Η ΣΑΠΙΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το πρόταγμα της Ισχύος και το έλλειμμα της Σχέσης

 Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η υπόθεση Jeffrey Epstein δεν αποκαλύπτει κάτι καινούργιο.

Αποκαλύπτει κάτι που η Δύση γνωρίζει εδώ και αιώνες, αλλά φροντίζει να βλέπει μόνο όταν τη βολεύει.

Ότι ο κόσμος της δεν οργανώνεται γύρω από τη Σχέση, αλλά γύρω από την Ισχύ.

Η λίστα Epstein δεν είναι ανωμαλία. Είναι σύμπτωμα.

Επειδή το σύστημα μέσα στο οποίο έδρασε έχει μάθει να ανέχεται την καταστροφή του ανυπεράσπιστου όταν αυτή δεν απειλεί τον πυρήνα της ισχύος.

Ο δυτικός τρόπος οργάνωσης του κόσμου -πολιτικός, οικονομικός, στρατιωτικός- θεμελιώνεται στην Ισχύ. Ποιος ελέγχει, ποιος επιβάλλει, ποιος αποφασίζει, ποιος επιβιώνει, "ποιος ζει, ποιος πεθαίνει".

Αυτό είναι το κοσμολογικό πρόταγμα της Δύσης.

Αντίθετα, η Σχέση -φροντίδα, εξάρτηση, ευθραυστότητα, εγγύτητα- αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση, συναισθηματική πολυτέλεια, μη πολιτική κατηγορία και μάλλον ατομική "αδυναμία χαρακτήρος". 

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτισμική επιλογή. Είναι ιεράρχηση των ουσιωδών του βίου. Είναι αυτή η ιεράρχηση που καθστιά το ανυπεράσπιστο αναλώσιμο. 

Το παιδί είναι το μόνιμο θύμα του προτάγματος της Ισχύος

Γι' αυτό και η κακοποίηση παιδιών δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο του δυτικού κόσμου. Είναι δομικά επαναλαμβανόμενη.

Στην Παλαιστίνη, η μαζική δολοφονία παιδιών βαφτίζεται «παράπλευρη απώλεια». Στην Ταϊλάνδη, ο σεξοτουρισμός ανθεί επί δεκαετίες με δυτική ζήτηση και δυτική σιωπή. Στην αποικιοκρατία, η παιδική ζωή υπήρξε για αιώνες φθηνό υλικό εργασίας, πειραματισμού και εξαγωγής.

Παρουσίαση του Βασίλη Ασημακόπουλου "Πρώτη φορά Αριστερά" (ΕΣΗΕΑ, 25/12/2024)

Το video της εκδήλωσης 

Στις 25/11/2024 πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ  η εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Ασημακόπουλου, "Πρώτη Φορά Αριστερά. Αντιθέσεις, αντιφάσεις, εσωτερικές συγκρούσεις στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-1990 και οι βάσεις του πολιτικού μεταμορφισμού του" (Gutenberg 2024). 

Ομιλητές κατά σειρά ήταν οι : 

Νίκος Ανδρουλάκης, Νίνα Κασιμάτη, Κώστας Ελευθερίου, Γιάννης Μαυρής και ο υποφαινόμενος.

 Τη συζήτηση συντόνισε ο Χριστόφορος Σκαμνάκης. 

Την εκδήλωση άνοιξε εκ μέρους των εκδόσεων Gutenberg ο Κώστας Δαρδανός. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Η δήλωση των 15

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη «Πριν σβήσουν τα φώτα», το οποίο ο συγγραφέας χαρακτηρίζει αυτοβιογραφικό-ιστορικό. Θεωρούμε πως με τα όσα γράφει στην Ενότητα του βιβλίου του με τίτλο «Ήμουν ένας από αυτούς – Αντίσταση – Πολυτεχνείο 1973», έχει παραβεί κάθε μεθοδολογική και δεοντολογική αρχή που πρέπει να διέπει μια προσωπική μαρτυρία. 

Εμείς ιστορικοί δεν είμαστε. Βρεθήκαμε όμως για πολλά χρόνια, και κυρίως την εποχή της δικτατορίας, στις τάξεις της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Ως μάρτυρες των συμβάντων και ως συμμέτοχοι, διαπιστώνουμε πως τα ψέματα, οι ανακρίβειες και οι ηθελημένες ασάφειες που περιέχει είναι πολύ περισσότερα από τις (λίγες) αλήθειες. Όλοι μας γνωρίσαμε τον Μ.Α. μετά τη μεταπολίτευση και άρα όποτε μας τοποθετεί σε συναντήσεις μαζί του είναι ανακριβή.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης αναφέρεται σε πολλά και σε πολλούς. Για τα περισσότερα όμως δεν παραθέτει καμία ιστορική πηγή. Κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του. Αντί αυτού λειτουργεί ως αδίστακτος κλεπτομνήμων, υφαρπάζοντας αφηγήσεις άλλων που παρουσιάζει δικές του ως προσωπικές μαρτυρίες προκειμένου να δώσει ισχύ στους αναπόδεικτους ισχυρισμούς του. Τσιμπολογάει περιστατικά και φράσεις, τα μεταπλάθει σε διαλόγους, που παραθέτει εντός εισαγωγικών, και τα πλασάρει με τρόπο που να φαίνεται ότι ήταν «αυτόπτης μάρτυς». Και όπου δυσκολεύεται ή δεν έχει υλικό προς απαλλοτρίωση που να τον βολεύει ή θέλει να προσδώσει μεγαλύτερη δραματική ένταση στα λεγόμενά του, καταφεύγει στο ακόμα πιο εξωφρενικό: επικαλείται λόγια που του έχουν δήθεν «εκμυστηρευτεί» ή «εξομολογηθεί» ακριβοί σύντροφοι που από χρόνια δεν βρίσκονται στη ζωή και, φυσικά, δεν μπορούν ούτε να τον διαψεύσουν ούτε να τον επιβεβαιώσουν.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως μιλάει για πρώτη φορά ύστερα από 49 χρόνια, προφανώς για να δώσει μια ακόμη δραματική ένταση στη «μαρτυρία» του. Τον διαψεύδει ο εαυτός του. Καθένας που ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στις πολλές προηγούμενες και έντυπες δημόσιες αφηγήσεις του. Σε αυτές, όπως και στην τωρινή, προσθέτει ή αφαιρεί σκηνές από τον αντιδικτατορικό βίο του ανάλογα με τις πολιτικές ή προσωπικές επιδιώξεις του της στιγμής.

Μπορεί ο Ανδρουλάκης να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο;

Ασημακόπουλος Βασίλης

07/01/2022

Views: 1,113

FacebookTwitterLinkedInEmailPrintViberΑνταλΣε προηγούμενο κείμενο εξέτασα την πορεία του ΠΑΣΟΚ με βάση το γκραμσιανό σχήμα του “πολέμου ελιγμών-πολέμου θέσεων”. Επίσης, τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά κυρίως ως αποτέλεσμα του “πολέμου ελιγμών” σε μια μεταρρυθμιστική (όχι επαναστατική) γραμμή, με την έννοια του όρου στην αριστερή φιλολογία. Στο παρόν εξετάζω την κίνηση ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στη διαφαινόμενη συνθήκη ενός “πολέμου θέσεων”.

Η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ επιχειρεί κάτι σπάνιο στην ιστορία των κομμάτων. Την αναγέννηση ενός πάλαι ποτέ ηγεμονικού κόμματος, που φαινόταν να βαδίζει προς το περιθώριο. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει αφενός να οξύνει τον αντιπολιτευτικό του λόγο με όρους καθημερινότητας – στο πεδίο ιδίως των κοινωνικών ανισοτήτων και των εργασιακών ζητημάτων. Αφετέρου να αποφύγει την υπαγωγή του σε θεματικές που ορίζει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η παρούσα “κανονικότητα” προκρίνει περισσότερο στρατηγικές “πολέμου θέσεων”, στις οποίες το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ οφείλει ανταγωνιστικά να ανταποκριθεί, εφόσον επιδιώκει να αμφισβητήσει την μετά το 2012 πρωτοκαθεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Να κάνει ό,τι έπραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 απέναντι στην παραδοσιακή Αριστερά, να ανακτήσει στοιχεία της ιδιομορφίας του χώρου, που αφορούν τη σχέση εθνικού-διεθνικού σήμερα. Στοιχεία διακριτά που διαφοροποιούσαν το ΠΑΣΟΚ από άλλα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, τα οποία έχει επισημάνει ο οξυδερκής Ντόναλντ Σασούν στο μνημειώδες έργο του “Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού” (τ. 2ος, Καστανιώτης, 2001), με την βοήθεια του Βασίλη Φούσκα στο κεφάλαιο για το ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1974-1994.

Αναπαράγεται στο δημόσιο λόγο ότι η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δεν έχει διατυπώσει θέσεις. Η προσέγγιση στην απολυτότητά της είναι λανθασμένη. Πράγματι δεν έχει διατυπωθεί αναλυτικά και επεξεργασμένα ένα σώμα ιδεών-απόψεων. Η πολιτική ομάδα του Νίκου Ανδρουλάκη είχε συγκροτηθεί περισσότερο με οργανωτικά χαρακτηριστικά και λιγότερο ιδεολογικά. Αυτό έχει να κάνει και με την ηγεμονική κομματική κουλτούρα του ΠΑΣΟΚ την περίοδο που ανδρώθηκε ο ίδιος και η γενιά του πολιτικά, ένα δηλαδή μαζικό κόμμα σε υποχώρηση.

Θέσεις-Κατευθύνσεις

Έχουν όμως αναδειχθεί ορισμένα σημεία-κατευθύνσεις που αξίζει να επισημανθούν, καθώς αποτελούν μια αφετηρία. Το πρώτο είναι η αναφορά στην παραταξιακή μνήμη. Το δεύτερο είναι το παρόν και το μέλλον του τόπου και των πολιτών με την χρήση κρίσιμων εννοιών όπως δημογραφικό, πατρίδα, κοινωνικές ανισότητες, παιδεία, εργασία, ανάπτυξη-παραγωγή, που σκιαγραφούν προτεραιότητες. Το τρίτο είναι η αναφορά με κέντρο την Ελλάδα, ένα “εμείς”, δηλαδή η εθνική, δημοκρατική, κοινωνική ενότητα.

Η συνέχεια της δημοσίευσης: Μπορεί ο Ανδρουλάκης να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο;

Η δημοσκοπική άνοδος του ΚΙΝΑΛ και η αθέατη πλευρά του Ανδρουλάκη

Η δημοσκοπική άνοδος του ΚΙΝΑΛ και η αθέατη πλευρά του Ανδρουλάκη: Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΚΙΝΑΛ φαίνεται να απολαμβάνει μιντιακής υποστήριξης, οφείλει όμως και κάποιες εξηγήσεις για να διατηρήσει το "ηθικό πλεονέκτημα".

Μπορεί το “παιδί του κομματικού σωλήνα” να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο;

Μπορεί το “παιδί του κομματικού σωλήνα” να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο;: Το οργανωτικό ταλέντο του Νίκου Ανδρουλάκη τον βοήθησε να είναι στην τριάδα των διεκδικητών, αλλά δεν τον καθιστά ικανό να κάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο.