
Πηγή: Πιερλουίτζι Φάγκαν
Εδώ και μέρες, παρακολουθώ τα διάφορα διεθνή ειδησεογραφικά χρονοδιαγράμματα, σχόλια και αναλύσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο με το Ιράν. Εδώ και μέρες, η γενική στάση (τόσο της Δύσης όσο και της Αραβίας) ήταν να αναλογιστεί κανείς τη λογική πίσω από την απόφαση της Αμερικής να ξεκινήσει αυτή την περίπλοκη σύγκρουση. Αποτυγχάνοντας να βρεθεί μια τέτοια, έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις, που κυμαίνονται από την υποταγή των ΗΠΑ στο Ισραήλ, μέχρι την απροετοίμαστη στάση του Τραμπ και την προσωπική του υποταγή (Έπσταϊν, Κούσνερ, κ.λπ.), μέχρι τη γεωπολιτική των νέων μπλοκ (ενάντια στην πιθανή νέα ηγεμονία BRICS/Κίνας) και ούτω καθεξής. Αλλά ίσως το άγχος της κατανόησης και το γνωστικό συναίσθημα μας τυφλώνουν σε μια διαφορετική λογική.
Η φαινομενική έλλειψη ορθολογικότητας σε αυτόν τον πόλεμο, η κρίση που επιβάλλεται στις ΗΠΑ παρά στο Ισραήλ, του οποίου οι στόχοι είναι πιο προφανείς και κατανοητοί, και το προπέτασμα καπνού των δηλώσεων, των αρνήσεων, των αστείων και των ανοησιών, θα μπορούσαν ίσως να έχουν ως στόχο να συσκοτίσουν την πραγματική στρατηγική και να σιγοβράσουν την κοινή γνώμη, όπως στη μεταφορά του «βραστού βάτραχου» ή στην αγγλόφωνη έκφραση «αγορά χρόνου».
Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε στην 21η ημέρα της σύγκρουσης, η συστηματική καταστροφή του Ιράν συνεχίζεται αμείωτη και φαίνεται ότι η αμερικανική πολεμική μηχανή φέρνει εκπαιδευμένα στρατεύματα στο θέατρο του πολέμου για να αναπτυχθούν ποιος ξέρει πότε και ποιος ξέρει πώς. Μια επιχείρηση που, ακόμη και για καθαρά υλικοτεχνικούς λόγους, θα χρειαστεί εβδομάδες για να ολοκληρωθεί. Θα μπορούσε να είναι, όπως πιστεύουν ορισμένοι, ένα σύμπτωμα απροετοίμαστου χαρακτήρα και σύγχυσης σχετικά με τους αρχικούς στόχους, οι οποίοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν την ανθεκτικότητα του Ιράν, ή θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί από την αρχή ως μέρος ενός σχεδίου «μακρού πολέμου». Ένα σχέδιο που προοριζόταν να αποκρυφθεί από την αρχή, ίσως.














