ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑ ΜΠΛΟΚΑ

Δημήτρης Κοδέλας

Ύστερα από ενάμιση μήνα με μπλόκα και έναν τόσο μαζικό και επίμονο ξεσηκωμό των αγροτών, 

η κυβέρνηση εξακολουθεί να απαντά με τακτικισμούς, κούφια λόγια, πολιτική επικοινωνία, διαίρεση, καταστολή, χωρίς καμία σοβαρότητα, χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον και στοιχειώδη συναίσθηση.

🍁Αυτό που φωνάζουν οι αγρότες με την υποστήριξη μεγάλου κομματιού της υπόλοιπης κοινωνίας είναι: 

Να μπει ένα φρένο στην ερήμωση της υπαίθρου – να συνεχίσει αυτή η χώρα να παράγει. 

Και για να γίνει αυτό, χρειάζονται αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι. 

Και δεν χρειαζόμαστε κι άλλους να στοιβαχτούν στην Αθήνα, αλλά πρέπει να μείνουν και να διατηρήσουν ζωντανή την περιφέρεια και τη δυνατότητα να παράγουμε ποιοτικά τρόφιμα, σε ένα περιβάλλον αστάθειας και αγροδιατροφικής πίεσης για χαμηλότερης ποιότητας τροφή.

🍁Και απέναντι σε ένα ζήτημα που είναι ζήτημα επιβίωσης για τους αγρότες, διατροφικής κυριαρχίας και επάρκειας για την χώρα, η κυβέρνηση απαντά με:

- ένα μεγάλο προκλητικότατο ΝΑΙ στη Mercosur, 

- χωρίς κάποια πρωτοβουλία ανάταξης της κτηνοτροφίας που αποδεκατίζεται 

- με μέτρα της πλάκας για τα κόστη παραγωγής, τις τιμές παραγωγού / καταναλωτή, τον έλεγχο της αγοράς, κλπ

- την παραδοχή ότι δεν υπάρχει εθνικός αγροτικός σχεδιασμός και τη συγκρότηση, ύστερα από 7 χρόνια διακυβέρνησης, διακομματικής επιτροπής για την πρωτογενή παραγωγή... 

-την μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και πρώτο δείγμα γραφής την τοποθέτηση της Τυχεροπούλου στο "Γραφείο λειτουργίας Παιδότοπου"!

- επαναλαμβάνοντας μονότονα ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για την πρωτογενή παραγωγή, παρά τα συνεχή υπερπλεονάσματα του προϋπολογισμού.

- μια παρωδία ετεροχρονισμένου και σκηνοθετημένου κοινωνικού διαλόγου, 

Κλείνω με τον επίλογο σε άρθρο μου στο Δρόμο του περασμένου Σαββάτου:

🍁Η τακτική που ακολουθήθηκε έως σήμερα θα μπορούσε φυσικά να συζητηθεί, ωστόσο αυτή τη στιγμή κρίσιμα είναι τρία ζητήματα. 

Το αγροδιατροφικό και η υπόσταση της χώρας

Από δρόμος

του Δημήτρη Κοδέλα

Ας παρακάμψουμε για λίγο τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση για τα αιτήματα των αγροτών. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Το αγροτικό εισόδημα μειώνεται, οι τιμές παραγωγού σε σχέση με το κόστος παραγωγής είναι χαμηλές, πολλοί είναι στο όριο της εγκατάλειψης, ειδικά η κτηνοτροφία απειλείται με αφανισμό, η ύπαιθρος ερημώνει και οι νέοι δεν μένουν πίσω, η χώρα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από εισαγωγές για να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της.

Εάν είναι έτσι η κατάσταση, που αναγκάζει ακόμα και τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει πρόβλημα, τότε το μείζον ζήτημα είναι τι προτείνει και τι θα κάνει η κυβέρνηση για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, που παρεμπιπτόντως είναι αποτέλεσμα και των πολιτικών της…

Το ίδιο ερώτημα απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού συστήματος το οποίο περιορίζεται σε μια εύκολη αντιπολίτευση και ασχολείται με το αγροδιατροφικό ζήτημα μόνο όταν αυτό έρχεται, μέσω κινητοποιήσεων, στην επικαιρότητα.

Η απάντηση είναι «σχεδόν τίποτα» ή «μια από τα ίδια». Το μόνο που η κυβέρνηση αντιτείνει είναι ότι:

α) θα πληρώσει τις επιδοτήσεις που ούτως ή άλλως κάθε χρόνο οφείλει να δίνει (ανάθεμα πώς τις δίνει και αυτές) και