολόγος, θα γινόμουν μάρτυρας της στιγμής που η αμερικανική αυτοκρατορία θα έφτανε ορατά και αμετάκλητα στα όριά της».

Συνεχίζει δε λέγοντας ότι, αυτό ακριβώς συνέβη – ενώ δεν είναι τυχαίο το ότι συνέβη στο 250ό έτος της ύπαρξης των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν ήταν δε η διπλωματία που οδήγησε στην εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – αλλά ξεκάθαρα η οικονομία.

Επί δεκαετίες τώρα, οι οικονομολόγοι προειδοποιούσαν σταθερά ότι, οι κυρώσεις εναντίον μεγάλων, πλούσιων σε πόρους και πυκνοκατοικημένων χωρών, απλά δεν λειτουργούν – ενώ πλέον υπάρχουν εμπειρικές αποδείξεις που μεταδίδονται ζωντανά από τη Μέση Ανατολή.

Μια δυτική «καρικατούρα» καταρρέει

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες η εικόνα της Δύσης για το Ιράν ήταν μια «καρικατούρα»: κακοί μουλάδες στην κορυφή, ένας καταπιεσμένος πληθυσμός, καθώς επίσης μια απομονωμένη, καθυστερημένη χώρα. Αυτή η αφήγηση ακουγόταν για το Ιράν – έως ότου ξέσπασε ο πόλεμος και ξαφνικά οι Ιρανοί διαπραγματευτές κάθονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία. Άνθρωποι σοβαροί, με υψηλή νοημοσύνη, μορφωμένοι και με στρατηγική νοοτροπία – επίσης, άνθρωποι που είχαν σαφώς λάβει υπόψη την κατάστασή τους.

Επιπλέον, αυτό που μάθαμε κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου είναι ανησυχητικό: η χώρα προφανώς προετοιμαζόταν ακριβώς για αυτή τη σύγκρουση, εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ειδικότερα, το Ιράν είχε χωρίσει το στρατό του σε 31 ξεχωριστές μεραρχίες, που αντιστοιχούν στις 31 επαρχίες της χώρας – με στόχο να μπορεί να συνεχίσει να μάχεται, ακόμη και χωρίς κεντρική διοίκηση. Διέθετε δε πυραύλους, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη στη Δύση – οι οποίοι όμως ήταν ικανοί να χτυπήσουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία.

ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΗΝΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΝ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΡΑΝΟΥΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ.

Δημοσιεύματα ΝΥΤ, Washington Post, ALjazeera, "διαψεύδουν" οι Ισραηλινοί.

Γιώργος Λιερός

Washington Post: Οι ΗΠΑ προειδοποίησαν το Ιράν για τις προθέσεις του Ισραήλ να δολοφονήσει ηγέτες

Την άνοιξη, αξιωματούχοι των ΗΠΑ υποψιάστηκαν ότι το Ισραήλ σκόπευε να δολοφονήσει τους κορυφαίους διαπραγματευτές του Ιράν και έστειλαν προειδοποίηση στην Τεχεράνη να λάβει προφυλάξεις.

Ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ φοβούνταν ότι το Ισραήλ σκόπευε να δολοφονήσει τους κορυφαίους διαπραγματευτές του Ιράν, την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ επιδίωκε μια συμφωνία υψηλού κινδύνου για τον τερματισμό του πολέμου στην περιοχή και την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ, σύμφωνα με τρέχοντες και πρώην αξιωματούχους που είναι ενήμεροι για το θέμα.

Η αντίρρηση της Ουάσιγκτον όσον αφορά τη δολοφονία του Αμπάς Αραγκί, υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, και του Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, προέδρου του κοινοβουλίου της χώρας, ήταν τόσο έντονη, ώστε την άνοιξη αυτή προχώρησε στο ασυνήθιστο βήμα να ζητήσει από μεσάζοντες να προειδοποιήσουν το Ιράν για τις δολοφονικές προθέσεις του Ισραήλ, ανέφεραν οι αξιωματούχοι.

........

Το γεγονός ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι ένιωσαν την ανάγκη να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα και να προειδοποιήσουν το Ιράν ότι οι κορυφαίοι διαπραγματευτές του ενδέχεται να σκοτωθούν καταδεικνύει την ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και την περιορισμένη επιρροή της κυβέρνησης Τραμπ επί της ισραηλινής κυβέρνησης, ανέφεραν αναλυτές.

ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΌΝΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ, ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ?

Post2post 

 Αν ήμασταν πίσω στο 12 ή το 15, η απάντηση ίσως να ήταν θετική. Τώρα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική :

🌏 Η "συλλογική Δύση" στην οποία ανήκουμε γεωγραφικά και για ιστορικούς λόγους, βρίσκεται σε μια πορεία παρακμής χωρίς επιστροφή μέσα σε μια πολυπολική μετα-παγκοσμιοποίηση. Η προηγούμενη διακυβερνηση Τραμπ αλλά και η διόρθωση των συνεπειών της που ακολούθησαν επί του Μπάιντεν ανέδειξαν τα στρατηγικά αδιέξοδα  του νεοφιλελευθερισμού 1.0. Οι αντιφάσεις των αποφάσεων που πήρε το διευθύντρια των G7 στην Κορνουάλη το 21, έθεσαν τέλος στην περίοδο προς ένα ακόμα πιο προβληματικό νεοφιλελευθερισμό νο2, που τώρα θα κληθεί να τον θεμελιώσει ο ίδιος άνθρωπος που δημιούργησε την διπλή κρίση προσφοράς και ζήτησης του 18, τώρα με ένα πιο ακροδεξιό επιτελείο που το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι την ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλη την Δύση, που πλέον έχει πάψει να λειτουργεί ως συλλογική.

🌏Η Ευρώπη είναι τώρα ο ασθενής κρίκος της Δύσης, αφού η ενεργειακή της ένδεια δεν μπορεί να καλυφθεί από την "Πράσινη μετάβαση". Δεν υπάρχουν τα μέταλλα που αυτή απαιτεί, ούτε τα 74τρισ$ (από τα 170τρισ που θα απαιτηθούν συνολικά) μέχρι το 30. Και κυρίως, δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος που χρειάζεται για να προσαρμοστεί στον νέο διεθνή ανταγωνισμό της με τις απαρχαιωμένες πολιτικές των νεοφιλελέ που συνεχίζει να πορεύεται.

Μεσσιανισμός: ένας αρχετυπικός αλγόριθμος αυτοκαταστροφής;

Marco Della Luna - 30 Ιουνίου 2026

Πηγή: Italicum

«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη με τον Αβραάμ, λέγοντας: “Στους απογόνους σου δίνω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου μέχρι τον μεγάλο ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη (Γέν. 15:18)”».

Στο Βιβλίο της Εξόδου και στο Δευτερονόμιο, η υπόσχεση γίνεται μια επιχειρησιακή εντολή για την κατάκτηση της γης Χαναάν. Τα σύνορα περιγράφονται λεπτομερώς ώστε να περιλαμβάνουν ορεινές και έρημες περιοχές, επεκτείνοντας τον άξονα προς βορρά (Λίβανος) :

 «Κάθε τόπος που πατάει το πέλμα του ποδιού σας θα είναι δικός σας· από την έρημο μέχρι τον Λίβανο, και από τον ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη, μέχρι τη δυτική θάλασσα [τη Μεσόγειο], η περιοχή σας θα είναι. Δευτερονόμιο 11:24»

Εδώ ο θεολογικός αλγόριθμος καθιερώνει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ της φυσικής δράσης («το ποδοπάτημα») και των μεταφυσικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, μια έννοια που αντηχεί βαθιά στη σύγχρονη πρακτική των ριζοσπαστικών οικισμών. Και ο Ιεζεκιήλ το επιβεβαιώνει αυτό, καθορίζοντας τις περιοχές της υπόσχεσης. Έτσι, σήμερα θα έπρεπε να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι όμως πρακτικά εφικτό το σχέδιο Τορά του Μεγάλου Ισραήλ ή «ολόκληρης της Γης του Ισραήλ» (αυτή είναι η εβραϊκή ονομασία), για το οποίο οι Ισραηλινοί πολεμούν, πεθαίνουν και σκοτώνουν τόσους πολλούς, ή μήπως είναι ένας απατηλός μύθος ή μια παγίδα θανάτου για ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή;

Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο

Ο αέρας του Παρισιού

Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.

Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....

Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.

Γ. Φίλης: Δεν είναι ειρήνη, είναι διάλειμμα - Τι σημαίνει ο πόλεμος ΗΠΑ-ΙΡΑΝ για την Ελλάδα

Η Γενεύη έκλεισε έναν πόλεμο. Ή μήπως απλώς τον ανέβαλε;
Ο Δρ. Γιώργος Φίλης — διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham), καθηγητής στο DEREE και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας — αναλύει τι σημαίνει πραγματικά ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν για την Ελλάδα: ποιος κερδίζει από το «διάλλειμα», πώς αδράχνει η Τουρκία τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ποιες είναι οι συγκεκριμένες απειλές στο Αιγαίο, και γιατί η Ελλάδα αντιδρά πάντα ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα.

Μια ανεξάρτητη ματιά πίσω από το δελτίο ειδήσεων, για όσους θέλουν να καταλάβουν — όχι να τους φωνάξουν.

⏱️ Κεφάλαια:

00:00​ — Διάλλειμα πολέμου και όχι ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν
12:35​ — Ο ρόλος της Τουρκίας μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν
20:52​ — Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία

Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!» Από Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Γεωπολιτική και προπαγάνδα

Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!»

Μεταξύ πολιτικής ειρωνείας και πληροφοριακού πολέμου, ο Ρώσος ηγέτης απαντά στις δυτικές κατηγορίες αντιστρέφοντας την αφήγηση σχετικά με τον υποτιθέμενο κίνδυνο εισβολής στην Ευρώπη.

από τον Maurizio Blondet

Σε μια ομιλία που σίγουρα θα προκαλέσει αντιπαράθεση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν απευθύνεται απευθείας στη γερμανική κυβέρνηση και τον λαό, χρησιμοποιώντας λέξεις που συνδυάζουν σαρκασμό, πρόκληση και στρατηγική επικοινωνία. Αμφισβητώντας την απεικόνιση της Ρωσίας ως άμεσης απειλής για την Ευρώπη, ο Ρώσος πρόεδρος υποστηρίζει τον παραλογισμό μιας υποθετικής κατάκτησης της Γερμανίας, αστειευόμενος μάλιστα για το κόστος διατήρησης μιας χώρας σε οικονομική και κοινωνική κρίση. Ο Μαουρίτσιο Μπλοντέ αναλύει την πολιτική σημασία αυτού του μηνύματος, τοποθετώντας το στο πλαίσιο της ευρύτερης αντιπαράθεσης μεταξύ Μόσχας και Δύσης, όπου η μάχη των λόγων φαίνεται τώρα να είναι παράλληλη με αυτή των όπλων . (NR)

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ

Έτσι δίνεται το τελειωτικό χτύπημα – χωρίς όπλα, αλλά λεκτικά…

«Δεν θέλουμε να σας επιτεθούμε! Γιατί να το κάνουμε; Αυτές οι μέρες έχουν περάσει προ πολλού! Όποιος είναι ακόμα λογικός και μπορεί να σκεφτεί καθαρά, το καταλαβαίνει αυτό.»

1. Έχετε ήδη δημόσιο χρέος 2,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ και κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν έχει ιδέα πώς σκοπεύετε να το αποπληρώσετε ποτέ. Και τώρα θέλετε να δανειστείτε άλλο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ για να οπλιστείτε εναντίον μας. Θέλετε ο ρωσικός λαός να πληρώσει αυτά τα χρέη; Ποτέ!

Θ. Μαλκίδης: Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης (Βίντεο)

Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη μέση Ανατολή – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης .

Η πρόσφατη δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.

Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.

Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.

Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.

Πού βρισκόμαστε μετά τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ — και ποιος κερδίζει τελικά; Ο διδάκτορας Διεθνούς Δικαίου Θέμης Τζήμας απαντά χωρίς ταμπού.

Σε αυτό το επεισόδιο αναλύουμε τη συσσωρευμένη ένταση στη Μέση Ανατολή: γιατί οι επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο εγείρουν σοβαρά ερωτήματα ως προς το διεθνές δίκαιο, τι σηματοδοτεί η εκεχειρία Ιράν-ΗΠΑ για την παγκόσμια τάξη, και πώς οι οικονομίες του Κόλπου έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα. Εξετάζουμε τον ρόλο της Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα και πώς η επίσκεψη Τραμπ-Πούτιν στο Πεκίνο αλλάζει τις ισορροπίες. Αναλύουμε αν η Ελλάδα έχει πραγματικά κοινά συμφέροντα με το Ισραήλ — ή αν αυτό παραμένει μια βολική αυταπάτη. 

Και προσγειωνόμαστε στο εσωτερικό: μια ελληνική δημοκρατία που αντιμετωπίζει πρωτοφανή παρακμή και ένα πολιτικό σκηνικό που αναδιατάσσεται βίαια.

✦ Τι καλύπτουμε:
– ΗΠΑ εναντίον Ιράν και η επόμενη μέρα
– Ισραήλ, Λίβανος και τα όρια του διεθνούς δικαίου
– Το οικονομικό μοντέλο που γεννά πολέμους
– Ρόλος Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα

Σωτ. Μητραλέξης: Η ουσία της εκεχειρίας ΗΠΑ - ΙΡΑΝ, οι σοβαρές επιφυλάξεις, η μεγάλη εικόνα

Ο πολιτικός επιστήμονας , ερευνητικός εταίρος στο University College London, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS του Cambridge, Σωτήρης Μητραλέξης , αφού καταθέτει τις σοβαρότατες επιφυλάξεις του για την βιωσιμότητα ενός μνημονίου εκεχειρίας 60 ημέρων μεταξύ ΗΠΑ- Ιράν την Παρασκευή κι όχι μόνο εξαιτίας της μεταβλητής του Ισραήλ, αλλά πολύ περισσότερο της ανά πάσα στιγμή ανατροπής αυτής της συμφωνίας ακόμη και μετά την υπογραφή της, μιλάει για την ουσιαστική της πλευρά , ως προς τον πραγματικό πλέον ρόλο των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και πολύ περισσότερο για την μεγάλη εικόνα σε παγκόσμια διάσταση .

Όπως υποστηρίζει , όλα δείχνουν ότι η στρατηγική σκέψη του Δημήτρη Πεπόνη για το τέλος της μεγάλης παρέκκλισης , όπως έχει αποτυπωθεί στο σχετικό του βιβλίο, είναι εν εξελίξη με την επαναφορά του παγκόσμιου κέντρου βάρους στον Ευρασιατικό χώρο και όχι όπως συνέβη επί 2,5 αιώνες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η Ελλάδα όπως λέει και ειδικά το πολιτικό της σύστημα, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία στρατηγικής που ίσχυαν πριν 30 χρόνια σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά με νέες πραγματικότητες. Ειδικά στα εθνικά θέματα , εκτίμησε πως αν δεν υπάρξει ανατροπή της αντίληψης ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως proxy κράτος για λογαριασμό άλλων κρατών στη περιοχή, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο ενός γεγονότος αλά "Ιωαννίδη Β΄ " , όπως στη τραγωδία της Κύπρου το 1974.

Οι εξελίξεις στο Κέρας της Αφρικής

Mε αφορμή την επίσκεψη του ηγέτη της Σομαλιλάνδης, Αμπντιράχμαν Μοχάμεντ Αμπντουλάχι, στο Ισραήλ.

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

– ΣΟΜΑΛΙΛΑΝΤ (πρώην Βρετανική αποικία στη Σομαλία).

Στις 26 Δεκεμβρίου 2025, το Ισραήλ αναγνώρισε ως κυρίαρχη την Σομαλιλάνδη, πυροδοτώντας πολυάριθμες συζητήσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα.

-Τι συνέβη: Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έγινε επίσημα ο πρώτος αρχηγός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών που αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης, πυροδοτώντας πολυάριθμες αντιδράσεις από τον αραβικό κόσμο και πέρα ​​από αυτόν.

-Η ιστορία της «νέας» χώρας του Κέρατος της Αφρικής: Πρώην βρετανικό προτεκτοράτο, μετά από σχεδόν οκτώ δεκαετίες αποικιακής κυριαρχίας (1884-1960), απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 26 Ιουνίου 1960, ενώθηκε με την υπόλοιπη «ιταλική Σομαλιλάνδη» λίγες μέρες αργότερα.

Η ρήξη μεταξύ των δύο πρώην αποικιών συνέπεσε με την πτώση του καθεστώτος του τότε προέδρου Σιάντ Μπαρέ και το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου, προκαλώντας την απόσχιση της Σομαλιλάνδης από το κεντρικό Σομαλικό κράτος.
Στη διεθνή σκηνή, γίνεται λόγος για ένα κράτος του οποίου η κυριαρχία και η νομιμότητα παρέμειναν πάντα ουσιαστικά de facto, καθώς δεν αναγνωρίστηκαν διεθνώς.

Η διφορούμενη θέση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για τη Σομαλιλάνδη δημιουργεί σημαντική απόκλιση εντός του Αραβικού Συνδέσμου, καθώς ήταν το μόνο μέλος της Συμμαχίας που ποτέ δεν επέκρινε την απόσχιση του πρώην βρετανικού προτεκτοράτου.

Επιπλέον, τα ΗΑΕ έχουν φιλοξενήσει και προεδρεύσει σε συζητήσεις για τη Σομαλιλάνδη, χωρίς ποτέ να λάβουν σαφή θέση, αλλά πάνω απ’ όλα, χωρίς ποτέ να ευθυγραμμιστούν με τα άλλα κράτη μέλη.

Μην αφήσετε την Κούβα να πεθάνει!

12 Ιουνίου 2026

Έκκληση προς τους ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας, των BRICS και της παγκόσμιας κοινής γνώμης

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζει την απάνθρωπη, εγκληματική και γκανγκστερική πολιτική αποκλεισμού κατά της Κούβας, εμποδίζοντας τη χώρα να εισάγει το πετρέλαιο που έχει απεγνωσμένα ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι ελλείψεις στις πιο βασικές υποδομές, θάνατοι ανθρώπων λόγω διακοπών ρεύματος στα νοσοκομεία, τεράστιες δυσκολίες στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης και της εκπαίδευσης, και σταδιακή αποσύνθεση της κουβανικής οικονομίας.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ απειλεί με στρατιωτική επέμβαση στο νησί και κατασκευάζει εντελώς παράλογους, γελοίους ισχυρισμούς ότι η Κούβα δήθεν εξοπλίζεται για να επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες!

Ο οικονομικός πόλεμος που στοχεύει στη συντριβή της Κούβας επιδιώκει να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος στην Αβάνα και να επιστρέψει την Κούβα στην εποχή που χρησίμευε ως πορνείο και καζίνο της Αμερικής.

Οποιαδήποτε κατάρρευση της Κούβας θα αποτελούσε μια τρομερή ήττα για όλη τη δημοκρατική ανθρωπότητα. Θα αντάμειφε την καταστροφή του διεθνούς δικαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και θα εκφόβιζε κάθε κυβέρνηση που επιδιώκει να ασκήσει την κυριαρχία της στον κόσμο — συμπεριλαμβανομένων ακόμη και κυβερνήσεων υποτιθέμενων συμμάχων των ΗΠΑ, όπως ο Καναδάς και η Δανία.

Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Η Ουάσινγκτον δηλώνει ανοιχτά ότι θέλει την απομάκρυνση των ρωσικών και κινεζικών σταθμών έγκαιρης προειδοποίησης από το νησί. Η αποσυναρμολόγησή τους, σε συνδυασμό με το νέο πρόγραμμα πυραυλικής άμυνας «Πόλεμος των Άστρων», διευκολύνει τα σχέδια για ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα και καταστρέφει κάθε στρατηγική σταθερότητα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, απευθύνουμε έκκληση στις χώρες BRICS, ιδίως στις ηγεσίες της Κίνας και της Ρωσίας, καθώς και στους ηγέτες όλων των άλλων κρατών, καλώντας τους να αναλάβουν κοινές πρακτικές πρωτοβουλίες για την άρση του εμπάργκο πετρελαίου κατά της Κούβας.

Η μισή Ευρώπη και μέρος της Ασίας απέκτησαν την κυριαρχία τους από τα χέρια της Ρωσίας

Στη μνήμη του Πέτρου Μολυβιάτη.

του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη

Με εξαίρεση την πραγματικά βαρβαρη συμπεριφορά κατά την κατοχή των χωρών της Αν Ευρώπης 1945-1989, τις οποίες παραχώρησαν ο Τσώρτσιλ με τον Ρουσβελτ, για να μην ξεχνιόμαστε, και την οποία πληρώνει η Ρωσσια μέχρι σήμερα ως αντιρωσσισμο από πολλούς που την υπέστησαν και ακόμα περισσότερους, που τη χρησιμοποιούν ως αλλοθι για τα επεκτατικά και επιχειρηματικά τους σχέδια, η Ευρώπη χρωστάει.
Η παρακάτω καταγραφή το θυμίζει, με μια παράληψη, που την κάνουν στο μυαλό τους, όσο έχουν, και οι σύγχρονοι Χίτες και κομμουνιστοφαγοι εν Ελλαδι: Ότι η Ανεξαρτησία της Ελλάδος στο Λονδίνο έχει τρεις υπογραφές. Η μία είναι της Ρωσσιας. Και δεν υπάρχει η υπογραφή της Πρωσσίας και της Αυστρίας. Τις οποίες λατρεύουν και στις οποίες υποκλίνονται οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Το γεγονός, ότι από πάνω σου είναι η μία από τις τρεις υπερδυνάμεις, ζάπλουτη σε ενέργεια και ορυκτά και αγοραστές, και συμμαχείς εναντίον της με μια άλλη που είναι στην άλλη άκρη της Γης, αποτελεί αντικείμενο ιατρικής και όχι πολιτικής έρευνας.

Οσοι απορουν για την αφιερωση στον Πετρο Μολυβιατη, επισημαινω οτι ο πολυπειρος διπλωματης , διπλωματικος συμβουλος του Κωνσταντινου Καραμανλη, του Ανδρεα, του Σαμαρα, υπουργος Εξωτερικων του Κωστα Καραμανλη, ειναι εκεινος, που συσφιξε τις σχεσεις της χωρας με τη Ρωσσια προς οφελος ενεργειακο, στρατιωτικο και διπλωματικο, μεχρι να ενσκυψει η αμερικανικη πρεσβεια δια του Γιωργακη και του Κοτζια επι Τσιπρα. Επειδη η Ιστορια δεν γραφεται ουτε απο ανιοστορητους, ουτε απο χουλιγκανς του εμφυλιου.

..........................************..............................

Ένας Φινλανδός blogger σόκαρε τον Δυτικό κόσμο δημοσιεύοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσής του:

«Ρωτάτε για τα αποτελέσματα της «επιθετικότητας» της Ρωσίας; 

Αυτά είναι τα εξής: η μισή Ευρώπη και μέρος της Ασίας απέκτησαν την κυριαρχία τους από τα χέρια αυτού του κράτους. Ας θυμηθούμε ποιος ακριβώς:

Η Φινλανδία το 1802 και το 1918. (Πριν από το 1802 δεν είχε ποτέ δικό της κράτος.)

Η Λετονία το 1918. (Πριν από το 1918 δεν είχε ποτέ δικό της κράτος.)
Η Εσθονία το 1918. (Πριν από το 1918 δεν είχε ποτέ δικό της κράτος.)
Η Λιθουανία αποκατέστησε την κυριαρχία της το 1918 επίσης χάρη στη Ρωσία.
Η Πολωνία αποκατέστησε το κράτος της με τη βοήθεια της Ρωσίας δύο φορές, το 1918 και το 1944. Η διαίρεση της Πολωνίας μεταξύ ΕΣΣΔ και Γερμανίας είναι μόνο βραχυπρόθεσμη!
Η Ρουμανία γεννήθηκε ως αποτέλεσμα των Ρωσοτουρκικών πολέμων και έγινε κυρίαρχη με τη θέληση της Ρωσίας το 1877-1878.
Η Μολδαβία ως κράτος γεννήθηκε εντός της ΕΣΣΔ.

Οι ουρανοί της Αγίας Πετρούπολης

Το Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης μας παρέχει ένα ακριβές μέτρο για το τι είμαστε και τι έχουμε εγκαταλείψει προ πολλού να είμαστε: το αλάτι της ιστορίας.


Ενώ λάμβανε χώρα αυτή η οικονομική σύνοδος κορυφής, στην οποία συμμετείχαν 130 χώρες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, υπό ουκρανικό καμουφλάζ, προσπάθησαν να διαταράξουν το πάρτι: το μεταλλικό μπλε της βόρειας πρωτεύουσας ρουθούνιζε περιστασιακά γιά μερικές κατεστραμμένες ιπτάμενες μηχανές. Έτσι, αποκαλύφθηκε η οργή όσων αποκλείστηκαν, οι οποίοι νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να είναι οι μόνοι DJs στον πλανήτη, που θα αποφάσιζαν τι και πώς θα έπρεπε να χορεύουν οι άνθρωποι. Αντ' αυτού, στον χώρο του Φόρουμ, δίπλα στον Πούτιν ήταν ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν Σαβκάτ Μιρζιγιόγιεφ, η πρόεδρος της Τανζανίας Σαμία Σουλούχου Χασάν, ο αντιπρόεδρος της Κίνας Χαν Ζενγκ και ο υπουργός Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν Αλ Σαούντ. Ένας παγκόσμιος νότος που γίνεται ο αληθινός βορράς, και ως εκ τούτου δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Γερμανοί βιομήχανοι είναι τόσο πολυάριθμοι, κουρασμένοι από την επιθετικότητα του Βερολίνου που εκφράζεται εκ μέρους των υπολειμμάτων μιας αποτυχημένης οικονομικής ολιγαρχίας.


Υπήρχε μάλιστα και μια αξιολύπητη και ταυτόχρονα γελοία στιγμή σε αυτή την κωμωδία Western που αναζητά συγγραφέα: η επιστολή του Ζελένσκι προς τον Πούτιν, στην οποία ο ηγέτης του Κιέβου ζητά συνάντηση και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις απευθείας με τη Μόσχα, δεδομένων των σοβαρών προβλημάτων της Ρωσίας. Εν ολίγοις, μια παραχώρηση. Ο Πούτιν δεν απάντησε καν, αλλά σε μια παράλληλη συνέντευξη Τύπου, ξεκαθάρισε στον Ουκρανό Ναζί-Σιωνιστή ότι δεν έχει καμία επιθυμία να μιλήσει με κανέναν που δεν μετράει για τίποτα, την κύρια μαριονέτα στο τραγικό πολεμικό θέατρο, ούτε με τους άμεσους Ευρωπαίους χορηγούς του, αναφερόμενος στο γεγονός ότι οποιαδήποτε ειρήνη πρέπει να επιτευχθεί στο πνεύμα των συνομιλιών του Άνκορατζ.