Η παρουσία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ

Βασίλης Βιλιάρδος 

Η παρουσία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και οι ανακοινώσεις των οικονομικών μέτρων, καθώς επίσης η σημερινή του συνέντευξη Τύπου, χαρακτηρίστηκαν από μια έκδηλη αλαζονεία - επίσης από έναν αυτοθαυμασμό που άγγιζε τα όρια του ναρκισσισμού.

Η δε αμετροέπεια του απέναντι σε πρώην πρωθυπουργούς της παράταξής του και οι προσβλητικές αναφορές στους πολιτικούς του αντιπάλους, συνέθεσαν μια εικόνα που ξενίζει βαθύτατα - δυστυχώς!

Ακόμη χειρότερα, αυτή η στάση στερείται κάθε ερείσματος - αφού η πραγματικότητα της διακυβέρνησής του, δεν αφήνει περιθώρια για πανηγυρισμούς.

Ειδικότερα, οι Πολίτες βιώνουν μια σκληρή πραγματικότητα: η χώρα κατάντησε στην τελευταία θέση της ΕΕ στο κατά κεφαλήν εισόδημα, συγκλίνοντας με τη Βουλγαρία και όχι με την ΕΕ, οι μέσοι και οι διάμεσοι μισθοί είναι κάτι περισσότερο από αναξιοπρεπείς, η μεσαία τάξη έχει ισοπεδωθεί από την ακρίβεια και την υπερφορολόγηση, τα ασθενέστερα στρώματα έχουν πια εξαθλιωθεί, ενώ το στεγαστικό και το δημογραφικό είναι εκτός ελέγχου.

Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε σε απόλυτα μεγέθη κατά 66 δις € - παρά τις αποκρατικοποιήσεις και τα 18 δις € των επιδοτήσεων του Ταμείου Ανάκαμψης. 

Πόσο αυξήθηκε το πραγματικό ΑΕΠ;

Βασίλης Βιλιάρδος 

Πόσο αυξήθηκε το πραγματικό ΑΕΠ, δηλαδή χωρίς τον πληθωρισμό, από το 2019 έως το 2025; Από τα 184,5 δις € στα 204,44 δις € - οπότε κατά 19,9 δις €.

Πόσο αυξήθηκε το ονομαστικό ΑΕΠ, δηλαδή με τον πληθωρισμό; Από τα 185,18 δις € στα 248,35 δις € - επομένως κατά 63,17 δις €.

Άρα πόση ήταν η αύξηση μόνο λόγω του πληθωρισμού; 43,27 δις € (63,17-19,9).

Πόση ήταν μόνο οι φόροι το 2025; Κατ’ εκτίμηση 71,146 δις € - οπότε στα 248,35 δις € ΑΕΠ ήταν στο 28,64% του ΑΕΠ.

Επομένως, μόνο από το πληθωριστικό ΑΕΠ των 43,27 δις € το δημόσιο εισέπραξε 12,39 δις € επιπλέον φόρους (43,27Χ28,64%), μόνο το 2025 - κυρίως βέβαια από τον ΦΠΑ που αυξήθηκε στα 27,625 δις € από περίπου 17,67 δις € το 2029, ενώ οι φόροι συνολικά αυξήθηκαν από 51,189 δις € το 2019 στα 71,146 δις € το 2025 ή κατά 19,95 δις €.

Κι όμως δεν βγαίνουν...

Αναβαλόγλου Γεώργιος 

Διαβάζω σήμερα στο πρωτοσέλιδο της Ναυτεμπορικής τα κέρδη των εισηγμένων και το μάτι αμέσως πέφτει στα διυλιστήρια: αύξηση 978%. 

Η κυβέρνηση συνεχίζει να τα επιδοτεί και παρ’ όλα αυτά οι τιμές των καυσίμων συνεχίζουν να ανεβαίνουν. 

Πόση πλάτη να βάλουν όμως και δαύτα , αφού δεν «βγαίνουν»;

Οι οδυνηρές συνέπειες του ξεπουλήματος

Βασίλης Βιλιάρδος 

Ποιος είναι ο λόγος που αυξήθηκε ξανά το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μας (-9,5 δις € στο εξάμηνο του 2026), παρά το ότι οι εισαγωγές μας ήταν καθοδικές και οι εξαγωγές ανοδικές; Το έλλειμμα του σημαντικότερου δηλαδή οικονομικού δείκτη μίας χώρας; Η απάντηση είναι απλή και επώδυνη: το ξεπούλημα των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων!

Ειδικότερα, μπορεί μεν να αυξήθηκαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (κυρίως του τουρισμού) και να μειώθηκαν οι εισαγωγές, αλλά

(α) μειώθηκαν τα δευτερογενή εισοδήματα, μεταξύ άλλων λόγω περιορισμένων εισροών από την ΕΕ ενώ, κυρίως

(β) μειώθηκαν τα πρωτογενή εισοδήματα - δηλαδή, καταγράφηκαν αυξημένες καθαρές πληρωμές προς το εξωτερικό για τόκους, κυρίως για κέρδη και μερίσματα, ως αποτέλεσμα των αυξημένων ξένων επενδύσεων στην εγχώρια αγορά.

Για παράδειγμα, μόνο οι εισηγμένες εταιρίες και κυρίως οι αφελληνισμένες τράπεζες, μοίρασαν μερίσματα στο εξωτερικό πάνω από 4,28 δις € μόνο για τη χρήση του 2025 - τεκμηριώνοντας το ότι, μπορεί μεν όταν ξεπουλιώνται οι ελληνικές επιχειρήσεις να αυξάνονται οι ξένες επενδύσεις και να μειώνεται το έλλειμμα, αλλά αυτό συμβαίνει μία μόνο φορά.

Από την υποτίμηση της δραχμής, στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα

από Βασίλης Βιλιάρδος

.

Η ελληνική οικονομία ευρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική πρόκληση – επειδή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα αναδεικνύει ξανά τα δομικά προβλήματα της χώρας. Στην εποχή της Ευρωζώνης, η απώλεια που καταγράφει η ελληνική ανταγωνιστικότητα τείνει να γίνει μόνιμη. Χωρίς τα παραδοσιακά εργαλεία της νομισματικής πολιτικής, το δίλημμα ευρώ vs δραχμή έρχεται ξανά στην επιφάνεια – όχι βέβαια ως τάση επιστροφής, αλλά ως μάθημα για το πώς η έλλειψη ευελιξίας επηρεάζει άμεσα την αγοραστική δύναμη των Πολιτών και το κόστος παραγωγής των επιχειρήσεων. Στο παρελθόν, πριν από την είσοδο στην Ευρωζώνη, όταν η Ελλάδα είχε υψηλό πληθωρισμό, η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδος μπορούσαν να καταφύγουν στην υποτίμηση της δραχμής – οπότε, υποτιμώντας το εθνικό νόμισμα, τα ελληνικά προϊόντα γίνονταν αυτόματα πιο φθηνά για τους ξένους που είχαν ισχυρότερα νομίσματα «σβήνοντας» έτσι την απώλεια της ανταγωνιστικότητας που είχε προκαλέσει ο πληθωρισμός. Σήμερα όμως, εντός της Ευρωζώνης, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο – αφού η Ελλάδα μοιράζεται το ίδιο νόμισμα με τους βασικούς εμπορικούς της εταίρους και δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Επομένως, όταν η χώρα έχει υψηλότερο πληθωρισμό, η απώλεια της ανταγωνιστικότητας γίνεται μόνιμη και συσσωρευτική – με πολύ οδυνηρά επακόλουθα για τους Έλληνες.

Ανάλυση

Οι τρόποι αντιμετώπισης ενός πολύ υψηλού χρέους, τόσο σε απόλυτο μέγεθος, όσο και σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι οι εξής τρεις: (α) η διαγραφή μέρους του (= «κούρεμα»), (β) ο πληθωρισμός και (γ) η χρηματοπιστωτική καταστολή – η οποία θα μπορούσε να μεταφρασθεί ως μία σταδιακή συρρίκνωση των πραγματικών αποταμιεύσεων (ανάλυση).

Στην περίπτωση της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, ο πληθωρισμός είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δοθεί στην κυβέρνηση – αφού συμβαίνουν τα εξής:

(α) Ο πληθωρισμός «διαβρώνει» το χρέος σε απόλυτα νούμερα. Για παράδειγμα, με πληθωρισμό 2%, τα 30.000 € που οφείλονται για το 2041, θα αγοράζουν όσα περίπου 22.300 € σήμερα – ενώ με πληθωρισμό 3%, μόλις 19.250 € (μαθηματικός υπολογισμός στο τέλος).

(β) Ο πληθωρισμός μειώνει τη σχέση χρέος προς ΑΕΠ. Για παράδειγμα, το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε από το 2019 έως το 2025 κατά περίπου 20 δις € στα 204 δις € – ενώ το ονομαστικό, δηλαδή μαζί με τον πληθωρισμό, στα 248 δις €. Με υποθετικά λοιπόν σταθερό δημόσιο χρέος στα 363 δις € (γράφημα), το δημόσιο χρέος ως προς το πραγματικό ΑΕΠ ήταν στο 178% του ΑΕΠ (όσο περίπου το 2019), ενώ ως προς το πληθωριστικό διαμορφώθηκε στο 146% – οπότε η πτώση του κατά τις 32 μονάδες οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στον πληθωρισμό.

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής:

Καταπιεστική Φορολογία, Πρωτογενή Πλεονάσματα και η Αποστράγγιση των Νοικοκυριών

• Σπύρος Στάλιας | Ph.D. Οικονομολόγος

Εισαγωγή: Η Θεωρητική Αυταπάτη των Μνημονίων και η Πραγματικότητα των 16 Ετών

Η επιβολή των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα δεν αποτελούσε απλώς ένα πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, αλλά την πλήρη εφαρμογή του κλασικού νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Το αφήγημα των δανειστών και των εγχώριων υποστηρικτών τους οικοδομήθηκε πάνω σε μια σειρά αλληλένδετων υποθέσεων:

• Δημοσιονομική Προσαρμογή & Δημόσια Αποταμίευση: 

Η βίαιη περικοπή των δημοσίων δαπανών και η υπερφορολόγηση θα δημιουργούσαν πρωτογενή πλεονάσματα (G - T < 0) . Αυτά, πέραν της αποπληρωμής των τόκων, λογίζονταν ως «κρατική αποταμίευση» (S_g = T - G > 0), η οποία υποτίθεται ότι θα αύξανε τη συνολική εθνική αποταμίευση και θα πίεζε τα επιτόκια προς τα κάτω.

• Εσωτερική Υποτίμηση & Εξωτερικός Τομέας: 

Η δραστική συμπίεση του μοναδιαίου κόστους εργασίας (ULC) μέσω της μείωσης μισθών και συντάξεων θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τιμών, μετατρέποντας το εμπορικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό (X > M).

• Συσσώρευση Ιδιωτικών Αποταμιεύσεων: 

Η εισροή πόρων από το εξωτερικό πλεόνασμα (X > M) θα υπεραντιστάθμιζε τη δημοσιονομική αφαίρεση, τροφοδοτώντας τις καθαρές ιδιωτικές αποταμιεύσεις (S_p).

• Το Δόγμα S = I: 

Οι συσσωρευμένες εθνικές αποταμιεύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) θα μετατρέπονταν αυτόματα σε παραγωγικές επενδύσεις (I), πυροδοτώντας την αναπτυξιακή επανεκκίνηση.

Μετά από δεκαέξι χρόνια 

Μετά από δεκαέξι χρόνια λιτότητας, η εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας αποδεικνύει ότι το υπόδειγμα αυτό προσέκρουσε στη θεμελιώδη λογιστική ταυτότητα των εθνικών λογαριασμών:

S = I + (G - T) + (X - M)

Η δημοσιονομική πολιτική  της Γενικής Κυβέρνησης προβάλλεται ως υπόδειγμα σταθερότητας. Ωστόσο, η αυστηρή οικονομετρική και τομεακή εξέταση αποκαλύπτει ότι το κρατικό πλεόνασμα δεν συνιστά προϊόν αναπτυξιακού δυναμισμού, αλλά το μαθηματικό αποτέλεσμα μιας βίαιης αφαίρεσης ρευστών πόρων από τον ιδιωτικό τομέα των νοικοκυριών. 

1. Η Αριθμητική της «Ευημερίας»: Πρωτογενές vs. Τελικό Ισοζύγιο

Η λογιστική αποτύπωση των κρατικών ροών αποτυπώνει το μέγεθος της πρωτογενούς φορολογικής αφαίρεσης. Σύμφωνα με τα πρωτογενή δεδομένα εκτέλεσης του προϋπολογισμού και της ΕΛΣΤΑΤ, τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκαν στα 124,1 δισ. ευρώ, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες (εξαιρουμένων των τόκων) περιορίστηκαν στα 112,0 δισ. ευρώ.

• Πρωτογενές Ισοζύγιο = Έσοδα (124,1 δισ.) − Πρωτογενείς Δαπάνες (112,0 δισ.) = +12,1 δισ. €

Το πρωτογενές αυτό πλεόνασμα των 12,1 δισ. ευρώ (περίπου 5,5%–6,0% του ΑΕΠ) υφίσταται την αφαίρεση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η δαπάνη για καθαρούς τόκους ανήλθε στα 7,8 δισ. ευρώ, οδηγώντας στο τελικό ταμειακό πλεόνασμα:

Το ελληνικό οικονομικό παράδοξο, 2000 έως 2026

Η σύγκριση της Ελλάδας με τη Γερμανία, με την Ιταλία και την Πορτογαλία, καθώς επίσης με τον ευρωπαϊκό μέσον όρο, αποδεικνύει πως η ελληνική οικονομία πάσχει από ένα βαθύ δομικό πρόβλημα διανομής του παραγόμενου πλούτου.

Η πρόσφατη οικονομική μεγέθυνση και η αύξηση του ΑΕΠ της χώρας μας, δεν μεταφράζονται σε βελτίωση της καθημερινότητας των Πολιτών – αφού η αγοραστική δύναμη παραμένει καθηλωμένη σε επίπεδα χαμηλότερα από εκείνα των αρχών του αιώνα.


Η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ μισθών και παραγωγικότητας δεν αποτελεί μόνο ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και οικονομικής βιωσιμότητας – επειδή η παρατεταμένη συμπίεση των εισοδημάτων περιορίζει την εγχώρια αναπτυξιακή δυναμική και εντείνει τη διαρροή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (brain drain).


Σε κάθε περίπτωση, η πραγματική εθνική ανταγωνιστικότητα δεν θα επιτευχθεί ποτέ κάνοντας τους εργαζόμενους φθηνότερους – αλλά μόνο όταν επενδύσουμε στα κατάλληλα εργαλεία και στις δομές που θα κάνουν την εργασία τους πολυτιμότερη.

Βασίλης Βιλιάρδος για την ελληνική οικονομία

Οικονομία: Για αυτούς που θριαμβολογούν ανόητα για το ρυθμό ανάπτυξης, είναι επίτευγμα το να είμαστε 11οι την ΕΕ, όταν η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που έχει χάσει πραγματικό ΑΕΠ περί τα 35 δις € από το 2008;

Όταν έχουν σπαταληθεί περί τα 66 δις € που αύξησαν το χρέος μας, συν τα 36 δις € του ΤΑΑ; Όταν τα 2/3 της αύξησης του ΑΕΠ μας από το 2019 έως το 2025 (τα 44 δις από τα 64 δις), προέρχονται από τον πληθωρισμό; Πόσοι επιχειρηματίες θα δαπανούσαν 102 δις €, τα περισσότερα με δάνεια, για να έχουν ετήσια πραγματική αύξηση του τζίρου τους 4-5 δις €; Του τζίρου τους, ούτε καν των κερδών τους;

Όσο για το επιτόκιο δανεισμού και τις θετικές αξιολογήσεις, με δεδομένο το ότι, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι στους θεσμικούς της ΕΕ (253,95 δις € στις 31.12.25) και σε repos (γράφημα), ενώ τα 102,121 δις € σε ομόλογα εσωτερικού, τι κίνδυνο έχουν από εμάς οι αγορές;

Σχεδιάζει τώρα σωστά η κυβέρνηση να πληρώσει πρόωρα 12,84 δις € διαφόρων δανείων, με μέσο σταθμικό επιτόκιο 1,43% χωρίς του παγωμένους τόκους του EFSF και 1,94% με αυτούς; Διάφορα δάνεια όπως αναγράφεται και όχι μόνο του κυμαινόμενου επιτοκίου (Euribor+0,5) των GLF που όμως είναι εξασφαλισμένα σταθερό με swaps; 

Εν προκειμένω και φυσικά καλοπροαίρετα, μεταξύ άλλων τα εξής ερωτήματα με κάποιες προτάσεις:

(α) Τα ληξιπρόθεσμα υπόλοιπα του δημοσίου στους προμηθευτές του, μόνο τα ληξιπρόθεσμα, είναι 3,55 δις €. Δεν θα ήταν καλύτερα να τα εξοφλήσει, για να εισρεύσουν χρήματα στην αγορά, καθώς επίσης για να μην υπερτιμολογούνται τα προϊόντα που αγοράζει το κράτος, για να καλύψουν οι προμηθευτές του τις καθυστερήσεις πληρωμών του;

(β) Το κράτος δανείζεται σχεδόν όλα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων, όπως του ΑΚΑΓΕ, του ΕΦΚΑ κλπ., με repos - 64,886 δις € στις 30.06.26 κατά το γράφημα. Ο τρόπος όμως αυτός δεν είναι ορθολογικός - αφού ο δανεισμός με repos έχει σκοπό την κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών σε ρευστότητα.

Η κυβέρνηση του 2015 ισχυρίζεται δημόσια ότι, βρήκε άδεια ταμεία από τη ΝΔ. Ποια είναι η αλήθεια;

Βασίλης Βιλιάρδος

Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, τα ταμειακά διαθέσιμα της κεντρικής κυβέρνησης στα τέλη του 2014, ήταν στα 2,574 δις € – ενώ τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, στα 13,4 δις € (πηγή: minfin.gov.gr/wp-content/upl… ). Επομένως, συνολικά στα 16 δις € περίπου – γεγονός που σημαίνει πως η επόμενη κυβέρνηση ασφαλώς δεν παρέλαβε άδεια ταμεία, όπως ισχυρίσθηκε τότε και συνεχίζει σήμερα.

Απλά, μάλλον δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης - σημειώνοντας πως η Γενική Κυβέρνηση αποτελείται από το Κεντρικό Κράτος, τους ΟΤΑ και τους ΟΚΑ. 

Υπενθυμίζουμε δε ότι, αναγκάσθηκε να επιστρέψει ομόλογα 10,93 δις € του ΤΧΣ, με απόφαση του Eurogroup από τις 20.02.15 - τα οποία είχαν δοθεί για τις τράπεζες

Τον Αύγουστο τώρα του 2017, το τότε υπουργείο οικονομικών άνοιξε έναν ειδικό λογαριασμό στην ΤτΕ, με τον τίτλο «Ελληνικό δημόσιο, λογαριασμός δημιουργίας αποθεματικού προσόδων, από τις αγορές κεφαλαίου» – έχοντας υποχρεωθεί από την Τρόικα και με στόχο να αποτελέσει ένα μαξιλάρι ασφαλείας.

Αυτό το μαξιλάρι ασφαλείας ήταν ύψους 15,7 δις € – εκ των οποίων τα 9 δις € από τη δόση του 3ου μνημονίου του ESM, τα 3 δις € από εκδόσεις ομολόγων και μόλις τα 3,7 δις € από τα υπερπλεονάσματα. Το σύνολο τώρα των 15,7 δις € «κλειδώθηκε» από την Τρόικα και δεν επιτρεπόταν να αγγιχθεί.

Αυτό ήταν στην ουσία το μαξιλάρι που παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ - τα 15,7 δις € που όμως δεν μπορούσε να τα αγγίξει η επόμενη κυβέρνηση, αφού το απαγόρευε η Τρόικα (πρόσφατα το επέτρεψε, για να χρησιμοποιηθεί όμως για την πρόωρη εξόφληση των ευρωπαϊκών δανείων).

Περαιτέρω, τα συνολικά ταμειακά διαθέσιμα κεντρικού κράτους και φορέων της Γενικής Κυβέρνησης τον Ιούλιο του 2019, όπου άλλαξε η κυβέρνηση, ανέρχονταν στα 27 δις €, συν το μαξιλάρι ασφαλείας – με βάση τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίσθηκε πως παρέδωσε στη ΝΔ γεμάτα ταμεία, ενώ παρέλαβε άδεια.

Στην ουσία όμως παρέδωσε μόνο τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων που είχε συγκεντρώσει και ασφαλώς δεν του ανήκαν, συν κάποια χαμηλά ταμειακά διαθέσιμα - αφού τα μνημονιακά 15,7 δις € του μαξιλαριού δεν μπορούσαν να αγγιχθούν.

Οι αιτίες του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και άλλα κείμενα

8 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Λόγω του ξεπουλήματος των δημοσίων επιχειρήσεων και του αφελληνισμού των ιδιωτικών, όπως των τραπεζών, αυξήθηκε το έλλειμμα στο ισοζύγιο πρωτογενών εισοδημάτων – σημειώνοντας πως όταν οι ξένες πολυεθνικές ή οι ξένοι στρατηγικοί επενδυτές στην Ελλάδα, όπως σε τράπεζες, τηλεπικοινωνίες ή ενέργεια, καταγράφουν κέρδη, ένα μεγάλο μέρος αυτών των κερδών μεταφέρεται στο εξωτερικό ως μέρισμα. Σε συνδυασμό δε με τις πληρωμές τόκων προς το εξωτερικό για τα δάνεια μας, διευρύνεται άμεσα το έλλειμμα του ισοζυγίου πρωτογενών εισοδημάτων – επειδή αποτελούν καθαρές εκροές κεφαλαίων από την ελληνική οικονομία. Επομένως, όλες οι προσπάθειες αύξησης των εξαγωγών και μείωσης των εισαγωγών, στην ουσία ακυρώνονται – ενώ αυτοί που θεωρούν πως το ξεπούλημα είναι ορθολογική ξένη επένδυση, απλά δεν καταλαβαίνουν τίποτα από Οικονομία. Με απλά λόγια, για να καλύψουμε τα 3 δις € περίπου μόνο των μερισμάτων που έδωσαν οι τράπεζες, θα πρέπει να αυξήσουμε ανάλογα τις εξαγωγές μας ή να μειώσουμε τις εισαγωγές – καταλήγοντας έτσι στη θέση του Σίσυφου!

Η εξέλιξη του ελλείμματος

«Εκτόξευση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στα 8,9 δις € στο πεντάμηνο του 2026»

Τι απαντάει η κυβέρνηση για τα εξωτερικά ελλείμματα που αυξάνουν τα εξωτερικά χρέη (ήδη πάνω από 597 δις €), μειώνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας και καθιστούν αδύνατες τις αυξήσεις μισθών; Ότι είναι πρόβλημα του παραγωγικού μας μοντέλου – χωρίς όμως να το εξειδικεύει, ή να κάνει κάτι τα τελευταία 7 χρόνια για να το αλλάξει.

Αντίθετα, από έλλειμμα 2,6 δις € ολόκληρο το 2019, στο πεντάμηνο του 2026 εκτινάχθηκε στα 8,9 δις € – ενώ το 2025 έφτασε στα 14,1 δις, το 2024 στα 15,9 δις κοκ. Τι δεν καταλαβαίνει;

Πως όταν μια χώρα έχει εξωτερικό έλλειμμα και δημοσιονομικό πλεόνασμα, το σύνολο τους επιβαρύνει τον ιδιωτικό τομέα (ανάλυση) – εν προκειμένω, με την υπερφορολόγηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, αφού τα καρτέλ όπως των τραπεζών πληρώνουν ελάχιστους ή καθόλου φόρους.

ΜΕΤΡΗΣΙΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΤΑΕΤΙΑΣ ΤΗΣ ΝΔ:

Οι 10 Χειρότεροι Δείκτες της Ελλάδας στην Ε.Ε. Παρόλα αυτά έχουν το θράσος να βγαίνουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης της δεξιάς και να  προσπαθούν να μετατρέψουν το κυριολεκτικά  το μαύρο σε άσπρο. 

1 Ελευθερία του Τύπου (27η θέση / Τελευταία): Σταθερά στον πάτο της ΕΕ των 27 σύμφωνα με τους Reporters Without Borders (RSF).

2. Υλική Αποστέρηση Παιδιών (27η θέση / Τελευταία): Το 33,6% των παιδιών κάτω των 16 ετών στερείται βασικών αγαθών, η χαμηλότερη επίδοση στην ΕΕ βάσει της Eurostat.

3.Ρυθμός Αποταμίευσης Νοικοκυριών (27η θέση / Τελευταία): Η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα με σταθερά αρνητικό ποσοστό αποταμίευσης (-5,12%), σύμφωνα με την Eurostat.

4. Δημόσιες Δαπάνες για την Παιδεία (26η θέση / Προτελευταία): Η Ελλάδα επενδύει μόλις περίπου το 3,5% - 3,9% του ΑΕΠ της στη δημόσια εκπαίδευση, καταγράφοντας μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις στην ΕΕ και απέχοντας σημαντικά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (4,7%).

5.Αγοραστική Δύναμη (26η θέση / Προτελευταία): Στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ισοβαθμώντας με τη Βουλγαρία, η οποία μάς περνάει ήδη  βάσει της Eurostat.

6.Ετήσιοι Μισθοί (26η θέση / Προτελευταία): Στα €18.000 για εργασία πλήρους απασχόλησης, αφήνοντας πίσω μόνο τη Βουλγαρία, σύμφωνα με την Eurostat.

ΟΤΑΝ " ΞΕΤΙΝΑΖΕΙ" ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ,.ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ?

 

Άρθρο για το "εξαγωγικό θαύμα" της ελληνικής οικονομίας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, από τον Γιάννη Μαρίνο, πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας

Jul 26, 2026 

"Για χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα μας βομβαρδίζει με διθυράμβους για το «εξαγωγικό θαύμα» της ελληνικής οικονομίας. Μας λένε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις κατακτούν τις διεθνείς αγορές, ότι τα προϊόντα μας γίνονται ολοένα πιο ανταγωνιστικά και ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται.

Μόνο που πίσω από αυτό το «θαύμα» κρύβεται μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Το επισημαίνει με τρόπο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί… «αντικυβερνητικός» ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος, γράφοντας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα στοιχεία που παραθέτει είναι αποκαλυπτικά.

Η Ελλάδα εμφανίζει σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Μάιο ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών έφτασε το 4,9%, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη. Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι διαφορές στα τρόφιμα:

➤ το κρέας αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 12,8%, όταν στην ευρωζώνη κατά 6,7%,

➤ το φρέσκο γάλα αυξήθηκε 4,4%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1,7%,

➤ τα τυριά αυξήθηκαν 3,5%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1%,

➤ τα εσπεριδοειδή εκτινάχθηκαν κατά 18% στην Ελλάδα, έναντι 7,5% στην ευρωζώνη,

➤ακόμη και η σοκολάτα αυξήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα (7,7%) απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (5,7%).

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η ίδια η Καθημερινή δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μια ακόμη πιο αποκαλυπτική έρευνα.

Αγοραστική δύναμη μισθών - Μας πέρασε και η Βουλγαρία

Η ισοπέδωση της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα

13 Απριλίου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Το ποσοστό των νοικοκυριών που ζουν με μηνιαίο εισόδημα κάτω των 1.800 € εκτοξεύθηκε στο 60% το 2024, από 37,75% το 2008 – γεγονός που σημαίνει ότι, η μεσαία τάξη που αποτελεί το βασικό πυλώνα της κοινωνίας και της δημοκρατίας, εξαϋλώθηκε. Η αιτία βέβαια δεν είναι μόνο η ακρίβεια αλλά, επιπλέον, η υπερφορολόγηση – με τη βοήθεια κυρίως του πληθωριστικού φόρου, δηλαδή με τη διατήρηση των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές. Η υπερφορολόγηση και η διαφθορά πάντως, είναι ένας φαύλος κύκλος που πρέπει να σταματήσει – αφού η μία τροφοδοτεί την άλλη.

Ανάλυση

Παρά το ότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, το μεγαλύτερο πρόβλημα των Ελλήνων είναι η κατάρρευση του βιοτικού τους επιπέδου, μας εντυπωσίασαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ – τα οποία τεκμηριώνουν ότι, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, από όσο φανταζόμαστε. Για παράδειγμα, η παρακάτω κατανομή των εισοδημάτων – η οποία είναι τρομακτική:

Εν προκειμένω, το ποσοστό εκτοξεύθηκε από το 4,75% το 2008 στο 15,5% το 2023, αν και μειώθηκε ελαφρά το 2024 – αλλά μόνο λόγω της αύξησης του κατώτατου μισθού. Εάν δε τα 750 € προσαρμοσθούν σε όρους αγοραστικής αξίας, αφαιρουμένου δηλαδή του σωρευτικού πληθωρισμού της τάξης του 25% επίσημα, στα τρόφιμα πάνω από 35%, τότε η εικόνα θα γίνει απελπιστική – αφού προφανώς δεν μπορεί να επιβιώσει κανένα νοικοκυριό σήμερα με 750 €, πόσο μάλλον με λιγότερα, αφού το ποσοστό είναι «έως 750 €».

Στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας τώρα (επόμενο γράφημα), στην υψηλότερη που μετράει η ΕΛΣΤΑΤ, η εικόνα ήταν αντίστροφη – υποδηλώνοντας στην ουσία ότι, όλο και περισσότερα νοικοκυριά γίνονται φτωχότερα:

Το Κεφάλαιο και η Ελληνική παραδοξότητα

26 Μαΐου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο του Schumpeter, οι «τόκοι» δεν κερδίζονται μέσω της αποταμίευσης – αλλά μέσω των επενδύσεων. Κανένας δηλαδή δεν ανταμείβεται για την «κατανάλωση υπό αναμονή» – για τον περιορισμό της, με στόχο το σχηματισμό κεφαλαίου. Αντίθετα, όλοι ανταμείβονται όταν η διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης είναι επιτυχημένη, με αποτέλεσμα μια γενιά με υψηλότερο εισόδημα από πριν – όπως πρέπει να είναι το ζητούμενο κάθε μακροοικονομικής πολιτικής. Στην μοναδική περίπτωση της Ελλάδας, η όποια ανάπτυξη της μετά την καταδίκη της στο ΔΝΤ, προήλθε από την άνοδο του τουρισμού και από τις εξαγωγές – όπου τη θέση της μείωσης της κατανάλωσης από τους Έλληνες εργαζομένους, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ανέλαβαν οι εργαζόμενοι των άλλων χωρών και οι αρνητικές αποταμιεύσεις μετά το 2009. Προφανώς όμως, αυτού του είδους η ανάπτυξη, με την κάθε γενιά να έχει χαμηλότερο εισόδημα από την προηγούμενη, δεν μπορεί να συνεχιστεί – ενώ η υπερφορολόγηση των τελευταίων ετών θα δώσει τη χαριστική βολή στους Έλληνες, οπότε κάποια στιγμή θα αντιδράσουν εξαιρετικά βίαια. Ήδη πάντως βιώνουμε τα πρώτα στάδια, με μία πολιτική κρίση προ των πυλών – με την κυβέρνηση δυστυχώς να μην το καταλαβαίνει, θεωρώντας πως τα τόσα νέα κόμματα που εμφανίζονται, δεν σημαίνουν τίποτα.

.

Ανάλυση

Στη νεοκλασική οικονομική θεωρία που, αν και ξεπερασμένη, συνεχίζει να υπερισχύει και να διδάσκεται στα δυτικά πανεπιστήμια, το πιο παράξενο φαινόμενο στο οικονομικό της μοντέλο, είναι το Κεφάλαιο – ως ένας από τους συντελεστές παραγωγής (αναφορά στο τέλος του κειμένου).

Εν προκειμένω, σχεδόν κανένας οικονομολόγος δεν έχει επιχειρήσει να βάλει κάποια τάξη, στις ποικίλες ιδιότητες που αποδίδονται στο Κεφάλαιο – στις αμέτρητες μορφές του, όπως το φυσικό Κεφάλαιο, το χρηματοοικονομικό, τα κέρδη, η πίστωση, το τεράστιο παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στις παγκόσμιες αγορές κοκ., χωρίς κανείς να μπορεί να πει με σιγουριά ποια ακριβώς λειτουργία εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη.

Για να κατανοήσουν τώρα πραγματικά τον ρόλο του Κεφαλαίου, οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι έχουν περιορίσει την τεράστια πολυπλοκότητα του κόσμου, στις απλούστερες οικονομικές συνθήκες που μπορούν να φανταστούν – καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, για να δημιουργήσει κάποιος Κεφάλαιο, πρέπει συνειδητά να απαρνηθεί την κατανάλωση του εισοδήματος του.

Πληθωρισμός λιτότητας «σαρώνει» την ελληνική κοινωνία…

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή μέσα σ’ ένα μήνα, μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2026, αυξήθηκε κατά 1,5%, ενώ μεταξύ Απριλίου 2025 και Απριλίου 2026 κατά 5,4%. Τον τελευταίο χρόνο, η μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζεται στις τιμές των ενεργειακών προϊόντων:

 Πετρέλαιο θέρμανσης +53,2%, πετρέλαιο κίνησης +32,4%, φυσικό αέριο +19,3%, βενζίνη +17,1%, ηλεκτρισμός +14%…

Η Κυβέρνηση παρακολουθεί τα πράγματα και υπόσχεται ότι έχει άλλα 200 εκ. ευρώ, από το «υπερπλεόνασμα», τα οποία θα μοιράσει προσεχώς σε επιδόματα. Παράλληλα υπερηφανεύεται ότι στην Ελλάδα έχουμε τη μεγαλύτερη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους. Μόνο που αυτή η αποκλιμάκωση δεν προέρχεται από τη μείωση του χρέους, αλλά, από την πληθωριστική αύξηση του ΑΕΠ και έτσι ο λόγος χρέος/ΑΕΠ μειώνεται…

Άρθρο του Νικηφόρου Βαρονέτου

Ένα νέο κύμα λιτότητας, θυμίζοντας αυτή των μνημονίων, ενέσκηψε στην ελληνική κοινωνία. Τον περασμένο Απρίλιο, σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2025, ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 5,4%.

Την περίοδο των μνημονίων η λιτότητα επιβλήθηκε με την εφαρμογή της «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή, της μείωσης των μισθών, των συντάξεων και της αύξησης των φόρων, αφού δεν μπορούσε να υποτιμηθεί το ευρώ που ήταν το κοινό νόμισμα των χωρών της Ευρωζώνης. Με τον τρόπο αυτόν περιορίστηκε το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών.

Τώρα η λιτότητα επιβάλλεται με την αύξηση των τιμών σε όλα σχεδόν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες. Οι πολίτες μπορεί να διαθέτουν το ίδιο ονομαστικό εισόδημα, αλλά με αυτό αγοράζουν λιγότερα αγαθά. Τα ευρώ τους υποτιμήθηκαν. Δεν έχουν πια την ίδια αγοραστική αξία. Ο πληθωρισμός τους κάνει φτωχότερους.

Οι μικρές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και στις συντάξεις, οι μειώσεις στους συντελεστές της άμεσης (όχι της έμμεσης) φορολογίας καθώς και τα διάφορα επιδόματα που εξήγγειλε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουν προ πολλού εξανεμισθεί. Τώρα όλοι υφίστανται τη λιτότητα που επιβάλλει η ακρίβεια.

Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια

από τον Alessandro Volpi - 20 Μαΐου 2026

Πηγή: Αλεσάντρο Βόλπι

Υπάρχει ένα κολοσσιαίο γεγονός που πολλές ιταλικές τηλεοπτικές και ειδησεογραφικές αφηγήσεις φαίνεται να παραβλέπουν εντελώς, καλλιεργώντας μια «άγνοια» που μοιράζονται οι πολιτικές δυνάμεις. Θα προσπαθήσω να το διευκρινίσω, ελπίζοντας ότι το μέγεθός του μπορεί να γίνει κατανοητό.


Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει τώρα τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα τερατώδες ποσό με πολλά χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι ένα χρέος που αυξάνεται επειδή πληρώνει συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια για να βρει αγοραστές: τα 10ετή ομόλογα έχουν πλέον ξεπεράσει το 4,5% και τα 30ετή ομόλογα είναι πολύ πάνω από 5%. Επιπλέον, είναι ένα χρέος που, παρά τα επιτόκια αυτά, βρίσκει όλο και λιγότερους ξένους αγοραστές: το μερίδιο του ομοσπονδιακού χρέους που κατέχουν ξένοι επενδυτές, τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί, είναι τώρα λιγότερο από 21%, ένα ιστορικό χαμηλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.


Με άλλα λόγια, κανένας ξένος αγοραστής δεν εμπιστεύεται πλέον το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ, σε τέτοιο βαθμό που τα λεγόμενα Credit Default Swaps, ασφαλιστήρια συμβόλαια έναντι της μη αποπληρωμής του αμερικανικού χρέους, είναι πλέον από τα υψηλότερα στον κόσμο, ακόμη υψηλότερα από αυτά για το ιταλικό χρέος, και ειδικά από το 2021, έχουν τετραπλασιαστεί. Ένας άλλος εντυπωσιακός παράγοντας παίζει ρόλο σε αυτό: το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον στο μισό του συνολικού παγκόσμιου δημόσιου χρέους όλων των χωρών: 40 τρισεκατομμύρια από τα 92 τρισεκατομμύρια.

Καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € (σε αυτά τα δύο έτη μόνο) περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε

Του Βασίλη Βιλιάρδου 

Δυστυχώς κανένας (επίσης τα ΜΜΕ) δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας – όπως το συνεχιζόμενο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Τι σημαίνει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 14,1 δις € το 2025 και 16,9 δις € το 2024;

Ότι καταναλώνουμε 14,1 δις € και 16,9 δις € (σε αυτά τα δύο έτη μόνο) περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα παράγουμε, πως ζούμε πάνω από τις δυνατότητες μας και ότι αυξάνεται το εξωτερικό μας χρέος (=δημόσιο και ιδιωτικό) – έχοντας υπερβεί ήδη τα 584 δις €, από περίπου 410 δις € το 2018 (εκτός Ευρωζώνης δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί – ενώ τα κράτη δεν χρεοκοπούν συνήθως από το δημόσιο χρέος, αλλά από το εξωτερικό).

Με ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίζει κάποιος 1.500 € το μήνα και να ξοδεύει 2.000 €, με τα 500 € δανεικά – κάτι που φυσικά δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον.

Ποια είναι η λύση; Στο παρελθόν αυτό το πρόβλημα λύθηκε από την Τρόικα, με την εσωτερική υποτίμηση – δηλαδή με την ονομαστική μείωση μισθών και συντάξεων, έτσι ώστε να μην μπορούν να καταναλώσουν οι Πολίτες, οπότε να μειωθούν οι εισαγωγές και εξ αυτών το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών.

Πως η Ελλάδα μίκρυνε έναντι της Τουρκίας από το 77 στο 16…

22/02/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ

Το 1974, στην αυγή της Μεταπολίτευσης, το ελληνικό ΑΕΠ σε σταθερές τιμές (2015) αντιστοιχούσε στο 77,80% του τουρκικού. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 2024, το ποσοστό αυτό έχει κατρακυλήσει στο 16,99%. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα από οικονομία που ξεπερνούσε τα τρία τέταρτα του μεγέθους της Τουρκίας, βρίσκεται σήμερα περίπου στο ένα έκτο.

Για να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις αυτής της δυναμικής – αρνητικής για την Ελλάδα και θετικής για την Τουρκία – αξίζει να θυμηθούμε τον Paul Kennedy, καθηγητή ιστορίας στο Yale και έναν από τους πλέον επιδραστικούς ιστορικούς στρατηγικής σκέψης.

Στο κλασικό του έργο “Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων”, που διδάσκεται σε κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, υποστήριξε ότι η διεθνής ισχύς δεν καθορίζεται μόνο από στρατούς και συμμαχίες, αλλά από τη μακροχρόνια σχετική οικονομική δυναμική. Όταν μια χώρα αυξάνεται ταχύτερα από μια άλλη, η ισορροπία ισχύος μετατοπίζεται – ακόμη κι αν καμία δεν καταρρεύσει απολύτως. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα δεν κατέρρευσε απόλυτα· κατέρρευσε σε σχέση με τον βασικό της ανταγωνιστή.

Η ισορροπία των πρώτων δεκαετιών

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η Τουρκία είχε μεγαλύτερο πληθυσμό και μεγαλύτερη χερσαία στρατιωτική δύναμη, αλλά η Ελλάδα δεν υστερούσε σημαντικά σε παραγωγικό επίπεδο. Αυτή η σχετική εγγύτητα στήριζε την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει μια ισορροπία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, περιορίζοντας πιθανούς κινδύνους σύγκρουσης.

Είναι βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος;

19/02/2026

ΡΟΜΠΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ - ΜΠΕΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Σύμφωνα με τον Πολυετή Δημοσιονομικό Προγραμματισμό (ΠΔΠ), το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί στο 145,4% του ΑΕΠ (362,8 δις ευρώ) από 364,9 δις ευρώ το 2024 (153,6% του ΑΕΠ). Παράλληλα το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα αυξηθεί στα 249,5 δισ. ευρώ το 2025 από 237,5 δις ευρώ που ήταν το 2024. Σημειώνεται ότι, στα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ μέχρι τις 30/6/2025 το δημόσιο χρέος ήταν 403,205 δις ευρώ.

Το χρέος που παρουσιάζεται στον ΟΔΔΗΧ, αποτελεί το χρονοδιάγραμμα λήξεως του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης (Διάγραμμα 1). Η διαφορά μεταξύ του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης και της Γενικής Κυβέρνησης είναι ότι στο δεύτερο δεν περιλαμβάνονται 25 δις ευρώ που χρωστάει το Κράτος στους ΟΤΑ και τα Ασφαλιστικά Ταμεία και το χρέος των ΝΠΔΔ ύψους περίπου 13 δις ευρώ.

Από τα 403 δις ευρώ του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης το μεγαλύτερο μέρος (126 δις ευρώ ή 27,6% του χρέους) αποτελούν τα δάνεια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), η αποπληρωμή του οποίου επιμηκύνθηκε μέχρι το 2070 (Eurogroup 22/6/2018), μεταφέροντας έτσι το 37% (περίπου 47 δις ευρώ) της αποπληρωμής την περίοδο 2060-2070. Έτσι, με την επιμήκυνση αυτή το 36% των δανείων του EFSF θα καταβληθεί στην μέχρι το 2050, το 27% την δεκαετία 2050 – 2060, και το υπόλοιπο 37% την δεκαετία 2060-2070.

Επιπρόσθετα, το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό (21,7% του δημοσίου χρέους) αποτελούν τα ομόλογα του κουρέματος του PSI, ύψους 98,8 δις ευρώ, με αποπληρωμή κυρίως μέχρι το 2042. Επιπλέον, 13,1% του χρέους (59,5 δις ευρώ) αποτελούν τα δάνεια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), η αποπληρωμή των οποίων αρχίζει το 2034 και λήγει το 2060 με μέση ετήσια υποχρέωση της τάξης των 2,2 δις ευρώ.

Οι κίνδυνοι για το ελληνικό χρέος