Ο Ασπρόπυργος, άλλοτε λαχανόκηπος της Αττικής και κοιλάδα κτηνοτροφικής παραγωγής, έχει χάσει σήμερα μεγάλο μέρος της παραγωγικής του φυσιογνωμίας. Όχι όμως την ιστορία, τη μνήμη και τον πολιτισμό του.
Χρειάζεται μια νέα, ανθρωποκεντρική αναπτυξιακή ταυτότητα, με παραγωγή, τεχνολογία, ποιοτική εργασία, βιώσιμο περιβάλλον και ενιαία αυτοδιοικητική διακυβέρνηση όπως γράφει,με κοινό σχεδιασμό για το Θριάσιο.
Η μετάβαση από την ατοπία στην ευτοπία περνά μέσα από την τοποφιλία και τις δημιουργικές κοινότητες που ήδη δραστηριοποιούνται στο Θριάσιο Πεδίο.
Ντίνος Παπαντωνίου
--------------------------------------------------------------------
Ανάγκη άμεσης αναπτυξιακής πολεοδομικής παρέμβασης στο Θριάσιο Πεδίο
Δημήτρης Τσίγκος
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε γίνει σαφές πως το μέλλον των logistics στην Ελλάδα (αποθηκεύσεις, μεταφορές και λοιπές συναφείς δραστηριότητες) είχε να κάνει με το Θριάσιο Πεδίο, σε πολύ μεγάλο βαθμό μάλιστα με τον Ασπρόπυργο, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του.
Η περιοχή που προηγουμένως κάλυπτε αυτήν την ανάγκη εκτεινόταν από τον Ελαιώνα και τον Βοτανικό μέχρι τον Ρέντη. Όποιος έχει βρεθεί εκεί έχει έρθει αντιμέτωπος με ένα πραγματικό χάος, στενούς δρόμους που μοιάζουν με λαβύρινθο από τους οποίους προσπαθούν να διέλθουν μεγάλα φορτηγά αυτοκίνητα, προκαλώντας ένα μόνιμο κυκλοφοριακό χάος.Η ελπίδα ήταν πως η μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων αυτών και η ανάπτυξη νέων, θα μας οδηγούσε σε μια πολύ καλύτερη, ευρωπαϊκού επιπέδου ας την πω, κατάσταση.
Τι έχει συμβεί τριάντα χρόνια μετά;
Δυστυχώς, παρά τις επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στο Θριάσιο Πεδίο, η τριτοκοσμική εικόνα που γνωρίζαμε σε Βοτανικό και Ρέντη απλώς μεταφέρθηκε 15 χιλιόμετρα δυτικά. Πολύ απλά, υπάρχουν τεράστιοι, υπερσύγχρονοι χώροι αποθηκεύσεων που έχουν ανεπαρκέστατη οδική πρόσβαση.
-- Ας μην μιλήσω εδώ για τη σιδηροδρομική πρόσβαση - όπως θα γινόταν σε κάθε πολιτισμένο κράτος - αφού ο σιδηρόδρομος είναι μια αμαρτωλή ιστορία που φανερώνει την ακραία υστέρηση του 'υπαρκτού' νεοελληνικού κράτους. --
