Jeffrey D. Sachs στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Βρυξέλλες, 14 Οκτωβρίου 2026 — Απομαγνητοφώνηση β

Jeffrey D. Sachs at the European Parliament, Brussels, 14 October 2026 (Transcript) — Jeffrey D. Sachs
Ομιλία του Jeffrey D. Sachs στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Βρυξέλλες, 14 Οκτωβρίου 2026

Επιμελημένη απομαγνητοφώνηση της βιντεοσκόπησης. Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Φειδίας Παναγιώτου, ευρωβουλευτής από την Κύπρο, με συνδιοργανωτή τον Danilo Della Valle, ευρωβουλευτή του Κινήματος Πέντε Αστέρων από την Ιταλία.

Εισαγωγή

Φειδίας Παναγιώτου, ευρωβουλευτής: Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε σε αυτή την όμορφη εκδήλωση. Είναι πολύ σημαντικό να συζητήσουμε αυτές τις τεράστιες γεωπολιτικές αλλαγές, και γι’ αυτό έχουμε μαζί μας τον καλύτερο στον κόσμο στα ζητήματα γεωπολιτικής, πιστεύω, τον Jeffrey Sachs, για να μας βοηθήσει και να μας δώσει ορισμένες συμβουλές σχετικά με το τι πρέπει να κάνουμε ως Ευρωπαίοι. Έχουμε επίσης εδώ τον συνδιοργανωτή μου, τον Danilo Della Valle, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το Κίνημα Πέντε Αστέρων της Ιταλίας. Jeffrey, το βήμα είναι δικό σου. Θα σου δώσουμε δέκα ή δεκαπέντε λεπτά για να εξηγήσεις τις σκέψεις σου και στη συνέχεια θα δεχθούμε ερωτήσεις από μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θα συζητήσουμε.

Jeffrey Sachs: Πολύ ωραία. Είναι μεγάλη χαρά να βρίσκομαι μαζί με όλους σας. Σας ευχαριστώ για αυτή την ευκαιρία και για τη δυνατότητα να ανταλλάξουμε ιδέες.

Πώς να οικοδομήσουμε την ειρήνη σε έναν τρελό κόσμο

Ο κόσμος βρίσκεται σε μια πολύ, πολύ παράξενη κατάσταση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, φυσικά, βρίσκονται σε μια πολύ βαθιά πολιτική κρίση. Η Ευρώπη, θα έλεγα, βρίσκεται επίσης σε πολιτική κρίση. Η ήπειρος βρίσκεται σε πόλεμο και ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα. Επομένως, αυτή δεν είναι ακριβώς μια ασφαλής στιγμή, ούτε μια στιγμή που κατανοείται εύκολα. Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου από μια εποικοδομητική σκοπιά: πώς προχωρούμε στη συνειδητή και ενεργητική οικοδόμηση της ειρήνης. Αν συνεχίσουμε όπως πηγαίνουμε, ειλικρινά, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε τρομερό. Η πολεμική ρητορική που έχει κυριεύσει την Ευρώπη είναι συγκλονιστική και εξαιρετικά επικίνδυνη. Προσθέστε σε αυτό και την ολοκληρωτική αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής, στη χώρα που υποτίθεται ότι είναι σύμμαχός σας. Μπορώ να σας πω ότι δεν είχαμε ποτέ χειρότερο πρόεδρο στην ιστορία μας· κανέναν πιο ανίκανο, ασταθή, ηλίθιο και επικίνδυνο ως προς τον χαρακτήρα του. Είναι μια παθολογική προσωπικότητα, πέρα από όλες τις άλλες ανεπάρκειές του. Πρέπει πραγματικά να φροντίσετε την Ευρώπη, και αυτό δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Αλλάζουν πορεία οι Ηνωμένες Πολιτείες;

από τον Pietro Hänseler - 25/10/2026

Κατηγορία: Forumgeopolitica

Μερικές φορές πρέπει να παρουσιάσουμε μια τολμηρή θέση για να πλησιάσουμε την αλήθεια: οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι πλησιάζουν τη Ρωσία για να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, την οποία πρόκειται να χάσουν. Η Ευρώπη μένει πίσω και αργότερα θα εξαγοραστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια μπουκιά ψωμί.

Εισαγωγή

Σε αυτό το άρθρο, επιχειρώ να ρίξω μια ματιά στα παρασκήνια των πολιτικών ενός προέδρου που παρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, ωστόσο, μέσω των πολέμων που ξεκίνησε ή επιχείρησε, όχι μόνο έσπειρε θάνατο και βάσανα. Του έδειξαν επίσης ξεκάθαρα τα όρια της δυτικής ηγεμονικής αυτοκρατορίας. Στρατιωτικά εξαντλημένες, οικονομικά εξαντλημένες και χωρίς πλέον να ληφθούν σοβαρά υπόψη διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναζητήσουν μια διέξοδο - και σίγουρα θα βρουν μια.

Οι δηλώσεις και οι προβλέψεις που αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν ως στόχο να διερευνήσουν τον προβληματισμό και τη συζήτηση. Ένα προκλητικό ταξίδι στην επόμενη εποχή.
Μικρές οι προοπτικές για τις ενδιάμεσες εκλογές

Πρόβλημα για τον Τραμπ – απειλείται η διαδικασία παραπομπής

Αυτές είναι (μόνο) βουλευτικές εκλογές. Οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων είναι προς ανανέωση. Στη Γερουσία, 33 από τους 100 γερουσιαστές επανεκλέγονται. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία και κάθε δύο χρόνια, το τρίτο από αυτούς πρέπει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν ανησυχεί.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα είναι υψηλά για τον Τραμπ, αν όχι καθοριστικά για το υπόλοιπο της θητείας του. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να αναμένει διαδικασίες καθαίρεσης, καθώς έχει παραβιάσει αμέτρητους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου κατά του Ιράν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το Κογκρέσο ψήφισε το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών. Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κογκρέσου, ο Πρόεδρος μπορεί κατ' αρχήν να δεσμεύσει τον στρατό των ΗΠΑ να πολεμήσει μόνο εάν:

•Το Κογκρέσο κήρυξε τον πόλεμο,

•ή εάν υπάρχει κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης μετά από επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα εδάφη τους ή τις ένοπλες δυνάμεις τους.

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed)

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

written by ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 23 Οκτωβρίου 2026

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι. Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ.

Έρχεται μια «Οκτωβριανή Έκπληξη»;

από Massimo Mazzucco - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι μια πολύ λεπτή στιγμή στην ήδη επισφαλή διεθνή ισορροπία.

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου οδεύουν πολύ σύντομα σε εκλογές και κανένας από τους δύο δεν έχει καμία εγγύηση ότι δεν θα βγει από αυτές με σπασμένα κόκαλα.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δύο είναι συνένοχοι και υπεύθυνοι για τον πρόσφατο πόλεμο κατά του Ιράν, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος μιας καταστροφικής «έκπληξης του Οκτωβρίου» λίγες μέρες πριν από τις εκλογές: μια νέα επίθεση στο Ιράν, για να δικαιολογήσουν με κάποιο τρόπο την «ανάγκη» τους να παραμείνουν στην εξουσία. Μόλις πριν από δύο ημέρες, ο Χέγκεθ και ο Νετανιάχου συναντήθηκαν στο Τελ Αβίβ και δεν νομίζω ότι ήθελαν να συζητήσουν για ποδόσφαιρο.

Ο Seymour Hersh γράφει στο Substack του: «Το Ισραήλ, με επικεφαλής έναν ηθικά διεφθαρμένο πρωθυπουργό, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, με επικεφαλής έναν ολοένα και πιο αντιδημοφιλή και ανεπιτυχή πρόεδρο -και οι δύο αντιμετωπίζουν επικείμενες εκλογές- μιλούν για άλλη μια φορά για μια κοινή επίθεση σε μια ύποπτη εγκατάσταση πυρηνικού εμπλουτισμού στο Ιράν. Εάν η σχεδιαζόμενη επίθεση στις εγκαταστάσεις του Ιράν "Pickaxe Mountain" υλοποιηθεί -όπως μου είπε ένας έμπειρος διεθνής εμπειρογνώμονας πετρελαίου αυτή την εβδομάδα- μια σίγουρη συνέπεια θα είναι τα αντίποινα από το Ιράν, χτυπώντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου.

Γιώργος Ανυφαντής:Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη;

Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη; Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής είναι καταιγιστικός στη συνέντευξη του στο militaire news.

Ο κ. Αυφαντής είχε προειδοποιήσει εδώ και μήνες για το «μαύρο χρήμα» που προοριζόταν για τον Χαφτάρ, αλλά όπως φαίνεται ένα μέρος αυτών των χρημάτων «έκανε φτερά». Ο κ. Αυφαντής επαναφέρει αυτό το θέμα για το οποίο ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από τη δικαιοσύνη. «Διάφοροι επιτήδειοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα λεφτά στον Χαφτάρ ,λες και δεν διαθέτουμε σοβαρούς και έμπιστους διπλωμάτες για να αναλάβουν τέτοιες αποστολές», λέει ο κ. Αυφαντής.

«Χάσαμε το παιχνίδι στη Λιβύη από το 2020, όταν δεν αντιληφθήκαμε τίποτα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο», επισημαίνει ο κ. Αυφαντής, ο οποίος επιρρίπτει ευθύνες στον Νίκο Δένδια που ήταν τότε ΥΠΕΞ, σήμερα ΥΕΘΑ και φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον κ. Μητσοτάκη.

Το Τέλος της Αυτοκρατορίας

Από τον Alain Corvez - 13/10/2026

Πηγή: Γαλλία, Ιράκ, επίκαιρο

Η δύναμη της πόλης δεν έγκειται ούτε στα τείχη της ούτε στα πλοία της, αλλά στον χαρακτήρα των πολιτών της .»

Θουκυδίδης, Έλληνας στρατηγός και ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ.

Παραδόξως, η αμερικανική ισχύς, σε πλήρη παρακμή, ακόμη και σε πλήρη αποσύνθεση από πολλές απόψεις, συνεχίζει να απειλεί ολόκληρο τον κόσμο με την οργή της, εκτός αν υποταχθεί στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που ψεύδεται καθώς αναπνέει, φαίνεται να έχει στηθεί για να είναι ο Πρόεδρος της αμερικανικής αποσύνθεσης, η οποία αδυσώπητα εξασθενεί μπροστά στην προοδευτική εγκαθίδρυση ενός πολυπολικού, ή μάλλον απολικού, κόσμου, που σέβεται περισσότερο τις διαφορές των πολιτισμών, των θρησκειών και τον πλούτο των λαών. Αυτή η διαδικασία έχει επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια από την πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, κουρασμένα από την καταστροφή, τη σφαγή και τις γενοκτονικές φρικαλεότητες που έχει εξαπολύσει παντού.

Έχοντας γίνει μηδενιστής με τη φιλοσοφική έννοια της λέξης —σαν ένας Σοπενχάουερ, για παράδειγμα, και όχι ένας Νίτσε, που είναι το αντίθετο, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να πιστεύουν όσοι δεν κατανοούν την εκθαμβωτική του σκέψη— η αμερικανική προεδρία μεταμορφώνει την πραγματικότητα, ή ακόμα και το αντίθετο, για να κατηγοριοποιήσει το Καλό και το Κακό. Αρχικά, αυτός ο μηδενισμός απέρριψε ακόμη και τους θεμελιώδεις νόμους της φύσης και της βιολογίας. Αφού ήταν μια ανατρεπτική σκέψη που γεννήθηκε στα γαλλικά και αμερικανικά πανεπιστήμια, κατέληξε να σβήσει ολόκληρα τμήματα ακαδημαϊκής σκέψης και τελικά το πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που τώρα έλκονται από το τίποτα και φέρνουν τους οπαδούς τους ή τους πολιτικούς οπορτουνιστές στην εξουσία.

Είναι αναμφίβολα το αποτέλεσμα ενός οξυμένου υλισμού που αρνείται και απορρίπτει κάθε υπερβατικότητα, όπως μας προειδοποίησε ο αγνωστικιστής Μαλρώ, προσθέτοντας ότι ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο δικός μας θα έπρεπε να βρει την «υπέρτατη αξία» του, αλλιώς θα κατέρρεε.

Επικαλούμενος την παγίδα του Θουκυδίδη στον Τραμπ κατά τη συνάντησή τους στο Πεκίνο, ο Σι Τζινγκ Πινγκ του είπε πονηρά ότι το Πεκίνο και η Ουάσινγκτον αναζωογονούσαν την κατάσταση της Ελλάδας τον 5ο αιώνα π.Χ., με την ανερχόμενη δύναμη της Αθήνας να αντικαθιστά την φθίνουσα δύναμη της Σπάρτης.

Στη συνέχεια, ο Σι Τζινπίνγκ άμβλυνε αυτή τη δραματική παρατήρηση προτείνοντας διάφορα μέτρα που προσφέρουν ένα modus vivendi για τις δύο δυνάμεις, ώστε να αποφύγουν μια βίαιη αντιπαράθεση, συνεργαζόμενες προς όφελος αμοιβαία νόμιμων συμφερόντων.

Δεν είναι σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κατάλαβε την αναλογία!

Oλοι στην πρώτη γραμμή.

Marco Travaglio

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Αν αυτά που λένε ο Μερτς και ο επικεφαλής της Jaeger Intelligence είναι αλήθεια —ότι ο Πούτιν πρόκειται να εισβάλει στην Ευρώπη— όλες οι χώρες της ΕΕ πρέπει να αναπτύξουν αμέσως στρατεύματα στα σύνορα της Ρωσίας. Αλίμονο σε όποιον εγκαταλείψει τους τολμηρούς Εσθονούς, συμπατριώτες των ατρόμητων Κάλλας, οι οποίοι πλησιάζουν σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα σύνορα με τον ισχυρό στρατό τους των 4.650 ανδρών και μηδενικά άρματα μάχης, μηδενικά μαχητικά, έξι εκτοξευτές πυραύλων και 36 κανόνια για να εξαπολύσουν ένα «βαθύ χτύπημα» εναντίον της κορυφαίας πυρηνικής δύναμης στον κόσμο.

 Η είδηση ​​ότι ο άξεστος Πούτιν, παραβιάζοντας τους πιο βασικούς κανόνες των καλών τρόπων, δεν σκοπεύει να περιμένει μέχρι το 2030, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός της ΕΕ ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, πόσο μάλλον μέχρι το 2035, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός του ΝΑΤΟ κατά 5% του ΑΕΠ, έχει εκπλήξει τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης, που μέχρι τώρα ήταν πεπεισμένα ότι ο δεσπότης θα σεβόταν ιπποτικά τις προθεσμίες μας («Θα επικοινωνήσουμε όταν είμαστε έτοιμοι», «Ω, εντάξει, τότε θα περιμένω»). 

Μένει να δούμε τι συμπεραίνουν για την επικείμενη εισβολή, δεδομένου ότι δεν έχουν ακόμη επιδείξει ούτε μία από τις χιλιάδες «ρωσικές υβριδικές επιθέσεις» των τελευταίων δύο ετών (η επόμενη είναι η κυβερνοεπίθεση του Πούτιν που θα στηρίξει τις προκριματικές εκλογές στο Κάμπο Λάργκο, αλλά μόνο αν κερδίσει ο Κόντε· διαφορετικά, όλα θα πάνε καλά). 

Η Γαλλία και οι πτυχιούχοι στην εκούσια τύφλωση

Το πιο εντυπωσιακό στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικότερου νοήματός τους, τουλάχιστον στα μέρη μας. Ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες καθηγητριούλες που παραπονιούνται επειδή οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, της μαντίλας, των φουστών και ούτω καθεξής· εν ολίγοις, θεωρούν ότι πρόκειται για μια βολική, προσχηματική διαμαρτυρία, χωρίς πραγματικούς λόγους και, επομένως, καταδικαστέα καθεαυτή.

Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι αμετανόητοι κήρυκες της τάξης, οι καναπεδάκηδες που είναι «εναντίον» —κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίνος—, αλλά πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ενώ οι ίδιοι παραγεμίζουν το στομάχι τους με μπισκότα Mulino Bianco και αποφαίνονται: «είναι όλοι κάγκουρες» (maranza). Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα σενάριο γραμμένο από τις ολιγαρχίες..

Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ενίοτε με υπόγειο τρόπο, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.

Ο πανικός των απελπισμένων

Σπείρτε πανικό! Τα δελτία τύπου και οι υπηρεσιακές εντολές που προέρχονται από τις Βρυξέλλες μιλούν μόνο για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και επιδιώκουν να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό με τους πολεμοχαρείς και μελωδικούς τόνους τους, ταυτόχρονα υποκριτικούς και πομπώδεις. Αλλά στην πραγματικότητα, το πολιτικό περιβάλλον εκφράζει απλώς την απελπισία μιας αποτυχημένης ελίτ.

Τι έχουν στο χέρι; Τι χαρτιά μπορούν να παίξουν, δεδομένου ότι τώρα κατέχουν μόνο αποφάγια; Σαν σε εφιάλτη, βλέπουν τα στρατηγικά τους λάθη - την άνευ όρων υποστήριξή τους στην Ουκρανία, τη θυσία του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου στο βωμό της πίεσης στη Ρωσία, την ουσιαστική αδιαφορία τους για το μαρτύριο στη Γάζα, την παράλογη υποταγή τους στις ΗΠΑ - να συγχωνεύονται με τον πόλεμο με το Ιράν και να αποβαίνουν αναπόφευκτα μπούμερανγκ.

Βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται, τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και την επικείμενη κατάρρευση των αγορών, ιδίως της αγοράς ομολόγων (το επίπεδο επιτοκίων της οποίας καθορίζει την αξία όλων των άλλων επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων).

«Η Ελλάδα σε Γεωπολιτικό Μνημόνιο»- Σωτήρης Μητραλέξης

Militaire News

Μετά από τα οικονομικά μνημόνια , το γεωπολιτικό.

Ο Σωτήρης Μητραλέξης σε μία εξαιρετική ανάλυση, εξηγεί πως η Ελλάδα έχει προσδεθεί στο άρμα του Ισραήλ, την ίδια στιγμή που σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν αντίστροφη πορεία.

Η «δικαιολογία» ότι το Ισραήλ θα είναι «ασπίδα προστασίας» μας έναντι της Τουρκίας , δεν έχει καμία βάση και καμία λογική. Ωστόσο η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση να πειστεί η ελληνική κοινή γνώμη είναι επίμονη και ακραία. Όσοι «τολμούν» να ασκήσουν κριτική στην «αμυντική συνεργασία» με το Ισραήλ, «κατηγορούνται» ως φιλότουρκοι!

Γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος

– από τον πόλεμο στο Ιράν στη σκιά ενός G2 –

Από Σύνταξη
- 26 Σεπτεμβρίου, 2026

Ένα μεγάλο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάος ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Δεν πρόκειται απλώς για συσσώρευση πολέμων και κρίσεων, αλλά για τον ταχύ κατακερματισμό της παλιάς παγκόσμιας τάξης, χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί μια νέα.

 Μαζί της εξαντλούνται πολλά από τα ερμηνευτικά σχήματα με τα οποία διαβάζαμε τον κόσμο. Η εγγενής αβεβαιότητα της «γυμνής μετάβασης» πάει μαζί με τη δυσκολία κατανόησης και πρόβλεψης. Επειδή, παρά την υπερσυσσώρευση πληροφοριών, δεν διαθέτουμε πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων και των ορίων των μεγάλων δυνάμεων, ούτε των βαθιών αλληλεξαρτήσεων που εξακολουθούν να τις συνδέουν. Ο πόλεμος με το Ιράν έκανε φανερό ότι στρατιωτική ισχύς, ενέργεια, θαλάσσιες οδοί, τεχνολογία, εμπορικές ροές και πολιτικές συμμαχίες αποτελούν πλέον πλευρές της ίδιας σύγκρουσης.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό της νέας κατάστασης είναι ότι οι συγκρούσεις παύουν να αποτελούν απομονωμένα μέτωπα. Ουκρανία, Μέση Ανατολή και ευρύτερη Ευρασία αλληλοσυνδέονται όλο και περισσότερο. Παράλληλα, παλιά εδαφικά ζητήματα επανέρχονται και εμφανίζονται νέες συμμαχίες. Το Σύμφωνο της Μέκκας (Σ. Αραβία-Τουρκία-Πακιστάν) είναι ένδειξη μιας εποχής κατά την οποία ακόμη και κράτη στενά συνδεδεμένα με τις ΗΠΑ αναζητούν μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας.

Το κουτί της Πανδώρας της Αραβικής Χερσονήσου

από τον Filippo Bovo - 20 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη νότια Αραβική Χερσόνησο είναι πολύ περισσότερο από ένας απλός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δύο ασυμβίβαστων κυβερνήσεων, του Ανώτατου Πολιτικού Συμβουλίου στη Σαναά (της Ansar Allah και των εσωτερικών συμμάχων της) και του Προεδρικού Συμβουλίου Καθοδήγησης στο Άντεν (με την υποστήριξη του Ριάντ). Η άμεση εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας τον καθιστά πολύ περισσότερο από μια απλή εσωτερική σύγκρουση, όπως αποδεικνύεται περαιτέρω από την έκταση της ζημιάς που η Ansar Allah και η Σαουδική Αραβία έχουν προκαλέσει η μία στην άλλη μέχρι στιγμής, παρακάμπτοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση του Άντεν.

Κάθε πλευρά τείνει να αναδεικνύει τα δικά της επιτεύγματα και τις ζημιές που έχουν υποστεί, καθιστώντας τα αφορμή για περαιτέρω αντίποινα. Αλλά, εκτός της σφαίρας των μέσων ενημέρωσης, ο αριθμός των αεροπορικών επιδρομών υποδηλώνει ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί σταδιακά να τις μειώσει, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επαναφέρει τη διαπραγματευτική γραμμή για την αλήθεια που αναζητούσε από τις πρώτες μέρες.

Στις 3 Ιουλίου, μετά από βομβαρδισμό του αεροδρομίου της Σαναά από αεροσκάφη της Σαουδικής Αραβίας και το Προεδρικό Συμβούλιο Καθοδήγησης, η συμφωνία που, επισφαλώς, από τον Απρίλιο του 2022, είχε φέρει ένα μέτρο ειρήνης στη χώρα που είχε σπαραχθεί από χρόνια πολέμου, κατέρρευσε. Με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, η συμφωνία αυτή είχε δημιουργήσει μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δύο κυβερνήσεων της Υεμένης (της Ansar Allah και των σουνιτικών και κοσμικών συμμάχων της στη Σαναά και του CPG, με κοσμικές, σουνιτικές και ισλαμιστικές ομάδες στο Άντεν, με την τελευταία να είναι η μόνη αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης βάσει του διεθνούς δικαίου). Η λογική της Σαουδικής Αραβίας και του CPG ήταν να επιβεβαιώσουν το υπάρχον αεροπορικό εμπάργκο στη Σαναά, ουσιαστικά επιβεβαιώνοντας τον νόμο: αλλά ήταν μια κοντόφθαλμη και βραχυπρόθεσμη κίνηση.

« Αλλάζει ο πολιτικός χάρτης της μεταπολεμικής Γερμανίας»

Συνέντευξη στο Cretaone 102,3

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η ιστορική ήττα του CDU, η άνοδος της AfD και η πρωτιά της Αριστεράς στο Βερολίνο δείχνουν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, ότι το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο της Γερμανίας βρίσκεται σε βαθιά κρίση


Σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα εισέρχεται η Γερμανία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με το CDU να καταγράφει ιστορικές απώλειες, την AfD να αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και την Αριστερά να κατακτά την πρώτη θέση στο Βερολίνο.

Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη Μαλκίδη, που μίλησε στο CretaOne 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, δεν συνιστούν απλώς μια πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτυπώνουν βαθύτερες αλλαγές στη Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη.

Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, η AfD συγκέντρωσε 38,2%, έναντι 35,5% του SPD, ενώ το CDU έμεινε στο 4,9%, κάτω από το όριο του 5%, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο τοπικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για ιστορικά χαμηλή επίδοση για τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο Βερολίνο, η Αριστερά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, με το CDU να περιορίζεται στο 18,8%, την AfD στο 16,3% και το SPD στο 12,1%.

Ο Φοίνικας και η Σιλικόνη: Σχόλιο στο «Στάδιο Ντουμπάι» του καπιταλισμού [1/2]

Δημοσιεύτηκε από il Notaro

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

~.~

Μνήμη Gianfranco Sanguinetti

«Πρέπει να ξέρουμε, φίλε μου, ότι είναι μεγάλο κατόρθωμα να περιφρονούμε αυτό που οι άλλοι θεωρούν σημαντικό μες στην ζωή. Ο πλούτος, για παράδειγμα, οι τιμές, η δόξα, η εξουσία και όλα όσα περιβάλλονται από εξωτερική λάμψη, σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση, δεν θα φαίνονταν ανώτερα αγαθά σε έναν σοφό άνδρα. Αντίθετα, ανώτερη θα ήταν η ίδια η περιφρόνησή τους.»

ΛΟΓΓΙΝΟΣ, Περί Ύψους

«Θα πρέπει να ξοδεύουμε την περιφρόνησή μας με φειδώ καθότι, στην εποχή μας, είναι τόσοι πολλοί οι αξιοπεριφρόνητοι άνθρωποι.»

ΣΑΤΩΒΡΙΑΝΔΟΣ

«Αλλά τα κεφάλια δεν έχουν πρωκτό. Ό,τι εισέρχεται στο κουτί τους, δεν ξαναβγαίνει ποτέ.»

M. G. CLÉZIO, Les Géants

Ι.

Πράγα1. Νύχτα. Εσωτερικό. Μπαρ.

Έπειτα από ένα ανησυχητικό στριφογύρισμα μιάμισης ώρας γύρω από την Παλαιά Πόλη της Πράγας, αλλά και εντός της, υπό καταρρακτώδη βροχήν, κατάφερα να βρω μια ήσυχη γωνιά σε τούτην την μυστική πόλη της Παλαιάς Ευρώπης η οποία δεν κατάφερε να μην πέσει και η ίδια θύμα της μουσειοποίησης και του low-cost τουρισμού του συνεχούς διψασμένου αγγλοσαξωνικού, και όχι μόνον, όχλου. Επειδή βρίσκομαι αρκετά βαθιά μέσα στην νύχτα θα αναγγείλω, όπως ένας προσωκρατικός, «Πάντα τὰ σπουδαῖα νυχτὸς μᾶλλον ἐξευρίσκεται».

Για κάποιον περίεργο και ασυνείδητο λόγο, έβαλα στις αποσκευές μου μία από τiς μικρότερες διατριβές όλων των εποχών για ένα τεράστιο ζήτημα. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία γραπτά του μακαρίτη, πλέον, Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι. Απόδοση στην νεοελληνική: Το Μουνάκι χθες και σήμερα. Πιθανώς ο πόθος της ανάγνωσης του έργου, αντί για μια εκ νέου άγνωση του Κάφκα, του Τσάπεκ, του Κραλ ή κάποιας άλλης παραγνωρισμένης ή ξεχασμένης ιδιοφυίας που βγήκε από αυτόν τον τόπο, να οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας.

Η διάλυση της πυραμίδας των προνομίων

από τον Mario Lettieri και τον Paolo Raimondi

Πηγή: Mario Lettieri και Paolo Raimondi

Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η σύνοδος κορυφής των BRICS στο Νέο Δελχί, με θέμα «Οικοδόμηση για Ανθεκτικότητα, Καινοτομία, Συνεργασία και Βιωσιμότητα», η οποία σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για την ομάδα. Ο Ντόναλντ Τραμπ τους μισεί και, με λόγια, θέλει να τους καταστρέψει. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την Ευρώπη εάν έκανε μια προσεκτική και ψύχραιμη αξιολόγηση.

Λίγες ημέρες μετά την ετήσια σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Κιργιστάν, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι και οι πρόεδροι Βλαντιμίρ Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ και Μασούντ Πεζεσκιάν της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, αντίστοιχα, συναντήθηκαν με τους αρχηγούς κρατών των άλλων μελών του ομίλου: Βραζιλία, Νότια Αφρική, Ινδονησία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Παρόντες ήταν αρκετοί άλλοι πρωθυπουργοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Μαλαισίας, του Καζακστάν και του Βιετνάμ, όλες υποψήφιες για ένταξη χώρες.

Δεδομένου ότι η Ινδία ασκεί την προεδρία για το 2026, ο Μόντι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παρουσίαση ενός στρατηγικού σχεδίου για τις μελλοντικές πρωτοβουλίες των BRICS. Στις εναρκτήριες παρατηρήσεις του, έδωσε προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις στην παγκόσμια διακυβέρνηση και πρότεινε την υιοθέτηση δέκα μέτρων που θα αναπτυχθούν σε έναν οδικό χάρτη για τις μελλοντικές δραστηριότητες της ομάδας. Ζήτησε επίσης μεγαλύτερη εκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, περιγράφοντας το τρέχον σύστημα ως «πυραμίδα προνομίων» που θα πρέπει να μετατραπεί σε «πλατφόρμα συνεργασίας».

Οι περισσότερες από τις προτάσεις του έγιναν δεκτές και ενσωματώθηκαν στην Τελική Διακήρυξη, η οποία υπογράφηκε από όλους τους συμμετέχοντες. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη σε σύγκριση με την προηγούμενη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ομάδας, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς ομόφωνη συναίνεση. Εστιάζοντας στις μελλοντικές προοπτικές, ο Μόντι κατάφερε επίσης να πείσει το Ιράν και τα ΗΑΕ, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη.

Χρονικά της Ζαλισμένης Αραβίας

Αμερικανικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Σαουδική Αραβία έχει διακόψει τη ροή πετρελαίου κατά μήκος του αγωγού Ανατολής-Δύσης, ο οποίος έχει χωρητικότητα 7 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα και μπορεί εύκολα να παρακάμψει το Ορμούζ, όπως δείχνει ξεκάθαρα η παραπάνω εικόνα. Αυτό παρουσιάζεται σχεδόν ως μέτρο ασφαλείας μετά τις πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι, που πραγματοποιήθηκαν σε απάντηση στην απερίσκεπτη και ανεπιτυχή σαουδαραβική επίθεση. Είναι πλέον σαφές ότι η επίθεση των Χούθι κατέστρεψε ολοσχερώς δύο αντλιοστάσια και προκάλεσε ζημιές σε δύο άλλα, καθιστώντας την εγκατάσταση άχρηστη. Για άλλη μια φορά, η αεράμυνα του Ριάντ, προφανώς αμερικανική, απέτυχε εντελώς να επιτύχει τον στόχο της.

Επιπλέον, οι Χούθι έχουν καταλάβει το στρατηγικό νησί Μαγιούν στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εντείνοντας την πίεση στον κύριο κόμβο εξαγωγών του βασιλείου στην Ερυθρά Θάλασσα. Με το Ορμούζ ήδη παραλυμένο, οι συνεχιζόμενες απειλές και για τα δύο στρατηγικά θαλάσσια σημεία μειώνουν τις επιλογές του βασιλείου για τη μεταφορά αργού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές. Πράγματι, η Σαουδική Αραβία έχει πέσει σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα παραγωγής της ποτέ: 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, γεγονός που δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα για τα ταμεία του Ριάντ, αλλά και, έμμεσα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ενδεχομένως επωφελούνται από τους πόρους της Μέσης Ανατολής μέσω της αγοράς ομολόγων του Δημοσίου.

Ο Τραμπ το έκανε... με τον δικό του τρόπο

Από τον Alexandr Dugin

Πηγή: Euro-synergies

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, η προώθηση του ΝΑΤΟ στην Αρκτική και η διαμάχη για την τεχνητή νοημοσύνη είναι διαφορετικά μέτωπα μιας ενιαίας αντιπαράθεσης μεταξύ μιας ετοιμοθάνατης μονοπολικής τάξης και ενός αναπτυσσόμενου πολυπολικού κόσμου.

Παρουσιαστής: Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε πολλά πολύ σημαντικά θέματα. Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντάλλαξαν για άλλη μια φορά επιθέσεις και κατηγορίες, και η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε μαζί τι θα συμβεί στη συνέχεια - και τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι απλώς μια ακόμη καταστολή ή κάτι νέο που θα μπορούσε να πάει πολύ πέρα ​​από αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο πόλεμος που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη εδώ και έξι μήνες και δεν έχει αποφέρει αποφασιστικά αποτελέσματα. Ο Τραμπ ήταν πεπεισμένος -του είχαν πει οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες- ότι η δολοφονία του Ραχμπάρ, του ηγέτη του Ιράν, καθώς και των κορυφαίων στρατιωτικών, πολιτικών και θρησκευτικών αξιωματούχων της χώρας, θα κατέρρεε ολόκληρο το σύστημα, όπως είχε συμβεί στη Βενεζουέλα. Δυστυχώς για όλους τους άλλους, στη Βενεζουέλα, κατάφεραν στην πραγματικότητα να συλλάβουν τον πρόεδρο και να εξασφαλίσουν μια δήλωση απόλυτης πίστης στη Δύση από την ελίτ - με τη βοήθεια της συμπαιγνίας και της προδοσίας της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και άλλων.

Ενθαρρυμένος από αυτή την «επιτυχία», ο Τραμπ επιχείρησε να επαναλάβει την επιχείρηση στο Ιράν, αλλά πολύ πιο βάναυσα, αναμένοντας την ταχεία κατάρρευση του καθεστώτος. Δεν ήταν προετοιμασμένος για μια μακρά εκστρατεία ή αντίσταση αυτού του είδους. Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πλέον αυτόν τον εξάμηνο πόλεμο ως μια θεαματική αμερικανική αποτυχία - ακόμη χειρότερη από αυτήν στο Αφγανιστάν. Το Ιράν, πολεμώντας σχεδόν μόνο του - η Ρωσία και η Κίνα παρέχουν διπλωματική κάλυψη, πέρα ​​από την κλίμακα της δυτικής βοήθειας προς την Ουκρανία - έχει αντέξει για έξι μήνες υπό το βάρος της δυτικής πίεσης. Αυτό είναι ήδη ένα σημαντικό επίτευγμα από μόνο του. Στο Truth Social, ο Τραμπ διακηρύσσει τη νίκη κάθε μέρα και ισχυρίζεται ότι το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό. Την επόμενη μέρα, αναγνωρίζει ότι οι Ιρανοί κρατιούνται σταθεροί και υπόσχεται ένα αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του νησιού Kharg και άλλων στόχων. Το Ιράν δεν πέφτει. Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να χτυπούν, και στην ομίχλη του πολέμου, δεν είναι πλέον σαφές ποιος βυθίζει ποιον. Ο Τραμπ δημοσιεύει εικόνες που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και υποτίθεται ότι δείχνουν Αμερικανούς να καταστρέφουν ενεργειακές εγκαταστάσεις στο νησί Kharg. Οι Ιρανοί ανταποδίδουν με τα δικά τους βίντεο που δείχνουν Αμερικανούς στρατιώτες να συνθλίβονται και τον Τραμπ, τη Λόρα Λούμερ και άλλες μισητές προσωπικότητες να αιχμαλωτίζονται.

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Της Μαρίας Νικολακάκη

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' 

Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Η Μόσχα απέρριψε τα ιαπωνικά αιτήματα για την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, το οποίο ισχυρίζεται ότι προσβάλλει τα «συναισθήματά» του.

Το Τόκιο απαίτησε από τη Ρωσία να κατεδαφίσει ένα πρόσφατα αποκαλυπτόμενο μνημείο που τιμά τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης επί της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας το 1945 και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ισχυριζόμενο ότι προσβάλλει τα «συναισθήματα του ιαπωνικού λαού». Η Μόσχα, ωστόσο, απέρριψε το αίτημα, εξισώνοντάς το με το να λέει «στον Ήλιο να μην λάμπει».

Το μνημείο αποκαλύφθηκε στην ρωσική πόλη Χαμπάροφσκ της Άπω Ανατολής την Παρασκευή. Το κεντρικό στοιχείο του μνημείου είναι ένα άγαλμα 15 μέτρων ενός Σοβιετικού στρατιώτη που συνθλίβει μια πέτρα στα σύνορα με το αυτοκρατορικό χρυσάνθεμο της Ιαπωνίας με τη λαβή του τουφέκι του. Το μνημείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, με το σχέδιό του να επικρατεί σε επτά άλλα έργα σε διαγωνισμό. Η πέτρα είναι «ακριβές αντίγραφο της οριακής πέτρας που ανεγέρθηκε από την Ιαπωνία στη Σαχαλίνη, κατασχέθηκε το μισό της μετά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο» στις αρχές του 20ού αιώνα, δήλωσε ο Νικολάι Οβσιγιένκο, αναπληρωτής επικεφαλής του προεδρικού γραφείου για ανθρωπιστικά θέματα. «Δεν πρόκειται απλώς για σύμβολο του αυτοκρατορικού οίκου, όπως επιμένουν οι γείτονές μας - είναι επίσης σύμβολο της μιλιταριστικής Ιαπωνίας, η οποία διέπραξε τερατώδη εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», πρόσθεσε ο Οβσιγιένκο κατά τη διάρκεια της τελετής αποκάλυψης.

Οι μοιραίες μεταβλητές μεταξύ αυτοκρατοριών, ΝΑΤΟ και θρησκευτικού προσανατολισμού έναντι μεσσιανισμού

από τον Pietrangelo Buttafuoco

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Η ιστορία δεν γράφεται με το «τι θα γινόταν αν» —τι θα γινόταν αν οι Βίκινγκς είχαν ανακαλύψει την Αμερική— αλλά το μέλλον, ωστόσο, γράφεται. Να το κόλπο. Η πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, μια ευφάνταστη και διαισθητική τέχνη, που ασκείται σε terra incognita, όχι σε déjà vu. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του παρελθόντος είναι άχρηστη. Οι προκατασκευασμένες προβλέψεις είναι άχρηστες, και μόνο το μέλλον είναι ο χώρος για δράση —με την αληθινή έννοια της λέξης, όραμα— θέλησης και απόφασης.

Με τον Τερτυλλιανό, το αξίωμα επαναλαμβάνεται: μόνο ο Θεός μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτό που έχει συμβεί δεν θα συμβεί ποτέ· ούτε ισχύει αυτό που είπε ο Καρλ Μαρξ, στο γνωστό χυδαίο απόφθεγμα, ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται στη γραμμικότητα του γίγνεσθαι — την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα — και αν το AfD κερδίσει τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο εγκαταλείπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελείωσε για τις Βρυξέλλες. Τέλος και για τη ζώνη Σένγκεν, και η ιστορία, τελικά, με κεφαλαίο Ι, δεν είναι ποτέ κυρίαρχη σε τίποτα. Και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μια λεπτομέρεια. Θα μπορούσαμε ακόμη και να το χαρακτηρίσουμε ασήμαντο.

Το ασταθές διεθνές περιβάλλον και η Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Η αβεβαιότητα για τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις βρίσκεται στην ημερησία διάταξη. Οι ηγεσίες διαφόρων χωρών καταφεύγουν ακόμη και στην μελέτη της ιστορίας για να χαράξουν πορεία στον σημερινό κλυδωνιζόμενο κόσμο. Αρκετοί αποδίδουν την τρέχουσα αβεβαιότητα στην άρνηση των ΗΠΑ να πιούν το πικρό ποτήρι της ήττας των από το Ιράν και να «αράξουν στα πραγματικά τους κιλά» και στην ταυτόχρονη έλλειψη διάθεσης από την μεριά της Κίνας, της οικονομικής υπερδύναμης του Πλανήτη, να αναλάβει παγκόσμιες ευθύνες.

Πράγματι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, για παράδειγμα, παρουσιάζει για την Κίνα οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά η χώρα αυτή δεν επιδιώκει να γίνει εγγυητής της ασφαλείας της περιοχής. Η Κίνα δεν έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής και ούτε θέλει να διαιτητεύσει επί των αντιπαραθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιιτών ή επί της αραβοϊσραηλινής διένεξης. Η Ρωσία πάλι είναι απασχολημένη με την Ουκρανία και το ενδιαφέρον της για την Μέση Ανατολή είναι σχετικά περιορισμένο, αν και διατηρεί βάση στην Συρία και ασκεί κάποια επιρροή στην περιοχή μέσω των πωλήσεων όπλων. Και η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να γίνουν οι νέοι πάτρωνες. Παίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον ρόλο του αντιβάρου προς έναν σαφώς αποδυναμωμένο ηγεμόνα, τις ΗΠΑ.

Ο κόσμος, κατά αρκετούς λοιπόν, είναι πλήρως αναρχούμενος. Οι ΗΠΑ, παρότι αντιστέκονται ακόμη στον σοβαρό κλονισμό της θέσης των, δεν μπορούν να κρύψουν εύκολα την αδυναμία τους να προστατεύσουν τους συμμάχους των στον Περσικό Κόλπο και να διατηρήσουν ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ. Οι ψευδαισθήσεις περί μιας αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας έχουν θρυμματισθεί και γιαυτό τα κράτη της περιοχής σπεύδουν να καλύψουν το κενό με περιφερειακές συμφωνίες ασφαλείας, όπως η πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας. Η πλήρης απαγκίστρωση πάντως ή η πλήρης επανεμπλοκή της Αμερικής στην περιοχή δεν είναι πιθανές.