Αρνήθηκε να επιβιβαστεί στο αντιτορπιλικό για νατοϊκές περιπολίες στην Αδριατική το 1999.
του Απόστολου Παπαδημητρίου
Στο προηγούμενο άρθρο πρόβαλλα συνανθρώπους μας, οι οποίοι υπακούοντας στη συνείδησή τους, αρνήθηκαν να υποκύψουν στις ιταμές απαιτήσεις των ισχυρών με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους. Μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα τη θαυμαστή στάση νεαρού Έλληνα ανθυποπλοιάρχου, του Μαρίνου Ριτσούδη, την οποία προβάλλω στο σημερινό άρθρο.
Ο Ριτσούδης, το 1999, υπηρετούσε στο αντιτορπιλικό του πολεμικού μας ναυτικού «Θεμιστοκλής». Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, οι του ΝΑΤΟ αποφάσισαν, με παράκαμψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή εκεί θα αντιμετώπιζαν οι δυτικές χώρες την αντίδραση Ρωσίας και Κίνας, να επιτεθούν κατά της Σερβίας, καθώς η κυβέρνησή της αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία ανάπτυξης στρατεύματος του ΝΑΤΟ δύναμης 30.000 ανδρών, προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων και Αλβανών και να αποσυρθούν οι πρώτοι από την περιοχή.
Στη στρατιωτική επιχείρηση που ακολούθησε συμμετείχαν ενεργά όλες οι χώρες μέλη της «συμμαχίας» πλην της χώρας μας. Η Ελλάδα περιορίστηκε να θέσει στη διάθεση των «συμμάχων» λιμένες και αεροδρόμια και να διαθέσει πολεμικά πλοία για περιπολίες στην Αδριατική. Μεταξύ αυτών ήταν και το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής». Δεκαετία περίπου αργότερα (2011), προσφέραμε τη βάση της Σούδας, αν βέβαια έχουμε κάποιον λόγο εκεί, για την καταστροφή της Λιβύης.
Ο Ριτσούδης, λίγες ημέρες πριν από τον απόπλου, επισκέφθηκε τον τότε αρχιεπίσκοπο μακαριστό Χριστόδουλο και του εξέφρασε τους προβληματισμούς του. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, ο οποίος του ήταν άγνωστος. Εκείνος τον άκουσε με προσοχή και τον ενίσχυσε να ακολουθήσει τη φωνή της συνείδησής του, αλλά και να σκεφθεί τις επιπτώσεις από την ενέργειά του. Ο Ριτσούδης έλαβε την απόφαση να αρνηθεί να επιβιβαστεί στο πλοίο και γνωστοποίησε αυτή στον πλοίαρχο και στον εισαγγελέα του ναυτοδικείου.
