"ΠΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;"

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Οι λέξεις δεν λένε απλώς τον κόσμο: μας βοηθούν να τον διακρίνουμε.

"ΠΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;"

Σκεφτόμαστε ακόμη και χωρίς γλώσσα, αλλά το να έχουμε περισσότερες λέξεις μπορεί να αλλάξει αυτό που είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε μέσα και έξω από τον εαυτό μας.

Μπορούμε να νιώσουμε νοσταλγία χωρίς να γνωρίζουμε τη λέξη νοσταλγία. Μπορούμε να νιώσουμε ταπεινωμένοι χωρίς να μπορούμε να πούμε ότι αυτό που νιώθουμε είναι ταπείνωση. Η σκέψη, λοιπόν, δεν προκύπτει απαραίτητα από τις λέξεις. Κι όμως, κάτι συμβαίνει όταν μαθαίνουμε να ονομάζουμε με ακρίβεια αυτό που βλέπουμε, θυμόμαστε ή νιώθουμε: ο κόσμος φαίνεται να αποκτά διαφορές που προηγουμένως αντιλαμβανόμασταν μόνο αόριστα. Αυτό εγείρει ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: πόσες λέξεις χρειάζεται να σκεφτούμε; Από τη φιλοσοφία της γλώσσας μέχρι τη γνωστική ψυχολογία, από τον Βιτγκενστάιν μέχρι τη Νέα Ομιλία που φαντάστηκε ο Όργουελ, η σχέση μεταξύ λεξιλογίου και σκέψης οδηγεί σε ένα πολύ σύγχρονο ερώτημα. Αν το λεξιλόγιό μας συρρικνωθεί, μήπως απλώς χάνουμε διαφορετικούς τρόπους να λέμε το ίδιο πράγμα ή μήπως κάποιες διακρίσεις στη σκέψη γίνονται επίσης πιο δύσκολες;

«Αν τα ονόματα δεν είναι σωστά,

«η γλώσσα δεν συμμορφώνεται με την αλήθεια των πραγμάτων.»

—Κομφούκιος, Ανάλεκτα , XIII, 3

(προσαρμοσμένη μετάφραση)«Δεν μπορώ να βρω τη λέξη»

Συμβαίνει πιο συχνά από όσο είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχτούμε. Κάποιος μας ρωτάει τι συμβαίνει και εμείς απαντάμε:

Όσες Λέξεις Χάσαμε, Τόσες, Σκέψεις Δεν Μπορούμε Πια να Σκεφτούμε

Πώς η Γλώσσα οργανώνει (και περιορίζει) την πραγματικότητα 

Ο Ερμόδωρος Λακεδαιμόνιος

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι που δεν υπάρχω λέξη για αυτό; Κάτι που, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει η λέξη, δεν το βλέπεις καν. Περνάει μπροστά σου και δεν το αναγνωρίζεις, γιατί το μυαλό δεν έχει πού να το βάλει.

Αυτό ακριβώς ζούμε εδώ και πολύ καιρό. Ζούμε ανάποδα. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τις λέξεις. Εμείς τις χάσαμε.

Συνηθίζουμε να βλέπουμε την γλώσσα σαν ετικέτα για κάτι. Υπάρχει το πράγμα, και μετά απλά του κολλάμε ένα όνομα και αυτό είναι όλο. Αλλά όποιος έχει σταθεί μπροστά σε ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο και είτε έχει προσπαθήσει να συγκρίνει το αρχαίο κείμενο με μια πρόχειρη απόδοση, είτε έχει προσπαθήσει να το αποδώσει σε νέα ελληνικά ξέρει ότι δεν είναι έτσι. Κάθε φορά που μια λέξη δεν αποδίδεται με ακρίβεια χάνεται μια διάκριση που κάποτε κάποιος έκανε με προσοχή, επειδή την χρειαζόταν για να σκεφτεί καθαρά.

Οι αρχαίοι δεν είχαν πολλές λέξεις από κάποιο φιλολογικό φετίχ ή επειδή ήταν ιδιότροποι. Είχαν πολλές λέξεις επειδή έβλεπαν πολλά διαφορετικά πράγματα εκεί όπου εμείς σήμερα βλέπουμε ένα.

Πέντε ζεύγη που δείχνουν το πρόβλημα

Έρως, φιλία, στοργή, φιλότης, αγάπη. 

Ευγενία Σαρηγιάννίδη: Περί των σχέσεων Γλώσσας και Σκέψης

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας, αναδημοσιεύουμε την συζήτηση, που πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου του 2025, με την Δημοσιογράφο Άννα Δοντά για την συγκροτητική και οργανωτική σχέση της γλώσσας με την ανθρώπινη σκέψη. Ποιες οι συνέπειες της φτωχοποίησης της ελληνικής γλώσσας στην σκέψη και στον συλλογισμό;

Ευγενία Σαρηγιαννίδη: "Οι επιπτώσεις του τρόπου που μιλάμε, στην ψυχική μας υγεία"

Με την δημοσιογράφο Άννα Δοντά και την ψυχολόγο Ευγενία Σαρηγιαννίδη
"Οι επιπτώσεις του τρόπου που μιλάμε, στην ψυχική μας υγεία"
19 Μαρτόυ 2025

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/VDvnOUuSMuE?si=AieVvroW-m31G8CP

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Στα Άκρα - Γεώργιος Μπαμπινιώτης ΕΡΤ

Δίχως τη Γλώσσα μας και τον Πολιτισμό μας, η πατρίδα μας δεν έχει μέλλον

Στα Άκρα - Γεώργιος Μπαμπινιώτης | 22/04/2020 | ΕΡΤ

ΣΤΑ ΑΚΡΑ - «Γεώργιος Μπαμπινιώτης» | 28/04/17 | ΕΡΤ

Γλώσσα και νοητικά φαινόμενα - Πέτρος Φαραντάκης

Επίκαιρες όψεις φιλοσοφίας της γλώσσας

Σήμερα όταν μιλάμε για ανθρώπινη γλώσσα συμπεριλαμβάνουμε επιστημονικά κάθε πλευρά της: τη βιολογική της προέλευση, τη γραμματική της δομή, την παραγωγή και πρόσληψη του λόγου, την παθολογία των γλωσσικών διαταραχών και τη συνεχή εξέλιξη των γλωσσών και διαλέκτων. Πίσω όμως από τις πρόσφατες ανακαλύψεις των γνωσιακών επιστημών και της γλωσσολογίας βρίσκονται: καθολικές βαθιές δομές, νοήμονα βρέφη, γονίδια γραμματικής, τεχνητά νευρωνικά δίκτυα, χιμπατζήδες που χειρίζονται σήματα, παράδοξες εγκεφαλικές βλάβες καθώς και έρευνες για τη μητέρα όλων των γλωσσών. Εδώ θυμίζουμε πως πριν από περίπου σαράντα χρόνια γεννήθηκε μια καινούργια επιστήμη. Ονομάζεται γνωσιακή επιστήμη (cognitive science) και συνδυάζει εργαλεία από την ψυχολογία, την πληροφορική, τη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και τη νευροβιολογία προκειμένου να εξηγήσει τους μηχανισμούς της ανθρώπινης νοημοσύνης. Κατά μια άποψη η γλώσσα συνδέεται άρρηκτα και καθοριστικά με τη νόηση του ανθρώπου καθώς η σχέση γλώσσας και νόησης είναι εγγενής. Δηλαδή είναι βιολογικά προσδιορισμένη.  Έτσι ως γλώσσα δεν ερμηνεύεται τόσο μια άκαμπτη σχέση του τύπου «ερέθισμα» και «απόκριση στο ερέθισμα», άποψη η οποία ονομάζεται στρουκτουραλιστική ή συμπεριφοριστική. Η κρατούσα άποψη, στις ημέρες μας, είναι ότι ο άνθρωπος γεννιέται με γλωσσικές καταβολές ∙ πράγμα που σημαίνει ότι νοητικά δημιουργεί προσθήκες, αφαιρέσεις, αντικαταστάσεις, εναλλαγές και μετακινήσεις γλωσσικών στοιχείων. Ωστόσο, αυτές οι καταβολές δεν δρουν από μόνες τους. Υποβοηθούνται από το περιβάλλον, επειδή  με αυτό ενεργοποιούνται τα ερεθίσματα και οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την επώαση και ανάπτυξη του γλωσσικού φαινομένου. Τι γίνεται όμως με αυτήν την παραδοχή; Κατά την οποίαν η γλώσσα σχεδόν ταυτίζεται με τη νόηση; Αυτό που γίνεται είναι ότι αποδεχόμαστε ότι η γλώσσα είναι ένα ένστικτο.

Μικρή εἰσαγωγή στήν σημασία τῆς γλώσσης

«Τά λόγια ἵπτανται, τά γραπτά μένουν»

«Ἔπεα πτερόεντα»(=λόγια πτερωτά, πού πετοῦν), Ὁμήρου, Ἰλιάς, Α, 201.

Τεκμήρια γραφῆς καί χρήσεως τῆς ὁμιλίας

Το Χαλκιδικό Αλφάβητο

Πρίν προχωρήσωμεν στήν ἀνάλυσιν τῶν θεμάτων, πού ἔχουν σχέσι μέ τήν γλῶσσα θά κάμνωμεν ὁρισμένες ἐπισημάνσεις.

Λέγεται ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι ἑνιαία. Παρ’ ὅτι ὑπάρχει μεγάλη δόσις ἀληθείας εἶναι χρήσιμον νά εἰπωθῆ ὅτι στόν ἑλλαδικό χῶρο τά γλωσσικά ἰδιώματα πού ὠμιλοῦντο κατά τήν ἀρχαιότητα ἦταν περισσότερα τοῦ ἑνός. Ἑπομένως, τό ἑνιαῖο συνυπάρχει μέ τήν πολυμέρεια. Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι μία σειρά ἀπό διαλέκτους ἤ γλῶσσες κατετάχθησαν ὡς ὑποδιαιρέσεις αὐτοῦ πού ὀνομάζεται Ἑλληνική. Ὑπάρχει, μάλιστα, μία ἰδιαιτέρως λεπτομερής καταγραφή αὐτῶν τῶν διαλέκτων.

Ἐν τούτοις, μετά ἀπό ἔρευνες, ἔχει ἐξακριβωθεῖ ὅτι παρά τίς διαφορές, οἱ ὁποῖες ὑπῆρχαν μεταξύ τῆς Ἰωνικῆς καί τῆς Ἀττικῆς ἤ τίς ἰδιαιτερότητες τῆς Ἀχαϊκῆς (Αἰολικῆς), ὁ κορμός τῆς γλώσσης ἦταν ἑνιαῖος. Αὐτό τό συμπέρασμα προφανῶς καί δέν ὀφείλεται σέ κάποιου εἴδους κατασκευή, ἀλλά σέ μίαν πραγματικότητα τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ἀναγνωρίσωμεν.

Εἶναι αὐτονόητον ὅτι ὅλες αὐτές οἱ ἔρευνες καί τά συμπεράσματα βασίζονται καί ὀφείλονται σέ γραπτά κείμενα πού προέρχονται ἀπό διάφορες πηγές. Σχετικῶς μέ αὐτές τίς πηγές ἔχει ἐκφρασθεῖ κατά καιρούς ὁ ἰσχυρισμός ὅτι ἡ γλῶσσα πού ἔφθασε ἕως ἐμᾶς εἶναι αὐτή τῆς λογοτεχνίας καί τῶν ἐπιγραφῶν, ἐνῶ οἱ πληθυσμοί τῶν διαφόρων περιοχῶν ὁμιλοῦσαν «φυσικά καί ἀβίαστα». Εἶναι σαφές ὅτι ὑπῆρχε, ὑπάρχει καί θά ἐξακολουθεῖ ἐπί μακρόν νά ὑφίσταται, διαφορά μεταξύ τοῦ γραπτοῦ καί τοῦ προφορικοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖον ἐκφράζονται οἱ ἄνθρωποι. Ὅμως, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὑπάρχουν δυό γλῶσσες, ἡ «φυσική ἤ ἀβίαστος» καί ἡ «ἀφύσικη ἤ ἐξαναγκαστική».

Ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἔχει σημασία εἶναι πώς ὑπάρχει ἡ γραπτή ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία βασίζεται στά «ἐξαναγκαστικά» κείμενα καί δευτερευόντως στήν προφορική παράδοση, ἡ ὁποία φέρει στούς ὤμους της σωρεία μετατροπῶν καί στρεβλώσεων καί ὡς ἐκ τούτου καθίσταται ἀδύνατος ἡ διακρίβωσις τῶν περιγραφομένων, με τρόπον ὥστε νά ἐξαχθῆ ἕνα ἀσφαλές συμπέρασμα περί τῆς φύσεως καί τῆς ὑποστάσεώς τους. Τίς οἶδε πῶς θά ἦσαν στίς ἡμέρες μας τά Ὁμηρικά Ἔπη ἐάν δέν κατεγράφοντο.

Γύρω από τη σχέση γλώσσας και σκέψης

του Αύγουστου Μπαγιόνα

«Οι κριτικές πρέπει να προσεχτούν ιδιαίτερα από τους μαρξιστές, που πολλές φορές γοητεύονται από ένα λαμπερό περιτύλιγμα κριτικής, μη δίνοντας τη δέουσα σημασία στην κατεύθυνση αυτής της κριτικής. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιο είναι το περιεχόμενο κάθε φορά της κριτικής»

Αύγουστος Μπαγιόνας

Ο Σελιδοδείκτης αναδημοσιεύει το κείμενο του Αύγουστου Μπαγιόνα για τη σχέση «Γλώσσας και Σκέψης» με βάση το έργο του Λεβ Βιγκότσκι και των σοβιετικών ψυχολόγων Λούρια και Λεοντίεφ.  Ο Αύγουστος Μπαγιόνας αποτελεί έναν από τουςκορυφαίους Έλληνες μαρξιστές φιλοσόφους της μεταπολιτευτικής περιόδου, με ένα πολύπλευρο έργο που καλύπτει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, το γαλλικό διαφωτισμό, τη διαλεκτική, τον Χέγκελ και τον Μαρξ. Στρατευμένος στοχαστής, με επιμονή στην υπεράσπιση του μαρξιστικού ορθολογισμού, εναντιώθηκε με πάθος, αλλά και τεκμηριωμένες φιλοσοφικές θέσεις στις ποικίλες εκδοχές του σύγχρονου ανορθολογισμού (θρησκευτικός μυστικισμός, νεορθοδοξία, μεταμοντέρνο). Ο Μπαγιόνας πέθανε το 2005 και ως στοχαστής, έξω από τους μηχανισμούς της ακαδημαϊκής εξουσίας, τόσο της επίσημης αστικής, όσο και της «αριστερής», πέρα και σε αντιπαράθεση με τις ποικίλες θεωρητικές μόδες που λειτουργούν ως μέσο κοινωνικής ανέλιξης και καταξίωσης συγκεκριμένων διανοητικών στρωμάτων, ήταν αναπόφευκτο να περάσει στο περιθώριο και στη λήθη. Ήταν μαρξιστής και ήταν και ασυμβίβαστος. Ως Σελιδοδείκτης εκτιμούμε ότι το έργο του διατηρεί την επικαιρότητά του και μπορεί να  συμβάλει στην οικοδόμηση ενός πλατιού μορφωτικού και επιστημονικού ρεύματος των κυριαρχούμενων κοινωνικών ομάδων, που τόσο ανάγκη έχει το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα του τόπου μας. 

Γύρω από τη σχέση γλώσσας και σκέψης* 

Αντικείμενο της εισήγησης που ακολουθεί1 είναι ορισμένες απόψεις για τη σχέση γλώσσας και σκέψης που αναπτύχθηκαν από τους σοβιετικούς ψυχο­λόγους L.S. Vygotski2, A.R. Luria3 και A. Leontiev4. Οι ψυχολόγοι αυτοί μπο­ρούν να θεωρηθούν ότι αποτελούν ενιαία σχολή, που αναπτύσσεται στη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία. Θα αναφερθώ σε ορισμένες ανθρωπολογικές απόψεις που οι σοβιετικοί ψυχολόγοι που ονόμασα απορρίπτουν, σε ορισμένες νύξεις του Μαρξ και του Έγκελς για τη σχέση γλώσσας, σχέσης και πράξης, στην άποψη του Vygotski για τη γλώσσα ως ολοκληρωμένη μορφή, στήριγμα και εργαλείο της σκέψης, στη θεωρία του Vygotski και του Luria για τη σχέση γλώσσας και αφηρημένης σκέψης και στη θεωρία τους για τη σημασία και το νόημα των σύνθετων και απλών γλωσσικών στοιχείων, λέ­ξεων, φράσεων και προτάσεων. Θα ολοκληρώσω την εισήγησή μου με ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις συζητήσεις για την υποτιθέμενη παραφθορά της ελληνικής γλώσσας, που έγιναν τον τελευταίο καιρό στις εφημερίδες και στην τηλεόραση.