Γιατί με το Κίνημα;
Του Γιάννη Τσούτσια
Δυναμώνουν από παντού οι επιθέσεις κατά της Μ. Καρυστιανού. Και από την κυβέρνηση, που ούτε να σκεφτεί να διακινδυνέψει την πορεία του «έργου» της, και από την αντιπολίτευση, που ανησυχεί ότι στην έναρξη του νέου πολιτικού κύκλου ίσως βρεθεί εκτός παιχνιδιού. Ενδιαφέρον έχουν και οι εξ αριστερών αντιδράσεις, ιδίως εκείνων που αφού πρώτα έσπευσαν να τοποθετηθούν πλησίον της κας Καρυστιανού, ελπίζοντας ότι η φουσκοθαλασσιά του κοινωνικού ριζοσπαστισμού θα συμπαρασύρει και τους ίδιους, μόλις αυτή μίλησε για εκλογές, άλλαξαν στάση...
Τώρα οι καταγγελίες πέφτουν βροχή. Τι (δεν) είπε η Καρυστιανού για το ΝΑΤΟ, για την ειρήνη, το μεταναστευτικό, τους εξοπλισμούς, την Ε.Ε., την Βενεζουέλα κτλ. Και μετά, τα πιο γενικά, δεν έχει θέσεις και πρόγραμμα, (λες και οι ίδιοι έχουν), ρέπει προς την ακροδεξιά, υποκαθιστά την πολιτική με την ηθική, (λες και η ηθική δεν είναι κεντρικό στοιχείο της πολιτικής), και να, πόσο ενοχλητικό το μικροαστικό ταγιεράκι, τα περί θρησκείας, το νεοδημοκρατικό της παρελθόν. Πάντα καιροφυλακτούν οι αλάθητοι.
Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι, που έχουν κάποια αίσθηση των πραγμάτων και διστάζουν, μετεωρίζονται. Ναι, δεν τα λέει καλά η Καρυστιανού, (εμείς τα λέμε), αλλά μην απομονωθούμε κιόλας. Άραγε, μήπως να περιμένουν να ξεφουσκώσει το μπαλόνι και μετά να αρχίσουμε τα «εμείς τα λέγαμε»; Πολλά τα διλήμματα, πολλές οι εκδοχές. Ακόμη περισσότερες οι εμπλοκές που αντιστοιχούν σε αντικρουόμενες προθέσεις και προσδοκίες. Όμως δεν γεννιέται Κίνημα κατά παραγγελία. Ούτε σύμφωνα με τα γούστα μας. Και ούτε οι πρωταγωνιστές του μπορούν να ευθυγραμμίζονται με τις επιθυμίες και τις προτεραιότητες εκάστου. Δεν πάει έτσι.
