Ο Τραμπ το έκανε... με τον δικό του τρόπο

Από τον Alexandr Dugin

Πηγή: Euro-synergies

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, η προώθηση του ΝΑΤΟ στην Αρκτική και η διαμάχη για την τεχνητή νοημοσύνη είναι διαφορετικά μέτωπα μιας ενιαίας αντιπαράθεσης μεταξύ μιας ετοιμοθάνατης μονοπολικής τάξης και ενός αναπτυσσόμενου πολυπολικού κόσμου.

Παρουσιαστής: Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε πολλά πολύ σημαντικά θέματα. Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντάλλαξαν για άλλη μια φορά επιθέσεις και κατηγορίες, και η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε μαζί τι θα συμβεί στη συνέχεια - και τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι απλώς μια ακόμη καταστολή ή κάτι νέο που θα μπορούσε να πάει πολύ πέρα ​​από αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο πόλεμος που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη εδώ και έξι μήνες και δεν έχει αποφέρει αποφασιστικά αποτελέσματα. Ο Τραμπ ήταν πεπεισμένος -του είχαν πει οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες- ότι η δολοφονία του Ραχμπάρ, του ηγέτη του Ιράν, καθώς και των κορυφαίων στρατιωτικών, πολιτικών και θρησκευτικών αξιωματούχων της χώρας, θα κατέρρεε ολόκληρο το σύστημα, όπως είχε συμβεί στη Βενεζουέλα. Δυστυχώς για όλους τους άλλους, στη Βενεζουέλα, κατάφεραν στην πραγματικότητα να συλλάβουν τον πρόεδρο και να εξασφαλίσουν μια δήλωση απόλυτης πίστης στη Δύση από την ελίτ - με τη βοήθεια της συμπαιγνίας και της προδοσίας της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και άλλων.

Ενθαρρυμένος από αυτή την «επιτυχία», ο Τραμπ επιχείρησε να επαναλάβει την επιχείρηση στο Ιράν, αλλά πολύ πιο βάναυσα, αναμένοντας την ταχεία κατάρρευση του καθεστώτος. Δεν ήταν προετοιμασμένος για μια μακρά εκστρατεία ή αντίσταση αυτού του είδους. Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πλέον αυτόν τον εξάμηνο πόλεμο ως μια θεαματική αμερικανική αποτυχία - ακόμη χειρότερη από αυτήν στο Αφγανιστάν. Το Ιράν, πολεμώντας σχεδόν μόνο του - η Ρωσία και η Κίνα παρέχουν διπλωματική κάλυψη, πέρα ​​από την κλίμακα της δυτικής βοήθειας προς την Ουκρανία - έχει αντέξει για έξι μήνες υπό το βάρος της δυτικής πίεσης. Αυτό είναι ήδη ένα σημαντικό επίτευγμα από μόνο του. Στο Truth Social, ο Τραμπ διακηρύσσει τη νίκη κάθε μέρα και ισχυρίζεται ότι το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό. Την επόμενη μέρα, αναγνωρίζει ότι οι Ιρανοί κρατιούνται σταθεροί και υπόσχεται ένα αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του νησιού Kharg και άλλων στόχων. Το Ιράν δεν πέφτει. Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να χτυπούν, και στην ομίχλη του πολέμου, δεν είναι πλέον σαφές ποιος βυθίζει ποιον. Ο Τραμπ δημοσιεύει εικόνες που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και υποτίθεται ότι δείχνουν Αμερικανούς να καταστρέφουν ενεργειακές εγκαταστάσεις στο νησί Kharg. Οι Ιρανοί ανταποδίδουν με τα δικά τους βίντεο που δείχνουν Αμερικανούς στρατιώτες να συνθλίβονται και τον Τραμπ, τη Λόρα Λούμερ και άλλες μισητές προσωπικότητες να αιχμαλωτίζονται.

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Της Μαρίας Νικολακάκη

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' 

Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Η Μόσχα απέρριψε τα ιαπωνικά αιτήματα για την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, το οποίο ισχυρίζεται ότι προσβάλλει τα «συναισθήματά» του.

Το Τόκιο απαίτησε από τη Ρωσία να κατεδαφίσει ένα πρόσφατα αποκαλυπτόμενο μνημείο που τιμά τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης επί της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας το 1945 και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ισχυριζόμενο ότι προσβάλλει τα «συναισθήματα του ιαπωνικού λαού». Η Μόσχα, ωστόσο, απέρριψε το αίτημα, εξισώνοντάς το με το να λέει «στον Ήλιο να μην λάμπει».

Το μνημείο αποκαλύφθηκε στην ρωσική πόλη Χαμπάροφσκ της Άπω Ανατολής την Παρασκευή. Το κεντρικό στοιχείο του μνημείου είναι ένα άγαλμα 15 μέτρων ενός Σοβιετικού στρατιώτη που συνθλίβει μια πέτρα στα σύνορα με το αυτοκρατορικό χρυσάνθεμο της Ιαπωνίας με τη λαβή του τουφέκι του. Το μνημείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, με το σχέδιό του να επικρατεί σε επτά άλλα έργα σε διαγωνισμό. Η πέτρα είναι «ακριβές αντίγραφο της οριακής πέτρας που ανεγέρθηκε από την Ιαπωνία στη Σαχαλίνη, κατασχέθηκε το μισό της μετά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο» στις αρχές του 20ού αιώνα, δήλωσε ο Νικολάι Οβσιγιένκο, αναπληρωτής επικεφαλής του προεδρικού γραφείου για ανθρωπιστικά θέματα. «Δεν πρόκειται απλώς για σύμβολο του αυτοκρατορικού οίκου, όπως επιμένουν οι γείτονές μας - είναι επίσης σύμβολο της μιλιταριστικής Ιαπωνίας, η οποία διέπραξε τερατώδη εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», πρόσθεσε ο Οβσιγιένκο κατά τη διάρκεια της τελετής αποκάλυψης.

Οι μοιραίες μεταβλητές μεταξύ αυτοκρατοριών, ΝΑΤΟ και θρησκευτικού προσανατολισμού έναντι μεσσιανισμού

από τον Pietrangelo Buttafuoco

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Η ιστορία δεν γράφεται με το «τι θα γινόταν αν» —τι θα γινόταν αν οι Βίκινγκς είχαν ανακαλύψει την Αμερική— αλλά το μέλλον, ωστόσο, γράφεται. Να το κόλπο. Η πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, μια ευφάνταστη και διαισθητική τέχνη, που ασκείται σε terra incognita, όχι σε déjà vu. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του παρελθόντος είναι άχρηστη. Οι προκατασκευασμένες προβλέψεις είναι άχρηστες, και μόνο το μέλλον είναι ο χώρος για δράση —με την αληθινή έννοια της λέξης, όραμα— θέλησης και απόφασης.

Με τον Τερτυλλιανό, το αξίωμα επαναλαμβάνεται: μόνο ο Θεός μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτό που έχει συμβεί δεν θα συμβεί ποτέ· ούτε ισχύει αυτό που είπε ο Καρλ Μαρξ, στο γνωστό χυδαίο απόφθεγμα, ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται στη γραμμικότητα του γίγνεσθαι — την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα — και αν το AfD κερδίσει τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο εγκαταλείπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελείωσε για τις Βρυξέλλες. Τέλος και για τη ζώνη Σένγκεν, και η ιστορία, τελικά, με κεφαλαίο Ι, δεν είναι ποτέ κυρίαρχη σε τίποτα. Και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μια λεπτομέρεια. Θα μπορούσαμε ακόμη και να το χαρακτηρίσουμε ασήμαντο.

Το ασταθές διεθνές περιβάλλον και η Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Η αβεβαιότητα για τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις βρίσκεται στην ημερησία διάταξη. Οι ηγεσίες διαφόρων χωρών καταφεύγουν ακόμη και στην μελέτη της ιστορίας για να χαράξουν πορεία στον σημερινό κλυδωνιζόμενο κόσμο. Αρκετοί αποδίδουν την τρέχουσα αβεβαιότητα στην άρνηση των ΗΠΑ να πιούν το πικρό ποτήρι της ήττας των από το Ιράν και να «αράξουν στα πραγματικά τους κιλά» και στην ταυτόχρονη έλλειψη διάθεσης από την μεριά της Κίνας, της οικονομικής υπερδύναμης του Πλανήτη, να αναλάβει παγκόσμιες ευθύνες.

Πράγματι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, για παράδειγμα, παρουσιάζει για την Κίνα οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά η χώρα αυτή δεν επιδιώκει να γίνει εγγυητής της ασφαλείας της περιοχής. Η Κίνα δεν έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής και ούτε θέλει να διαιτητεύσει επί των αντιπαραθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιιτών ή επί της αραβοϊσραηλινής διένεξης. Η Ρωσία πάλι είναι απασχολημένη με την Ουκρανία και το ενδιαφέρον της για την Μέση Ανατολή είναι σχετικά περιορισμένο, αν και διατηρεί βάση στην Συρία και ασκεί κάποια επιρροή στην περιοχή μέσω των πωλήσεων όπλων. Και η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να γίνουν οι νέοι πάτρωνες. Παίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον ρόλο του αντιβάρου προς έναν σαφώς αποδυναμωμένο ηγεμόνα, τις ΗΠΑ.

Ο κόσμος, κατά αρκετούς λοιπόν, είναι πλήρως αναρχούμενος. Οι ΗΠΑ, παρότι αντιστέκονται ακόμη στον σοβαρό κλονισμό της θέσης των, δεν μπορούν να κρύψουν εύκολα την αδυναμία τους να προστατεύσουν τους συμμάχους των στον Περσικό Κόλπο και να διατηρήσουν ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ. Οι ψευδαισθήσεις περί μιας αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας έχουν θρυμματισθεί και γιαυτό τα κράτη της περιοχής σπεύδουν να καλύψουν το κενό με περιφερειακές συμφωνίες ασφαλείας, όπως η πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας. Η πλήρης απαγκίστρωση πάντως ή η πλήρης επανεμπλοκή της Αμερικής στην περιοχή δεν είναι πιθανές.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία».

Για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Δρ. Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο.

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή:

“ Eδώ και δεκαετίες και στο βάθος των αιώνων φλέγεται η Μέση Ανατολή. Είναι μία αντιπαράθεση με την οποία, ασχολείται πλέον όλος ο κόσμος, αφού αφορά στην καθημερινότητα μας.

Αγγίζει και την χώρα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εκεχειρία και την ειρήνη. Και όχι φυσικά ο Ερντογάν και η Τουρκία. Να θυμίσουμε οτι έχουν εκλογές οι ΗΠΑ και το Ισραήλ”.

Για το Ισλαμικό ΝΑΤΟ ανέφερε οτι αποτελεί ευθεία απειλή για την πατρίδα μας, αλλά και την ειρήνη στην Ανατολή, τονίζοντας οτι Τουρκία και Πακιστάν χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό ζήτημα.

Ενώ για την Τουρκία και το πως θα αντιδράσει στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, τόνισε:

“Ήδη υφίστανται δύο τουρκικές NAVTEX. Μην ξεχνάμε οτι η “Γαλάζια Πατρίδα” θα αποτελεί και νόμο του κράτους, άρα δεν έχει να κάνει με μία μόνο αντίδραση.

Η Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας και η Αίγυπτος

Οι χώρες αυτού που τώρα ονομάζεται Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας πραγματοποίησαν μια διάσκεψη στην Τουρκία.

Ενώ συζήτησαν για μια σειρά από πράγματα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η επιθυμία τους να επεκτείνουν τον οργανισμό σε *άλλες* χώρες.

Για όσους από εσάς τους παρακολουθείτε από την πατρίδα σας, τουλάχιστον δύο από τις τρεις εμπλεκόμενες χώρες έχουν επικρίνει την Αίγυπτο τόσο για την άρνησή τους να συμμετάσχουν όσο και για την άρνησή τους να ενταχθούν.

Η Αίγυπτος είναι τελικά ο μεγάλος σουνιτικός στρατός που λείπει. Η συμπερίληψή της θα έκανε τη συμμαχία περισσότερο ένα «ενιαίο σουνιτικό μέτωπο».

Εκτός από το ότι η Αίγυπτος δεν εμπιστεύεται την Τουρκία (ποτέ μην εμπιστεύεστε έναν Οθωμανό). Είναι ενοχλημένη με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η Σαουδική Αραβία (οι φίλοι δεν σε αναγκάζουν να τους πουλήσεις νησιά για χρήματα που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις), και το Πακιστάν έχει στο «παρελθόν» αποδεχτεί τη συνεργασία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Όσο περισσότερο έχουν αυτές τις συναντήσεις, τόσο περισσότερο η έλλειψη της Αιγύπτου (ο ισχυρότερος σουνιτικός στρατός παρεμπιπτόντως, μόνο από το μέγεθος η Αίγυπτος έχει περισσότερα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα και ναυτικά μέσα) γίνεται ελέφαντας στο δωμάτιο.

Η Μόσχα προειδοποιεί ότι ενδέχεται να βάλει στο στόχαστρο βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε μια πρωτοφανή δήλωση

Maurizio Blondet

Το «κλειδί» των Storm Shadow στην Ουκρανία – Πώς «στέκονται» απέναντι στους ρωσικούς πυραύλους Kh-69.


Οι πύραυλοι SCALP έχουν δηλωμένη εμβέλεια περίπου 155 μιλίων, αν και οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι μπορούν να διανύσουν έως και 250 μίλια. Ο πύραυλος SCALP ζυγίζει 1.300 κιλά και έχει σχεδιαστεί για να πλήττει «θωρακισμένους» στόχους, όπως καταφύγια. Με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που χρησιμοποιεί στην παρούσα φάση η Ουκρανία για να πλήξει ρωσικές αποθήκες και διυλιστήρια, θα ήταν δυσκολότερο να πλήξει τέτοιου είδους προστατευμένους στόχους. Ο ρωσικός πύραυλος Kh-69 θεωρείται το ρωσικό αντίστοιχο που προσεγγίζει περισσότερο τους πυραύλους SCALP/Storm Shadow. Τόσο ο πύραυλος SCALP όσο και ο Kh-69 είναι υποηχητικοί, δηλαδή πετούν με ταχύτητα μικρότερη από την ταχύτητα του ήχου. Παρόλο που κινούνται πιο αργά σε σχέση με πυραύλους που αναπτύσσουν υπερηχητικές ταχύτητες —ταχύτητες δηλαδή μεγαλύτερες από αυτή του ήχου— και οι δύο τύποι πετούν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους από τα ραντάρ, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για την ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους από τα συστήματα αεράμυνας.

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγεται σταθερά μεταξύ των πιο ανοιχτών και ένθερμων στρατιωτικών υποστηρικτών του Κιέβου, μεταφέροντας επανειλημμένα βαρύ οπλισμό, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων μεγάλης εμβέλειας αιχμής όπως το Storm Shadow.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παράσχει στην Ουκρανία απόρρητη τεχνολογία για να επιτρέψει την τοπική παραγωγή του αγγλογαλλικού σχεδιασμένου πυραύλου κρουζ SCALP (γνωστού στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Storm Shadow). Οι σύμμαχοι σχεδιάζουν να θέσουν σε λειτουργία μια γραμμή παραγωγής στην Ουκρανία μέχρι το τέλος του έτους.

Η ειρήνη δεν είναι πλέον στη μόδα

Αυτό που είναι πραγματικά απίστευτο και ανησυχητικό στον σύγχρονο κόσμο είναι ότι η ειρήνη έχει γίνει κάτι που γενικά θεωρείται πολιτικά μειονεκτικό και ύποπτο. Βιώνουμε αυτήν την κοσμοϊστορική ηθική ανατροπή εδώ και πολύ καιρό. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν ήδη εμφανή κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Russiagate, όταν απλές επαφές του Τραμπ με τον Πούτιν ερμηνεύτηκαν ως παράδοση στον εχθρό. Δεν έχει σημασία ότι ήταν ένα κολοσσιαίο ψέμα. Το γεγονός είναι ότι λειτούργησε για ένα διάστημα ακριβώς επειδή απέκλεισε κάθε πιθανότητα συμφωνίας κυρίων: αν μιλάς με τον Πούτιν, είναι επειδή θέλεις να καταστρέψεις την Αμερική και επειδή οποιαδήποτε συζήτηση με τη Μόσχα συνιστά εκλογική παρέμβαση. Βεβαίως, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εκλογές σε αμέτρητες χώρες, χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες, τα χρήματα και τη διπλωματία τους σε ένα πλαίσιο απόλυτης χειραγώγησης, είναι εύκολο να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η δυσφορία και πώς οι επαφές με άλλους μπορούν να ερμηνευθούν ως παρέμβαση. Αυτό συμβαίνει και σε προσωπικό επίπεδο.

Αλλά τώρα τα πράγματα έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα: είναι αρκετά προφανές ότι η Δύση στο σύνολό της αντιμετωπίζει την ανάγκη για ειρήνη κατά μήκος της πολύ μακράς γραμμής πολέμου που ξεκινά από το Λβιβ της Ουκρανίας, περνάει από την Κασπία Θάλασσα και φτάνει μέχρι το Ιράν: ο αμερικανικός και ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ έχουν αποδειχθεί πολύ αδύναμοι για να νικήσουν όσους θεωρούνται εχθροί. Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν επίσης αποτύχει, και αυτές που ανακοινώθηκαν κατά του Ιράν έχουν ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματικές και, στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύουν μια όχι και τόσο διακριτική παραδοχή απροθυμίας να συνεχιστεί η σύγκρουση σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Ωστόσο, στη Δύση, κανείς δεν τολμά να μιλήσει πραγματικά για ειρήνη εκτός αν ο αντίπαλος είναι πρόθυμος να παραδεχτεί την ήττα. Τόσο η αμερικανική κυβέρνηση όσο και οι ανόητοι Ευρωπαίοι δημιουργούν ψευδή σενάρια, όπως μια φανταστική ρωσική πρόθεση να εισβάλει στην Ευρώπη ή έναν ιρανικό ρόλο στην τρομοκρατία, κάτι που, κατά κάποιο τρόπο, απέχει ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι πραγματικοί χορηγοί της τρομοκρατίας βρίσκονται στην άλλη πλευρά. Είμαστε σίγουρα μακριά από τον ισχυρισμό του Σπινόζα ότι η ειρήνη είναι «μια αρετή που πηγάζει από τη δύναμη της ψυχής», αλλά πιστεύω ότι οι βαθύτεροι λόγοι για την αναζήτηση σύγκρουσης είναι διαφορετικοί. Ο πόλεμος και η ύπαρξη ενός εχθρού αντικαθιστούν την ίδια την ταυτότητα, ή μάλλον, το νόημα, που η Δύση χάνει ραγδαία. Σε τέτοιο βαθμό που άλλοι είναι αυτοί που προτείνουν την ειρήνη. Σύντομα, μια μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων και αναλυτών του «δημόσιου χώρου» - το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε κάποια εμπειρία - μας λέει ότι δεν είναι αλήθεια, ότι απλώς προσποιούνται.

Επεκτείνεται το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας;

από τον Filippo Bovo - 25 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Από την αρχή, το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας δεν φαινόταν καθόλου αντιιρανικό και αντισιιτικό. Παραδείγματα επικαλυπτόμενων σχέσεων μεταξύ χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία με το Ιράν αφθονούν. Και γενικά, υπάρχουν πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα στην ένωση για την προστασία των κοινών τους συμφερόντων παρά στη διαίρεση προς όφελος των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, του Ισραήλ.

Άλλωστε, η πολιτική τάξη στη Μέση Ανατολή, υπό την ηγεσία του Ισραήλ και των ΗΠΑ, βρίσκεται σε εμφανή παρακμή. Και πρωτοβουλίες όπως το Σύμφωνο της Μέκκας καταδεικνύουν την επιθυμία των περιφερειακών δυνάμεων να αναλάβουν τη δημιουργία μιας νέας περιφερειακής πολιτικής τάξης, μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, σηματοδοτώντας έτσι μια αξιοσημείωτη μετατόπιση από την αμερικανική μονοπολικότητα στην πολυπολικότητα. Ποιο είναι το νόημα της διαίρεσης; Να κάνεις χάρη σε εκείνους που, τροφοδοτώντας και εφαρμόζοντας το «διαίρει και βασίλευε», έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να στηρίξουν την παλιά πολιτική τάξη που τους γλιστρούσε από τα χέρια; Μία από τις πρώτες, αξιοσημείωτες ήττες που υπέστησαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο που διεξήγαγαν για να επιβεβαιώσουν μια τάξη που βρισκόταν ήδη σε σαφή παρακμή ήταν, παραδόξως, η ακόμη πιο εμφανής καταστροφή της.

Η παλιά πολιτική τάξη, ή μάλλον, η παλιά αρχιτεκτονική ασφαλείας, υπό την ισραηλινο-αμερικανική διεύθυνση, έχει αποσυντεθεί λόγω των τεράστιων αντιφάσεων της. Όταν πιέστηκε για την αλήθεια, αποδείχθηκε ότι χρησιμεύει μόνο ως προκάλυμμα, αν και κακής ποιότητας, για το Ισραήλ εις βάρος άλλων περιφερειακών δυνάμεων που, παρά τα πάντα, εξακολουθούσαν να είναι εταίροι του. Σίγουρα, ολοένα και λιγότερο πιστοί εταίροι, που στρέφονται όλο και περισσότερο προς άλλα ηγεμονικά μπλοκ που αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την Ουάσιγκτον, όπως η Κίνα· αλλά παρόλα αυτά εταίροι. Οι οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου τετάρτου του αιώνα, με τις ενεργειακές και εμπορικές ροές να κατευθύνονται όλο και περισσότερο προς την Ανατολή παρά προς τη Δύση, ήταν το νερό που έχει διαβρώσει τα θεμέλια αυτής της παλιάς πολιτικής τάξης. Στη συνέχεια, όταν έφτασε η είδηση ​​της συμφωνίας διευθέτησης του 2023 μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, με τη μεσολάβηση του Πεκίνου, η οποία ανοίγει την πόρτα σε μεγαλύτερη συμφιλίωση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, οι πυλώνες της άρχισαν πραγματικά να καταρρέουν. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε για τις Συμφωνίες του Αβραάμ ή άλλες ανοησίες παρουσία τέτοιων καθοριστικών παραγόντων.
Συνεπώς, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα εξετάζεται η επέκταση του νέου Συμφώνου της Μέκκας ώστε να συμπεριλάβει υποψηφίους όπως το Ιράν. Η εφημερίδα Al-Mayadeen το ανέφερε αυτό, παραθέτοντας τα λόγια του Προέδρου του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Mehdi Raimi. Ούτε η πρόταση του Ιράκ για τη δημιουργία ενός Κοινού Συμβουλίου Συντονισμού Ασφαλείας με τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν προκαλεί έκπληξη, καθώς αναμφίβολα θα ωφελούσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική σταθερότητα της Βαγδάτης, με όλα τα συναφή οφέλη που θα επηρέαζαν έμμεσα την υπόλοιπη περιοχή. Τα μέρη θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν από κοινού τις δύο προτάσεις, συμφιλιώνοντας τις διαφορές τους μέσω διαλόγου και τονίζοντας τα κοινά τους σημεία.

Κίεβο και Ευρώπη: Όσο υπάρχει πόλεμος, υπάρχει ελπίδα.

Bruno Gravagnuolo - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: The Slingshot

Έχουμε φτάσει σε μια φάρσα. Το ηρωικό υπουργικό συμβούλιο των ολιγαρχών του πατριωτικού πολέμου του Ζελένσκι έχει παρασυρθεί από την πλήρη ανυποληψία. Πρώτον, ο Γερμάκ απολύθηκε και ο Μίντιτς διέφυγε στο Ισραήλ. Δύο μεγάλα ονόματα, το δεξί χέρι του ηγέτη. Τώρα είναι η σειρά της Ιρίνα Μούντρα, της αναπληρώτριας αρχηγού του επιτελείου του Ζελένσκι, να πιαστεί επ' αυτοφώρω, ή μάλλον, με δέματα χρίβνια, να καταβάλλει την εγγύηση μιας άλλης διεφθαρμένης προσωπικότητας στη φυλακή, του υπουργού Ενέργειας του Ζελένσκι, Γκαλουσένκο.

Μια ανεπανόρθωτη καταστροφή, από την οποία προκύπτει ότι ένα σημαντικό μέρος της δυτικής βοήθειας, εκτός από τους πυραύλους HIMARS και Flamingo, καταλήγει στις τσέπες μιας πατριωτικής συμμορίας κλεφτών. Εν τω μεταξύ, ο Podoliak, ένας άλλος σύμμαχος του Ζελένσκι, λέει: Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε. Είμαστε σε πόλεμο.

Ωστόσο, ο Φεντόροφ, ένας μάγος των drones και εκδιωχθείς υπουργός —ευνοούμενος από τον Μασκ και τον Πίτερ Θιλ, και ίσως ακόμη και από τον Τραμπ— το έχει πει δυνατά και καθαρά: μπορούμε και πρέπει να ψηφίσουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ζητήσουμε εκεχειρία για να το κάνουμε αυτό. Όχι μόνο αυτή η κυβέρνηση είναι σάπια, αλλά χρειάζεται και μια νέα εκτελεστική εξουσία για να διαπραγματευτεί μια ειρήνη που θα είναι εγγυημένη και δεν θα την αρνηθεί όποιος ακολουθήσει τον Ζελένσκι, ακόμα κι αν είναι ο ίδιος ο Ζελένσκι. Η εξουσία έληξε πριν από δύο χρόνια. Επομένως, μια κυβέρνηση και ένας κρατικός μηχανισμός είναι ακατάλληλοι και αναξιόπιστοι. Από την αρχή κιόλας του καθεστώτος περιορισμένης κυριαρχίας. Όχι μόνο λόγω της αποζημίωσης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ετησίως από την εποχή του Ομπάμα, του Τραμπ και του Μπάιντεν, αλλά και λόγω της νόμιμης παρουσίας του FBI στις υπηρεσίες καταπολέμησης της διαφθοράς! Αυτό γίνεται για να αποτραπεί η υπερβολική κλοπή από την πολιτική τάξη. Και μάλιστα με μηχανισμό εναλλαγής, επειδή οι Αμερικανοί επιθεωρητές θα μπορούσαν να εμπλακούν σε δωροδοκίες και κερδοσκοπία.

Το τέλος της αυτοκρατορίας, το Ιράν και ο νέος δρόμος

Tommaso Merlo

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι ελέγχει το Στενό του Ορμούζ, αλλά δεν μπορεί καν να ελέγξει τον δικό του σφιγκτήρα, και τα αμερικανικά πλοία που σταθμεύουν στον Κόλπο ήδη πολύ πού ακόμη επιπλέουν. Η διαφθορά της αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι χειρότερη από την αναμενόμενη. Η αμερικανική πολεμική μαφία έχει καταστρέψει τρισεκατομμύρια δολάρια αποσπώντας την προσοχή των μαζών με σκουπίδια του Χόλιγουντ και στέλνοντας τους απορριπτέους της καπιταλιστικής κοινωνίας στο μέτωπο, για να τους περιποιηθεί στή συνέχεια ανάλογα. Και ενώ οι ηγέτες της αυτοκρατορίας πάχυναν στην Ουάσιγκτον, οι εχθροί τους προχωρούσαν ταπεινά στο επόμενο πολεμικό βιντεοπαιχνίδι, αυτό όπου κρατάς ένα joystick αντί για ένα τουφέκι και πετάς οτιδήποτε. Μετά από δεκαετίες αφοσίωσης στον θεό του χρήματος και του κέρδους ως μοναδική φιλοσοφία της ζωής, ακόμη και η στρατιωτική ανωτερότητα της Αμερικής, στην οποία βασίζεται η παγκόσμια ισορροπία, έχει αποκαλυφθεί ότι είναι μια εποχιακή μπλόφα. Το μόνο που μένει είναι υπομονή, και θα απαλλαγούμε και από αυτή την τσίγκινη αυτοκρατορία. Αυτές είναι πραγματικά δύσκολες εποχές για αποικίες όπως η Ιταλία.

 Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα βρουν έναν νέο αφέντη ή ίσως να αποφασίσουν να ωριμάσουν και να επιλέξουν ένα πιο έξυπνο μονοπάτι.αυτόν της αληθινής δημοκρατίας, απαλλαγμένο από τη μαφία του πολέμου και των λόμπινγκ, αυτόν της διεθνούς συνεργασίας και της ειρήνης. Αλλά τα νέα από το μέτωπο διαφαίνονται. Στην Τεχεράνη, τα «γεράκια» ουσιαστικά απαιτούν την άνευ όρων παράδοση των ΗΠΑ. Έχουν μάλιστα απειλήσει με αλλαγή στρατηγικής. Δεν θα απαντήσουν απλώς στην επιθετικότητα, αλλά θα επιτεθούν πρώτοι. Θέλουν οι Αμερικανοί να μαζέψουν τα πράγματά τους και να εγκαταλείψουν τον Κόλπο για πάντα.

 Αφού κατέστρεψε στρατιωτικές βάσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων, το Ιράν είναι ικανό να βυθίσει κάθε αμερικανικό πλοίο που μπλοκάρει τα Στενά και να επιτεθεί σε πεζοναύτες που έχουν καταφύγιο στο Ισραήλ όπως κάθε άλλος Παλαιστίνιος. Μετά από μισό αιώνα πολιορκίας, είναι ηγεμονία. Το Ιράν θέλει επίσης τα κλεμμένα χρήματα, τις ζημιές και την άρση των κυρώσεων, αλλά το οικονομικό του μέλλον εξακολουθεί να βρίσκεται στην Ανατολή, με την Κίνα ως σημείο αναφοράς του, και η προτεραιότητά του είναι να εδραιώσει τη στρατηγική-στρατιωτική του νίκη προς το παρόν. 

Αυτοκρατορία εναντίον ιμπεριαλισμού

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026

από τον Constantin von Hoffmeister - 19/08/2026

Πηγή: Η Ιταλία και ο κόσμος

Το βιβλίο του Alexander Dugin, Ευρασιατική Αποστολή (Artos, 2015), απεικονίζει το όνειρο ενός πολυπολικού μέλλοντος, στο οποίο όλοι οι πολιτισμοί μπορούν να ακολουθήσουν τα δικά τους μονοπάτια ανάπτυξης, συνυπάρχοντας και ευδοκιμώντας σε πολιτιστική αρμονία, ανέγγιχτοι από την ολέθρια μονοπολική επιρροή μιας υπερδύναμης που υπαγορεύει με σιδερένια γροθιά και ένα σκοτεινό, σιροπιαστό ποτό. Η ένδοξη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τον μεσαιωνικό μοναχισμό των πολεμιστών, θα αναστηθεί, σε όλο τον απόκρυφο μυστικισμό και την πολεμική της λαμπρότητα, στην εποχή της ψηφιοποίησης και των υπερηχητικών πυραύλων. Τα μενταγιόν των κυρίαρχων δουκάτων λικνίζονται, τα χρώματά τους εναλλάσσονται στο πρωινό αεράκι μεταξύ ματζέντα (η άνθιση του πάθους μιας εθνοτικής ομάδας) και πορφυρού (το αίμα των προγόνων από μακριά). Η έννοια του Αρχαιομοντερνισμού του Dugin θυμίζει το όραμα του Guillaume Faye για τον Αρχαιοφουτουρισμό, το οποίο υποστηρίζει ότι τα μελλοντικά βασίλεια χρησιμοποιούν συσκευές τηλεμεταφοράς, αλλά συνεχίζουν να απαγγέλλουν λαϊκούς ύμνους που επαινούν τις ένδοξες πράξεις των προγόνων που έχουν φύγει προ πολλού, αλλά έχουν απαθανατιστεί στις καρδιές και τα μυαλά μιας παραδοσιακής προγονικής γενεαλογίας.

Σύμφωνα με τον Γάλλο στοχαστή της Νέας Δεξιάς, Alain de Benoist, η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας δεν είναι απλώς ένας πόλεμος μεταξύ δύο χωρών, ούτε μια σύγκρουση μεταξύ του ουκρανικού και του ρωσικού εθνικισμού. Είναι, μάλλον, ένας πόλεμος μεταξύ της παθιασμένης μεγαλοπρέπειας της αυτοκρατορίας και της ψυχρής λογικής του έθνους-κράτους. Είναι ένας πόλεμος μεταξύ της ετοιμοθάνατης Δύσης και της αναδυόμενης Ανατολής, μεταξύ του φιλελεύθερου κόσμου και αυτού του πολιτισμένου χώρου, μεταξύ ξηράς και θάλασσας.

Ο Ατελείωτος Πόλεμος

Υπάρχουν αρκετά σαφείς δομικοί λόγοι για τον πόλεμο στο Ιράν, καθώς και για αυτόν στην Ουκρανία, αλλά η κοινή γνώμη διστάζει να τους αναγνωρίσει για δύο βασικούς λόγους: ο πρώτος είναι ότι η αφήγηση περί εξουσίας, που διαδίδεται μέσω των μέσων ενημέρωσης, έχει μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει και να αποκρύψει τους πραγματικούς στόχους, μερικές φορές προβάλλοντας γελοία, αόριστα ηθικολογικά ή δεξιά επιχειρήματα που χρησιμεύουν ως κάλυψη και, στην καλύτερη περίπτωση, δημιουργούν μόνο γνωστική σύγχυση. ο δεύτερος, στενά συνδεδεμένος, είναι ότι είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς τον δικό του ρόλο.

Έτσι, ο μέσος Αμερικανός πρέπει να ενημερωθεί ότι η επιθετικότητα κατά του Ιράν έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι αυτό το έθνος χρηματοδοτεί την τρομοκρατία, όταν όλα τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών δεδομένων, μας λένε το αντίθετο, και ότι, σε κάθε περίπτωση, από το 1984 η Ουάσιγκτον έχει συμπεριλάβει την Τεχεράνη σε αυτήν την δημιουργική λίστα κακών που είναι διαθέσιμοι με οποιοδήποτε πρόσχημα ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αυτές που δημιούργησαν το φαινόμενο του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού ως αντισοβιετική δύναμη και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν την τρομοκρατία ως ατού τόσο για εξωτερικές όσο και για εσωτερικές επιχειρήσεις.

Ωστόσο, ο μέσος Αμερικανός εξακολουθεί να έχει μια ουσιαστικά πουριτανική ανατροφή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται ως το ιδιαίτερο, απαραίτητο, επιλεγμένο έθνος που έχει ως εκ τούτου αντικειμενικό δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει, επειδή τελικά αυτό είναι για το ευρύτερο καλό. Ένας Αμερικανός είναι εξοργισμένος από το πογκρόμ των Αρμενίων που έλαβε χώρα στην Τουρκία στις αρχές του περασμένου αιώνα, αλλά η σφαγή των Ινδιάνων πληθυσμών τον αφήνει αδιάφορο, παρά το γεγονός ότι είναι δέκα φορές μεγαλύτερος, επειδή τη θεωρεί δικαίωμα του Μεγάλου Έθνους και πράγματι, η Ημέρα των Ευχαριστιών τιμά την πρώτη εξόντωση μιας φυλής ιθαγενών Αμερικανών.

Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά μπορεί να φαίνονται μάλλον αρχαϊκά, αν όχι εντελώς τρελά, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο: απλώς κοιτάξτε τους απίστευτους λόγους που έχουν προβληθεί με την πάροδο του χρόνου για να δικαιολογήσουν τη δουλεία. Εδώ, οι Ευρωπαίοι ξεχώρισαν για την υποκρισία τους, προσπαθώντας να νομιμοποιήσουν ό,τι ήταν αδικαιολόγητο ακόμη και βάσει των δικών τους νόμων, αν και με μια διαφορά: ότι η δουλεία και στη συνέχεια το απαρτχάιντ ήταν εσωτερικά στις ΗΠΑ, ενώ για τους Ευρωπαίους συνήθως ίσχυαν για τις αποικίες.

Οι θεωρίες του Μπρεζίνσκι στο Παλαντίρ: Πώς η σύγκρουση στην Ουκρανία έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δοκιμασία του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι σήμερα

από την Michele Blanco - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: Αριστερό Δίκτυο

Η θέση που προβάλλουν οι Jeffrey Sachs και Sybil Fares είναι σαφής: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, αλλά το προϊόν μιας αμερικανικής στρατηγικής που έχει σχεδιαστεί για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μια στρατηγική που έχει μετατρέψει το ουκρανικό έδαφος σε κύριο πεδίο μάχης και πεδίο δοκιμών για τον σύγχρονο τεχνολογικό πόλεμο, ενώ το Κίεβο συνεχίζει να πληρώνει το εξαιρετικά υψηλό ανθρώπινο, οικονομικό και εδαφικό τίμημα.

Σήμερα, η δύναμη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος δεν περιορίζεται πλέον στους στρατηγούς και τους κατασκευαστές όπλων. Περιλαμβάνει εταιρείες πληροφορικής, επενδυτικά κεφάλαια, εταιρείες ενέργειας, υπηρεσίες πληροφοριών και ψηφιακούς γίγαντες. Αυτό το σύστημα όχι μόνο επηρεάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά τείνει να την κυριαρχεί, καθορίζοντας πλήρως τους στόχους και τα εργαλεία της.

Η ιδέα δεν προέκυψε από την τρέχουσα σύγκρουση. Στο διάσημο δοκίμιό του, «The Great Exchequer», ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι όρισε την Ουκρανία ως έναν από τους κύριους γεωγραφικούς άξονες της Ευρασίας. Χωρίς το Κίεβο, υποστήριξε, η Ρωσία θα είχε τεράστια δυσκολία να διατηρήσει το καθεστώς της ως μεγάλη δύναμη.

Από αυτή την οπτική γωνία, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν ήταν μόνο μια διαδικασία πολιτικής ενσωμάτωσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη Δυτική Συμμαχία, αλλά και η σταδιακή προώθηση στρατηγικών υποδομών προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Κιμ Γιονγκ Τραμπ

Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να βασίζονται όχι μόνο στη στρατιωτική τους ισχύ, όχι μόνο στο δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και, αν όχι κυρίως, σε ένα δίκτυο συμμαχιών των οποίων η αρχή ήταν να ευθυγραμμίσουν την ασφάλειά τους με αυτήν της Ουάσιγκτον, επειδή οι αμερικανικές δεσμεύσεις θεωρούνταν αξιόπιστες. Τώρα όλα αλλάζουν, όχι μόνο επειδή, όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ είναι φυσικά ανίκανες να υπερασπιστούν τους φίλους τους από τις συνέπειες του πλέον απερίσκεπτου ιμπεριαλισμού τους, αλλά επειδή η παρακμή έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν πλέον να τηρηθούν οι σωστές διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό έχει ήδη φανεί με τους δασμούς που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη, η οποία είχε την τρομερή ιδέα να εισέλθει βίαια στο ουκρανικό ζήτημα, καταστρέφοντας έτσι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η οικονομία της. Για να μην αναφέρουμε το φυσικό αέριο που πωλείται σε τετραπλάσια τιμή από το ρωσικό φυσικό αέριο και τριπλάσια τιμή από αυτήν που χρεώνεται στις ΗΠΑ.

Αλλά τώρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει όριο σε αυτή την απροκάλυπτη βία κατά των «φίλων», η οποία, δυστυχώς, δεν είναι λιγότερο ακραία από αυτή που ασκείται στους εχθρούς. Εχθροί που μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Τραμπ απείλησε πρόσφατα να βομβαρδίσει το Ομάν λόγω των συμφωνιών που συνάπτει η χώρα με το Ιράν σχετικά με τη διαχείριση του Ορμούζ. Ωστόσο, το Σουλτανάτο είναι ένας έμπιστος φίλος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια: «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», σύμφωνα με τις καλοπροαίρετες μεθόδους του Ντόναλντ. Αλλά το αποκορύφωμα έχει επιτευχθεί με τη Νότια Κορέα: την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είχε δώσει εντολή στο Υπουργείο Άμυνας να μειώσει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την άρνηση του συμμάχου των ΗΠΑ να πάει σε πόλεμο στο Ιράν, παρόλο που κανένας από τους παραδοσιακούς συμμάχους του δεν έχει ταχθεί σοβαρά εναντίον του Ιράν. Αλλά κατά τη λήψη αυτής της απόφασης, επηρεάστηκε από την «εξαιρετική» σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Πράγματι, ο ένοικος του Λευκού Οίκου υπονόησε ότι οι μεγάλης κλίμακας ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις στέλνουν ένα «εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό μήνυμα» στη Βόρεια Κορέα, ένα πυρηνικά οπλισμένο κράτος με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, αλλά το οποίο, σύμφωνα με τον Τραμπ, συμπεριφερόταν πάντα με «μη απειλητικό και σεβαστό» τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του.

Έτσι, η Νότια Κορέα, ένα βασικό προπύργιο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο ισχυρό Βορρά. Για δεκαετίες, η Σεούλ βασιζόταν στην αμερικανική ομπρέλα, αφήνοντας ουσιαστικά στις ΗΠΑ το μονοπώλιο της δικής της άμυνας. Πράγματι, λόγω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον, έπρεπε πάντα να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με τον Βορρά αντί να συμμετέχει σε διάλογο και ανταλλαγή. Τώρα, συνειδητοποιεί ότι ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να τη δει ως αναλώσιμο πιόνι. Πράγματι, η μείωση ή η διακοπή των αμερικανικών στρατιωτικών ασκήσεων στην Νότια Κορέα ήταν συχνά προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων από την Πιονγιάνγκ. Η δήλωση του Τραμπ, επομένως, πιθανότατα αποτελεί σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν στην επίτευξη κάποιου είδους ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Βόρεια Κορέα και στην παρουσίαση αυτής της ειρηνευτικής προσπάθειας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Αλλά πίσω από αυτό κρύβεται το πολύ πιο συγκεκριμένο γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει γίνει μια σοβαρή στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη την οποία πρέπει να συνυπολογίσει η Ουάσινγκτον, ενώ η οικονομία της Νότιας Κορέας ουσιαστικά ελέγχεται από τις ΗΠΑ και έχει μικρό περιθώριο ελιγμών, όπως και η Ευρώπη. Το Πεντάγωνο γνωρίζει, ή ίσως απλώς διαισθάνεται, ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα πράγμα, αλλά ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Νότιας Κορέας έχει κουραστεί να θεωρεί τον Βορρά εχθρό.

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν». Από Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μέση Ανατολή, η ειρήνη ολοένα και πιο απομακρυσμένη

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν».

Ο Νετανιάχου απορρίπτει τις διαπραγματεύσεις καθώς η Δύση συνεχίζει να υποστηρίζει τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές του.

Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μια σκληρή δήλωση κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του τμήματος της δυτικής πολιτικής που κατηγορείται ότι δικαιολογεί τις επιλογές του. Στο επίκεντρο βρίσκονται η απόρριψη των διαπραγματεύσεων για τη Γάζα, το βάρος της εσωτερικής πολιτικής ισορροπίας του Ισραήλ και ένα ερώτημα που προορίζεται να γίνει ολοένα και πιο πιεστικό: μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική ειρήνης στη Μέση Ανατολή εφόσον η συνέχιση του πολέμου παραμένει λειτουργική για την πολιτική επιβίωση όσων κυβερνούν; (NR)

Αλλά έχουν άραγε οι Ταγιάνι, Φασίνο, Πιτσιέρνο και οι διάφοροι φίλοι τους αμφιβολίες ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο άνθρωποι σαν τον Νετανιάχου είναι ελεύθεροι; Τώρα, ο εγκληματίας του Τελ Αβίβ απέρριψε και τα ειρηνευτικά σχέδια για τη Γάζα. Προτιμά να συνεχίσει να σφαγιάζει γυναίκες και παιδιά. Και ο φύλακάς του στην Ουάσινγκτον τον δικαιώνει: πρέπει να κατανοήσουμε τον δολοφόνο· βρίσκεται σε προεκλογική εκστρατεία.

Αυτό σημαίνει ότι τα ψέματα των ανόητων υπηρετών του Ισραήλ, που είναι πάντα έτοιμοι να μας διαβεβαιώσουν ότι η ισραηλινή κοινωνία των πολιτών καταδικάζει την εξόντωση των Παλαιστινίων αμάχων, είναι όλα ψέματα. Ψεύδη, προφανώς. Γιατί αν οι Ισραηλινοί ήταν αντίθετοι, ο Νετανιάχου θα ήταν αναγκασμένος τουλάχιστον να προσποιηθεί ότι θέλει ειρήνη, πολιτισμένη συνύπαρξη.

Η Ρωσία ακονίζει τα όπλα της

Οι τελευταίες ρωσικές επιχειρήσεις αποκόπτουν την Ουκρανία από τη θάλασσα, και επομένως όχι μόνο από στρατιωτικές προμήθειες (μόλις πριν από λίγες ημέρες, το μεγαλύτερο πλοίο που συμμετείχε σε αυτή τη διακίνηση, το γερμανικό φορτηγό πλοίο Emil, ικανό να μεταφέρει 175.000 τόνους φορτίου), αλλά και από τη δυνατότητα εμπορίας γεωργικών προϊόντων, τα οποία αντιπροσωπεύουν το 90% των εξαγωγών του καθεστώτος Ζελένσκι. Φυσικά, όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία για την ποιότητά τους θα έπρεπε να τυπώνονται σε ρολό, σιωπούν για αυτά τα γεγονότα, αναφερόμενα γενικά σε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη χωρίς να αναφέρουν τις συνέπειες, γεγονός που δείχνει τον παραλογισμό της αφήγησης. 

Ταυτόχρονα, το καθεστώς του Κιέβου έχει εξαντλήσει τους αντιαεροπορικούς πυραύλους του και ως εκ τούτου είναι ολοένα και πιο εκτεθειμένο στη ριζική καταστροφή των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των εγκαταστάσεων παραγωγής όπλων του. Όλα αυτά κατέστησαν δυνατά από το γεγονός ότι τα ρωσικά στρατιωτικά συστήματα, σε αντίθεση με τα δυτικά, έχουν υποστεί συνεχή εξέλιξη, διευρύνοντας το χάσμα στο έδαφος. Για παράδειγμα, οι εκτοξευτές Himars, ικανοί να εκτοξεύσουν έξι πυραύλους Atacams, αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικοί το φθινόπωρο του 2022 κατά την κατάκτηση της Χερσώνας, αλλά λίγο αργότερα η ρωσική αναγνώριση, ο ηλεκτρονικός πόλεμος και οι προσαρμοσμένες τακτικές εξουδετέρωσαν σε μεγάλο βαθμό το πλεονέκτημά τους, καθιστώντας τους ουσιαστικά άχρηστους. Το ίδιο συνέβη σταδιακά με όλα τα όπλα, συμπεριλαμβανομένων των drones και των οχημάτων κατά των drone.

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία «αγόρασε» τον πόλεμο στην Ουκρανία, ωθώντας το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά για δεκαετίες.

από τον Pino Nicotri - 11/08/2026

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

«Στις μέρες μας, όλοι απολαμβάνουν να επινοούν την ημερομηνία κατά την οποία η Ρωσία θα εισβάλει στην Ευρώπη, τροφοδοτώντας έτσι εντελώς αβάσιμους φόβους, οι οποίοι ωστόσο χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση των βιομηχανιών όπλων.

Οι ίδιες βιομηχανίες που, όπως έγραψαν οι New York Times στις 16 Μαΐου 2023, και όπως επαναλαμβάνω εδώ και χρόνια, αγόρασαν κυριολεκτικά την πολιτική γραμμή στις ΗΠΑ που οδήγησε άμεσα στον τρέχοντα πόλεμο στην Ουκρανία. Με άλλα λόγια, αγόρασαν αυτόν τον πόλεμο. Έναν πόλεμο που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρασύροντας σε αυτόν πρώτα και κύρια την Ευρώπη. Είμαι 95 ετών και ελπίζω να μην τον δω ποτέ». Αυτά είναι τα λόγια του αριστερού καθολικού διανοούμενου Ρανιέρο Λα Βάλε, πρώην συντάκτη των εφημερίδων Il Popolo και L'Avvenire d'Italia, γερουσιαστή και δημοτικού συμβούλου της πόλης της Ρώμης και ιδρυτή της ιστοσελίδας Chiesa di Tutti Chiesa dei Poveri.

Ο Λα Βάλε επανέλαβε πρόσφατα την κατηγορία του ότι η πολιτική γραμμή και ο πόλεμος εξαγοράστηκαν και τα δύο. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Στις 16 Μαΐου 2023, το Δίκτυο Μέσων Ενημέρωσης Eisenhower ανέλαβε ένα ολοσέλιδο άρθρο των New York Times για να δημοσιεύσει ένα έγγραφο υπογεγραμμένο από διάφορες εξέχουσες προσωπικότητες και ειδικούς, ιδίως από εκείνους της εθνικής ασφάλειας, κατηγορώντας την αμερικανική βιομηχανία όπλων ότι διέθεσε περίπου πενήντα εκατομμύρια δολάρια -που ισοδυναμούν με πάνω από ενενήντα εκατομμύρια δολάρια σε σημερινά χρήματα- για να πείσει μέλη του Κογκρέσου να προδώσουν τη δέσμευση που ανέλαβε η αμερικανική προεδρία να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ «ούτε μια ίντσα» προς τα ανατολικά, δηλαδή προς τη Ρωσία, με αντάλλαγμα την επανένωση της Γερμανίας. Για να επιτευχθεί αυτή η προδοσία, ιδρύθηκε μια ειδική ένωση, το όνομα της οποίας υποδηλώνει ρητά και ανοιχτά τον στόχο που επιδίωκε να επιτύχει, και τον οποίο πέτυχε: η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για την Επέκταση του ΝΑΤΟ. Κατάφεραν να την επεκτείνουν με την είσοδο όχι λιγότερων από 14 πρώην σοβιετικών χωρών, των οποίων οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί σίγουρα δεν είναι άφθαρτοι.

Συνιστά απειλή για την Ελλάδα η τριμερής συμμαχία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν;

09/08/2026

EPA/A. HUSSAIN

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Στις 7 Αυγούστου 2026, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα τη λεγόμενη “Mecca Joint Defence Agreement”, μια συμφωνία η οποία προβλέπει ότι «ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων».

Τη συμφωνία υπέγραψαν ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Σεχμπάζ Σαρίφ, σε μια συγκυρία κατά την οποία η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε βαθιά αποσταθεροποίηση και η Σαουδική Αραβία αντιμετωπίζει αυξημένες απειλές κατά κρίσιμων υποδομών της. Οι τρεις πλευρές επιμένουν ότι το νέο σχήμα έχει αμυντικό χαρακτήρα και δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου κράτους.

Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί στο σύνολό τους. Αυτό όμως που ήδη γνωρίζουμε αρκεί για να τη διαφοροποιήσει από τις συνήθεις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας. Η ρήτρα σύμφωνα με την οποία μια επίθεση εναντίον ενός μέλους αφορά και τα υπόλοιπα δύο εισάγει σαφώς τη λογική της συλλογικής άμυνας. Δεν πρόκειται βεβαίως για ένα νέο ΝΑΤΟ, αφού δεν υπάρχει, τουλάχιστον προς το παρόν, κοινή στρατιωτική διοίκηση ή μόνιμος μηχανισμός επιχειρησιακού σχεδιασμού. Υπάρχει όμως κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή πολιτική διακήρυξη.

Η εξέλιξη αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Σαουδική Αραβία και Πακιστάν είχαν ήδη προχωρήσει σε διμερή συμφωνία αμοιβαίας άμυνας, ενώ η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών είναι παλαιά και ιδιαίτερα στενή. Κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σύγκρουσης με το Ιράν, το Πακιστάν έχει ήδη αναπτύξει στη Σαουδική Αραβία στρατιώτες, μαχητικά αεροσκάφη και συστήματα αεράμυνας. Η ένταξη της Τουρκίας μεταβάλλει επομένως την κλίμακα του εγχειρήματος.

Η συμφωνία αλλάζει τις γεωπολιτικές εξισώσεις

Μια νέα πολιτική τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή

από τον Filippo Bovo - 07/08/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Όσον αφορά την εξέλιξη του προηγούμενου Συμφώνου Αμοιβαίας Άμυνας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, που τώρα επεκτάθηκε στην Τουρκία στη σύνοδο κορυφής της Μέκκας, βλέπω πολλή σύγχυση και, πάνω απ' όλα, πολλή δυσφημιστική προπαγάνδα. Αυτό αποδεικνύει ότι πάνω από πέντε μήνες πολέμου δεν έχουν διδάξει τίποτα σε πολλούς ανθρώπους και τώρα δεν χάνουν χρόνο πέφτοντας με τα μούτρα στις ίδιες παλιές παγίδες παραπληροφόρησης: για όλα φταίνε οι αντιαραβικές, αντιτουρκικές και συχνά ακόμη και αντιισλαμικές προκαταλήψεις που μολύνουν την κουλτούρα πολλών στη Δύση, ακόμη και στον λεγόμενο «αντιφρονούντα» κόσμο.

Ο νέος οργανισμός αμοιβαίας άμυνας συγκεντρώνει τρεις μεγάλες χώρες του μετριοπαθούς μουσουλμανικού κόσμου. μετριοπαθείς, ναι, αλλά δεν πρέπει πλέον να γίνονται κατανοητές με όρους του παρελθόντος, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη ιστορία τους, με μια συνεχή επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ, για να μην αναφέρουμε εκείνες με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, σχετικά με τις αμερικανικές απειλές για νέες επιθέσεις εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων ύδρευσης και ενέργειας, και την αντίδραση που συνάντησαν από τις κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών, για να κατανοήσει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Αυτές οι νέες επιθέσεις σταμάτησαν επίσης από τη σαφή και διπλωματική αντίδραση αυτών των χωρών: η επίθεση σε ιρανικές εγκαταστάσεις ύδρευσης και ενέργειας θα δικαιολογούσε την παρόμοια αντίδραση της Τεχεράνης εναντίον παρόμοιων εγκαταστάσεων σε όλη την περιοχή, οδηγώντας σε καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Αν το Ιράν είχε τους λόγους του για να το πράξει, χώρες όπως τα κράτη του Κόλπου θα είχαν επίσης τους δικούς τους, για παράδειγμα, εκποιώντας τα κεφάλαιά τους από τις ΗΠΑ και διοχετεύοντάς τα αλλού, ίσως στην Κίνα: για να αναφέρουμε μόνο έναν.