Ποιος νομοθέτησε Ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και το ιδιώνυμο

Τσίπρα, αυτό που με τρελαίνει με σένα είναι πως μας θεωρείς τελείως γίδια, όπως με την "πρώτη φορά Αριστερά". Λοιπόν άκου να θυμηθείς πως στήσατε το παιχνίδι όλοι μαζί και αμολήσατε τα κοράκια σας να τρώνε τις σάρκες μας

Το θεσμικό πλαίσιο διαμορφώθηκε σταδιακά από διαφορετικές κυβερνήσεις μέσα από δύο βασικούς νόμους-σταθμούς:

1. Κυβέρνηση Κ. Σημίτη - 2003: Η πρώτη νομική βάση 

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

Η πρώτη νομοθετική πρόβλεψη που επέτρεψε την τιτλοποίηση απαιτήσεων και τη μεταβίβαση δανείων σε εταιρείες ειδικού σκοπού (funds) έγινε με τον Νόμο 3156/2003 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ο νόμος αυτός χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών πριν από την οικονομική κρίση, αλλά δεν αφορούσε τη μαζική διαχείριση «κόκκινων» δανείων ιδιωτών με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα. 

2. Κυβέρνηση Α. Τσίπρα - 2015: Η θεσμοθέτηση για τα «Κόκκινα Δάνεια» 

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ και ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Σπύρου Καναλιώτη

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία με το «πρώτα ο άνθρωπος», «τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος» και «όχι στα Μνημόνια». Το δημοψήφισμα του Ιουλίου επιβεβαίωσε ακόμη πιο καθαρά αυτή την πολιτική εντολή. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Η κωλοτούμπα χρειάστηκε ένα νέο αφήγημα: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο», «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», «δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Το TINA δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι καλή. Λέει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό: μπορεί να μην είναι καλή, αλλά δεν υπάρχει άλλη. Έτσι η πολιτική επιλογή μετατρέπεται σε οικονομική αναγκαιότητα, ο πολιτικός συσχετισμός σε αντικειμενικό όριο και η υποχώρηση σε πράξη ρεαλισμού.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της ιδεολογικής μετατόπισης. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της αγοράς. Αρκεί να εγκαταστήσει την πεποίθηση ότι ορισμένες πολιτικές, όσο άδικες ή ανεπιθύμητες κι αν θεωρούνται, είναι στην πράξη αναπόφευκτες. Τότε η πολιτική παύει να είναι η διεκδίκηση του διαφορετικού και γίνεται η διαχείριση του δεδομένου.

Το δίπολο της ψευδαίσθησης

Δύο διαφορετικές ρητορικές. Ίδια πολιτική. 

Του Σπύρου Καναλιώτη 

Ο ένας προωθεί, ο άλλος καταγγέλλει, στο τέλος περνάει το νεοφιλελεύθερο σχέδιο.

Ο Μητσοτάκης, τώρα μέσα στο καλοκαίρι, φέρνει νόμο για χρηματιστήριο νερού και νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και υποδομών σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία.   Σε μια βουλή με διαλυμένη Αριστερά από τις κινήσεις Τσίπρα, θα περάσουν χωρίς να ακουστεί κιχ.

Ας θυμηθούμε όμως τι έχει προηγηθεί, για να οσφρηστούμε  την συνέχεια. 

📎 Ο Τσίπρας έφερε μνημόνιο -μιας και δεν μπορούσαν οι άλλοι- οι νεοφιλελεύθεροι το ψήφισαν, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Τσίπρας δημιούργησε το χρηματιστήριο ενέργειας. Ο Μητσοτάκης το διατήρησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Τσίπρας υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Μητσοτάκης την κράτησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Μητσοτάκης ψήφισε τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο Τσίπρας δηλώνει τώρα ότι θα τον διατηρήσει, γιατί «δεν γίνεται αλλιώς».

📎 Θα περάσει το νομοσχέδιο Μενδώνη, στο μέλλον θα ακούσουμε ξανά το ίδιο ρεφρέν: «Δεν γίνεται αλλιώς».

📎 Το ίδιο και με το χρηματιστήριο νερού. «Δεν γίνεται αλλιώς».

Πολιτικός Μεταμορφισμός

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Όλο αυτό το προχθεσινό (Τσίπρας), είναι η επιτομή, ο ορισμός αυτού που Μιχάλης Χαραλαμπίδης όριζε ως ''πολιτικό μεταμορφισμό'' (τα έλεγε για τις ηγετικές ελίτ ΠΑΣΟΚ), εμπλουτίζοντας με ένα απλό επίθετο το ''μεταμορφισμό (trasformismo)'' του μεγάλου Αντωνίου του Γκράμσι. Που ορίζεται με απλά λόγια ως το φαινόμενο κατά το οποίο το κίνημα (οι ηγετικές του ελίτ) μεταλλάσεται,  απορροφάται και ενσωματώνεται στα πολιτικά προτάγματα των ελιτ του κυρίαρχου συστήματος. 

Το φαινόμενο αυτό απαντάται στο χώρο της αριστεράς κυρίως, κι αυτό είναι που το κάνει πιο φανταχτερό. Λυπάμαι που στεναχωρώ φίλους και συντρόφους που αγαπάω και σέβομαι τις απόψεις τους, της ανανεωτικής αριστεράς κυρίως, αλλά αυτό που είδαμε προχθές, ορίζεται απ΄ τα προλεγόμενά μου.                                                             

    Όλα ήταν ιδανικά προχθές, κυρίως όμως επικοινωνιακά, πολύ πολύ πολύ επικοινωνιακά, έτσι που οι δακρυγόνοι αδένες, τα επινεφρίδια και οι θυροειδείς του κόσμου να μην προβάλλουν αντίσταση. Όλα ήταν έτσι στημένα ώστε ο ''βαθύς καημός του ενός (και του ''εγώ'')'' (για να θυμηθούμε για λίγο τον Ράμφο) για εξουσία, η βαθιά λαχτάρα του ''να σώσει κι αυτός Ρωμέικο'' να φανερωθούν απαστράπτοντα και με όλους τους απαραίτητους συμβολισμούς.         

Ο Τσίπρας εξακολουθεί να στηρίζει το ισραηλινό απαρτχάιντ και την εθνοκάθαρση

της Zoe Faltseta

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, ότι δήθεν ανέπτυξε σχέσεις με το Ισραήλ σε μια εποχή που αυτό «δεν ήταν πολεμοχαρές», δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακρίβεια. Είναι μια χυδαία, προκλητική και συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. 

Το να παρουσιάζει κανείς ένα κράτος-τρομοκράτη ως «ειρηνικό» στο παρελθόν, αποτελεί τη μέγιστη προσβολή στα εκατομμύρια των νεκρών και εκτοπισμένων Παλαιστινίων. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο πολιτικό «gaslighting» που επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα από τα χέρια των δολοφόνων.

Η αλήθεια είναι μία και είναι γραμμένη με το αίμα των αθώων: Το Ισραήλ αποτελεί μια πολεμική μηχανή γενοκτονίας, εκτοπισμού και κατοχής από το πρώτο δευτερόλεπτο της ίδρυσής του. Ο «πολεμοχαρής» του χαρακτήρας δεν είναι τωρινός, είναι το DNA του.1947–1949 (Η Νάκμπα): Η βίαιη εθνοκάθαρση άνω των 750.000 Παλαιστινίων. Η φρίκη της Σφαγής στο Ντέιρ Γιασίν (1948) και οι «πορείες θανάτου» στη Λύντα και τη Ράμλα ήταν μόνο η αρχή του ολέθρου.

1953 (Σφαγή στην Κιμπίγια): Η κτηνωδία της μονάδας του Σαρόν που ανατίναξε σπίτια με τις οικογένειες μέσα, στέλνοντας στο θάνατο 69 ανθρώπους.

1956 (Χαν Γιουνίς και Ράφα): Οι μαζικές εκτελέσεις προσφύγων από τον ισραηλινό στρατό που μετέτρεψαν τη Γάζα σε σφαγείο ήδη από τότε.

1967 (Έναρξη της Κατοχής): Η παράνομη και βάρβαρη στρατιωτική κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, μια διαρκής παραβίαση κάθε έννοιας ανθρωπίνου δικαιώματος που συνεχίζεται ακάθεκτη.

1982 (Σάμπρα και Σατίλα): Το απόλυτο έγκλημα πολέμου. 3.500 πρόσφυγες σφαγιάστηκαν υπό το βλέμμα και την πλήρη κάλυψη του ισραηλινού στρατού.

2002 (Τζενίν): Η ισοπέδωση ενός ολόκληρου προσφυγικού καταυλισμού και η μαζική δολοφονία αμάχων κατά τη διάρκεια της Ιντιφάντα.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το μανιφέστο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να συγκροτήσει ένα συνεκτικό πλαίσιο για μια «κυβερνώσα Αριστερά» στη νέα εποχή. Εστιάζει σε υπαρκτές και κρίσιμες προκλήσεις: την κλιματική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, τη δημοκρατική φθορά, τη ρύθμιση της οικονομίας. Ωστόσο, η πολιτική αξία ενός τέτοιου κειμένου δεν κρίνεται μόνο από αυτά που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτά που αποσιωπά. Και οι αποσιωπήσεις του είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Είναι ένα κείμενο επιμελημένο, ευρωπαϊκά ευθυγραμμισμένο, πολιτικά προσεκτικό. Ακριβώς όμως αυτή η προσεκτικότητα είναι που το καθιστά ανεπαρκές μπροστά στο βασικό ερώτημα της εποχής: όχι πώς θα κυβερνηθεί καλύτερα η χώρα, αλλά αν και πώς θα συνεχίσει να υπάρχει ως συνεκτικό και βιώσιμο σύνολο.

Διότι το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι μόνο πολιτικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά υπαρξιακό.

❎Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 

Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, το μανιφέστο αποφεύγει σχεδόν πλήρως να τοποθετηθεί σε ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Δεν υπάρχει ουσιαστική αναφορά στον ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, στις σχέσεις με την Τουρκία, ή σε ζητήματα όπως η Θράκη και η Κύπρος. Η πολιτική προτείνεται ως διαχείριση κοινωνικών και οικονομικών μεταβλητών, όχι ως άσκηση κυριαρχίας σε έναν ανταγωνιστικό διεθνή χώρο.

Αυτή η απουσία δεν είναι ουδέτερη. Σηματοδοτεί μια αντίληψη όπου το κράτος δεν αντιμετωπίζεται ως γεωπολιτικός δρών, αλλά κυρίως ως κοινωνικός ρυθμιστής.

Κριτική στο Μανιφέστο Τσίπρα από πρώην και νυν συντρόφους του

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να το διαβάσετε 

Αντώνης Λιάκος 

Διάβασα το Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Πριν αναπτύξω όσα θέλω να πω, να δηλώσω ότι υποστηρίζω το εγχείρημα της ανασύνταξης της Αριστεράς και το θεωρώ αναγκαίο.

 Παρακολουθώ επομένως με μεγάλη προσοχή την πορεία του Αλέξη Τσίπρα. Εύχομαι να πετύχει.  

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι ο στόχος ενός κειμένου σύνθεσης διαφορετικών ρευμάτων δεν θα έπρεπε να είναι ένα Πρόγραμμα, ούτε ένα σχέδιο προγράμματος. Γιατί αν ήταν Πρόγραμμα, απουσιάζει από αυτό η Ελλάδα. Α: Γήρανση και δημογραφική συρρίκνωση του πληθυσμού. Β: Η ανασύνταξη του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, γιατί δεν παράγει. Γ: Ένταξη των μεταναστών που έχουν αρχίσει να έρχονται εδώ και τριανταπέντε χρόνια. Δ: Διεθνείς προσανατολισμοί, όχι γενικά αλλά αυτή την περίοδο. Χωρίς αυτά, πρόγραμμα δεν γίνεται.

Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι  δεν θα ‘πρεπε  δουλειά της επιτροπής να είναι η διατύπωση προτάσεων, πριν αναλύσει πού βρίσκονται σήμερα τα τρία ρεύματα  (Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά και Πολιτική οικολογία) και πού πάνε. [Και γιατί παρακαλώ λείπει από αυτά η Ανανεωτική Αριστερά/Ευρωκομμουνισμός; Από τη μήτρα αυτή δεν βγήκε ο Συνασπισμός και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ;]

 Γιατί το ζήτημα σήμερα δεν είναι η διαφορά ανάμεσα στα τρία/τέσσερα ρεύματα που πρέπει να γεφυρωθεί, αλλά η μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας, η εξαέρωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η  αποτυχία του ευρωκομμουνισμού και  η αδυναμία της πολιτικής οικολογίας να αποκτήσει υπόσταση. 

  Αν δεν αρχίσεις από την ανάλυση των αποτυχιών, τι πας να γεφυρώσεις; Εκτός αν δεν τις βλέπεις. Εκτός αν στο μυαλό σου Σοσιαλδημοκρατία,  Ριζοσπαστική  Αριστερά  και της Πολιτική  Οικολογία  είναι αφηρημένοι ιδεότυποι, εκτός ιστορίας. Δεν πρόκειται για ιστορική ανάλυση. Αλλά τί προτάσεις να κάνεις αν δεν έχεις καταλάβει γιατί τα ρεύματα που θέλεις να γεφυρώσεις απέτυχαν και συρρικνώθηκαν; Πού πήγαν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της σοσιαλδημοκρατίας; 

" Δυστυχισμένε μου λαέ... Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε. "

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Διαβάζω για τους σκελετούς που ξαναβγαίνουν αυτόν τον καιρό...και μάλιστα με αρχιεπισκοπική ευλογία, αλλά και με το "κύρος " αυθεντιών...που ειδικεύονται στη μαλαξη συνειδήσεων.

Και δεν ακούστηκε μια συγγνώμη  για τα 99 χρόνια δέσμευσης εθνικών πόρων της χώρας στο ΤΑΙΠΕΔ.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για την αποδοχή των funds και τη παραχώρηση σημαντικού μέρους της ακίνητης περιουσίας των ιθαγενών αυτής της χώρας στους διεθνείς κομπραδορους του τραπεζικού συστήματος.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που καθιέρωσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευωχία του συστήματος στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας σε ξένα χέρια...και μάλιστα ως  «ιδιώνυμο» για όσους αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς  με τον νόμο 4354/2015 ψήφιζοντας την πώληση των «κόκκινων» δανείων στα γεράκια των funds.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για τις δραματικές  περικοπές του Κατρουγκαλου στις συντάξεις.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για το χρηματιστήριο ενέργειας και την προσοδοφόρο ικανοποίηση του Μυτιληναίου, του Κοπελουζου, του Βαρδινογιάννη και του εσμού των τρωκτικών που τρώνε τη χώρα με όλες τις κυβερνήσεις.

Δεν ακούστηκε μια συγγνώμη για το "συνυποσχετικο συμφωνο οικειοθελους προσφορας" που νομιμοποιούσε την φορολογική ασυλία των εφοπλιστικών εταιρειων (κοιτάξτε τη 3η φωτο με τον πρόεδρο των εφοπλιστών Βενιαμη και πείτε μου ποιος είναι ο πρωθυπουργός).

Η δήλωση Τσίπρα για το μη ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και για το Υπερταμείο

Βασίλης Βιλιάρδος 

Δεν μας είναι αντιπαθής ο Α. Τσίπρας, ούτε φυσικά ήταν αυτός που χρεοκόπησε την Ελλάδα – μας εξοργίζουν όμως τα ψέματα, ο λαϊκισμός, το θράσος και η παραποίηση της πραγματικότητας.

Εν προκειμένω, το κλείσιμο των τραπεζών που είπε, μπορεί να δικαιολογηθεί ως φραστικό λάθος – όχι όμως αυτά που ισχυρίσθηκε για τη μη υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας μας για 99 χρόνια, για το μη ξεπούλημα της και για το Υπερταμείο. Είναι ντροπή!

Δεν είναι κατανοητό δε, γιατί θέλησε να «ξεπλύνει» τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – τη συγκυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου που συνυπέγραψε το εγκληματικό PSI με το οποίο, μεταξύ άλλων, υποθηκεύθηκε η πατρίδα μας.

Η κυβέρνηση Τσίπρα πάντως συμφώνησε με την ίδρυση τόσο του Υπερταμείου, στο οποίο μεταβιβάσθηκε όλη η δημόσια περιουσία μας, ακόμη και το Εθνικό Λαχείο συν 10.119 ακίνητα (https://newmoney.gr/roh/palmos-oikonomias/oikonomia/omologoun-ta-lathi-gia-ta-10-119-akinita-pou-dinoun-sto-ipertameio-alla-lene-pos-diorthonontai/), όσο και της ΑΑΔΕ – με αποτέλεσμα να είμαστε η μοναδική χώρα στον πλανήτη που η Εφορία της είναι ανεξάρτητη αρχή, ελεγχόμενη από τους ξένους, καθώς επίσης το Υπερταμείο που διαχειρίζεται και ξεπουλάει τη δημόσια περιουσία της.

Δεν είναι αλήθεια ότι «δεν εκποιήθηκε η δημόσια περιουσία».

Απάντηση στον Τσίπρα που στην συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου δήλωση ότι το Υπερρταμείο δεν είναι υποθήκευση και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αλλά αξιοποίηση!

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Σκέψου ότι έχεις ένα σπίτι από τον πατέρα σου, αλλά εσύ κρατάς μόνο την ψιλή κυριότητα, ενώ άλλος έχει την επικαρπία. Στα χαρτιά λες «το σπίτι είναι δικό μου», αλλά στην πράξη άλλος μένει μέσα, άλλος το νοικιάζει, άλλος παίρνει τα ενοίκια, άλλος το χρησιμοποιεί και το εκμεταλλεύεται όσο διαρκεί η επικαρπία. Εσύ έχεις τον τίτλο, αλλά όχι το πραγματικό όφελος ούτε τον ουσιαστικό έλεγχο, μόνο τα χρέη και το παραμύθι ότι είναι δικά σου τα ντουβάρια. 

Κάπως έτσι δούλεψε και το μεγάλο πολιτικό παραμύθι του Αλέξη: κράτησαν για το Δημόσιο την ταμπέλα της ιδιοκτησίας, για να λένε ότι «δεν πουλήθηκε», αλλά τη χρήση, την εκμετάλλευση, τα έσοδα και το κουμάντο τα έδωσαν αλλού για δεκαετίες. Δηλαδή στον κόσμο άφησαν την ψιλή κυριότητα του αφηγήματος και μοίρασαν την επικαρπία της πραγματικής εξουσίας.

Ναι το Υπερταμείο είναι εταιρεία του δημοσίου, δεν την πούλησαν.

Η αλήθεια όμως  είναι πολύ  πιο ύπουλη: δεν πούλησαν το ίδιο το Υπερταμείο ( Δες και ΕΔΩ). Πέρασαν όμως μέσα σε αυτό τη δημόσια περιουσία και έστησαν έναν μηχανισμό 99 ετών, που λειτουργεί με λογική ιδιωτικής οικονομίας, για να πουλάει, να παραχωρεί, να εκμεταλλεύεται και να “αξιοποιεί” κρατικά assets. Αυτό ακριβώς είναι το Υπερταμείο / HCAP / Growthfund. Η ίδια η επίσημη τεκμηρίωσή του αναφέρει διάρκεια 99 χρόνια και ότι άμεσες θυγατρικές του είναι, μεταξύ άλλων, το ΤΑΙΠΕΔ και η ΕΤΑΔ. 

Με απλά λόγια:

ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι μπορούσαν να λένε «δεν πουλάμε», επειδή τυπικά το κουτί έμεινε κρατικό.

Το κολύμπι του Τσίπρα σε σοσιαλδημοκρατικά νερά!

08/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΚΗΣ ΚΟΥΠΙΔΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Υπάρχουν πολιτικοί που βαδίζουν πάνω σε σταθερό έδαφος και άλλοι που επιμένουν να κολυμπούν, ακόμη κι όταν η θάλασσα έχει εξαφανιστεί. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει στους δεύτερους. Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων σε νερά ρηχά, θολά και διαρκώς μεταβαλλόμενα. Δεν τον ενδιαφέρει τόσο πού πάει, όσο το να μην τον καταπιεί η ξηρά, διότι η ξηρά απαιτεί στάση, ταυτότητα, εξήγηση. Και αυτά είναι βαριά πράγματα.

Από τη ριζοσπαστική Αριστερά της ντουντούκας και της οργής, μέχρι τη σοσιαλοδημοκρατία της ευγενικής συνεννόησης και των χαμηλών τόνων, ο Τσίπρας διέγραψε μια πορεία που παρουσιάστηκε ως ωρίμανση, αλλά έμοιαζε περισσότερο με διαρκή αλλαγή μαγιό. Κάθε εποχή κι ένα ύφασμα, κάθε συγκυρία κι ένα χρώμα. Το σώμα ίδιο, το νερό πάντα ξένο. Η ριζοσπαστική Αριστερά (εκείνη που υποσχόταν ρήξεις, ανατροπές, σκισίματα χαρτιών και ιστορικούς σεισμούς) αποδείχθηκε τελικά μια πρόβα τζενεράλε. Ένα φροντιστήριο εξουσίας, όχι για να αλλάξει τον κόσμο, αλλά για να μάθει πώς λειτουργεί το σύστημα χωρίς να το ενοχλείς πολύ.

Η επανάσταση μπήκε σε παρένθεση και στη θέση της ήρθε η διαχείριση. Όχι η ψυχρή, τεχνοκρατική διαχείριση της Δεξιάς, αλλά η ανθρώπινη, είναι εκείνη η συναισθηματική διαχείριση της Αριστεράς που λέει: “ξέρω ότι πονάς, αλλά πρέπει να το κάνουμε”. Ο Τσίπρας δεν πρόδωσε τις ιδέες του. Τις απλούστευσε. Τις έκανε εύχρηστες, συμβατές, μεταφράσιμες. Η Αριστερά του έγινε ένα λεξικό, το οποίο έφτιαξε μια διπλή γλώσσα. Από τη μία η γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης, από την άλλη η γλώσσα των αγορών. Κι εκείνος στη μέση, διερμηνέας μιας εποχής που δεν ήθελε ούτε ρήξεις, ούτε όνειρα, αλλά μόνο επιβίωση.

Για απόλυση του Μάριου Διονέλλη από την Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε περιγράψει εδώ και δεκαετίες, με σχεδόν χειρουργική ακρίβεια, τον μηχανισμό λειτουργίας της ''ελεύθερης'' ενημέρωσης στα συστημικά ΜΜΕ:

    ''Όταν εργάζεσαι σαν δημοσιογράφος στα αστικά ΜΜΕ δεν χρειάζεται το αφεντικό σου να σου υποβάλλει το πώς θα προσεγγίσεις ένα θέμα.

 Αν ξεπεράσεις αυτά τα όρια τότε το αφεντικό σου σε πετάει σαν τρίχα απ’ το ζυμάρι''.

Αν κάποιος αναζητά σύγχρονη επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης, του Ραφαηλίδη δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ. 

Η πρόσφατη απόλυση του Μάριου Διονέλλη από την Εφημερίδα των Συντακτών λειτουργεί ως σχολικό παράδειγμα.

Ο Διονέλλης δεν κατηγορήθηκε για ''αντιεπαγγελματισμό»'' ούτε για λάθη στη δουλειά του. 

Το ''πρόβλημά' του ήταν ότι ξεπέρασε τα άτυπα όρια. 

Διαφώνησε δημόσια με τη νέα πολιτική κατεύθυνση της νέας ιδιοκτησίας της εφημερίδας, κατήγγειλε την ολοένα και πιο απροκάλυπτη στήριξη προς τον Αλέξη Τσίπρα και την ευθυγράμμιση με συγκεκριμένα ''κεντροαριστερά'' συμφέροντα.

Και τότε ενεργοποιήθηκε ο δεύτερος κανόνας που περιγράφει ο Ραφαηλίδης: η αποβολή από το ζυμάρι.

ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ

από Γιώργος Αλεξάτος 

 Καταξιωμένος δημοσιογράφος, με σημαντική προσφορά, ο Μάριος Διονέλλης απολύθηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών, μετά από δεκατρία χρόνια εργασίας. 

Ο Μελισσανίδης και οι κύκλοι που έχουν μετατρέψει την εφημερίδα σε όργανο προώθησης των προσωπικών σχεδίων του Τσίπρα, δεν ανέχονται φωνές σαν του Μάριου. 

Ανάμεσά τους, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως καταγγέλλει ο Μάριος, ο αρχισυντάκτης Πολιτικού. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γιώργος Πετρόπουλος. 

Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένο

__________________________

ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ

Μάριος Διονέλλης

🎈Μετά από 13 χρόνια στην Εφημερίδα των Συντακτών, σήμερα, 3 Φεβρουαρίου, μου ανακοινώθηκε η ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ. Μια απόλυση προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη. Μια απόλυση που αποτελεί σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των «προθύμων» εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση - μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω.

Φεύγω με το κεφάλι ψηλά. Για τα ρεπορτάζ μου σε αυτά τα 13 χρόνια, που έστειλαν τη φωνή των ανθρώπων της Κρήτης στις σελίδες μιας εφημερίδας η οποία ήθελε και ήξερε να τους δίνει λόγο και χώρο. Τα καλά λόγια του διευθυντή μας, Σωτήρη Μανιάτη για τη… σπουδαία δουλειά μου ακούστηκαν σήμερα τόσο λυπηρά. Μου έδωσε πάντως τη διαβεβαίωση πως η εργοδοσία έχει σχέδιο και μάλιστα στο μέλλον θα κάνει και προσλήψεις και θα αναπτυχθεί και θα μεγαλουργήσει… Ειλικρινά, εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Θα ήταν πιο χρήσιμη όμως, λίγη αξιοπρέπεια.  Ασφαλώς και η δουλειά μου στο ρεπορτάζ ήταν καλή (το ξέρω πια, δεν χρειάζεται πιστοποίηση). Εκείνο που δεν ήταν καλό ήταν  η άποψή μου, που τόλμησα, όπως πάντα, να τη λέω δημόσια, για όσα συνέβαιναν το τελευταίο διάστημα στην εφημερίδα μας.

Πολιτικά ζόμπι στην υπηρεσία του Κυριακου

18/01/2026 

Στα εορταστικά τραπέζια των προηγούμενων ημερών, πριν ακόμη ανακύψει το «κόμμα Καρυστιανού», οι πολιτικές προβλέψεις έδιναν και έπαιρναν:

«Να δείτε που ο Αλέξης θα κάνει τη διαφορά», «Ο Σαμαράς θα συσπειρώσει τον κόσμο της ΝΔ», «Αμα διώξουν τον χασογκόλη το ΠΑΣΟΚ, θα έρθει πρώτο κόμμα» και διάφορα τέτοια ενθουσιώδη και ευφάνταστα.

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Προσωπικά καθόμουν στη γωνιά χωρίς να μετέχω στην ευφορία της «εικονικής λύτρωσης». Κι όταν κάποια στιγμή οι παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να μπω στη συζήτηση με το γνωστό: «Εσύ τι λες που είσαι και δημοσιογράφος;», κατέφευγα στο πειρασμό να τους τρολάρω. «Κυριάκος μέχρι να σβήσει ο ήλιος αγαπητοί μου. Τουλάχιστον με αυτούς που αναφέρατε…».

Η ατάκα δημιουργούσε αμηχανία, ίσως και κάποιο εκνευρισμό. Και τότε αναγκαζόμουν να δώσω διευκρινίσεις. Πλάκα έκανα, αλλά όχι εντελώς. Γιατί όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο όλοι οι προαναφερθέντες «σωτήρες», πρόσωπα ή κόμματα, μοιάζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Μητσοτάκη. Να εργάζονται για την μακροημέρευση του στην εξουσία.

Ας αρχίσουμε πρώτα από τον Τσίπρα και ένα πολύ βασικό δημοσκοπικό αξίωμα: Πολιτικό πρόσωπο με 70% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων οι περισσότερες αντιπροσωπεύουν σκληρούς haters, δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να ξαναδεί εξουσία. Αρα τι ακριβώς κάνει το παλληκάρι;

Αυτοοργάνωση η και άλλα ακόμη Ψεμματα του Αλέξη Τσίπρα

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ο Αλέξης φέρνει  στο παρόν από το  πασοκικο παρελθόν  του 1974 την λέξη " αυτοοργάνωση" και τον όρο " κίνημα πολιτών"

 Αν κάποιος όντως θέλει αυτοοργάνωση, δεν βάζει να προλογίσουν το βιβλίο του ένας πρώην σημιτικος διανοούμενος  at high places όπως ο  καθηγητής κ.Λιακος η ένας τραπεζίτης ουσιαστικά που υπέγραψε το τρίτο  μνημόνιο όπως ο Γιώργος Χουλιαρακης .Φέρνεις έναν ή μια  γονέα των Τεμπών, μια καθαρίστρια, έναν εργαζόμενο στην οποιαν βιομηχανία έχει μείνει,μια αγρότισσα από τα μπλόκα, πιθανόν έναν φτωχό μετανάστη που ζει χρόνια στην χώρα,μια λαντζερισσα, έναν  κατώτερο δημοτικό υπάλληλο, κάποιον δηλαδή που ασκεί μια καταπιεσμένη  και εκμεταλλευόμενη δραστηριότητα και δεν μπορεί να το βγάλει πέρα οικονομικά  στο τέλος κάθε μήνα   .Που όντως θέλει ένα καλύτερο μέλλον για την χώρα.

Με τους τραπεζίτες  η τις τραπεζιτισσες δεν κάνεις Αυτοοργάνωση.Μπορεις να κάνεις αλλά ενδιαφέροντα πράγματα όπως  Συγχωνεύσεις,Ιδιωτικοποιήσεις, Πλειστηριασμούς Κατοικιών  ( σαν αυτούς που ο Τσίπρας επέτρεψε και κλιμακωσε ως πρωθυπουργός), Εξαγορές και Πάρτυ της Ελίτ."Αυτοοργανωση" της Ολιγαρχίας δηλαδή .

Ο ΣΥΡΙΖΑ, Η ΜΑΡΊΑ ΡΕΠΟΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΑΛΈΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Του Ανδρέα Σταλίδη 

Στον κήπο υπάρχουν όλα τα φρούτα. Έτσι, υπήρχαν κάποιοι, εντός του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούσαν και μάλιστα με λύσσα στο ξεπούλημα της Μακεδονίας. Όχι λίγοι.

Αντίστοιχα υπήρχαν όχι απλά κάποιοι, αλλά πολύ περισσότεροι εντός του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούσαν με την Ρεπούση και το περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού.

Μετά το τέλος εκείνου του τιτάνιου αγώνα που οργανώσαμε στο Αντίβαρο και πετύχαμε την απόσυρση του βιβλίου, εμφανίστηκαν και αυτές οι φωνές.

Γράφτηκε λοιπόν σε ένα άρθρο στην Αυγή η φράση ότι «Οι διανοητές συνέβαλαν στην νίκη του σκοταδισμού» θεωρώντας ότι παρόλο που η συγγραφέας, η συγγραφική ομάδα, και όλος αυτός ο εσμός ΑντωνοΛιάκηδων που ανέδειξε το βιβλίο, προερχόταν από τα σπλάχνα του Συνασπισμού, του ΣΥΡΙΖΑ, της «αριστεράς και της προόδου» κλπ, εν τούτοις ένα μεγάλο μέρος τους σιώπησε και αυτή η σιωπή συνέβαλε στην απόσυρση του βιβλίου.

Μία εμβληματική προσωπικότητα του ιδεολογικού αυτού ρεύματος, ο Άγγελος Ελεφάντης, απάντησε με δικό του άρθρο πάλι στην Αυγή λίγες ημέρες αργότερα. Τι είπε; Είπε ότι ναι, εσιώπησε συνειδητά, παρόλο που η κ. Ρεπούση του είχε στείλει εξ αρχής το εγχειρίδιο, το βιβλίο δασκάλου και το βιβλίο ασκήσεων, προκειμένου να λάβει δημοσίως θέση. Και εσιώπησε διότι δεν ήθελε η κακή γνώμη του για το βιβλίο να καταστεί υπό εκμετάλλευση από τους "ακραίους"! Και ολοκλήρωσε το άρθρο του ασκώντας την δυσμενή για το βιβλίο κριτική του, αφού πλέον είχε αποφασιστεί η απόσυρση. Το μόνο που δεν είπε ήταν «δε φτάνει που μας ντροπιάσατε, ζητήσατε και την στήριξη μας»!

Κυβέρνηση Alex Τσίπρα:

Του Νίκου Καραμπάση 

1. Υπογραφή τρίτου μνημονίου (12/7/2015, ν. 4336/2015, 86 δισ. ευρώ) – επέβαλε ~700 εφαρμοστικούς νόμους λιτότητας, υποτάσσοντας την εργατική τάξη σε εξωτερική πίεση και ενισχύοντας κεφαλαιακή συσσώρευση.

2. Αύξηση ΦΠΑ από 13% σε 23% (Ιούλιος 2015, ν. 4336/2015) – αύξησε το κόστος ζωής 5-7%, επιβαρύνοντας την εργατική τάξη και μεταφέροντας το βάρος της κρίσης σε προλετάριους.

3. Αύξηση ΦΠΑ σε 24% (Μάιος 2016, ν. 4446/2016) – πληθωρισμός ~6%, μειώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων και ενισχύοντας τα κέρδη του κεφαλαίου.

4. Κατάργηση μειωμένου ΦΠΑ σε νησιά (2015-2018) – αύξησε το κόστος ζωής 5-10%, πλήττοντας τις τοπικές οικονομίες υπέρ συμφερόντων ξένου κεφαλαίου.

5. Αύξηση ΕΦΚ καυσίμων (0,67€→0,70€/λίτρο, 2016) – αύξησε μεταφορικά ~10%, πιέζοντας τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα.

6. Αύξηση ΕΦΚ καπνού/αλκοόλ (Μάιος 2016) – έσοδα ~500 εκατ.€, που ενίσχυσαν τη δημοσιονομική εξουσία του κράτους χωρίς ουσιαστική ελάφρυνση των φτωχών.

7. Αύξηση φόρων τσιγάρων/καφέ/μπύρας (Μάιος 2016) – αύξησε κατανάλωση ~8%, επιβαρύνοντας την εργατική τάξη.

8. Φόρος πολυτελούς διαβίωσης (ν. 4446/2016) – ~100 εκατ.€, με περιορισμένη επίδραση στο μεγάλο κεφάλαιο, περισσότερο συμβολικός.

9. Αύξηση φόρου επιχειρήσεων 26%→29% (ν. 4446/2016) – επιβάρυνε ΜΜΕ ~15%, μεταφέροντας εισόδημα σε τράπεζες και κρατικό μηχανισμό.

10. Αύξηση φόρου εισοδήματος πάνω από 20.000€ (Μάιος 2016) – συντελεστής 29%, πλήττοντας τη μεσαία τάξη και διατηρώντας συγκεντρωμένο πλούτο.

Ο Αλέξης στη χώρα των Λωτοφάγων...

 

Του Θανάση Κ.

Ο μυθικός Οδυσσέας, καθώς περιπλανιόταν για την Ιθάκη του, έφτασε κάποτε με τα πλοία του στη Χώρα των Λωτοφάγων. 

Εκεί ζούσε ένας ειρηνικός λαός που φίλευε τους επισκέπτες με ένα γευστικό καρπό, τον λωτό - ένα ναρκωτικό που προκαλούσε λησμοσύνη και απάθεια. Όσοι το έτρωγαν ξέχναγαν ποιοί ήταν, ξέχναγαν που πήγαιναν και ήθελαν να μείνουν για πάντα εκεί. 

Όταν το αντελήφθη ο Οδυσσέας έφυγε αμέσως με τα πλοία του. 

Στη συνέχεια της περιπλάνησής του έφτασε στη χώρα των Λαιστρυγόνων. Αυτοί ήταν άγριοι και ανθρωποφάγοι. Εξουδετέρωσαν με τεράστιους βράχους τα πλοία του Οδυσσέα εκτός από το δικό του που κατάφερε και προσορμίστηκε. Από εκεί τον οδήγησαν στον βασιλιά τους Αντιφάτη, ο οποίος έφαγε επί τόπου ένα σύντροφό τους και κυνήγησε τους υπόλοιπους που έτρεξαν στο πλοίο τους, επιβιβάστηκαν και κατάφεραν να σωθούν. 

Ο Αλέξης #Τσίπρας στην δική του #Ιθάκη, τα...έμπλεξε. 

Έγινε ο ίδιος Λαιστρυγόνας και βάλθηκε να εξοντώνει - εκ των υστέρων - όλους τους τότε συνεργάτες του. Με μια "συντροφοκτονία" που δεν έχει προηγούμενο. 

Κι ύστερα έμπλεξε την Ιθάκη με τη Χώρα των Λωτοφάγων. Και περιγράφει πώς κατά τη διάρκεια της διαδρομής του έφαγε τον λωτό, ξέχασε για πού είχε ξεκινήσει και που ήθελε να πάει, και παρέμεινε για πάντα εκεί. 

Δηλαδή μεταλλάχθηκε...

Κι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό: Πώς ο ίδιος έγινε #Λωτοφάγος. 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ S12E09: ΒΙΒΛΙΟ ΤΣΙΠΡΑ

Ανήκετε στην κατηγορία «Δεν διαβάζω 750 σελίδες, θα περιμένω να γίνει ταινία»; 

Καλά κάνετε. Δουλεύουμε για σας. Εγινε ταινία! Το διαβάσαμε για να σας ενημερώσουμε. Η Ανασκόπηση σας παρουσιάζει τα πιο σημαντικά σημεία του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα, Ιθάκη. Βρωμερά κουτσομπολάκια για πρώην συντρόφους, αποτίμηση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχετε την ευκαιρία να ακούσετε τα πάντα. 

Πώς ο Πανος Καμμένος εμφανίστηκε ξαφνικά και συγκυβέρνησε εκεί που δεν το περίμενε κανείς, συγκινητικές ανθρώπινες στιγμές όταν η Μέρκελ έδωσε το τηλέφωνό της στον Αλέξη Τσίπρα και τον κέρδισε για πάντα, ο «έντιμος συμβιβασμός» ως κεντρικός επαναστατικός στόχος της ριζοσπαστικής αριστεράς, πάλι λίγο κουτσομπολάκι, κράξιμο στον Λαφαζάνη, όλα αυτά που συνιστούν τον πολιτικό ορίζοντα του Αλέξη Τσίπρα. Απολαύστε υπεύθυνα!

Μανώλης Κοττάκης για βιβλίο Τσίπρα

Του Μανώλη Κοττάκη

Κακώς αντιμετωπίζουμε την «Ιθάκη» ως βιβλίο Ιστορίας. Εάν επρόκειτο περί αυτού, ο κύριος Τσίπρας θα αποκάλυπτε, όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ότι: 

– Η καγκελάριος Μέρκελ τού ζήτησε κι εκείνος το υλοποίησε κατά 80% να «τελειώσει» έναν ολιγάρχη τραπεζίτη, έναν ολιγάρχη εκδότη και έναν ολιγάρχη μεγαλοεπιχειρηματία. «Εξόντωσε» τους δύο από τους τρεις και έκανε τη «διαφορά». Το ίδιο είχε ζητήσει η καγκελάριος στο μπαλκόνι του γραφείου της από τον Γιώργο Παπανδρέου το 2010 αλλά εκείνος δεν «ημπόρεσε».

– Ο ίδιος πρότεινε στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και εκείνος του απάντησε «όχι» γιατί διαφωνούσαν στο 80% των θεμάτων, όπως του ελέχθη.

– Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τον κάλεσε στο τηλέφωνο μεσάνυχτα λίγο πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων με στόχο την τελική συμφωνία στις Βρυξέλλες για να τον θέσει προ των ευθυνών του απέναντι στην Ιστορία, αλλά και για να τον ενθαρρύνει να κλείσει τη συμφωνία όντας βέβαιος ότι το εθνικό μέτωπο με τη βοήθεια της Ν.Δ. θα είναι αρραγές. Ανάλογο τηλεφώνημα του έκανε και η Ντόρα Μπακογιάννη. 

– Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έβαλε βέτο στις διαπραγματεύσεις για το Μακεδονικό και τον προειδοποίησε, παρόντος του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, ότι δεν θα υπογράψει τη συμφωνία αν δεν αναθεωρηθεί το Σύνταγμα των Σκοπίων για να διαγραφούν οι 149 ορολογίες «Μακεδονία», αν δεν δεχθούν οι γείτονες ονομασία και στα σλαβικά και αν δεν διευκρινίσουν ότι η εθνικότητα στα διαβατήριά τους δεν σημαίνει ιθαγένεια αλλά ιδιότητα του πολίτη.