Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου

Του Παντελή Σαββίδη 

Ύστερα απο επίμονη παρότρυνση του σκηνοθέτη και πατέρα Πέτρου Μινώπετρου πήγα, χθες βράδυ, μετά την καταρρακτώδη βροχή, και είδα την ταινία Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου, στον θερινό κινηματογράφο Ναταλί.

Δεν ανήκω στους σινεφίλ, το έκανα στην νεότητά μου γύρω απο όσα συνέβαιναν στον κινηματογράφο Αίας των 40 Εκκλησιών και στον περίφημο ΦΟΘΚ των φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Εδω και χρόνια έχω αποτραβηχτεί.

Με κίνδυνο να επισύρω το ανάθεμά σας, θα μπορούσα να σας προτείνω να δείτε την ταινία.

 Θυμίζει σε ποιότητα τον κινηματογράφο που ξέραμε.

Επι της ουσία συγκρίνει δύο πολιτισμούς. Τον ρουμανικό (με στοιχεία βαλκανικά) και τον νορβηγικό. Ο σκηνοθέτης παραθέτει, δεν παίρνει θέση. Κάνει στην ουσία ρεπορτάζ, όπως θα λέγαμε. Αλλά ο βαλκάνιος θεατής διακρίνει αμέσως το προσωπικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους θεσμούς και τη λειτουργία τους απο ένα απρόσωπο θεσμικό σύστημα χωρίς έλεος. Κάπου μου θύμιζε την Δικη του Κάφκα. 

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Του Παντελή Σαββίδη 

Στο μικροσκόπιο της Αθήνας η επίσκεψη Φιντάν στη Λιβύη λέει η "Καθημερινή".

Πριν σχολιάσουμε ότι η φιλοδοξία της Αθήνας είναι να έχει ένα καλό μικροσκόπιο να παρακολουθεί τις κινήσεις άλλων,  δείτε και τον ακόλουθο τίτλο:

-Το ΝΑΤΟ καταδικάζει παραβιάσεις εναέριου χώρου σε Ρουμανία και Πολωνία. Στην Ελλάδα γιατί δεν το κάνει; Και, μάλιστα, εξαιρεί την Λήμνο, για παράδειγμα, απο τις ακήσεις του; 

Επι της ουσίας τωρα:

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Η περιοδεία του Χακάν Φιντάν στη Λιβύη και στην Αίγυπτο αποκαλύπτει, με τρόπο οδυνηρό, το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις που άλλοι σχεδιάζουν.

Η Άγκυρα συνομιλεί με όλους. Με την Τρίπολη, την οποία στήριξε στον εμφύλιο, αλλά και με τη Βεγγάζη και ολόκληρη την οικογένεια Χαφτάρ. Προσεγγίζει τον Ακίλα Σάλεχ, επενδύει στην άμυνα και στην ανοικοδόμηση, αξιοποιεί τον αντιαποικιακό συμβολισμό και επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως δύναμη ενοποίησης της Λιβύης. Παράλληλα, αποκαθιστά συστηματικά τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, συμμετέχει σε περιφερειακά σχήματα και προετοιμάζει νέες θεσμικές συνεργασίες.

Η Ελλάδα, αντιθέτως, «παρακολουθεί με προσοχή», τηλεφωνεί στους εταίρους της και ανησυχεί μήπως η ανατολική Λιβύη κυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Του Παντελή Σαββίδη 

Η Τουρκία αμφισβητεί το ελληνικό Χωροταξικό Τουρισμού – Τι συνέβη και γιατί αντέδρασε η Άγκυρα

 Το νέο πλαίσιο ρυθμίζει την τουριστική ανάπτυξη, αλλά η Τουρκία επαναφέρει τις αξιώσεις περί «γκρίζων ζωνών», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα συμπεριέλαβε νησίδες και βραχονησίδες αμφισβητούμενης —κατά την τουρκική θέση— κυριαρχίας

Νέο μέτωπο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο άνοιξε η Τουρκία, με αφορμή αυτή τη φορά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που θεσμοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση στις 7 Αυγούστου 2026.

Το πλαίσιο εγκρίθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη, την οποία συνυπογράφει η υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Μαριλένα Σούκουλη.

Πρόκειται για εθνικό σχέδιο που καθορίζει πού και υπό ποιους όρους μπορεί να αναπτύσσεται η τουριστική δραστηριότητα. Ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, την ανέγερση νέων ξενοδοχειακών μονάδων, τον αριθμό των επιτρεπόμενων κλινών, τα όρια αρτιότητας, την προστασία κορεσμένων προορισμών και τους κανόνες δόμησης στις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές.

Το νέο πλαίσιο κατατάσσει τις περιοχές της χώρας σε πέντε ζώνες, ανάλογα με την ένταση της τουριστικής δραστηριότητας, ενώ προβλέπει ξεχωριστή κατηγοριοποίηση των νησιών σε τρεις ομάδες. Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει μικρά κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, για τα οποία θεσπίζονται αυστηρότεροι όροι προστασίας και ιδιαίτερα ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης.  

Η τουρκική αντίδραση

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του ελληνικού σχεδίου, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, δήλωσε ότι το ελληνικό Χωροταξικό «δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία» ως προς τα «αλληλένδετα ζητήματα του Αιγαίου».

Η χαμένη τιμή των ελληνικών ΜΜΕ

Του Παντελή Σαββίδη 

Δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει απαρατήρητη η προσπάθεια των αθηναϊκών, κυρίως, ΜΜΕ να διαμορφώσουν «ηγετικό» προφίλ στον κ. Μητσοτάκη.

Θα θυμάστε με πόση σιγουριά εξήγγειλαν την επίσκεψη του Τραμπ στην Αθήνα, η οποία όχι μόνο δεν έγινε, αλλά και οι εικόνες από την οικογενειακή φωτογραφία άλλα έδειχναν.

Αν μια τέτοια επίσκεψη απέβλεπε στην προώθηση των ελληνικών συμφερόντων, θα λέγαμε πως ήταν ατυχές το γεγονός ότι δεν πραγματοποιήθηκε. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα που τον περιβάλλει απέβλεπαν στην αναπαραγωγή ενός αναντικατάστατου ηγετικού προφίλ, χάρη που δεν του έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Δεν τα κατάφερε ούτε η πρέσβης των ΗΠΑ, που συχνάζει, κυρίως, στα μπουζούκια και για την οποία οι εμβριθείς Αθηναίοι αναλυτές μάς έλεγαν πως έχει απευθείας επαφή με τον Αμερικανό πρόεδρο και ότι η επαφή αυτή θα βοηθούσε στην προώθηση των εθνικών συμφερόντων.

Εδώ μια συνάντηση δεν μπόρεσε να κλείσει· τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα θα προωθούσε;

Σε αντίθεση, βεβαίως, με τον Τομ Μπάρακ, τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα.

Στους αναλυτές και στην ακαδημαϊκή κοινότητα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι η Τουρκία έχει ξεφύγει και πως, πλέον, δεν μπορούμε να τη συναγωνιστούμε.

Το ότι αυτοί, σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, εγκατέλειψαν ουσιαστικά την προσπάθεια μιας πειστικής αποτροπής της Τουρκίας, πιστεύοντας πως θα τη διαχειριστούν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της, δεν το συζητούν καθόλου.

Το σχέδιο της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους

Του Παντελή Σαββίδη 

Αν ξύσει κανείς την επιφάνεια των Νεοτούρκων,  βρίσκει τον σκληρό μηχανισμό της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου. Βρίσκει τον Ταλαάτ πασά, τον Ενβέρ πασά, τον Τζεμάλ πασά, τον Μπαχαεντίν Σακίρ, τον δρ. Ναζίμ, τον δρ. Μεχμέτ Ρεσίτ. Βρίσκει ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να ...σώσουν μια αυτοκρατορία. Ήθελαν να την καθαρίσουν από τους χριστιανικούς λαούς της και να τη μετατρέψουν σε τουρκικό-μουσουλμανικό κράτος.

Στο νεοτουρκικό περιβάλλον υπήρχαν και ντονμέδες. Το πιο χαρακτηριστικό όνομα είναι ο Μεχμέτ Τζαβίντ Μπέης, υπουργός Οικονομικών των Νεοτούρκων και άνθρωπος με ντονμέδικη καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ο Ταλαάτ, για τον οποίο, επίσης, ακούγεται ότι ήταν ντονμές αλλά δεν έχω υπόψη μου σαφή στοιχεία,  ήταν  ο κεντρικός πολιτικός αρχιτέκτονας της γενοκτονικής πολιτικής του νεοτουρκικού κράτους.

Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής δεν έγιναν τυχαία. Δεν ήταν ξέσπασμα όχλου.  Ήταν σχέδιο. Και μέσα σε αυτό το σχέδιο υπήρχε και ο οικονομικός στόχος. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι κρατούσαν μεγάλο μέρος του εμπορίου, της βιοτεχνίας, των επαγγελμάτων, της αστικής ζωής και της οικονομικής δύναμης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το νεοτουρκικό καθεστώς δεν ήθελε απλώς να τους εκτοπίσει. Ήθελε να τους εξαφανίσει ως ιστορική παρουσία και να αρπάξει τον πλούτο τους.

Έτσι γεννήθηκε η νέα τουρκική αστική τάξη: πάνω στις περιουσίες των δολοφονημένων, των εκτοπισμένων και των ξεριζωμένων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί πατρίδας, επανάστασης και εκσυγχρονισμού, υπήρχε η ψυχρή πραγματικότητα: σπίτια, μαγαζιά, χωράφια, εργαστήρια, τράπεζες, εμπορικά δίκτυα. Η γενοκτονία ήταν και πολιτικό έγκλημα και εθνικό έγκλημα και οικονομική λεηλασία.

Οι γκάγκστερς που μας κυβερνούν

Του Παντελή Σαββίδη 

ΣΧΟΛΙΟ ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής εξουσίας· είναι φορέας μιας παγκόσμιας ιδεολογίας. Ό,τι στις ΗΠΑ εκφράζεται μέσα από τον Τραμπ, στην Ελλάδα εκφράζεται μέσα από τον Μητσοτάκη.

Το κείμενο του Henry Giroux στο CounterPunch περιγράφει την Αμερική του Τραμπ ως παράδειγμα μιας βαθύτερης παγκόσμιας μετάλλαξης της πολιτικής: τη μετατροπή της δημοκρατίας σε θέαμα εξουσίας, της διακυβέρνησης σε μηχανισμό εξυπηρέτησης οικονομικών ελίτ και της κοινωνίας σε πεδίο φόβου, πειθάρχησης, ανταγωνισμού και ηθικής απονέκρωσης. Το βασικό του επιχείρημα δεν αφορά μόνο τον Τραμπ ως πρόσωπο.

Αφορά μια ιδεολογία: τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό, τον γκανγκστερικό καπιταλισμό, την πολιτική της διαφθοράς, της αλαζονείας, της ασυλίας των ισχυρών και της περιφρόνησης προς το κοινό καλό.

Αυτή η ιδεολογία δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παγκόσμια. Στην Αμερική εκφράζεται με τον πιο ωμό και θεαματικό τρόπο από τον Τραμπ.

Γεννήθηκε μια νέα Ελπίδα για Αλλαγή

του Παντελή Σαββίδη

Η χθεσινή εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού στο Ολύμπιον δεν ήταν μια συνηθισμένη πολιτική εμφάνιση. Είχε κάτι που σπανίζει στη σημερινή δημόσια ζωή: καθαρότητα, συναισθηματική ένταση, σκηνική πειθαρχία και έναν λόγο που δεν έμοιαζε κατασκευασμένος από επικοινωνιολόγους. Η παρουσία της ήταν εντυπωσιακή όχι επειδή χρησιμοποίησε ρητορικές υπερβολές, αλλά επειδή κατάφερε να μετατρέψει ένα τραύμα σε πολιτική πρόταση. Ηγετική εμφάνιση, καθαρός λόγος, σαφείς θέσεις, αίσθηση μέτρου και ταυτόχρονα αποφασιστικότητα. Το γεμάτο Ολύμπιον και ο κόσμος που βρέθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους έδειξαν ότι κάτι κινείται κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής κοινωνίας. Κάτι που δεν χωρά εύκολα στις παλιές κομματικές ταξινομήσεις.

Το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν εμφανίζεται ως απλή διαμαρτυρία. Δεν είναι μόνο η κραυγή μιας κοινωνίας που πληγώθηκε από τα Τέμπη, την ατιμωρησία, τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας. Είναι μια απόπειρα πολιτικής μετάφρασης αυτής της οργής. Και αυτό έχει σημασία.

Διότι η Ελλάδα έχει πολλές φορές γνωρίσει κύματα αγανάκτησης, λίγες όμως φορές αυτά μετατράπηκαν σε συγκροτημένη πολιτική πρόταση.

Οι θέσεις που παρουσίασε η Καρυστιανού έχουν έναν σαφή πυρήνα: Δημοκρατία, ισονομία, κράτος δικαίου, κοινωνική προστασία, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνική αξιοπρέπεια.

 Το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης μιλά για αδιαφάνεια, διαφθορά, φτωχοποίηση, υπονόμευση του μέλλοντος της χώρας και πλήγμα στη διεθνή της θέση. Θέτει ως προτεραιότητα την εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας, της ισονομίας, της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας. Επιμένει στη μηδενική ανοχή στη διαφθορά, στην κάθαρση, στην αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών και στην ευημερία των πολιτών.

Τι συνέβη με τους Patriot

Του Παντελή Σαββίδη 

Το τι συνέβη με τους Patriot είναι γνωστό. Οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν την τοποθέτησή τους στην Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Ιράν.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζήτησαν την αποστολή του «Κίμων» και μιας ακόμη φρεγάτας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και των F-16 στην Κύπρο.

Δεν θα έπρεπε να τα στείλει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτό είναι το ερώτημα.

Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Μπορούσε, όμως, να μην κοροϊδεύει την ελληνική κοινή γνώμη, ισχυριζόμενη ότι με δική της απόφαση —και παρά την αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πράγματι αντέδρασε— έστειλε τα οπλικά συστήματα στα νησιά και στην Κύπρο.

Αυτήν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία.

Η Τουρκία, πράγματι, αντέδρασε έντονα τότε. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν την άκουσε. Μάλιστα, σύμφωνα με πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Τούρκος απεσταλμένος που πήγε να διαμαρτυρηθεί στο ΝΑΤΟ εξεδιώχθη.

Οι μέρες περνούσαν, τα συστήματα λειτουργούσαν, και δεν γνωρίζουμε αν και τι προσέφεραν στους Αμερικανούς και στο Ισραήλ. Σίγουρα, όμως, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία πίεζε. Πίεζε και, τώρα που η ένταση χαλάρωσε και πρόκειται να φιλοξενήσει και τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, κατάφερε —φαίνεται— να πείσει τους Αμερικανούς να ζητήσουν από την Ελλάδα την απόσυρσή τους και από την Κάρπαθο και από την Κύπρο.

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, θα αναρωτηθείτε. Αυτή η κυβέρνηση; Τίποτε. Ούτε και όσες προηγήθηκαν. Αν θα μπορούσε να κάνει κάτι σε μια τέτοια περίπτωση, και με διεθνείς ισορροπίες που θα την ευνοούσαν, θα ήταν ίσως μια κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Υπάρχουν, όμως, νέα δεδομένα. Τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράν; Δεν είναι σίγουρο. 

Aχ κύριε Χρήστο μας! (Παντελής Σαββίδης, Βασίλης Μπετσάκος)

Aχ κύριε Χρήστο μας! ο Παντελής Σαββίδης, ο Βασίλης Μπετσάκος και η επιμελήτρια του βιβλίου Αναστασία Μπύρου παρουσιάζουν επί προσωπικού για τον Χρήστο Γιανναρά, εκδ. Manifesto στην έκθεση Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/s46DQSZt7mA?si=b11hpABzuqSpVE-4

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

1.-Ο πόλεμος είναι χαοτικό φαινόμενο. Και ως προς τις αιτίες του και ως προς την εξέλιξη του και ως προς τα αποτελέσματά του. Ειλικρινά εξαρτάται από το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, κατά την προσφιλή έκφραση ορισμού του χάους, χωρίς η αναφορά να έχει πολιτική σημασία.Ο πόλεμος που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν κατά του Ιράν είναι ενέργεια καταδικαστέα και από το διεθνές δίκαιο και από την ηθική προσέγγιση των πραγμάτων κατά την πρόσληψή τους από τους απλούς πολίτες.

Είμαστε, λοιπόν, κατά του πολέμου και των κρατών που τον προκάλεσαν. Οποιαδήποτε δικαιολογία για την πρόκλησή του είναι αδύναμη μπροστά στην τραγωδία που βιώνει ένας λαός, την καταστροφή μιας χώρας και τον κίνδυνο η ανθρωπότητα να εισέλθει σε έναν νέο αρμαγεδδώνα. Πρέπει να βοηθήσουμε να σταματήσει. Αν όχι για λόγους ηθικής ή διεθνούς τάξης, για λόγους κινδύνου να εισέλθουμε όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής στο φρενοκομείο, την πόρτα του οποίου άνοιξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

2.-Σε κρατικό επίπεδο η Ελλάδα συντάχθηκε, λόγω εξαρτήσεων και λόγω συμβατικών δεσμεύσεων, με τις επιτιθέμενες δυνάμεις. ΗΠΑ και Ισραήλ. Για τους παραπάνω λόγους που αναφέρθηκαν στο (1) συν το ότι με τους Ιρανούς είχαμε μια καλή σχέση ως λαός και ως κράτος και η κυβέρνησή τους ήταν η μόνη που μας βοήθησε παρέχοντας επι πιστώσει πετρέλαιο στα μαύρα χρόνια των μνημονίων, η ελληνική πολιτική θα μπορούσε να είναι πιο εξισορροπημένη. Επιπλέον διότι το Ιράν αποτελεί έναν πόλο εξ ορισμού αντίπαλο της Τουρκίας. Ένα εξασθενημένο ή διαλυμένο Ιράν δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η χώρα για τους λόγους που επισήμανα τάχθηκε στο πλευρό των επιτιθεμένων.

Η Ελλάδα πεθαίνει, η Αθήνα αδιαφορεί: 350 θάνατοι στην Γορτυνία το 2025 και καμιά γέννηση!

Του Παντελή Σαββίδη 

February 28, 2026  

 Η είδηση, χθες, έπρεπε να ήταν ότι στο Δήμο Γορτυνίας, το 2025 καταγράφηκαν 350 θάνατοι και μηδέν γεννήσεις.

Δεν είναι εντυπωσιακό;

Όμως στην Αθήνα, την πόλη που ταλαιπωρεί και υπονομεύει τον ελληνισμό από τον 6ο αιώνα π.χ. ως σήμερα, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Άρχοντες και αρχομένους τους ενδιαφέρει, μόνο η δική τους επιβίωση.

Είναι αρκετές οι ενδείξεις ότι αδιαφορούν για την περιφέρεια της ελληνικής επικράτειας στην οποία ζουν, αναλογικά, περισσότεροι πολίτες ελληνικής καταγωγής από ό,τι στην Αθήνα.

Η πολυεθνικότητα τη Αθήνας και το πληθυσμιακό της μέγεθος ωθούν τις κυβερνήσεις- οι οποίες ενδιαφέρονται, κυρίως, για την κατοχή και νομή της εξουσίας- να επιλέγουν πολιτικές που εδώ και καιρό έχουν ξεφύγει από το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Σε λίγο, όταν οι Έλληνες θα είναι μειοψηφία στον τόπο τους οι πολιτικές αυτές θα είναι ακόμη πιο αδιάφορες για την περιφέρεια.

Κανέναν στην Αθήνα δεν ενδιαφέρει τι γίνεται εκτός του λεκανοπεδίου.

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΚΟΤΕΣ. ΟΙ ΗΠΑ ΩΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ

Του Παντελή Σαββίδη 

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος  J.D. Vance πραγματοποίησε διήμερη επίσκεψη στην Αρμενία. Επισκέφθηκε και το Μουσείο/Μνημείο Γενοκτονίας των Αρμενίων στο Γερεβάν και κατέθεσε στεφάνι σε τελετή μνήμης.

Ο επίσημος λογαριασμός του στο Χ (πρώην Twitter) ανέβασε μια ανάρτηση που περιέγραφε αυτό το γεγονός λέγοντας ότι η επίσκεψη ήταν «για να τιμήσει τα θύματα της αρμενικής γενοκτονίας του 1915».

Η ανάρτηση αυτή διαγράφηκε μέσα σε λίγη ώρα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ότι ήταν «λάθος» και ότι δεν εκφράζει επίσημα την πολιτική των ΗΠΑ, επειδή ενδέχεται να ενοχλήσει την Τουρκία — έναν από τους πιο σημαντικούς στρατιωτικούς συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Το γεγονός έχει προκαλέσει οργή σε Αρμενικές κοινότητες στις ΗΠΑ και αντιδράσεις από πολιτικούς, που το χαρακτηρίζουν προσπάθεια «καταστροφής ιστορικής μνήμης» και φοβούνται πολιτικές συνέπειες στις εκλογές.

Αυτή η εξέλιξη δείχνει με εξαιρετική σαφήνεια πώς η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ και τους επιτελείς του, δεν έχει καμία πρόθεση να σταθεί στο ύψος της ιστορικής αλήθειας όταν αυτό συγκρούεται με γεωπολιτικά συμφέροντα.

Ανησυχητικά μηνύματα!

Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.

Του Παντελή Σαββίδη 

Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την μπουζουκόβια αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του ασταθούς αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη. Η αγωνία τους (κυβέρνησης και οπαδών) είναι να μην χάσουν την μαρμάγκα.

Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ, αν έρθει, θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.

Βεβαίως, στην Ελλάδα τα αργυρώνητα μμε (κατα καιρούς εξαγγέλλεται η χρηματοδότησή τους απο την κυβέρνηση, οπότε δεν τα συκοφαντούμε) θα περάσουν πως ο Τράμπ δεν ήρθε να μοιράσει αλλά να στηρίξει τον αναντικατάστατο. Ακόμη και οι αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως ο κ. Μητσοτάκης είναι αναντικατάστατος. Οπότε η γάτα θα φύγει αλλά η ζημιά θα γίνει. Θα τα δει κανείς;

Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει διεθνοποιημένο το και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.

Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν. Προσέξτε τον κ. Μητσοτάκη, Προλειαίνει το έδαφος για υποχωρήσεις. Και με την βοήθεια των υπαλλήλων του θα το πετύχει χειροκροτούμενος.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

Με τον τίτλο θέλω να επισημάνω ότι πέρα από το αν είναι καλή ή κακή η δήλωση της κ. Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική σημασία έχει ότι αναδύεται ένα ζήτημα σχέσης μυστικής διπλωματίας, πολιτικής και λογοδοσίας. Επανέρχομαι σήμερα επειδή διαπίστωσα ότι μερικοί συνομιλητές μας, αν δεν είναι τρολάκια της κυβέρνησης, που μάλλον μερικοί δεν είναι, το πιθανότερο, θεωρούν ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να εξουσιοδοτηθεί εν λευκώ στις συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν για την διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Σ αυτούς απευθύνομαι, όχι στα τρόλς.

Συμμετείχα στην δημοσιογραφική αποστολή (από την ΕΡΤ3) και στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκσι και έχω άμεση γνώση του παρασκηνίου. Στη Μαδρίτη μέχρι που δόθηκε η συνέντευξη τύπου δεν ήταν γνωστό το κοινό ανακοινωθέν που αναγνώριζε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Πάνω στην αναγνώριση αυτή στήθηκε ολόκληρη τουρκική θεωρία.   Οτιδήποτε έγινε προηγουμένως πριν την δημόσια ανακοίνωση της υπογραφής αποτέλεσε μυστική διπλωματία αλλά και μυστική πολιτική διαχείριση του θέματος.

Τα ίδια και στο Ελσίνσκι. 

Το βράδυ των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη ήρθε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και ουσιαστικά υποχώρησε στο καθεστώς του νησιού. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος λίγες ημέρες αργότερα σε συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε ότι η Ελλάδα απώλεσε εθνικό έδαφος.  

Η Καρυστιανού εδώ δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει, όμως, πως ένα μέρος της κοινής γνώμης αποδέχεται να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την ενημέρωσή του. Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Μαθήματα σύγχρονης δημοσιογραφίας από τον ANT1

Του Παντελή Σαββίδη 

Ο ANT1 αποφάσισε – με τη γνωστή του σοβαρότητα – να κάνει ρεπορτάζ για την προσωπικότητα της Καρυστιανού. Όχι, φυσικά, με πολιτικές θέσεις, δημόσιες παρεμβάσεις ή κοινωνική απήχηση. Αυτά είναι λεπτομέρειες για την Σχολή του ΑΝΤ1.

Η αφετηρία ήταν μια φωτογραφία στην οποία η Καρυστιανού κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την καθηγήτρια Μαρία Δελιβάνη 

Δημοσιογράφος του σταθμού συναντά την κ. Δελιβάνη και συνομιλεί μαζί της επί μισή ώρα. Για πολλά και διάφορα. Από αυτή τη συζήτηση, το δημοσιογραφικό ήθος του ΑΝΤ1, ως σταθμού, δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους, κρατά ένα και μόνο πράγμα: ότι επί μνημονίων, η κ. Δελιβάνη είχε εκφράσει άποψη υπέρ της δραχμής.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται το πορτρέτο της Καρυστιανού κατά ΑΝΤ1.

Ο συλλογισμός του ΑΝΤ1 είναι συγκλονιστικός:

Στην οθόνη προβάλλεται η φωτογραφία που βλέπετε με τον ευφυέστατο υπότιτλο:«Μια δραχμήστρια δίπλα στην  Καρυστιανού». 

Η δημοσιογραφική λογική είναι απολαυστική:

γνώρισες δραχμήστρια; έφαγες μαζί της; χαμογέλασες στην κάμερα; Δραχμήστρια κι εσύ. Μαθηματικό συμπέρασμα: η Καρυστιανού είναι δραχμήστρια!

ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Του Παντελή Σαββίδη

Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανου δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης. Και μάλιστα πρόχειρη. Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων. Ήταν μια ωμή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρος, με στόχο όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο: το κίνημα που η Καρυστιανού εκφράζει.

Η κοινωνία σήμερα δεν έχει απέναντί της μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το οικονομικό–πολιτικό σύστημα που τον στηρίζει. Έχει απέναντί της και μια υποταγμένη διανόηση, καθώς και μια εξίσου υποταγμένη δημοσιογραφία, που νομίζουν πως μπορούν ακόμη να κερδίζουν με τις παλιές μεθόδους: αποσιώπηση, συκοφάντηση, ταμπέλες. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα άλλαξαν.

Η Καρυστιανού δεν «έπεσε από τον ουρανό». Είναι η έκφραση ενός υπαρκτού, βαθιά κοινωνικού και πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο προϋπήρχε της εμφάνισής της. Ένα ρεύμα που έχει ήδη απαξιώσει συλλογικά το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου — και πολύ σωστά έκανε. Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει. Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Έχουν απομείνει λίγοι που το πιστεύουν ακόμη. Αυτοί θα δώσουν και τις τελευταίες μάχες.

Γιατί η Τουρκία ασχολείται τόσο πολύ με τον Σάββα Καλεντερίδη;

Του Παντελή Σαββίδη 

Το τουρκικό ιστολόγιο

 https://www.turkiyetoday.com/ 

αφιέρωσε ένα εκτενές άρθρο του αναλυτή Hasan Mesut Onder στον γνωστό γεωπολιτικό αναλυτή, εκδότη, ταξίαρχο ε.α. και πρώην αξιωματούχο της ΕΥΠ (σύμφωνα με όσα έχουν γραφεί δημοσίως) Σάββα Καλεντερίδη.

Και η έκταση του άρθρου και το περιεχόμενό του ξενίζουν διότι εστιάζουν λεπτομερώς σε έναν άνθρωπο που μπορεί στο παρελθόν να επηρέασε, κάπως, τις ελληνοτουρκικές ισορροπίες αλλά εδώ και καιρό είναι ένας αναλυτής με επιρροή αλλά δεν είναι σίγουρο ότι επηρεάζει την διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Συνεπώς, γιατί τέτοια έμφαση στο πρόσωπό του.

Το άρθρο είναι καλά δομημένο, σοβαρό και χρησιμοποιεί ψυχολογικά στοιχεία για να αναλύσει την προσωπικότητα του Καλεντερίδη με ψυχραιμία. Δύσκολα θα εντοπίσει ο αναγνώστης λανθασμένα περιγραφικά στοιχεία. Χρησιμοποιεί εργαλεία από τρεις σχολές (Φροϋδική παράδοση, Έρικ Έρικσον και Βαμίκ Βόλκαν) για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Καλεντερίδης δεν λειτουργεί ως ψύχραιμος αναλυτής, αλλά ως υποκείμενο καθοδηγούμενο από ασυνείδητα τραύματα (Φρόιντ), κρίση ταυτότητας (Έρικσον) συλλογική ιστορική μνήμη και ανάγκη εκδίκησης (Βόλκαν).

Είναι δηλαδή μια επιχείρηση ψυχαναλυτικής-ιδεολογικής αποδόμησης του προσώπου του, όχι μια πολιτική ανάλυση με την κλασική έννοια.

Ο αρθρογράφος Hasan Mesut Onder φαίνεται να έχει θεωρητικό υπόβαθρο, σύμφωνα με το βιογραφικό του που παρατίθεται στο τέλος του κειμένου αλλά εδώ διακρίνεται καθαρά μια συντονισμένη προσπάθεια επαγγελματικού χαρακτήρα με σαφή στόχο.

Το ιστολόγιο είναι νέο (δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2024) και οι αναλύσεις του γενικότερα έχουν χαρακτήρα σαν και αυτόν του άρθρου για τον Καλλεντερίδη. Ανήκει, δε, σε σημαντικό όμιλο ΜΜΕ στην Τουρκία.

Αν υποθέσουμε ότι κριτήριο για την επιλογή των άρθρων ενός ιστολογίου είναι να ανταποκρίνονται στο επίκαιρο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αναρωτιέται κανείς αν την τουρκική κοινή γνώμη ενδιέφερε αυτήν την περίοδο ο Σάββας Καλεντερίδης και όσα υποστηρίζει για την Τουρκία στα ελληνικά ΜΜΕ.

Άρα, το άρθρο γράφηκε με κάποια στόχευση. Ποια είναι αυτή; Και απο ποιούς μπορεί να υποκινήθηκε;

ΤΟ ΥΠΕΞ ΓΡΑΦΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΎ

Τι επιδιώκει το ΥΠΕΞ στη Μονή Σινά; (Δώστε προσοχή σ αυτήν την  ανάρτηση.

Του Παντελή Σαββίδη 

Έχω ενδιαφέροντα νέα από την υπόθεση της Μονής Σινά που οδηγούν σε μια ανησυχητική σκέψη.

Πρώτα τα νέα.

Θα έχετε διαβάσει (την ανήρτησα και εγώ) την τελευταία ανακοίνωση του παυθέντος ηγουμένου Δαμιανού με την οποία επιχειρεί να εμπλακεί και πάλι στις διαδικασίες εκλογής του νέου ηγουμένου ενώ έχει παυθεί.

Όσοι γνωρίζουν από κοντά τις εξελίξεις και τον έχουν δει λένε πως είναι αδύνατον ο Δαμιανός να έχει γράψει αυτήν την ανακοίνωση. Δεν έχει την δυνατότητα. Καλωσορίζει τους συνομιλητές του για ένα δίλεπτο και μετά σιωπή. Αδυνατεί.

Αυτήν του την αδυναμία την επισήμανε στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Σάββατο και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στην οποία με απλά λόγια του λέει πως ξέρουμε ότι δεν γράφεις εσύ τις ανακοινώσεις γι αυτό και δεν σε τιμωρούμε. Το Πατριαρχείο αναφερόταν σε προηγούμενη ανακοίνωση του Δαμιανού.

Πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν λένε ότι η σημερινή ανακοίνωση έχει συνταχθεί στο υπουργείο εξωτερικών, όπου την υπόθεση χειρίζεται η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου σε συνεργασία με τον Γενικό Γραμματέα Θρησκευτικών υποθέσεων του υπουργείου παιδείας Γιώργο Καλατζή.

Λεπτομέρεια που δεν πρέπει να μας διαφύγει είναι η εξής. Η αιγυπτιακή αστυνομία συνέλαβε διοικητικό στέλεχος του ιδρύματος της Μονής με την κατηγορία ότι πλήρωσε τους μπράβους να εισέλθουν στη μονή, να ξυλοκοπήσουν και να εκδιώξουν αδελφούς.

Η συλληφθείσα ισχυρίστηκε ότι εκτελούσε εντολές και ο εντολέας ήταν ο Δαμιανός.

Μετά από αυτό η αιγυπτιακή αστυνομία έπρεπε να συλλάβει τον Δαμιανό.

Σπύρος Βρυώνης: ο μηχανισμός της καταστροφής

Μια σημαντική μορφή του ομογενειακού ελληνισμού, ο ιστορικός Σπύρος Βρυώνης, που έφυγε απο τη ζωή, μιλά για το βιβλίο του "ο Μηχανισμός της Καταστροφής" και την εξάλειψη του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, το 1955. Μια συνέντευξη που παραχώρησε στις 24 Ιουνίου 2007 στις "Ανιχνεύσεις" της ΕΡΤ3.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΙΝΑ

August 31, 2025 

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

του Παντελή Σαββίδη

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά αποτελεί τον άλλο καθρέφτη της ορθόδοξης κρίσης. Από το σιγίλλιο του Ιουστινιανού ως τις μέρες μας, το Σινά υπήρξε σύμβολο παγκόσμιας πνευματικής ακτινοβολίας. Όμως τα τελευταία χρόνια, η εικόνα του τείνει να αλλοιωθεί από σκάνδαλα, εσωτερικές διαμάχες και κρατικές παρεμβάσεις.

Η νομοθετική ρύθμιση της ελληνικής κυβέρνησης, που μετέτρεψε τη Μονή σε ΝΠΔΔ ήταν κίνηση που κάλυψε τις ατασθαλίες του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού και τον κατέστησε ακόμη περισσότερο υποχείριο της Αθήνας. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν λύνεται με νόμους. Το καθεστώς της Μονής στην Αίγυπτο παραμένει θολό, ενώ η τουριστική αναβάθμιση της περιοχής δημιουργεί νέους κινδύνους αλλοίωσης του μοναστικού χαρακτήρα. Το βασικό ερώτημα είναι αν το Κάιρο θα αναγνωρίσει αυτή τη νέα υπόσταση ή θα επιμείνει στη δήμευση της περιουσίας.

Η … Δεσπότισσα κ. Κατερίνα.

 Διαχειρίζεται τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό όπως επιθυμεί.

Η προσωπική πορεία του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού, που ζει επί μακρόν εκτός Μονής και κατηγορείται για παραβίαση του κανονισμού, επιτείνει την κρίση. Οι αποκαλύψεις για εξωθεσμικές επιρροές, προσωπικές σχέσεις και οικονομικά συμφέροντα πλήττουν το κύρος μιας μονής που είναι για αιώνες σύμβολο ιερότητας. Η πρόσφατη απόφαση ομάδας μοναχών να του αφαιρέσουν την ηγουμενία, οι σκηνές βίας με την εκδίωξη διαφωνούντων και οι καταγγελίες εκατέρωθεν συνθέτουν εικόνα βαθιάς κρίσης.