Σταύρος-Ιάσονας Γαβριηλίδης
Αφορμές για το παρόν άρθρο αποτέλεσαν αφενός η πρόταση του φίλου και συναθλητή Βασίλη Μιχαηλίδη στον Εύξεινο Πόντο (efxeinospontos.gr) στις 28/10/2026, αφετέρου η εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν, την περασμένη Κυριακή, ο Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης με τίτλο «Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας οικουμενικός Έλληνας».
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πράγματι οικουμενικός Έλληνας και ήταν οικουμενικός και ως Έλληνας. Συμπύκνωσε κι εξέφρασε τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα στο σύνολό τους. Άλλωστε ανέδειξε το Ποντιακό όχι ως μέρος, αλλά ως έκφραση του Όλου, είτε ως σημαία για τα δίκαια του Ελληνισμού, είτε στην ευρωπαϊκή και πανανθρώπινη διάσταση του: από τον Βησσαρίωνα μέχρι την καθιέρωση της 19ης Μάη ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όμως το Ποντιακό Ζήτημα, πέρα από διεθνές είναι και διαχρονικά επίκαιρο. Δεν αποτελεί υπόθεση του χθες, του παρελθόντος, αλλά του σήμερα και του Αύριο. Σε αυτό το πλαίσιο, ενός σχεδίου για το Μέλλον που συνδέει το εθνικό-τοπικό με το οικουμενικό, εντάσσεται και η πρόταση για την οικοδόμηση της πόλης Ρωμανία στην ακτή του Θρακικού Πελάγους.
Είναι αλήθεια πως εκείνο που κυρίως καθιστά τον Ελληνισμό οικουμενικό είναι το ελληνικό πνεύμα και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πρωτίστως Έλληνας στο πνεύμα. Ήταν συνεπώς βαθειά πολιτικός. Δεν ήταν πολιτευτής, όμως κανείς πολιτευτής στη Μεταπολίτευση δεν ήταν τόσο πολιτικός, όσο εκείνος. Ήταν του Δήμου δηλαδή του Λαού, της Κοινωνίας και της Κοινότητα, της Πόλης και της Αγοράς, εκεί όπου γεννιέται ο Διάλογος και αναπτύσσονται οι Ιδέες, αυτές που τρέφουν το πνεύμα και οδηγούν την πράξη. Ως κατεξοχήν πολίτης και πολιτικός ήταν άνθρωπος της δημιουργίας, της εφαρμογής και της πρωτοπορίας.
Η γέννηση μιας νέας πόλης, της Ρωμανίας, είναι ίσως το κορυφαίο παράδειγμα αυτού του είδους της πολιτικής, που θεμελιώνεται σε μια σοβαρή ανάλυση και καταθέτει μια πρόταση σύνθεσης, γιατί αυτή είναι η ουσία της γνήσιας Πολιτικής, να συνθέτει. Η Ρωμανία συνθέτει και συμπυκνώνει τα κύρια πεδία, στα οποία επικεντρώθηκε η πολυσχιδής και αναλυτική σκέψη του Μιχάλη.



