Σκάνδαλο «Παναγόπουλου»....

Από Άγγελος Τσέκερης 

🍷 Λοιπόν: σκάνδαλο «Παναγόπουλου». Πάμε λίγο να δούμε τι υπάρχει μέχρι τώρα στο τραπέζι.

🍷 Πρώτον Στις 5 Φεβρουαρίου 2026 μάθαμε ότι ένα πόρισμα της Αρχής Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (για τους φίλους, «Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος») δεσμεύει τα περιουσιακά στοιχεία του Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ.

🍷 Και τον στέλνει στον εισαγγελέα με δύο κακουργήματα: Υπεξαίρεση και ξέπλυμα.

🍷 Δεύτερον: Η υπεξαίρεση αφορά κονδύλια για κατάρτιση ανέργων και δια βίου μάθηση, από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους. Κρατήστε το αυτό.

🍷 Τρίτον: Για να μην τα πολυλογούμε, πρόκειται για μια ιστορία με απευθείας αναθέσεις, ή στημένους διαγωνισμούς από τις οποίες μόνιμα ωφελημένες ήταν 6 εταιρείες «ειδικευμένες στο αντικείμενο». Και όνο όνο ίτο.  

Θυμάστε τα «Σκόιλ Ελικικού»; Αυτό περίπου.

🍷 Τέταρτον: Μαζί με τον Παναγόπουλο πάνε στον εισαγγελέα άλλα 6 άτομα, που φέρονται να σχετίζονται με τις εταιρείες αυτές και με την υπεξαίρεση κονδυλίων κατάρτισης.  

🍷 Και πέμπτον: το υπεξαιρεθέν ποσόν ανέρχεται σε 2,1 εκ ευρώ.

Τι έγινε μετά.

🍷 Ένα από τα άτομα αυτά είναι σύζυγος της Αννας Στρατινάκη, η οποία διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου Εργασίας από το 2011 ως τις αρχές του 2015 και από το 2019 έως το 2024.

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές! Λευτεριά στους λογαριασμούς (τους).

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Ο πρόεδρος  της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ελέγχεται για υπεξαίρεση 73 εκατομμυρίων ευρώ που προορίζονταν για την κατάρτιση εργαζομένων. Δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί του.

Είμαστε σίγουροι ότι οι κατηγορίες, όχι μόνο θα καταπέσουν, αλλά θα αποκαλυφθούν ως αυτό που όλοι φανταζόμαστε – μια χυδαία απόπειρα να χτυπηθεί ο μαχητικός συνδικαλισμός, όπως δήλωσε ο σύντροφος Παναγόπουλος.

Ωστόσο, μάθαμε κάτι πολύτιμο από αυτή την κατάπτυστη επιχείρηση πολιτικής δίωξης ενός υποδειγματικού συνδικαλιστή. 

Όπως ο Χριστόδουλος δεν είπε τίποτα κατά τη διάρκεια της Χούντας γιατί διάβαζε, έτσι και ο Γιάννης Παναγόπουλος, τα 20 χρόνια που είναι πρόεδρος της ΓΣΣΕΕ, δεν έκανε απολύτως τίποτα για τα μνημόνια, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, το 13ωρο γιατί… δίδασκε! 

Κατάρτιζε εργαζομένους για να προκόψουν στη ζωή τους. 

Αθόρυβα αλλά ακούραστα δούλευε νυχθημερόν για να αναβαθμίσει τα προσόντα τους, να χαλιναγωγήσει το κεφάλαιο, να βελτιώσει τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. 

Γιάννης Παναγόπουλος, ο ισόβιος πρόεδρος

Μιχάλης Παναγιωτάκης

Ο Γιάννης Παναγόπουλος σε πορεία ισοβιότητας στο πόστο του Προέδρου της ΓΣΕΕ, είναι άλλο ένα σημάδι αδυναμίας των συνδικάτων.

Επανεξελέγη για νιοστή φορά, λοιπόν, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ ο Γιάννης Παναγόπουλος.

Την ημερομηνία γέννησής του δεν τη βρήκα στο διαδίκτυο, αλλά με βάση το υπόλοιπο βιογραφικό του πατέρα – μην πω και παππού – της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, πρέπει να πλησιάζει τα 70. Ενδεχομένως να μπορεί να βγει στη σύνταξη μέσα σε αυτή τη θητεία και να γίνει έτσι ο πρώτος συνταξιούχος Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος. Για τους λάτρεις της στατιστικής, αλλά και της ιστορίας, μερικά περαιτέρω ενδιαφέροντα στοιχεία:Ο σ. Παναγόπουλος εκλέγεται συνεχώς από το 2006 και θα συμπληρώσει έτσι φέτος τα 17 χρόνια υπηρεσίας προς τους Έλληνες εργαζομένους από την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Είναι μακράν ο μακροβιότερος Πρόεδρος της ΓΣΕΕ, από τότε που η ΓΣΕΕ απέκτησε Πρόεδρο αντί για Γενικό Γραμματέα (παρεμπιπτόντως, μέσα στη χούντα), αλλά έχει ξεπεράσει σε συνεχόμενα έτη ως επικεφαλής του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και τον Φώτη Μακρή, Γ.Γ. της ΓΣΕΕ επί εμφυλίου, μετεμφυλιακής τρομοκρατίας και χούντας, ο οποίος είχε συμπληρώσει 16,5 χρόνια συνεχούς θητείας. Βέβαια ο Φ. Μακρής συνολικά υπηρέτησε 21 χρόνια περίπου, αλλά θεωρούμε πως η κατάρριψη και αυτού του ρεκόρ είναι μέσα στις δυνατότητες του αειθαλούς -πρακτικά ισοβίου μέχρις αποδείξεως του εναντίου- νυν και αεί Προέδρου της ΓΣΕΕ.
Ο Φ. Μακρής ανήκε βεβαίως σε αντίπαλο πολιτικό χώρο με τον Γ. Παναγόπουλο, και ήταν διορισμένος, σε αντίθεση με σημερινό Πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Όμως ο Παναγόπουλος έχει αποδειχθεί εξίσου αποτελεσματικός στην συγκράτηση της εργατικής δυσαρέσκειας, την εξυπηρέτηση κρατικών στόχων και στην διευκόλυνση της εργοδοτικής κυριαρχίας, με απόλυτα όμως δημοκρατικό τρόπο.