Του Νίκου Κωνσταντινίδη
…Την επομένη με το πρώτο φως, η φρεγάτα των άλλων, ξέκοψε από την ομάδα συνοδείας του ερευνητικού κι άρχισε να κινείται αυτόνομα.
Ο έμπειρος Κυβερνήτης αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.
«Έχετε το νού σας στη ναυαρχίδα των άλλων. Κάτι δε μου αρέσει»
Η αντίπαλη φρεγάτα κινούνταν ανεξάρτητα του σχηματισμού επί μια ώρα. Ήταν σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το πλήρωμα της δικής μας φρεγάτας.
« Δεν είναι αστείο κ. Κυβερνήτα;»
« Ποιο ρε συ Μήτσο;»
«Είδατε ποια πλοία τοποθέτησαν για συνοδεία του ερευνητικού; Εκείνες τις πενηντάχρονες κορβέτες.»
« Από την Άλωση της Πόλης, ρε Μήτσο, τα ίδια κάνουν. Στέλνουν πρώτους τους αναλώσιμους»
Πόσο δίκιο είχε ο Κυβερνήτης. Πάντα οι γείτονες με την υψηλή πολεμική αρετή, πρώτους απ’ όλους έριχναν στη μάχη τους αναλώσιμους. Τα κορμιά για τα οποία δεν νοιάζονταν. Άντε να είσαι πλήρωμα σε κάποιο από αυτά τα πλοία και να ξέρεις ότι πολεμάς για το άδικο και ότι σε έχουν για θυσία. Άντε να βρεις ηθικό να πολεμήσεις.
Καμία σχέση με τους δικούς μας. Οι δικοί μας μπροστά, πιο μπροστά. Να μη βρεθεί κανείς να πει ότι ο αρχηγός δεν ήτανε μπροστά. Μπροστά για να μην τους περάσει των απέναντι αυτή η τρέλα που την ονόμασαν γαλάζια πατρίδα.
Βέβαια θα σκεφτεί κάποιος, αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα τις δύο σημαίες και ρωτήσουμε έναν περαστικό για το ποια είναι η γαλάζια Πατρίδα, είμαστε σίγουροι για το ποια θα καταδείξει. Αλλά βλέπεις, οι εκπρόσωποι του μαρασμού και της ηττοπάθειας 25 χρόνια τώρα, μας έχουν πείσει πως πρέπει να το συζητάμε.
Μα τι να συζητάμε; Τα δικά μας;
