Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

🏛Η Διεθνής Ημέρα Αρχαιολογίας γιορτάζεται κάθε χρόνο το τρίτο Σάββατο του Οκτωβρίου (21 Οκτωβρίου 2023).

Ντίνας Γεωργιάδη 

Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

Τι έκανε ο δήμος Ελευσίνας για αυτον τον άνθρωπο ή ο δήμος Δερβενοχωρίων

(χωριό κλειδί);

Μια εκδήλωση,μια προτομή μια οδοσήμανση τίποτα ως συνήθως!!!

Ο τρελός,ο σαλός ,ο ρακένδυτος ,η τιμή για αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ..!

Εστω και αργά ας φιλοτιμηθεί ο δήμος ή η εφορία αρχαιλογίας μια προτομή έξω ή  στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου Ελευσινας!Τόσοι ανύπαρκτοι πήραν τέτοιες τιμές κατά καιρούς!

Giorgos Klapakis 

Ο άνθρωπος των φωτογραφιών λεγόταν Παναγιώτης Φαρμάκης και γεννήθηκε στα Δερβενοχώρια πριν πολλές δεκαετίες. 

Στο κορυφαίο ( κατά τη γνώμη μου) ελληνικό ντοκιμανταίρ "Αγέλαστος Πέτρα" (του Φιλίππου Κουτσαφτή, ελεύθερο στο Διαδίκτυο) αποτυπώθηκαν στιγμές του αποκλίνοντος βίου του πίσω στα 90's. 

Με φθαρμένη στρατιωτική φόρμα, μονίμως μια στρατιωτική χλαίνη στο κεφάλι και με ένα οικοδομικό καρότσι, διέτρεχε την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο κάνοντας αυτό στο οποίο είχε τάξει την ύπαρξή του, μάζευε με το καρότσι του από σωρούς με μπάζα και σκουπίδια πεταμένα κτερίσματα και αρχαιότητες που είχαν μεταβολιστεί ως περιττώματα από τον αποχαυνωμένο "αναπτυξιακό" πυρετό μιας κοινωνίας που κάλπαζε προς τον γκρεμό, τα παρέδιδε στους αρχαιολόγους και τα διέσωζε. Πολλές φορές χτυπήθηκε άσχημα από μπράβους εργολάβων, επειδή έπεφτε μπροστά σε μπουλντόζες έτοιμες να "σκουπίσουν" αρχαιότητες και όλοι τον ήξεραν ως τον "τρελό της Ελευσίνας".

Για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας

Του Γιάννη Ταχόπουλου

Ἡ πρόσφατη προσθήκη νέου κομματιοῦ μαρμάρου στὸν Παρθενώνα ὁδήγησε σὲ συζητήσεις σχετικὰ μὲ τὸ ὀρθὸ τῆς ἐνέργειας αὐτῆς (π.χ. βλ. μία στὸ 1ο σχόλιο). Πρέπει νὰ προστεθεῖ μάρμαρο στὸ ἀέτωμα, γιὰ νὰ δοῦμε καλύτερα πῶς ἦταν στὴν ἀρχαιότητα, λὲν μερικοί· ὄχι, δὲν πρέπει γιὰ διάφορους λόγους, λὲν ἄλλοι. Ὡστόσο, ἐκεῖνο ποὺ ἀγνοήθηκε εἶναι ἡ συζήτηση γιὰ τὸ αὐτονόητο: Ἡ ἰδέα τοῦ «μνημείου». Ὁ Παρθενώνας εἶναι ἕνα «μνημεῖο», λένε, καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε ἔτσι, χωρὶς προσθῆκες, κι ὄχι ἀλλιῶς. 

 

Ἡ ἰδέα τοῦ μνημείου, ἢ μᾶλλον τοῦ μουσείου, εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς ἀξίωσης τῶν Νέων Χρόνων νὰ ὁρίζουν ὡς ἀποστειρωμένο, νεκρὸ παρελθὸν τὴν ἐποχὴ πρὶν ἀπὸ αὐτούς. Εἶναι ἡ προϊστορία τῆς Ἀνθρωπότητας (ὁ κόσμος ξεκίνησε τὸ 1789 καὶ τὸ 1968), τὴν ὁποία βάζουν σὲ ἀεροστεγῶς κλεισμένο βάζο, πίσω ἀπὸ τὴ βιτρίνα, καὶ τὴ μελετᾶνε, τὴν ἀνατέμνουν, τὴν περιγράφουν μὲ ἀντικειμενικότητα. 

 

Οἱ προηγούμενες ἐποχές, ὅμως (δηλαδὴ καὶ ἡ Ἀρχαιότητα), ὅταν ἕνα κτήριο καταστρεφόταν μερικῶς, τὸ ἐπανοικοδομοῦσαν, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ἀρέσκονταν στὴν μυθολογία ποὺ κατασκεύασαν οἱ Νέοι Χρόνοι. Γι' αὐτὸ βλέπουμε καὶ τὰ spolia, κομμάτια παλιότερων κτηρίων τοποθετημένα σὲ νέα. Ὁ ρομαντισμὸς τῶν ἐρειπίων εἶναι μιὰ καινοφανής, νεοτερικὴ θανατόφιλη ἀντίληψη ἡ ὁποία δικαιολογεῖ τὴν χρήση τῶν ἐρειπίων ἀπὸ τοὺς Νέους Χρονους ὡς —ἄσχετου μὲ τοὺς συμβολισμοὺς ὅσων ἀνήγειραν τὰ ἐρείπια— συμβόλων. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀντίληψη ὅσων διαμαρτύρονται γιὰ τὴν πρόσφατη «κακοποίηση» τοῦ Παρθενώνα (ἀντίληψη βασιζόμενη στὴν ἀντικλασικὴ ἰδέα ὅτι τὸ ἐρείπιο πρέπει νὰ μείνει ἐρείπιο), στὴν Ἀρχαιότητα ὁ Παρθενώνας δὲν συγκαταλεγόταν στὴ λίστα μὲ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ ἀρχαίου κόσμου.

Κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη! Σχόλιο για τον δύσμοιρο τον Παρθενώνα

*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Ανέβασα προχθες ένα σημείωμα στο facebook για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας και την παρδαλή κατά τη γνώμη μου, και κατά την γνώμη πάμπολλων άλλων, όπως φάνηκε (το ποστ έχει ώς τώρα πάνω από 40.000 προβολές), νέα του όψη. Έγραφα εκεί:

«Να είμαι άραγε ο μόνος που αποστρέφεται αυτά τα αναστηλωτικά έμπλαστρα; Αυτά τα κατάσπρα ως χιών, λ.χ., μάρμαρα, που γυαλίζουν πλάι στην πατίνα της παλιάς πέτρας όπως γυαλίζει στον ήλιο η λεύκη πάνω στην υγιή επιδερμίδα; Οι αρχαιολόγοι, όπως το βλέπω εγώ, είχαν δύο επιλογές. Είτε να περιοριστούν στα σωστικώς αναγκαία και ν’ αφήσουν το λοιπό μνημείο στην κατάσταση που το έφερε η ιστορία. Είτε, εκεί που έκριναν ότι πρέπει να συμπληρώσουν τα κενά, να προσαρμόσουν τις νεότερες προσθήκες χρωματικά, όπως το κάναν λ.χ. οι Πολωνοί ξαναχτίζοντας υπέροχα τις ισοπεδωμένες πόλεις τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το κατάλευκο του νιόκοπου μαρμάρου αλήθεια τι δείχνει; Σεβασμό τάχατες στο πρωτότυπο ή το άγχος του επιγόνου να κοτσάρει κι εκείνος κάπου τη σχολαστική τζίφρα του;»

Όπως κάθε φορά που αμφισβητεί κανείς το «δικαίωμα» ενός σιναφιού να αποφασίζει εκείνο κατά το δοκούν για ένα ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, η συζήτηση δεν άργησε ν’ ανάψει. Παραπέμπω στα, ποικιλοτρόπως, ερεθιστικά σχόλια που κατατέθηκαν ένθεν κακείθεν.

Έτσι μου αντιτάχθηκε ότι ουδείς λόγος πέφτει στο κοινό για το τι κάνουν οι αναστηλωτές με τον έρμο τον ναό της Παλλάδας! Ή ότι δεν έχει καμιά σημασία αν το αποτέλεσμα της αναστήλωσης είναι ή δεν είναι όμορφο! Ή ότι η ιστορική σημασία του κτηρίου υπερισχύει της αισθητικής του αρτιότητας, και άλλα γενναιόφρονα τέτοια.

Φυσικά, μου επιρρίφθηκε και άγνοια των περί αναστηλώσεως θεσφάτων… Λες και το ζήτημα που έθεσα εξ αρχής δεν ήταν ακριβώς αυτό: πόσο εύλογες είναι εντέλει αυτές οι ντιρεκτίβες και σε τι αποτέλεσμα έχουν εμπράκτως οδηγήσει…

Μήπως τελικά τα 1000 χρόνια "κρατάνε" λιγότερο απ'όσο θαρρούμε?

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι τηs Κωνσταντινούποληs (λιμάνι του Μαρμαρά),σε έργα με αφορμή τις εκσκαφές που γίνονταν για την υποθαλάσσια σιδηροδρομική σήραγγα του Βόσπορου που συνδέει την Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης ( με τις ανασκαφές να ξεκινούν το 2004), αποκαλύφθηκαν  σημαντικέs ιστορικές πτυχές της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Στο λιμάνι του αυτοκράτορα και στη καταγωγή Ίβηρα (Μέγα τον αποκάλεσαν...) Θεοδοσίου, βρέθηκαν 22 διασωζόμενα εμπορικά πλοία του 1000 μ.Χ.(μάλιστα στο τέταρτο από τα εννέα στρωματογραφικά στρώματα στο πεδίο της ανασκαφής, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για τις επιπτώσεις του σεισμού και του τσουνάμι που συνέβησαν το 553 μ.Χ.).

Οι επιχωματώσειs ποταμιού που έκβαλε στο λιμάνι σχημάτισαν ένα παχύ στρώμα θαλάσσιας άμμου. 

Με την πάροδο του χρόνου η συσσώρευση υλικού που γέμιζε το λιμάνι προστάτευε και συντήρησε τα βυθισμένα πλοία.

Αυτή η γρήγορη «ταφή» των πλοίων δημιούργησε ένα ανοξικό περιβάλλον που διατήρησε διάφορα εργαλεία και εξαρτήματα όπως μηχανισμούς πρόσδεσης, τροχαλίες, σχοινιά και μπαρέτες καθώς και καθημερινά αντικείμενα όπως χτένες, δερμάτινα σανδάλια, ψάθινα καλάθια και ξύλινες πλάκες ,αντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων, αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποία έδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες έωs μια ποικιλία από οργανικά και ανόργανα αντικείμενα όπως λίθινες και σιδερένιες άγκυρες.

 

Αναμεσά τουs και τα βυζαντινά σανδάλια (στη φωτό)που ανακαλύφθηκαν σχεδόν άθικτα.

Σανδάλια με ξύλινες σόλες που ανήκαν σε γυναίκα.

Η πατρίδα ευγνωμονουσα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

«Ήμουν ακόμα φοιτητής, καλοκαίρι του 1972 και ξεκινάμε μια ανασκαφή στη Νάξο στο Πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο των  Απλωμάτων, της 3ης χιλιετίας π.Χ..

Την εποχή εκείνην οι Κυκλάδες βασανίζονταν από την αρχαιοκαπηλία.

Πλησίαζε περίπου η ώρα το μεσημέρι που τελειώναμε την ανασκαφή…

Βλέπουμε, λοιπόν, να εμφανίζεται ένα κυκλαδικό ειδώλιο. 

Όμως ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και να αδειάσουμε τον τάφο, αλλά φοβόμασταν πως αν αφήσουμε τον μισοτελειωμένο τάφο, οι αρχαιοκάπηλοι θα έκλεβαν τα ευρήματα το βράδυ. 

Λέει, τότε, ο καθηγητής (Ν. Κοντολέοντας): ‘’Πρέπει να προστατεύσουμε τον τάφο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, πρέπει κάποιος να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στον τάφο! 

Ποιος θέλει;’’. 

ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Μια ελιά πανάρχαια στον χώρο της αρχαίας πολιτείας Μεσσήνης, βασανισμένη από τις θύελλες, τους ανέμους και τους καύσωνες, τις αλλεπάλληλες πυρκαγιές που εξαϋλωσαν το γερασμένο δέρμα και το πλούσιο φύλλωμά της, γύμνωσαν την σκαμμένη σάρκα της, απόκοψαν τα υπερυψωμένα μπράτσα της, και όμως δεν κατάφεραν να την θανατώσουν, κυκλοφορούν ακόμη μέσα της χυμοί που τρέφουνε βλαστάρια νέα, τρυφερά με φύλλα φρέσκα ασημένια που ξεπηδούν και χαίρονται ξανά τον ήλιο. 

Στη βαριά σκιά που έριχνε στα νιάτα της τριγύρω η γερασμένη σήμερα ελιά, ποιος ξέρει πόσοι και πόσοι  κάθισαν να δροσιστούν, να ξαποστάσουν και να κουβεντιάσουν. 

Έργο εκπληκτικό της Φύσης μιας σπάνιας αισθητικής που ανταγωνίζεται τα σιδερένια δέντρα των καλλιτεχνών μας που υψώνονται στη θέση των χαμένων κιόνων της βόρειας στοάς στη μεσσηνιακή ΑΓΟΡΑ, εκεί ακριβώς όπου οι Μεσσήνιοι του άστεως, βασανισμένοι κάποτε κι αυτοί σαν την πανάρχαια ελιά, διωγμένοι απ’ την πατρίδα πρόσφυγες σε ξένες χώρες, έκαναν τώρα αμέριμνοι τον βραδινό περίπατό τους, θαυμάζοντας τους ανδριάντες των ευεργετών, των φημισμένων στρατηγών, των μυθικών ηρώων, των βασιλέων και των θεών ανάμεσα στους κίονες και τις μεταλλικές δημιουργίες άξιων επώνυμων Ελλήνων καλλιτεχνών που υψώνονται, απλώνονται, κινούνται ως όντα του παρόντος που ζουν ταυτόχρονα στο παρελθόν, στον τότε χρόνο και χώρο της απώτερης  καταγωγής τους.

-Κείμενο του Πέτρου Θέμελη 

-37 χρόνια η Αρχαία Μεσσήνη αποκαλυπτοταν ψηφίδα με ψηφίδα,πέτρα με πέτρα,κίονα με κίονα χάρη στον άοκνο Επιστήμονα , Δάσκαλο και Άνθρωπο.

Ναός του Απόλλωνα, ένα συλλεκτικό ντοκιμαντέρ πριν ο ναός σκεπαστεί

Η ταινία που γυρίστηκε το 1964 βραβεύτηκε στη Μπιενάλε Παρισίων αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ στις κινηματογραφικές αίθουσες..(Εικόνες & Βίντεο)

Δείτε την ταινία 

Είναι το πρώτο φιλμ για το ναό του επικούρειου Απόλλωνα που έχτισε ο Ικτίνος στην κορυφή ενός βουνού.

Ο σκηνοθέτης (Jean-Daniel Pollet) μαγεύτηκε και είπε ότι αυτός ο ναός υπήρξε το κέντρο του κόσμου για κείνον. Έτσι λοιπόν τον κινηματογράφησε με ρυθμό ιερής τελετουργίας και το αποτέλεσμα αντάμειψε τις προσπάθειες του.

Ο ναός είναι κτισμένος κυρίως με ασβεστολιθική πέτρα και είναι χωρίς το άγαλμα του θεού Απόλλωνα.

«Εδώ μπορείς να υπάρξεις»

Εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του αρχαιολογικού χώρου των Βασσών ο εξαιρετικός σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet, μόλις τον ανακάλυψε βρήκε ένα υπαρξιακό καταφύγιο λέγοντας «Εδώ μπορείς να υπάρξεις».

Χαρακτήρισε τον τόπο ως άκρον άωτον της μαγείας και για μια δεκαετία τον θεωρούσε το κέντρο του κόσμου. Τον επισκέφθηκε πολλές φορές και τρεις ταινίες του έχουν αναφορές στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Η μία από αυτές «Βάσσες» είναι αφιερωμένη στο ναό. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ποίημα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει περιγράψει ως εξής τη σχέση του με τις Βάσσες:

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων -

Μια σκουριασμένη συσκευή από το βυθό της θάλασσας μόλις αποκάλυψε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης ιστορίας.

 Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων — ο πρώτος αρχαίος υπολογιστής — δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό εύρημα της αρχαιολογίας, αλλά απόδειξη ότι η αρχαία Ελλάδα διέθετε τεχνολογία που ξεπερνούσε τη φαντασία. Πώς ήταν δυνατόν να προβλέπουν εκλείψεις, να χαρτογραφούν άστρα και να κατασκευάζουν τόσο ακριβείς μηχανισμούς πριν από 2.000 χρόνια;

Σε αυτό το βίντεο αποκαλύπτουμε όσα ανακάλυψαν οι επιστήμονες, τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες που εξέπληξαν τον Τζο Ρόγκαν και τον Γκράχαμ Χάνκοκ, και την αλήθεια που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν χάσαμε μια ολόκληρη εποχή προόδου.

Η Ελλάδα, πάντα ευγνωμονούσα Στέφανε Μύλλερ.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

''Είναι εξαιρετικά ειρωνικό ότι η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει περισσότερο τους μη Έλληνες απ' ό,τι τους Έλληνες!

Και, απ' ό,τι φαίνεται, πολύ σύντομα περισσότεροι μη Έλληνες θα μαθαίνουν αρχαία Ελληνικά απ' ό,τι σύγχρονοι Έλληνες. 

Αναρωτιέμαι επίσης αν έχετε καταλάβει ότι η αρχαία Ελλάδα είναι ο ένας και μοναδικός σας θησαυρός, που χρειάζεται να αναπτυχθεί και να αξιοποιηθεί οικονομικά. 

Η ιστορία της αρχαίας Ελλάδας αποτελεί θεμελιώδες τμήμα της ιστορίας ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Οι σύγχρονοι Ελληνες έχουν κηδεμονικά δικαιώματα και ευθύνες για την ιστορία αυτή...

Μορφωθείτε!                                                                                 

Αν μπορούσα να καταφέρω -και το κατάφερα- να φέρω πάνω από 13.000.000 δολάρια στην Ελλάδα λόγω της αρχαίας Νεμέας, φανταστείτε πόσα χρήματα θα απέφεραν στη χώρα οι εκατοντάδες άλλοι αναξιοποίητοι αρχαιολογικοί χώροι που βρίσκονται, ξεχασμένοι και αφύλακτοι, ανά τη χώρα... ''       

   O Στέφανοs ο Μύλλερ.

                              

Ο  Aμερικανός αρχαιολόγος, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολoγίας στο Πανεπιστήµιο του Berkeley και Διευθυντής της Αµερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα από το 1982 έως το 1987.     

Το τέλος του βλέμματος – Αποχαιρετισμός στον Λόφο της Παπούρας

Του Μάνου Λαμπράκη 

Δεν αποχαιρετώ έναν τόπο.

Αποχαιρετώ μια δυνατότητα. Μια σιωπή που έμενε ασυρρίκνωτη, αρχαϊκή, υπερβατική, πίσω από το βλέμμα. Έναν λόφο που δεν μας κοιτούσε, αλλά δεχόταν το βλέμμα μας χωρίς να το επιστρέφει. Κι αυτή είναι η ιερότητα: να μην σου επιστρέφεται το βλέμμα, να μένει ανοιχτό, ανεξόφλητο. Όπως συνέβαινε στον Λόφο της Παπούρας.

Η εικόνα από ψηλά –ο κυκλικός λίθινος σχηματισμός, ακατονόμαστος ακόμη– δεν είναι πλέον τόπος ερμηνείας. Είναι τόπος μαρτυρίας. Δεν μας καλεί να τον εξηγήσουμε, αλλά να σταθούμε απέναντί του χωρίς βεβαιότητες. Να καταλάβουμε πια ότι η αρχαιολογία δεν είναι επιστήμη των ευρημάτων αλλά επιστήμη του βλέμματος. Κι αυτό το βλέμμα, από την Παπούρα προς την πεδιάδα, δεν μπορεί πια να σταθεί: το τοπίο έχει τραυματιστεί. Ένα τσιμεντένιο φίδι έχει διαρρήξει την ενότητα του ορίζοντα, έχει καταπιεί τις διαδρομές του νερού, της γεωμετρίας, της μνήμης.

Η Κρήτη μεταμορφώνεται –όχι από ανάγκη αλλά από αδιαφορία. Δεν είναι πια ο τόπος όπου η φύση και η ιστορία ανασαίνουν μαζί, αλλά τόπος βιασμού της διάρκειας. Τριάντα αρχαιολογικές θέσεις ξεριζωμένες, παραδομένες χωρίς καν να μαρτυρήσουν. Εκχερσωμένα ιερά πριν ακόμη καταγραφούν. Κι όμως: αυτό δεν ενοχλεί. Δεν συγκινεί. Δεν υπάρχει πια το τραύμα – μόνο το σχέδιο εφαρμογής.

Το ΚΑΣ, η Πολιτεία, οι αρχές – δεν απέτυχαν μόνο. Έπαψαν να βλέπουν. Κι όταν ο θεσμός πάψει να βλέπει, γίνεται διαχειριστής. Η μνήμη γίνεται χώμα επίχωσης. Το τοπίο γίνεται υπόμνημα. Ο λόφος γίνεται παρεμπίπτων εμπόδιο.

Η σύγχρονη εξουσία δεν καταστρέφει. Επιταχύνει. Δεν απαγορεύει. Παρακάμπτει. Δεν καταστέλλει. Αποσπά. Αυτό συνέβη εδώ: αποσπάστηκε ο τόπος από τη θέασή του. Αποσπάστηκε ο χρόνος από τη διάρκειά του. Αποσπάστηκε η έννοια της κληρονομιάς από την ευθύνη που τη συνοδεύει.

Θεοδόσιος Τάσιος: Η αρχαία ελληνική τεχνολογία - Χιλιάδες χρόνια μπροστά

Στην συνέντευξή μας (06-06-2024) ο Πολιτικός Μηχανικός, Ομότιμος Καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Επίτιμος Πρόεδρος Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, Πρόεδρος της Εταιρείας Διερεύνησης Αρχαιοελληνικής και Βυζαντινής Τεχνολογίας περιγράφει συνοπτικά τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας αλλά και την οραματική σκέψη που είχαν οι Έλληνες για την εξέλιξη της τεχνολογίας, διατυπώνοντας σε διάφορα έργα τεχνολογικές λειτουργίες και εφευρέσεις οι οποίες άρχισαν να υλοποιούνται χιλιάδες χρόνια αργότερα.

Μήπως τελικά τα 1000 χρόνια "κρατάνε" λιγότερο απ'όσο θαρρούμε?

Στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι τηs Κωνσταντινούποληs (λιμάνι του Μαρμαρά),σε έργα με αφορμή τις εκσκαφές που γίνονταν για την υποθαλάσσια σιδηροδρομική σήραγγα του Βόσπορου που συνδέει την Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης( με τις ανασκαφές να ξεκινούν το 2004), αποκαλύφθηκαν  σημαντικέs ιστορικές πτυχές της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Στο λιμάνι του αυτοκράτορα και στη καταγωγή Ίβηρα (Μέγα τον αποκάλεσαν...)Θεοδοσίου, βρέθηκαν 22 διασωζόμενα εμπορικά πλοία του 1000 μ.Χ.(μάλιστα στο τέταρτο από τα εννέα στρωματογραφικά στρώματα στο πεδίο της ανασκαφής, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για τις επιπτώσεις του σεισμού και του τσουνάμι που συνέβησαν το 553 μ.Χ.).

Οι επιχωματώσειs ποταμιού που έκβαλε στο λιμάνι σχημάτισαν ένα παχύ στρώμα θαλάσσιας άμμου. 

Με την πάροδο του χρόνου η συσσώρευση υλικού που γέμιζε το λιμάνι προστάτευε και συντήρησε τα βυθισμένα πλοία.

Αυτή η γρήγορη «ταφή» των πλοίων δημιούργησε ένα ανοξικό περιβάλλον που διατήρησε διάφορα εργαλεία και εξαρτήματα όπως μηχανισμούς πρόσδεσης, τροχαλίες, σχοινιά και μπαρέτες καθώς και καθημερινά αντικείμενα όπως χτένες, δερμάτινα σανδάλια, ψάθινα καλάθια και ξύλινες πλάκες ,αντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων, αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποία έδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες έωs μια ποικιλία από οργανικά και ανόργανα αντικείμενα όπως λίθινες και σιδερένιες άγκυρες.

Πτώση " των Μινωικών δελφινιών στη Κνωσσό

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Διάβαζα και πονούσα για τη "πτώση " των Μινωικών δελφινιών στη Κνωσσό (και ας είναι αντίγραφο από  κονίαμα και το πρωτότυπο να βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου).

Διάβαζα για τα παράπονα ξεναγών και αρχαιολόγων του χώρου για την εγκατάλειψη που συναντάει,για τις αναφορές ανάγκης παραχώρησης του χώρου σε ιδιωτικό φορέα φροντίδας...για brand name που καπελωνουν την Ακρόπολη -αντι 380 ευρώ -και πονούσα.

Και θέλω να σας πω για έναν άγνωστο πατριώτη μας που αυτά τα μέρη τα αγάπησε, έτσι όπως δεν τα αγαπήσαμε "εμείς".

Δεν ήταν αρχαιολόγος, ούτε καθηγητής. Φορούσε απλό σακάκι, δούλευε σε τράπεζα, μελετούσε τη Γραμμική Β τα βράδια. 

Τον έλεγαν Κωνσταντίνο Κτιστόπουλο. 

Όταν ο Μάικλ Βέντρις ανακοίνωσε την αποκρυπτογράφηση της πρώτης ελληνικής λέξης της Ιστορίας, ένα μεγάλο κομμάτι του έργου αντηχούσε και από τις δικές του νύχτες με στατιστικούς πίνακες, σύμβολα και αγωνία.

Το 1956, στο πρώτο παγκόσμιο συνέδριο για τη Γραμμική Β, ανάμεσα σε καθηγητές, φιλόλογους και αρχαιολόγους, στέκεται ένας Έλληνας νομικός. 

Δεν έχει διδακτορικό.

 Δεν εκπροσωπεί πανεπιστήμιο. 

Είναι όμως ο μόνος Έλληνας που έφτασε στα ίδια φωνητικά συμπεράσματα με τον Βέντρις για τα αρχαία σύμβολα. 

Και το έκανε μόνος του, από το Αιτωλικό.

Η βασίλισσα των Απλωμάτων

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

«Ήμουν ακόμα φοιτητής, καλοκαίρι του 1972 και ξεκινάμε μια ανασκαφή στη Νάξο στο Πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο των  Απλωμάτων, της 3ης χιλιετίας π.Χ..

Την εποχή εκείνην οι Κυκλάδες βασανίζονταν από την αρχαιοκαπηλία.

Πλησίαζε περίπου η ώρα το μεσημέρι που τελειώναμε την ανασκαφή…

Βλέπουμε, λοιπόν, να εμφανίζεται ένα κυκλαδικό ειδώλιο. 

Όμως ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και να αδειάσουμε τον τάφο, αλλά φοβόμασταν πως αν αφήσουμε τον μισοτελειωμένο τάφο, οι αρχαιοκάπηλοι θα έκλεβαν τα ευρήματα το βράδυ. 

Λέει, τότε, ο καθηγητής (Ν. Κοντολέοντας): ‘’Πρέπει να προστατεύσουμε τον τάφο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, πρέπει κάποιος να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στον τάφο! 

Ποιος θέλει;’’. 

Σηκώνω το χέρι μου, έτσι όπως ήμασταν νέοι και η εμπειρία αυτή ήταν πρωτοφανής… Κοιμήθηκα, λοιπόν, σαν πουλάκι όλο το βράδυ μέσα σε έναν Πρωτοκυκλαδικό τάφο, στον οποίον υπήρχαν κυκλαδικά ειδώλια… Αυτό ήταν το πρώτο μου εύρημα! 

Δείτε πώς ήταν ο Παρθενώνας πριν από 2.400 χρόνια - Το εντυπωσιακό «παιχνίδι» με το φως

O ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ JUAN DE LARA ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΠΩΣ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΠΡΟΗΓΜΕΝΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΘΕΑΜΑ

Χάρη στις σύγχρονες τεχνολογίες, έχουμε πλέον τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε πώς ακριβώς ήταν ο Παρθενώνας πριν από περισσότερα από 2.400 χρόνια, στην εποχή της μέγιστης ακμής του.

Μια διεθνής ομάδα ειδικών, υπό την καθοδήγηση του αρχαιολόγου Juan de Lara από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, κατάφερε να δημιουργήσει μια εντυπωσιακή εικονική αναπαράσταση του ναού, όπως ήταν το 432 π.Χ.

Για τη δημιουργία αυτής της αναπαράστασης αξιοποιήθηκαν πλήθος ιστορικών πηγών, αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και αστρονομικά δεδομένα που αφορούν τον φωτισμό και τον προσανατολισμό του ναού. Όλα αυτά συνδυάστηκαν με προηγμένη τεχνολογία CGI, δημιουργώντας μια τρισδιάστατη απεικόνιση υψηλής ανάλυσης. Μέσα από αυτή την εικονική περιήγηση, οι θεατές μπορούν να «περπατήσουν» στον Παρθενώνα, να εξερευνήσουν τους διαδρόμους του και να θαυμάσουν λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής και της διακόσμησης που σήμερα έχουν χαθεί ή αλλοιωθεί από τον χρόνο.

Διαβάστε τη συνέχεια της ανάρτησης ΕΔΩ...

Τώρα που ξεμακραίνει η μέρα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τώρα που ξεμακραίνει η μέρα...

3 χιλιοστά ...

Πόσο μπορεί να απέχει η ζωή απο τον θάνατο?

Η επιβίωση απο τη μνήμη?

Το χάδι απο την Απώλεια¨?

Η Μάνα από το σπλάχνο τηs?

3 χιλιοστά...

Μόλιs τόσο το υπολόγισε ο -ανώνυμοs 

σ'εμάs-γλύπτηs και όρισε την άσμιχτη απόσταση μεταξύ τηs ''φεύγουσαs'' Μητέραs και του ''νηπενθούs'' βρέφουs.

Η ''ομιλούσα'' περιγραφή του αγαπημένου  Kostas Paschalidis (αφιέρωμα στην Αρχαία Αθήνα -LIFO)  συγκινεί...  

''Η καθιστή Φιλονόη -στα δεξιά-  δέχεται την επίσκεψη της παραμάνας, που της φέρνει το μωρό να την καλημερίσει. 

Μια σκηνή που θα μπορούσε να συμβαίνει στις μέρες μας, μια Κυριακή πρωί ή ένα απόγευμα δροσερό του καλοκαιριού. 

Όμως δεν είναι έτσι. 

Και τα σημάδια του θανάτου είναι φανερά με μια προσεκτική ανάγνωση. 

Οι δυο γυναίκες της στήλης δεν απευθύνουν το βλέμμα η μία στην άλλη. 

Στην πραγματικότητα δεν συνομιλούν, αλλά κοιτούν το βρέφος ανάμεσά τους. 

Αυτό με τη σειρά του απλώνει τα χεράκια του να αγγίξει τη Φιλονόη, που δεν ανταποκρίνεται. 

Ο ΕΦΗΒΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Σπονδυλοδεσία, αρθροπλαστική ισχύου, κοιλιοπλαστική, στήριξη του κορμού με ράβδους σιδήρου, χημικό πίλινγκ και – το κερασάκι στην τούρτα – σολάριουμ με το ζόρι.

Αν δεν ήταν άγαλμα, ο Έφηβος των Αντικυθήρων θα είχε προ πολλού εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο.

«Ζει» χάρη σε κορυφαίους επιστήμονες και καλλιτέχνες, οι οποίοι φρόντισαν να τον συνθέσουν βάζοντας ξανά στη θέση τους και συναρμόζοντας, εκτός από τα τμήματα στα οποία το είχε σμιλέψει ο αρχαίος γλύπτης, πάμπολλα θραύσματα.

Οι φθορές προκλήθηκαν λόγω της διάβρωσης του μετάλλου του από τη μακραίωνη παραμονή του στον πάτο της θάλασσας.

Σφουγγαράδες από τη Σύμη σταμάτησαν με δύο πλοιάρια Πάσχα του 1900 στα Αντικύθηρα λόγω καιρού.

Όταν αποφάσισαν να καταδυθούν στην περιοχή, έφτασαν σε βάθος 60 μέτρων και ξαναβγήκαν στον αφρό συγκλονισμένοι λέγοντας:

«Εκεί κάτω είναι σπαρμένοι άνθρωποι και ζώα».

Επρόκειτο για αγάλματα, τα οποία ανελκύθηκαν την ίδια και την επόμενη χρονιά με τη βοήθεια του Βασιλικού Ναυτικού, μαζί με αμφορείς, προσωπικά αντικείμενα του πληρώματος(του ναυαγημένου πλοίου) , 36 αρχαία αγάλματα και – το κυριότερο – τον λεγόμενο Μηχανισμό των Αντικυθήρων.

Καλλιόπη Παπακώστα: Είμαστε κοντά στην ανακάλυψη του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

«Δεν ψάχνω να βρω τον τάφο του Αλεξάνδρου, σαν κυνηγός θησαυρού… Όλοι οι αρχαιολόγοι του κόσμου θα ήθελαν να τον βρουν, αλλά δεν έχω εμμονή…

Είμαι τυχερή που ζω και εργάζομαι στην Αλεξάνδρεια όπου σίγουρα βρίσκεται ο τάφος του. Αν θα είμαι ευλογημένη και θα τον βρω δεν το ξέρω. Συνεχίζω να κάνω ανασκαφές, έχω σημαντικά ευρήματα ,αλλά δεν έχω εμμονή με τον τάφο του Αλεξάνδρου».

Η αρχαιολόγος Καλλιόπη Παπακώστα, μετρά κάθε λέξη που λέει για τις σημαντικότατες ανασκαφές που κάνει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από το 1998. Τα όσα έχει φέρει στο φως του ήλιου είναι πραγματικά σημαντικά ευρήματα που δείχνουν ότι η πιθανότητα να είναι πολύ κοντά σε μια πολύ μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη είναι μεγάλη. 

Η ίδια επιμένει να είναι πολύ προσεκτική, αλλά τα μέχρι στιγμής δεδομένα δείχνουν ότι ένας από τους τάφους στους οποίους τοποθετήθηκε το σώμα του Αλεξάνδρου, βρίσκεται στην περιοχή που κάνει ανασκαφές.

Η κυρία Παπακώστα κάνει ανασκαφές στην Αλεξάνδρεια από το 1998. Δεκατέσσερα χρόνια μετά , απογοητευμένη από τα μηδαμινά αποτελέσματα, αποφάσισε ότι η ανασκαφή πρέπει να σταματήσει. Την ημέρα που πήγε στο χώρο της ανασκαφής για να ανακοινώσει το κλείσιμο της, σε ένα μέρος της το χώμα υποχώρησε κι ένα μικρό κομμάτι μάρμαρο αποκαλύφθηκε! Ήταν ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Ήταν ένα μήνυμα ότι πρέπει να συνεχίσει!

 
Ποια είναι τα σημαντικότατα ευρήματα που έχει φέρει στο φως η αρχαιολόγος Καλλιόπη Παπακώστα; Γιατί πιστεύει ότι ο τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια; 

Πόσοι είναι οι τάφοι του και γιατί υποστηρίζει ότι μπορεί να βρεθεί έστω ένας απ΄ αυτούς αλλά δε σημαίνει ότι θα βρεθεί και το σώμα του;

 
Όπως λέει αν τελικά βρεθεί ο τάφος θα είναι ανακάλυψη μεγαλύτερη κι απ΄ αυτή του τάφου του Τουταγχαμών .

Έχει κάποια βοήθεια από το ελληνικό κράτος σε αυτή τη σημαντική προσπάθεια που κάνει; Η απάντηση της κι αυτή προσεκτική αλλά άκρως κατατοπιστική.

ΠΗΓΗ:
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ἀνδρικὴ ταφή: Ἕνας Ἀθηναῖος τῆς ἐποχῆς τῶν Μηδικῶν Πολέμων.

Ἀνδρικὴ ταφή: Ἕνας Ἀθηναῖος τῆς ἐποχῆς τῶν Μηδικῶν Πολέμων. 

Περὶ τὸ 460 πκχ 

👉via Helena Koumpenaki 

Ὁ Τάφος Τ35 βρέθηκε τὸ 1891-2 στὸ Οἰκόπεδο Σαπουντζάκη, λίγες ἑκατοντάδες μέτρα βορειοανατολικὰ τοῦ σημερινοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου τοῦ Κεραμεικοῦ. Σύμφωνα μὲ τὴν σκελετικὴ ἀνάλυση ἀπὸ τὴν βιολόγο-ἀνθρωπολόγο Ἄννα Λάγια, ὁ τάφος ἀνήκει σὲ ὥριμο ἄνδρα λίγο μεγαλύτερο τῶν 50 ἐτῶν. Τόσο ἡ ὀστεολογικὴ τεκμηρίωση ὅσο καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἄνδρας ἐτάφη σὲ δαπανηρὴ μαρμάρινη σαρκοφάγο μᾶς ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν ἀνῆκε στὴν πτωχότερη ἀθηναϊκὴ τάξη. 

Τὰ κτερίσματα χρονολογοῦν τὴν ταφὴ περὶ τὸ 460 πκχ περίπου, ἄρα ὁ ἄνδρας αὐτὸς πρέπει νὰ γεννήθηκε περὶ τὸ 515 πκχ καὶ νὰ ἔζησε τὰ κοσμοϊστορικὰ γεγονότα ποὺ ἀνέδειξαν τὴν πόλη του σὲ ἡγέτιδα δύναμη τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου. 

Θὰ ἦταν μικρὸ παιδὶ ὅταν τὸ 508-507 πκχ εἶδε τὶς μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη νὰ ἱδρύουν τὴν Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία.

 Τὸ 490 πκχ, νέος 25 ἐτῶν περίπου θὰ βρέθηκε στὴν πεδιάδα τοῦ Μαραθῶνα καὶ τὸ 480 πκχ, ὥριμος ἄνδρας πιά, θὰ ἔλαβε μέρος στὴ ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας. 

Ἡ θέση τοῦ νεκροταφείου ὅπου ἐτάφη ἀνῆκε στὸν Δῆμο τῶν Κεραμέων ἢ τῶν Σκαμβωνιδῶν τῆς Λεοντίδος φυλῆς. Δὲν θὰ ἦταν ἄτοπο νὰ σκεφθοῦμε αὐτὸ στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἠροδότεια περιγραφὴ τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνδρας αὐτὸς βρέθηκε στὸ κέντρο τῆς ἀθηναϊκῆς παράταξης, διότι ἐκεῖ ἦταν ταγμένη ἡ φυλή του, πλάϊ στὴν Ἀντιοχίδα. Ἦταν οἱ φυλὲς ποὺ μὲ στρατηγοὺς τὸν Θεμιστοκλῆ ἡ Λεοντὶς καὶ τὸν Ἀριστείδη ἡ Ἀντιοχὶς ἀντίστοιχα, ὑπέστησαν τὶς περισσότερες ἀπώλειες, ὡστόσο ἄντεξαν τὴν ὁρμὴ τῆς περσικῆς ἀντίστασης. 

Στα ίχνη της Ελένης/Αγιαλένης: η Μεσοσπορίτισσα "Παναγίτσα" στο αρχαίο ιερό της Ελευσίνας

Ο πανηγυρικός εσπερινός της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας στο εκκλησάκι της «Παναγίτσας» στο αρχαίο ιερό της Δήμητρας στην Ελευσίνα

Της Ελένης Ψυχογιού

Ελευσίνα, 20/11/2004. Το εκκλησάκι της "Παναγίτσας", αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου, στην κορυφή του λόφου της αρχαίας ακρόπολης.

Ο χώρος του αρχαίου ιερού της Ελευσίνας πριν το 1907, λίγο μετά την έναρξη των ανασκαφών. Στο βάθος, στην κορυφή του λόφου της αρχαίας ακρόπολης, φαίνεται το μεταβυζαντινό εκκλησάκι της "Παναγίτσας" (πηγή:Καλλιόπη Παπαγγελή, Ελευσίνα. Ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο. EFG Eurobank Ergasias, Αθήνα 2002, σελ. 41)

[Πρώτη δημοσίευση. Οι φωτογραφίες τραβηγμένες από την γράφουσα, Ελένη Ψυχογιού, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά] βλ. και :

http://www.kentrolaografias.gr/default.asp?TEMPORARY_TEMPLATE=10&image=/media/gallery/high/2232/images/big/eksofyllo_ghs.jpg

Πρόλογος

Η θέαση του ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή «Αγέλαστος πέτρα» για τον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, με είχε καθηλώσει. Στη μνήμη μου όμως είχε σφηνωθεί ένα κάπως μακρινό πλάνο με μια πομπή γυναικών που την παραμονή της γιορτής της «Παναγίας της Μεσοσπορίτισας», στις 20 Νοεμβρίου, βαδίζουν φορτωμένες καλάθια με τους ιερούς άρτους προκειμένου να ευλογηθούν στον πανηγυρικό εσπερινό, που επιτελείται κάθε χρόνο στο μετα-βυζαντινό εκκλησάκι της «Παναγίτσας», χτισμένο πάνω στην αρχαία ακρόπολη, μέσα στο ιερό τέμενος της Δήμητρας. Ο λιτός, μεστός λόγος του Φίλιππου Κουτσαφτή μιλάει υπαινικτικά για αυτή την πομπή, αφήνοντας τον θεατή να κάνει ίσως τις περαιτέρω τυχόν διασυνδέσεις του ανάμεσα στην αρχαία λατρεία προς την σιταρο-θεά Δήμητρα και στη γιορτή της «Μεσοσπορίτισσας» Παναγίας στο μικρό «κατά κορυφήν» εκκλησάκι καταμεσής του αρχαίου ιερού και την παραδοσιακή τελετουργική προσφορά ψωμιών προς αυτήν από πλήθος ντόπιων γυναικών. Η γιορτή αυτή της Θεομήτορος Παναγίας, λόγω της κρίσιμης φάσης της καλλιέργειας του σιταριού που στα τέλη Νοέμβρη βρίσκεται στο αποκορύφωμα της σποράς, αποκαλείται σε όλο σχεδόν τον ελληνικό χώρο (ανάλογα και με τις κλιματικές συνθήκες που επηρεάζουν τις φάσεις της καλλιέργειας των δημητριακών) «της Μεσοσπορίτισσας» [Παναγίας] και συνοδεύεται από «πολυσπόρια», τελετουργική παρασκευή είδους κόλλυβων με δημητριακά και όσπρια που προσκομίζονται και ευλογούνται στην εκκλησία, πριν καταναλωθούν. Στην Ελευσίνα όμως, καθώς η «Μεσοσπορίτισσα» γιορτάζεται -κυρίως από τις γυναίκες- μέσα στο αρχαίο ιερό της Δήμητρας, το εκκλησάκι το επωνομαζόμενο τοπικά της «Παναγίτσας» σε συνδυασμό με την παραδοσιακή, συλλογική τελετουργική προσφορά άρτων αποκτούν, μη συνειδητά για τους επιτελεστές, χαρακτηριστικά ενός «τόπου μνήμης», όπου κάθε χρόνο επαναπροσδιορίζεται τελετουργικά μέσα στο σύγχρονο, χριστιανικό θρησκευτικό πλαίσιο ο συμβολισμός του αρχαίου ιερού και η σχέση της αρχαίας θεάς με τα σιτηρά και τους τελετουργικούς άρτους, όπως ήταν η προσφορά του «πελάνου», του τελετουργικού, μεγάλου ψωμιού από σιτάρι του Ράριου πεδίου της Ελευσινιακής πεδιάδας, μάλλον κατά την έκτη ημέρα (20ή Βοηδρομιώνος) των Μυστηρίων[1].