Λευτέρης Κουσούλης:Στην πολιτική παρακμή η μόνη υπέρβαση τα μειοψηφικά "ηφαίστεια" και η υπέρβαση του δέους

Ο Λευτέρης Κουσούλης, πολιτικός αναλυτής , σύμβουλος στρατηγικής πολιτικής επικοινωνίας και συγγραφέας , σε μια συζήτηση "εκτός κάδρου" , για τα μεγάλα "κάδρα" της γεωπολιτικής, αλλά και την εσωτερική πολιτική κατάσταση, μιλάει για παρακμή με όρους πολιτικής στο δυτικό κόσμο, αλλά και την αισιοδοξία ότι οι οικονομικές και κοινωνικές συγκρούσεις, μπορούν να αναδιατάξουν το σκηνικό εφόσον οι κοινωνίες αποφασίσουν να δουν την πολιτική με ενεργότερο ρόλο συμμετοχής.

 
Στην Ελλάδα, που έχει τα χαρακτηριστικά μίας καθυστερημένης κοινωνίας, αλλά και σε όλο τον κόσμο , το κρίσιμο είναι αφενός η δυναμική όπως λέει των μειοψηφικών "ηφαιστείων" , αφετέρου η υπέρβαση του δέους της κοινωνίας έναντι συστημάτων εξουσίας και ειδικότερα των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝ

Για να ριζώσει ένα μεγάλο «ναι»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα πράγμα θα κρίνει -περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- την τύχη του κομματικού εγχειρήματος που φαίνεται να προκύπτει από το Κίνημα των Τεμπών:  η σχέση του με τον Λαό. 

Με τον Λαό όχι ως ακροατήριο, όχι ως χειροκροτητή, αλλά ως συμμέτοχο. Και αυτή η συμμετοχή δεν μπορεί να είναι διακοσμητική. Πρέπει να είναι δομική. Γιατί, το έχουν τα συστήματα αυτό: να βρίσκεις πάντα στο τελικό σου αποτέλεσμα τα μέσα που χρησιμοποίησες για να το πετύχεις. 

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα το εγχείρημα αυτό δεν είναι πολιτικό. Είναι ηθικό. Γι' αυτό άλλωστε και η μέχρι σήμερα "πολεμική" στον ηθικό πυρήνα απευθύνεται και αυτόν επιχειρεί με διάφορα κόλπα, ύβρεις και τερτίπια να απο-ηθικοποιήσει. 

Αυτό, όμως, το ηθικό κεφάλαιο, τη στιγμή που μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη, κινδυνεύει αναπόφευκτα να φθαρεί. Η ιστορία της Μεταπολίτευσης δείχνει καθαρά ότι τα εγχειρήματα που γεννήθηκαν από κοινωνική ανάγκη, αλλά οργανώθηκαν με λογική κορυφής, κατέληξαν να μοιάζουν με όλα αυτά τα οποία υποσχέθηκαν ότι θα αλλάξουν. Το σύστημα ξέρει να ενσωματώνει πρόσωπα, αλλά δεν μπορεί να ενσωματώσει κινήματα με ρίζες και αυτονομία. 

Γι’ αυτό η γείωση στον λαό δεν είναι απλώς θέμα εικόνας. Είναι η μόνη άμυνα απέναντι στην αφομοίωση. Και αυτή η άμυνα δεν μπορεί να είναι κάθετη. Δεν μπορεί να είναι αρχηγική. Μπορεί να είναι μόνο δικτυοκεντρική και οριζόντια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΕΚΠΝΕΕΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Κάθε πολιτική περίοδος δεν τελειώνει όταν αλλάζουν κυβερνήσεις ή δημιουργούνται νέα κόμματα, αλλά όταν εξαντλείται το νόημα που τη συγκρότησε. 

Η Μεταπολίτευση δεν υπήρξε απλώς μια θεσμική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Υπήρξε ένα ολόκληρο ιστορικό σύστημα νομιμοποίησης, που στηρίχθηκε σε συγκεκριμένα ανταλλάγματα. 

Δηλαδή, πολιτική ομαλότητα αντί για βαθιά ρήξη με το παρελθόν, ευρωπαϊκή ένταξη με όρους υποταγής αντί για εθνική αυτονομία, κατανάλωση αντί για παραγωγή, θεσμική τυπικότητα/κανονικότητα αντί για κοινωνική δικαιοσύνη. 

Για δεκαετίες αυτό το σχήμα λειτούργησε. Σήμερα όμως δείχνει καθαρά τα όριά του.

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΡΟΤΑΓΜΑ

Η ψυχοπολιτική από τη Βενεζουέλα στα Τέμπη

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η αξιοπρέπεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτική συνθήκη. 

Αξιοπρέπεια είναι να μη χρειάζεται να απολογείσαι για το δικαίωμά σου να ζεις, να μιλάς και να θρηνείς.

Και όταν αυτή διαρρηγνύεται, κανένα πρόγραμμα, καμία μεταρρύθμιση, καμία υπόσχεση «ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί. 

Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα με την απαγωγή και τη δημόσια ταπείνωση του εκλεγμένου προέδρου της δεν ήταν απλώς μια διεθνής αυθαιρεσία. 

Ήταν μια ωμή απόπειρα ακύρωσης εκείνου που είχε οικοδομηθεί επί χρόνια: της αποκατάστασης της λαϊκής αξιοπρέπειας. Ό,τι χτίστηκε με τον Τσάβες ως αυτοεκτίμηση ενός λαού επιχειρήθηκε να διαλυθεί ως «λάθος», ως «παρέκκλιση», ως κάτι που έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Η ψυχοπολιτική στα καλύτερα της. 

Αυτό το μοτίβο δεν είναι ξένο στην ελληνική εμπειρία. Η Ελλάδα των Μνημονίων δεν φτωχοποιήθηκε μόνο υλικά. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε ως ανώριμη, διεφθαρμένη, ανίκανη να αυτοκυβερνηθεί. Οι πολίτες ορίστηκαν ως "τεμπέληδες", μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε «κόστος», σε πρόβλημα προς διαχείριση. Η συλλογική αξιοπρέπεια διαβρώθηκε συστηματικά: με την επιτήρηση, με τη λιτότητα, με τη θεσμική ατιμωρησία, με την αίσθηση ότι «ό,τι κι αν κάνεις, αποφασίζουν άλλοι» και πως «τέτοιος που είσαι, ό,τι και να πάθεις σου αξίζει», αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» και «όλοι μαζί τους σκοτώσαμε». 

ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση. 

Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό: 

πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα. 

Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.

Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες.  Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα». 

Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.

Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή. 

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια. 

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης. 

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό. 

📌 Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού

Από μέρες ήθελα να γράψω κάτι βλέποντας τον διχασμό πολιτικών αντιπάλων και φίλων ως προς το πρόσωπο της κ. Καρυστιανού και την απόφασή της να συμμετέχει πιο ενεργά στην πολιτική ζωή του τόπου.

Τα περισσότερα σχόλια στο πρόσωπό της είναι επαινετικά , θαυμασμού αλλά και πολλά καυστικά, προσβλητικά με κίνητρα διαφορετικά κάθε φορά.
Νομίζω η Μαρία Δεναξά στις επισημάνσεις με καλύπτει απόλυτα, προσεγγίζει με όμορφο τρόπο, με αγάπη και ενσυναίσθηση της ευθύνης το όλο εγχείρημα που μπορεί να είναι μια ευκαιρία απέναντι στο πατριδοφάγο πολιτικό σύστημα, αλλά μια λάθος επιλογή τακτικής, προσώπων να αποβεί καταστροφικό για όλο αυτό τεράστιο κίνημα που γεννήθηκε λόγω του εγκλήματος των Τεμπών που η ίδια επάξια εκπροσώπησε.

Αναδημοσιεύω!

________****________

📌 Ενα μήνυμα για τη Μαρία Καρυστιανού 

Της Μαρίας Δεναξά 

🔴 Η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη υπερβεί τα όρια της ηθικής διαμαρτυρίας και αγγίζει πλέον τον πυρήνα της πολιτικής δράσης, καθώς έχει αναδειχθεί σε σύμβολο αγώνα για δικαιοσύνη και διαφάνεια. 

🔴 Η πολιτικοποίηση του αγώνα για τα Τέμπη απειλεί βαθιά το υπάρχον σύστημα διαφθοράς και συγκάλυψης, που έχει χτιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτό ακριβώς είναι που καθιστά απολύτως κρίσιμη και μ’ αυτή τη συγκυρία, τη σωστή επιλογή των ανθρώπων που θα τη στελεχώσουν και θα σταθούν δίπλα της από εδώ και στο εξής. Ένα επιτελείο πειθαρχημένο, ακέραιο, αφοσιωμένο, αδιάφθορο και με αντοχές.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ"

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ" 

Ο Λ α ϊ κ ό ς  Π α ρ ά γ ο ν τ α ς  ω ς  Θ ε μ έ λ ι ο ς  Λ ί θ ο ς 

του Κ ι ν ή μ α τ ο ς  τ ω ν  Τ ε μ π ώ ν  

και της Ν έ α ς   Μ ε τ α π ο λ ί τ ε υ σ η ς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Αν η Ιστορία μας διδάσκει κάτι, είναι ότι κανένα καθεστώς δεν αλλάζει χωρίς τον λαό. Και σήμερα, στην Ελλάδα, δεν κρίνονται απλώς νομοσχέδια ή κυβερνητικές θητείες∙ κρίνεται το ίδιο το νόημα της Δημοκρατίας και η ύπαρξη της χώρας ως ιστορικού υποκειμένου.

Το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιοσύνης. Είναι το πρώτο αυθεντικό ρήγμα στη Μεταπολιτευτική τάξη πραγμάτων, στη σχέση κοινωνίας–πολιτικής και στη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Μετά το προδομένο Δημοψήφισμα του 2015, είναι η πρώτη φορά που ο λαός βλέπει ξανά τη δύναμή του.

Αλλά μια νέα Μεταπολίτευση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική. Όχι την παραχώρηση ρόλου, αλλά την επιστροφή της πολιτικής στον λαό.

Η Μεταπολίτευση του ’74 απέτυχε γιατί η κοινωνία ήταν θεατής. Δεν είχε θεσμικό έλεγχο, δεν μπορούσε να ανακαλέσει, να νομοθετήσει, να σταματήσει αντιλαϊκές αποφάσεις. Η δημοκρατία περιορίστηκε στο εκλογικό θέατρο μιας κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Αυτό δεν ήταν δημοκρατία. Ήταν management πληθυσμών.

Η ειδοποιός διαφορά της νέας εποχής πρέπει να είναι η λαϊκή συμμετοχή.

Και αυτό απαιτεί νέους θεσμούς:

• Δεσμευτικά δημοψηφίσματα πολιτών, όπως σε Ελβετία, Ιταλία, Ισλανδία.

• Ανακλητότητα εκλεγμένων, όταν παραβιάζουν τις δεσμεύσεις τους ή εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

• Συνελεύσεις πολιτών με δεσμευτική γνωμοδότηση, ήδη εφαρμόσιμες σε Ιρλανδία και Βέλγιο.

• Πλήρη διαφάνεια σε πραγματικό χρόνο, για συμβάσεις, δαπάνες, αποφάσεις.

• Λαϊκό βέτο σε πολιτικές που παραβιάζουν το δημόσιο συμφέρον.

Το Κίνημα των Τεμπών οφείλει να γίνει κίνημα θεσμικής αναγέννησης, όχι μόνο μνήμης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνει Δημοκρατία, και η Δημοκρατία Συμμετοχή. Χωρίς συμμετοχή, το κίνημα θα σβήσει, όπως τόσα άλλα.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post 

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά. 

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

 Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

 Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και  με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΜΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1971-2025) ΚΑΙ Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ?" ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ

Post2Post 

🔺️Το 71, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, ο θείος Σαμ μέσω ενός ημίτρελου ρεμπουμπλικάνου προέδρου,  του Νιξον, ανέτρεψε ότι είχε παγιοποιηθει ως κανονικός τρόπος παραγωγής χρήματος τους προηγούμενους δύο αιώνες: τον κανόνα του χρυσού. Από το 72 και μετά το αμερικανικό δολάριο, ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα μετά την συμφωνία του Bretton Woods του 1947, παρέσυρε και όλα τα άλλα στο να εκδίδονται μόνο μέσω δανείων και κρατικών χρεών.

Μετά την ενεργειακή κρίση του 74, το αμερικανικό δολάριο άρχισε να εξάγει τον πληθωρισμό των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη μέσω των πετροδολαρίων, που άρχισαν να εκδίδονται ασταμάτητα από τις εμπορικές  τράπεζες για να καλύψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης είτε πολεμικών συγκρούσεων για την ρύθμιση της τιμής του πετρελαίου, είτε τις ανάγκες επέκτασης ισχυρών βιομηχανιών σε πολυεθνικό επίπεδο. 

Στην Μόσχα δεν κατάλαβαν τι έφερναν αυτές οι αλλαγές στις ισορροπίες που είχε επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, με αποτέλεσμα να αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετίας. 

🔺️Οι δύο πρώην υπερδυνάμεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, συμφώνησαν πριν να ξεκινήσει η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, στην σύνοδο κορυφής Ρηγκαν-Γκορμπατζόφ το 86 στην Ζυρίχη, να βάλουν την τότε ανερχόμενη ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, "στην μέση" ως ενεργειακά απόλυτα εξαρτημένη από τους δύο και πολύ αδύναμη και στρατιωτικά. Εξαρτημένη είτε από τα πετρέλαια του Κόλπου, που έλεγχε κυρίως ο θείος Σαμ, είτε από το φυσικό αέριο που ελέγχει το Κρεμλίνο. 

Η υποχρέωση των ΗΠΑ ήταν να μην απειληθεί ποτέ η Ρωσία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έπρεπε να μείνουν έξω από μια ζώνη ασφαλείας από την Βαλτικη μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, με αντάλλαγμα την πρόσβαση της Δύσης σε ορισμένες σοβιετικής τεχνολογίες που είχαν αναπτυχθεί την δεκαετία του 60, όπως η ΤΟΚΑΜΑΚ επί της οποίας στηρίχθηκαν τα δυτικά πειράματα για την πυρηνική σύντηξη. Συνεχίζονται ακόμα χωρίς απτά αποτελέσματα στο ITER στην Μασσαλία, το Triumph του Καναδά, και πιο πρόσφατα και άλλα στην Μ. Βρετανία και στην Κίνα, όλα να δηλώνουν ότι ίσως πετύχουν το holy grail της καθαρής (χωρίς εκπομπές αερίων  η ραδιενέργειας) ενεργειακής τεχνολογίας κατά το 2050.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ:

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ:

σπό τις Επιδοτήσεις και τις Ποσοστώσεις στη Ριζική Αποκέντρωση-Αναγέννηση.

Για δεκαετίες, η ελληνική γεωργία κινήθηκε ανάμεσα σε δύο άκρα: το καρότο των επιδοτήσεων και το καμουτσίκι των ποσοστώσεων.

Ένα πλαίσιο που άλλοτε ενίσχυσε το εισόδημα, αλλά συχνά εγκλώβισε την παραγωγή σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και σε μια βαθιά εξάρτηση από μηχανισμούς έξω από τον αγρότη και την κοινότητά του.

Σήμερα βρισκόμαστε στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι.

Αυτό που διακυβεύεται πλέον δεν είναι μόνο η βιωσιμότητα της εκμετάλλευσης.Είναι η επιβίωση της αγροτικής οικογένειας,η συνοχή της υπαίθρου,η αυτάρκεια της χώρας,η ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας.

ΜΙΛΗΣΤΕ ΓΙΑ ΟΛΑ

Στις αγροτικές συγκεντρώσεις, στα χωριά, στις πλατείες, στα καφενεία, η συζήτηση πρέπει να ξεφύγει από τα στενά όρια του “πόσα θα πάρουμε”.Πρέπει να ανοίξει, να γίνει ολιστική, να γίνει πολιτική  με την αρχική, κοινωνική σημασία της λέξης.

Μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα

Του Ανδρέα Σταλίδη 

Μια μηχανή σε δύο λεπτά κατανοεί το πρόβλημα, το καταγράφει και προτείνει κατευθύνσεις για να πάει η χώρα μπροστά. Πράγματα που 10 εκατομμύρια Έλληνες είτε δεν βλέπουμε, είτε δεν θέλουμε να δούμε. Με τίποτα όμως.

Για τους βιαστικούς δίνω γρήγορα αυτά τα νούμερα. Οι υπόλοιποι διαβάστε παρακάτω 

Η Ελλάδα εξάγει 10.8 δις και εισάγει 10.4 δις με 53 εκ. στρέμματα 

Η Ολλανδία εξάγει 124 δις και εισάγει 86 δις. με 18 εκ. στρέμματα. 

---------

Θέλω μια σύγκριση Ελλάδας-Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, δηλαδή αριθμό στρεμμάτων, συνολικές εξαγωγές, συνολικές εισαγωγές (αγροτοκτηνοτρφικών προϊόντων), συνολικές επιδοτήσεις, αριθμό τρακτέρ και ό,τι άλλο νομίζεις 

--

Παρακάτω μια «φωτογραφία» Ελλάδας–Ολλανδίας στον αγροτικό τομέα, με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία (κυρίως 2023–25, στρογγυλοποιημένα):

1. Βασικά μεγέθη

Δείκτης Ελλάδα Ολλανδία

Αγροτική γη ~5,3 εκ. εκτάρια = ~53 εκ. στρέμματα 

Agriculture and rural development

 ~1,8–2,0 εκ. εκτάρια = ~18–20 εκ. στρέμματα (περίπου 66% της χώρας) 

Agriculture and rural development

+2

english.wkr.nl

+2

Αριθμός εκμεταλλεύσεων ~700.000 εκμεταλλεύσεις, μέσο μέγεθος 7 εκτάρια (70 στρ.) 

Agriculture and rural development

 ~51.000 εκμεταλλεύσεις, μέσο μέγεθος 32 εκτάρια (320 στρ.) 

Agriculture and rural development

Απασχόληση στον αγροτικό τομέα ~10% της συνολικής απασχόλησης 

Agriculture and rural development

 ~2% της συνολικής απασχόλησης 

Agriculture and rural development

2. Εξαγωγές – Εισαγωγές αγροτοδιατροφικών προϊόντων

Ελλάδα (αγροτοδιατροφικός τομέας, 2023)

Εξαγωγές: ~10,85 δισ. €

Εισαγωγές: ~10,4 δισ. €

Άρα σχεδόν ισοσκελισμένο ισοζύγιο, με μικρό πλεόνασμα. 

eKathimerini

+1

Ολλανδία (αγροτικά/αγροτοδιατροφικά, 2023–24)

Εξαγωγές αγροτικών προϊόντων: 123,8 δισ. € το 2023, εκτίμηση ~128,9 δισ. € το 2024. 

Centraal Bureau voor de Statistiek

+1

Εισαγωγές αγροτικών προϊόντων: ~86,1 δισ. € το 2024. 

Wageningen University & Research

Σημείωση: Στην Ολλανδία μεγάλο μέρος είναι επανεξαγωγές (Rotterdam κτλ.) – εισάγουν, μεταποιούν/συσκευάζουν και ξαναεξάγουν.

3. Συνολικές επιδοτήσεις (ΚΓΠ 2023–2027)

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ:ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη        6.12.2025                                             

(άρθρο στη σημερινή  εφημερίδα "Θεσσαλονίκη"

==========================================

Την γνωρίζω λίγο χρόνο, όμως την εκτιμώ και τη συμπαθώ σαν να την ήξερα από καιρό. Ίσως, επειδή η αντιμετώπισή της, απέναντι στο χαμό πολυαγαπημένου προσώπου, έχει αναλογίες  με τη δική μου. Έτσι γεννήθηκε το Ίδρυμα Δημήτρη

και Μαρίας Δελιβάνη. Με την ψευδαίσθηση ότι δεν έφυγε ποτέ το απαραίτητο πρόσωπο της ζωής μου. 

Γι’αυτό, βρίσκω  αψυχολόγητη, όσο και θλιβερά χαμηλού επιπέδου την κατηγορία, που συχνά διατυπώνεται εναντίον της Μ.Κ, ότι δηλαδή  «εκμεταλλεύεται τη μνήμη της Μάρθης για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία της». 

Και,  λοιπόν, ας δούμε, για ποια, ακριβώς, «φιλοδοξία» πρόκειται. Μα…για την πολιτική, θα απαντήσουν οι «κατήγοροι». Μόνο, που η ίδια, δεν έχει επιδιώξει  τίποτα. Εκτός, βέβαια, από τού να ριχτεί   φως  Δικαιοσύνης, στο έγκλημα των Τεμπών, που της στέρησε την κόρη της. Συνεπώς, τα   πλήθη λαού προσέρχονται, αυθόρμητα, προς αυτήν, σε κάθε  της εκδήλωση,  ενόσω ομιλεί  για όσα  την τσουρουφλίζουν. 

Και αν, τελικά, που το ελπίζω, αποφασίσει να πολιτευτεί, θα είναι η μοναδική περίπτωση στα 205 χρόνια του νεοελληνικού κράτους, που ο λαός θα έχει αναδείξει το άτομο που επιθυμεί να τον κυβερνήσει*. 

Το λαοπρόβλητο στοιχείο εξηγεί, προφανώς, και το 36%, που της δίνουν συνεχώς οι   δημοσκοπήσεις.

Ὅμως, ἐμεῖς, οἱ ἐν ζωῇ γενεὲς τῶν Ἑλλήνων, εἴμαστε οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες. Καὶ, ὡς θεματοφύλακές της, φέρουμε τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη τῆς Πατρίδος.

[Ὁμονοούντων ἀδελφῶν συμβίωσιν

παντὸς τείχους ἰσχυροτέραν εἶναι

ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ, Διογένους Λαερτίου Φιλόσοφος Ἱστορία]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἡ συνειδητὴ πολυετὴς προσπάθεια νὰ παραμείνουν οἱ Ἕλληνες ἡμιμαθεῖς ἀποδίδει καρποὺς πικρούς. Ἡ Ἑλλάς κατήντησε χώρα τῆς περιφέρειας τῆς Δύσης. Τελεῖ σὲ σχέση ἐξάρτησης ὑπὸ καθεστὼς πολλαπλασιαζομένης δυστυχίας.

Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι ψοφοδεὴς ἢ νὰ ἐκτελεῖ χρέη παρατηρητοῦ ποὺ ἀτενίζει τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων. Ἀτυχῶς ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ χώρα ἔχει τεθεῖ στὸν αὐτόματο πιλότο. Τὶ κι ἂν ἐναλλάσσονται τὰ κόμματα; Στὸ πηδάλιο τῆς χώρας παραμένει ὁ αὐτόματος πιλότος. Μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἔχει φτάσει σὲ σημεῖο νὰ προσβάλλει τὴν νοημοσύνη καὶ τὴν κρίση ὅσων μποροῦν ἀκόμη νὰ σκέπτονται ἐλεύθερα καὶ νὰ ἔχουν γνώση τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητας. Ἡ Ἱστορία φωτίζει τὴν οὐσία τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς.

1930. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πηγαίνει στὴν Ἄγκυρα γιὰ νὰ ὑπογράψει τὴν συμφωνία ποὺ θὰ ἐπέλυε τὶς οἰκονομικὲς διαφορὲς μεταξὺ Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος. Ἡ Τουρκία ὄφειλε ἀποζημιώσεις στοὺς ἐκδιωχθέντες ἀπὸ τὴν Τουρκία, ἀνταλλάξιμους καὶ μὴ ἀνταλλάξιμους. Καὶ βεβαίως δὲν τὶς πλήρωνε. Ἡ ἀνταλλαγὴ ἀφοροῦσε τὰ δύο ἑκατομμύρια Ἑλλήνων τῆς Καθ' Ἡμᾶς Ἀνατολῆς σὲ ἀντιδιαστολή μὲ τὶς τετρακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνους ἔναντι τῶν ὁποίων εἶχαν ἀνταλλαχθεῖ.

Πρόκειται γιὰ μία χολή, μία μόνιμη πάσχουσα ἰσορροπία. Ἀντίθετη ἰσορροπία, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ.Τὶς ἀποζημιώσεις ἀπὸ τότε, τὶς ὁποῖες ὀφείλει μὲ βάση τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης νὰ καταβάλει στοὺς πρόσφυγες, ἡ Τουρκία δὲν τὶς ἔχει ἐξοφλήσει. Ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἤδη πληρώσει ἕνα σημαντικὸ μέρος στὶς διάφορες φάσεις τῶν διαπραγματεύσεων ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1930. Ὅταν ἄρχισαν αὐτὲς οἱ διαπραγματεύσεις, ἐφαρμοζόταν τὸ γνωστὸ σύστημα. Κατέβαλε κάτι ἡ Ἑλλάδα, ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε τίποτε. Διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες. Τὴν ἑπόμενη φορὰ ἡ Ἑλλάδα κατέβαλε κάτι, πάλι ἡ Τουρκία δὲν κατέβαλε, καὶ πάλι διεκόπτοντο οἱ συνομιλίες.

Εἶναι ἡ ἴδια ἀκριβῶς μέθοδος ποὺ ἀκολουθήθηκε καὶ στὸ Κυπριακό. Κάθε φορὰ ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ ἔκανε μία ὑποχώρηση, κατεγράφετο ἡ ὑποχώρηση, ἀλλά ἡ Τουρκία βεβαίως ἦταν ἀνυποχώρητη. Καὶ ἔτσι, φθάσαμε στὴν καταγραφὴ ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν ὑποχωρήσεων, οἱ ὁποῖες ἐνσωματώθηκαν στὸ περίφημο Σχέδιο Ἀνάν.

Ἔτσι γεννιοῦνται τὰ περιώνυμα Σχέδια καὶ Μέτρα. Ἀπὸ τὶς συνεχεῖς κατὰ διαστήματα καταγραφές, δηλαδὴ ὑποχωρήσεις τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου νὰ γίνεται διάλογος μὲ τὴν τουρκικὴ πλευρά. Προφανῶς σήμερα καθόμαστε στὸ τραπέζι τῶν συζητήσεων καὶ διαπραγματεύσεων διότι ἡ Ἑλλάς εἶναι εὐήθης.

Τι ΕΊΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΆ, ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΞΙΑ ?

(ΜΕ ΦΌΝΤΟ ΤΗΝ ΕΕ ΣΤΗΝ  ΜΕΤΑ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΊΗΣΗ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΚΑΤΆΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ) 

Έχουμε αποκτήσει, από τα μικράτα μας, σχεδόν όλοι, την συνήθεια να πορευόμαστε αναλύοντας τον περίγυρο για να λαμβάνουμε, που και που, θέση ή αποφάσεις, με σχεδόν αναλλοίωτους ορισμούς. Ενίοτε κοιτώντας μόνο το περιτύλιγμα και τις ταμπέλες και ελάχιστες φορές το περιεχόμενο. 

Οι τεκτονικές όμως μετατοπίσεις που συντελούνται τώρα, και που έγιναν ορατές με την υγειονομική κρίση του κορονοιού και την ενεργειακή που ακολουθησε, μας κάνουν πολύ πλάκα. Οι ταμπέλες του τύπου Δεξιός/Κεντρώος/Αριστερός δεν λένε πλέον απολύτως ΤΙΠΟΤΑ για το πραγματικό περιεχόμενο, είναι ψευδείς, μετά-αληθινές. Ιδιαίτερα μετά από δύο καταρρεύσεις:

✔️Της παγκόσμιοποίησης, όπως την ξέραμε μετά την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού των Ρηγκαν/Θάτσερ και 

✔️του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτός είχε οριστεί το 86 στην περίφημη συνεννόηση των τότε  G5 στην Ουάσιγκτον μετά την σύνοδο των G7 στην Κορνουάλη το 21, κάνοντας όλη την καθυστερημένη απανταχού δεξιά να παθαίνει σοκ. Όχι από εκείνο της Κλάιν, το αντίθετο. 

Και τίθεται πλέον το ερώτημα, στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται:

🔺️Τι είναι δεξιό/συντηρητικό και τι αριστερό /προοδευτικό σήμερα?

Πριν 45-50 χρόνια που υπήρχε ακόμα η Σοβιετια, αυτοί οι διαχωρισμοί ήταν απλοί και ξεκάθαροι:

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Κρίσης των Πολιτικών Συστημάτων: Η Γαλλία και η Ελλάδα ως Παραδείγματα

18 Νοεμβρίου 2025

Μαρία Δεναξά*

Η Ευρώπη, ως χώρος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και κοινών θεσμών, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση των πολιτικών συστημάτων της.
Αυτή η κρίση δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικά σύνορα. Για εκείνους που οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το βασικό πεδίο αναφοράς τους -δηλαδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και εργάζονται- είναι εύκολο να διακρίνουν, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία κι από τη Γερμανία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία, τη διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, απέναντι στους θεσμούς, αλλά και απέναντι στην ίδια την ικανότητα των δημοκρατιών μας να ανταποκριθούν στα ολοένα σοβαρότερα και αυξανόμενα προβλήματα των κοινωνιών.

Κι αυτό γιατί, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Υπηρετούν το δικό τους και σε πολλές περιπτώσεις ξένα συμφέροντα, υπό την καθοδήγηση των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την εποπτεία των Βρυξελλών, που λειτουργούν ως θερμοκήπιο της διαπλοκής και της θεσμικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια της Ένωσης με τα οποία γαλουχηθήκαμε, στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ένας λαβύρινθος γραφειοκρατίας και εξουσίας, διακρίνεται για τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του και κανένας ηγέτης ευρωπαικής χώρας δεν φαίνεται πρόθυμος να αντιμετωπίσει ουσιαστικά αλλά ούτε και να αντισταθεί.

Η Γαλλία, που άλλοτε παρουσιαζόταν ως ισχυρή κεντρική δύναμη της Ένωσης, σήμερα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ακροδεξιά και την αποσύνθεση του παραδοσιακού πολιτικού της ιστού, ο οποίος κάποτε ήταν σεβαστό παράδειγμα. Η Ελλάδα, από την άλλη, παρά τα δεινά της, δείχνει να μην μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να κουβαλά τις πληγές και τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που ουδέποτε αναγεννήθηκε πραγματικά απο την μεταπολίτευση εως σήμερα.

Γιώργος Κηρύκου (1955-1993) – Μια απ’ τις πολλές ιστορίες των άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου

 ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!

από seisaxthiablog

Γιώργος Κηρύκου (1955-1993)

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών.  Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. Εραιστέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του.

Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη.

Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι. Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έσετιλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Το παρατσούκλι του ήταν “Αλμπάνο“

Να ξαναδώσουμε πολιτικό νόημα στη λέξη «χώρα»

του Ρούντι Ρινάλντι

Πριν μερικά χρόνια χρησιμοποιήσαμε ευρύτατα την έννοια της «χώρας», γεγονός που παραξένεψε αρκετούς στον χώρο της αριστεράς, και γενικότερα όσους έχουν έναν απλουστευτικό, «δυαδικό» τρόπο σκέψης-παρουσίασης των αντιθέσεων και πλευρών ενός κοινωνικού σχηματισμού (βάσει του σχήματος «κεφάλαιο/εργασία», αστική τάξη/προλεταριάτο). Ήταν η εποχή που όλοι νόμιζαν ότι η παγκοσμιοποίηση δεν αφήνει καθόλου χώρο και έδαφος για την ύπαρξη του «κράτους/έθνους», ή των χωρών όπως τις είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε… 

Παράλληλα επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον στην έννοια της γεωπολιτικής, εκτιμώντας πως η είσοδος –τουλάχιστον από το 2015– σε μια έντονη διατάραξη σχέσεων και δεδομένων σε ολόκληρο τον ορίζοντα (ευρωπαϊκό, μεσογειακό, βαλκανικό αλλά και ευρύτερα διεθνή) θα προοιώνιζε και θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τις εγχώριες εξελίξεις. Την ίδια στιγμή καταγράφαμε τη μετατροπή της Τουρκίας σε ισχυρή και αναβαθμισμένη περιφερειακή δύναμη που αμφισβητεί την κυριαρχία πολλών όμορών της χωρών. Ο τουρκικός επεκτατισμός αποκτούσε μια αναβαθμισμένη και επικίνδυνη διάσταση.

Μια δεκαετία αλλαγών 

Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, μια δεκαετία ολόκληρη, πολλά άλλαξαν: με την πολυοργανική κρίση και αναδιάρθρωση του καπιταλισμού· με την εμφάνιση και ισχυροποίηση αναδυόμενων ισχυρών κέντρων· με την πανδημία και τη γενική δοκιμή μέτρων χειραγώγησης μεγάλων πληθυσμών και εμπέδωσης της ψηφιοποίησης σε τομείς όπως εργασία και εκπαίδευση, και του βιοπολιτικού ελέγχου· με το τέλος της κλασικής παγκοσμιοποίησης και την ενδόρρηξη σε μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, Βρετανία, Ε.Ε.). Τα συνθήματα ακόμα και των πιο ισχυρών κοσμοκρατορικών κέντρων, που αποκτούν «πατριωτικό» μεγαλοϊδεατικό μανδύα («να ξανακάνουμε την Αμερική τρανή», ο «ρωσικός κόσμος», οι «κινεζικές ιδιαιτερότητες»), αλλά και η αναδίπλωση πολλών δυνάμεων, συνυπάρχουν με ισχυρές τάσεις (σε παγκόσμιο επίπεδο) ανεύρεσης δρόμων απαγκίστρωσης από τα δεσμά του Δυτικού πολυεθνικού εναγκαλισμού-στραγγαλισμού.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Δεν ξέρω πως θα λειτουργήσει στην πολιτική πραγματικότητα αυτό που υπόσχεται ο Μαμντάνι, ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, αλλά αυτό που λέει πως «Ξεκινά η εποχή όπου η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη» είναι μια φράση βαθιά επαναστατική, και ταυτόχρονα, για όσα προσπαθώ να πω όλο αυτό τον καιρό, προφητικά επίκαιρη.

Γιατί όντως, ζούμε μια εποχή ανέραστης εξουσίας ανθρώπων και συστημάτων που διαχειρίζονται τον κόσμο χωρίς επιθυμία, χωρίς τρυφερότητα, χωρίς τον παλμό του έρωτα που ενώνει. Οι ηγέτες, οι τεχνοκράτες, οι διαχειριστές της “κανονικότητας”- λειτουργούν σαν να κυβερνούν χωρίς σώμα, χωρίς αφή, χωρίς σχέση.

Αυτό που αποκαλώ «ανέραστοι που μας εξουσιάζουν» δεν είναι υπερβολή. Είναι διάγνωση μιας ψυχοπολιτικής κατάστασης: η εξουσία έχει αποκοπεί από το συναίσθημα, από το ανθρώπινο, από το ερωτικό στοιχείο που συνέχει τον κόσμο. 

Και σε αυτό το πλαίσιο, η αγάπη - όχι ως ρομαντισμός, αλλά ως αναγνώριση, σχέση, φροντίδα, ευαλωτότητα- γίνεται πράγματι πολιτική πράξη.

ΑΚΟΥ ΜΕ, ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Άκου με, συμπολίτη μου.

Μπροστά στο χάος που διανοίγεται όλο και πιο πολύ, αν θέλουμε να δούμε "τι θα κάνουμε", πρέπει πρώτα να θυμηθούμε "ποιοι είμαστε".

Κι αν θέλουμε να θυμηθούμε ποιοι είμαστε,

πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε "τι μας έχει συμβεί".

Γιατί δεν ζούμε μόνο μέσα σε κρίσεις και αριθμούς,

ζούμε μέσα σε μια σιωπηλή μετατόπιση νοήματος.

Τα αυτονόητα που κάποτε μας κρατούσαν όρθιους

έσπασαν, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.

Και χάσαμε όχι μόνο αξίες, αλλά το πώς ο κόσμος μας έβγαζε νόημα.

Μέχρι πάνω-κάτω τις αρχές του 21ου αιώνα, παρά τις μεγάλες ή μικρές αποκλίσεις της Ιστορίας μας, είχαμε φτιάξει έναν κόσμο όπου η αξιοπρέπεια, το “εμείς”, η προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος και η μνήμη της παράδοσης συνέθεταν το κοινό μας φαντασιακό - τον αόρατο ιστό που έκανε τον άνθρωπο άνθρωπο και τον τόπο κοινότητα. Προφανώς δεν ήταν για όλους κοινό αυτό το "κοσμοείδωλο", όμως ήταν γι' αυτούς που έγραφαν την Ιστορία μας.

Και ύστερα, σιγά-σιγά, αυτός ο ιστός χαλάρωσε:

Η αξιοπρέπεια έγινε προσαρμογή.

Το “εμείς” έγινε “ο καθένας για τον εαυτό του”.