Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

Εισαγωγή- επιμέλεια : Θεοφάνης Μαλκίδης 

Έκδοση: Πολιτιστικός Σύλλογος Πατρίδας Ημαθίας «Ευστάθιος Χωραφάς», με τη στήριξη του Δήμου Βέροιας και της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Βέροια 2026. 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, καθώς και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διωκόμενος διέφυγε παράνομα στην Ιταλία και  συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη στο Μόναχο της Γερμανίας τον Αύγουστο του 1974. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1999, όταν λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ίδρυσε τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ.

 Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της  Γενοκτονίας. Έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως επίσης, γύρω από την ιστορία, τον πολιτισμό, και τον πολιτικό αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Με το βιβλίο του  «Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα», το οποίο τυπώθηκε στην Αθήνα (πρώτη έκδοση  Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών 1988, δεύτερη έκδοση Γόρδιος 1992,  έβδομη έκδοση Στράβων 2014)   ο Μ.Χ., εισάγει για πρώτη φορά  στην Ελλάδα και τον πλανήτη, αυτό που τώρα όλοι  (πλέον)  γνωρίζουν αναδεικνύοντας ένα μείζον θέμα για τον Ελληνισμό, την Τουρκία, τη διεθνή κοινότητα. 

Η εισήγηση του Μ.Χ., στο Β΄ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσσαλονίκη 1988),  ανέδειξε  το ζήτημα της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης καθώς και  της δημιουργίας της νέας πόλης Ρωμανίας στη Θράκη,  ζητήματα  τα οποία καθόρισαν και ένα μεγάλο μέρος της δραστηριότητας του στην Ελλάδα  και παγκοσμίως και ήταν απαρχή για τις αναγνωρίσεις, τις παρεμβάσεις σε διεθνείς οργανισμούς, τα  συνέδρια και τις  εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο.

Στρέψτε επιτέλους το βλέμμα σας προς τον Πόντο

31 Μαΐου, 2026

Με ένα κείμενο έντονου συμβολισμού και σαφών πολιτικών προεκτάσεων, διατυπώνεται ένα κάλεσμα προς τον ποντιακό ελληνισμό να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη μνήμη, την ιστορική δικαιοσύνη και τις διεκδικήσεις που απορρέουν από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Το κείμενο ξεκινά με μια ευθεία αναφορά σε όσα, ζητήθηκαν επί δεκαετίες από τους Ποντίους: να θυμούνται, αλλά να μην διεκδικούν· να πενθούν, αλλά να μην αμφισβητούν· να μιλούν για τα τραύματα του παρελθόντος, χωρίς να θέτουν ζητήματα δικαιοσύνης και δικαιωμάτων.

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται η θέση ότι η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετειακές τελετές και συμβολικές αναφορές. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως μια ζωντανή διαδικασία που συνδέεται άμεσα με την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και τη διατήρηση της αξιοπρέπειας ενός λαού. 

Ο ποντιακός ελληνισμός δεν είναι μόνο φορέας μιας ιστορικής τραγωδίας, αλλά και κληρονόμος ενός αγώνα που, παραμένει ανολοκλήρωτος.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην έννοια του «ρεαλισμού», η οποία συχνά προβάλλεται στον δημόσιο διάλογο ως επιχείρημα για τον περιορισμό των διεκδικήσεων. Το κείμενο απορρίπτει αυτή τη λογική, υποστηρίζοντας ότι κανένας λαός δεν κατέκτησε δικαιοσύνη ή αξιοπρέπεια μέσα από τη σιωπή και την αυτολογοκρισία. Αντίθετα, προβάλλεται η άποψη ότι τα αιτήματα ενός λαού πρέπει να καθορίζονται από την αλήθεια και όχι από τα όρια που θέτουν όσοι αρνούνται ή τα αμφισβητούν.

Το κείμενο αναφέρεται επίσης στο ζήτημα των συμβόλων που εξακολουθούν να προκαλούν αντιδράσεις στον ποντιακό χώρο. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τίθεται το μουσείο που λειτουργεί ως σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Γιατί θεωρείται ακόμη ταμπού η δημόσια συζήτηση γύρω από τέτοια σύμβολα, τα οποία για πολλούς Ποντίους συνδέονται άμεσα με τις μνήμες του διωγμού, της εξορίας και της καταστροφής.

Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην τιμή προς τα θύματα, αλλά οφείλει να περιλαμβάνει και την κριτική προσέγγιση προσώπων, γεγονότων και αφηγήσεων που διαμόρφωσαν την ιστορική πραγματικότητα. Το κείμενο θέτει το ερώτημα γιατί ορισμένες αφηγήσεις θεωρούνται υπεράνω κριτικής, ενώ η ποντιακή μνήμη καλείται διαρκώς να απολογείται για την ύπαρξή της.

Παράλληλα, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο ζήτημα της άρνησης της Γενοκτονίας. Όπως υποστηρίζεται, η άρνηση δεν συνιστά απλώς αμφισβήτηση ιστορικών γεγονότων, αλλά συχνά οδηγεί σε αντιστροφή των ρόλων, μετατρέποντας τα θύματα σε κατηγορούμενους και στερώντας ακόμη και από τους νεκρούς το δικαίωμα της αθωότητας.

Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης:"Το περιεχόμενο της 19ης Μάη και η κοινωνικο - πολιτική διάσταση της ποντιακής υπόθεσης..."

Ομιλητής: Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης Ιστορικός, υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

.ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/mKw1OVPVi0M?is=o1RylJbMjju00rZC
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

"Η Δασκάλα της Παράγκας

Του Μιχάλη Μινουδάκη

ΔΩΡΟ

Ένα μεγάλο δώρο , μας επιφύλαξε ο γέροντας Ιερεμίας στην Τράπεζα που ακολούθησε την Νυχτερινή Θεία Λειτουργία για την Απόδοση του Πάσχα, τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν λίγο δηλαδή.

Ένα ...Μνημόσυνο για την ποντιακή  Γενοκτονία, για τους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Ο γέροντας μας διάβασε το κείμενό που

 ακολουθεί.

Τον ευχαριστούμε πολύ!

"Η Δασκάλα της Παράγκας

 Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Αν ξεχάσουμε 

Θα χαθούμε..

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, 

ανθεί και φέρει κι άλλο»

353.000 θύματα ζητούν δικαίωση

«κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του»*

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης, 

το 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο  όπου και πρότεινε την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

19Η ΜΑΪΟΥ ✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

🇬🇷19Η ΜΑΪΟΥ 

✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

📎Το 1994 καθιερώθηκε από την ελληνική Βουλή η 19η Μαίου ως ημέρα Ποντιακής Γενοκτονίας και αναγνωρίστηκε κι από ορισμένα κράτη. 

📎Με το πέρασμα των χρόνων η συμβολή στο Ποντιακό ζήτημα , ιδιαίτερα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Μέχρι το 1980 η γενοκτονία των Ποντίων περίπου θεωρείτο απαγορευμένο θέμα.

📎Στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 ιστορικά το ανέδειξε από τη Βιέννη ο Ενεπεκίδης με τον όρο, "οι διωγμοί των Ποντίων".

📎Το Ποντιακό ζήτημα, όχι μόνο ως ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό συντέλεσε στις μελλοντικές εξελίξεις με το κουρδικό, τις κοσμογονικές αλλαγές στην Τουρκία, την κρίση της τουρκικής ταυτότητας, την άνοιξη των λαών της Μ. Ασίας – ιδιαίτερα των αυτόχθονων.

📎Από περιορισμένο ζήτημα έγινε εθνικό και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκό και διεθνές. Πέρα από μία ιστορική δικαίωση καθόρισε τον επανακαθορισμό της ταυτότητας σημερινών Ποντίων της Τουρκίας είτε εξισλαμισθέντων είτε κρυπτοχριστιανών. 

📎 Στις εξελίξεις της Μ. Ασίας κουρελιάστηκαν τα κέντρα μελετών της Αμερικής, τα λεγόμενα και στην Ελλάδα «think tank», γελοιοποιήθηκε η κεμαλολαγνεία και ο νέο-οθωμανισμός. 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

12.00-14.00 ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

 
ΘΕΜΑ :«ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΡΑΚΛΙΔΗΣ

ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ:

-ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΙΟΥΦΑΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ, πρώην Βουλευτής
-ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ , Πολιτικός Επιστήμονας –Κοινωνιολόγος

Παρακολουθήστεζωντανά και αποθηκευμένα το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού που διοργανώνει η ΔΙΣΥΠΕ στις 5-6 Αυγούστου 2017 στο Δημαρχείο Πανοράματος αίθουσα "Λίτσα Φωκίδου" στη Θεσσαλονίκη.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: "Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:

"Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Περιγραφή

«Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων η ομιλία του κ.Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος ήταν και ο εισηγητής της αναγνωρίσεως απο το 1989 στην κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου. 

Μία πολιτική Oμιλία για ένα ιστορικό ζήτημα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι φίλοι της Σχολής Γονέων-Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης από τον πολιτικό επιστήμονα-συγγραφέα κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Κατερίνης, τη Δευτέρα 9/2/2015. 

Το θέμα της ομιλίας ήταν «Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. 

Το όνομά μου έμεινε στον Πόντο

 Με λένε Γιώργο, αλλά από το 1923 με φωνάζουν Γιλμάζ. Ήμουν 8 χρονών όταν ήρθαν στο χωριό μας, το Καπίκιοϊ, έξω από την Κερασούντα.

Ο πατέρας είχε πεθάνει στα Αμελέ Ταμπουρού. Η μάνα, η γιαγιά και οι δύο αδερφές μου ετοιμάζονταν για την πορεία. Εγώ είχα πυρετό 40 μέρες. «Δεν θα αντέξει τον δρόμο», είπε ο παπάς. «Αν μείνει, θα πεθάνει εδώ. Αν έρθει, θα πεθάνει στον δρόμο».

Η μάνα με φίλησε και μου κρέμασε ένα σταυρουδάκι. «Να θυμάσαι ποιος είσαι». Με άφησε στην Αϊσέ, τη γειτόνισσα. Την ίδια Αϊσέ που έκρυβε κι άλλους. Το βράδυ άκουσα τη μάνα μου να κλαίει έξω από την πόρτα. Δεν ξανακούσα τη φωνή της.

Η Αϊσέ  με μεγάλωσε σαν γιο της. Έμαθα τουρκικά, πήγα σε τουρκικό σχολείο. Στο σπίτι όμως, όταν κλείναμε τα παντζούρια, μου μάθαινε ποντιακά. «Μη τα ξεχάσεις. Είναι η προίκα σου».

Κάθε Δεκαπενταύγουστο ανεβαίναμε κρυφά στα ερείπια της Παναγίας Σουμελά. Άναβε ένα κερί και μου έλεγε ιστορίες για τον παππού μου που χόρευε Πυρρίχιο. «Ο χορός είναι όρκος», μου έλεγε. «Χορεύεις για να μην πέσεις».

Στα 18 με πήραν στρατό. Οι άλλοι φαντάροι με κορόιδευαν για την προφορά μου. «Ρωμιός», με έλεγαν. Δεν απαντούσα. Τα βράδια έβγαζα τον σταυρό που φορούσα κρυφά και προσευχόμουν. Σε ποιον; Δεν ήξερα πια.

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελ-λήνων του Πόντου. Η Αλήθεια που Φοβούνται Αθήνα και Άγκυρα

Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού

"Μιχάλης Χαραλαμπίδης"

Δεν Ήταν Πόλεμος — Ήταν Γενοκτονία

Από το 1914 έως το 1923 εξελίχθηκε στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και ευρύτερα στην Ανατολή μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Το καθεστώς των Νεότουρκων και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ οργάνωσαν την εξόντωση των χριστιανικών λαών της Ανατολής: Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου. Η τραγωδία αυτή δεν αποτελούσε μια σειρά από ακρότητες πολέμου, ούτε επρόκειτο για σύγκρουση μεταξύ ισότιμων στρατιωτικών δυνάμεων. Ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο εθνικής ομογενοποίησης.

Στον Πόντο η Γενοκτονία υπήρξε καθαρή και ολοκληρωτική. Δεν υπήρχε ελληνικός στρατός. Δεν υπήρχε πολεμικό μέτωπο. Υπήρχε μόνο το αντάρτικο σωτηρίας, ένα αντάρτικο που συστάθηκε τοπικά για να προστατέψει ότι μπορούσε ώστε να μην εξοντωθεί ολόκληρος ο αυτόχθονος ελληνικός πληθυσμός, ένας λαός με ιστορία χιλιάδων ετών στον Εύξεινο Πόντο, που οδηγήθηκε σε πορείες θανάτου, τάγματα εργασίας, σφαγές, εκτοπίσεις, βιασμούς και εξισλαμισμούς. Πάνω από 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν.

Αυτό είναι το κρίσιμο ιστορικό και νομικό στοιχείο που διαφοροποιεί τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από άλλες ιστορικές περιπτώσεις πολέμου. Στον Πόντο δεν υπήρχε στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά οργανωμένη εξόντωση ενός αυτόχθονα πληθυσμού. Αυτό είναι η ουσία της Γενοκτονίας.

Η ιστορική αλήθεια για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου τεκμηριώθηκε μέσα από ένα τεράστιο επιστημονικό έργο. Ο καθηγητής ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, με τη δεκατετράτομη εγκυκλοπαίδεια «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», συγκρότησε ένα από τα σημαντικότερα έργα ιστορικής τεκμηρίωσης του σύγχρονου Ελληνισμού. Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε τη χρηματοδό-τηση της έρευνας και της έκδοσης του έργου. Στη συνέχεια όμως, η κυβέρνηση Κώ-στα Σημίτη σταμάτησε αυτή τη στήριξη, εντάσσοντας το ζήτημα στη λογική του κα-τευνασμού και της αποσιώπησης, στο δόγμα της "ελληνοτουρκικής φιλίας" και του φιλοκεμαλισμού κάτω από τις εντολές των Αμερικανών.

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος: Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

• Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ,
• Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών,
• Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ,
• Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα,
• Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και
• Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Η Προσφυγή Ασύλου του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή στην Ελλάδα – Η Ζωή του σε Κίνδυνο**

Κάλεσμα Αλληλεγγύης: 

Αγαπητοί φίλοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές για την ειρήνη και τη δημοκρατία,

Είμαι ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλής, ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφος και αντιρρησίας συνείδησης ποντιακής ελληνικής καταγωγής. Στην Τουρκία διώχθηκα και φυλακίστηκα για χρόνια επειδή τιμούσα τη μνήμη γενοκτονιών, αποκάλυπτα παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστήριζα την ειρήνη και αρνήθηκα τη στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης. Λόγω του κινδύνου νέας φυλάκισης και βασανιστηρίων, ζω στην Ελλάδα από το 2019.

Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτησή μου για άσυλο σε πρώτο βαθμό. Το σκεπτικό της απόρριψης διαστρέβλωσε την κατάθεσή μου σχετικά με τα καμένα χωριά και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είδα κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής μου θητείας τη δεκαετία του 1990, χαρακτηρίζοντάς την ως «εγκλήματα πολέμου». Όμως εγώ δεν ήμουν θύτης, αλλά μάρτυρας — και σήμερα είμαι δημόσιος επικριτής και ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης που καταδικάζει αυτά τα εγκλήματα.

Η συγκλονιστική ιστορία του Τούρκου εθνικιστή που ανακάλυψε ότι είναι Έλληνας (video)

(Πρώτη δημοσίευση 16.12.2021)

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλάλι ήταν τούρκος ριζοσπαστικός εθνικιστής, περήφανος για την εχθρότητά του προς τους Κούρδους και τους άλλους αυτόχθονες λαούς της Μικράς Ασίας.

Μετά τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, ορισμένοι έλληνες του Πόντου έγιναν μουσουλμάνοι και αναγκάστηκαν να δεχτούν τουρκικά ονόματα. Συνεχίζοντας έτσι την πολυετή διαδικασία τουρκοποίησης. Ωστόσο, αυτό αρχίζει να αλλάζει…

Μια περίπτωση κατά την οποία τούρκος πολίτης διαπίστωσε ότι ήταν Ελληνας, είναι ο Γιάννης – Βασίλης Γιαϊλάλι.

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του Π. Σαββίδη, με καλεσμένο τον ίδιο και τον Σάββα Καλεντερίδη, όπου παρουσιάζεται η ιστορία του:

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

(Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 17 Φεβρουαρίου 2019)

Η "Μακεδονία της Κυριακής"... συνάντησε το δημοσιογράφο-ακτιβιστή

Του Νίκου Ασλανίδη

Γνωριστήκαμε κάπως ανορθόδοξα... Αυτός δεν ξέρει ελληνικά παρά μόνο τουρκικά... Εγώ δεν ξέρω τουρκικά και δεν έχουμε διερμηνέα... Ευτυχώς η τεχνολογία έδωσε λύση. Βάλαμε στο κινητό τηλέφωνο τον αυτόματο μεταφραστή και λέω μια πρόταση εγώ, μια πρόταση αυτός και η google κάνει το θαύμα της... Μερικές φορές μπορεί να μην είναι ακριβής η μετάφραση και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια αλλά τις περισσότερες φορές καταλαβαινόμαστε...

- Θέλω να μου δώσεις συνέντευξη για τη ζωή σου, λέω στο κινητό.

Διαβάζει την πρόταση και λέει:

- Καλύτερα να βρούμε έναν διερμηνέα για να μην κάνουμε λάθη...

Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί έμεινε πέντε χρόνια στις φυλακές της Τουρκίας γιατί το μοναδικό έγκλημα που διέπραξε ήταν να... ανακαλύψει ότι έχει ελληνική καταγωγή. Γεννήθηκε το 1974 στον οικισμό Γιαϊλά του χωριού Ασάρ της Μπάφρας, στο νομό της Σαμψούντας.

Τον Απρίλιο του 1994 παρουσιάστηκε στον τουρκικό στρατό και κατατάχτηκε στις τουρκικές ειδικές δυνάμεις. όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στάλθηκε στο Κουρδιστάν όπου σε μία μάχη τραυματίστηκε και έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια Κούρδων, για δύο χρόνια και τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του άρχισε να αναπτύσσει φιλειρηνικά ιδεώδη και να αποστρέφεται τον πόλεμο.

Σταθμός στη ζωή του ήταν η ημέρα που ανακάλυψε την ελληνική του ταυτότητα. Κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι είχαν έρθει σε επαφή με την οικογένειά του, αποκάλυψαν ότι ο παππούς του ήταν Έλληνας και λεγόταν Κωνσταντίνος και η γιαγιά του Παρασκευή.

Όταν ο Γιαϊλαλί αφέθηκε ελεύθερος και έμαθε για την καταγωγή του, αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του από Ιμπραήμ σε Γιάννης Βασίλης. Στη συνέχεια άρχισε να κάνει διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου. Τότε συνελήφθη και έμεινε πάνω από τρεις μήνες έγκλειστος σε στρατιωτικές φυλακές.

Μετά το τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 φυλακίστηκε για ακόμα μία φορά για δηλώσεις του ενάντια στην πολιτική του Ερντογάν και παρέμεινε έγκλειστος σε τουρκικές στρατιωτικές φυλακές συνολικά πέντε χρόνια.

Τον Ιούλιο του 2018 αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του, που ήταν προγραμματισμένη στις 3 Δεκεμβρίου, αλλά ζήτησε και πήρε αναβολή μέχρι τον Φεβρουάριο. Έτσι, για να μην οδηγηθεί ξανά στις φυλακές, ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί πήρε την απόφαση να φύγει κρυφά και να έρθει στην Ελλάδα. Πριν από δύο βδομάδες πέρασε τον Έβρο και ζήτησε πολιτικό άσυλο.

-Πώς πήρες την απόφαση να ζητήσεις πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα; τον ρωτώ μέσω διερμηνέα...

Για όλες τις δραστηριότητές μου στην Τουρκία δεχόμουν καθημερινά απειλές ακόμη και για τη ζωή μου, τόσο από την τουρκική αστυνομία και στρατονομία όσο και από άγνωστους με απειλητικά μηνύματα. Πλέον ή θα με σκότωναν, ή στην καλύτερη περίπτωση για μένα θα καταδικαζόμουν σε ισόβια. 

Γι’ αυτόν το λόγο επέλεξα να έρθω στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου έστω και ως πρόσφυγας. Όπως γνωρίζετε, είμαι απόγονος εκείνων που πριν 2.800 χρόνια ήρθαν και ίδρυσαν όλες τις πόλεις στον Πόντο. Και ως απόγονος αυτών (τι ειρωνεία), 2.800 χρόνια μετά έρχομαι στον τόπο μου, στην πατρίδα μου, στην Ελλάδα ως φυγάς ως πρόσφυγας. Λόγω του αγώνα που έκανα στην Τουρκία για τον ποντιακό λαό, το λαό μας.

-Στις τουρκικές φυλακές πώς ήταν η κράτησή σου;

Μου έκαναν πολλά βασανιστήρια. Φυλακίσεις, ξύλο, απειλές. Δεν ήταν όμως αρκετά ικανά για να με σταματήσουν, να παύσω να αγωνίζομαι. Άλλωστε στη φυλακή μού απάλυναν τον πόνο τα διάφορα γράμματα που λάμβανα από φίλους όπως ο Θεοφάνης Μαλκίδης ή η Δέσποινα και πολλοί άλλοι. 

Την ίδια αγάπη και στοργή μου έδειξαν και τώρα που ήρθα στην Ελλάδα και τους ευχαριστώ πολύ όλους... Το τουρκικό κράτος πρέπει να ξέρει ότι όπου και αν βρίσκομαι, όχι 100 αλλά και 1.000 χρόνια να περάσουν, δεν θα πάψω να αγωνίζομαι για τα δίκαια του ποντιακού λαού. Οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν...

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό 

του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ενημερώθηκε για την δυσμενή εξέλιξη που είχε και η δεύτερη αίτηση παροχής ασύλου στον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Παράλληλα με την απόρριψη της αίτησης, εκδόθηκε διαταγή υποχρεωτικής επιστροφής του στην Τουρκία εντός 30 ημερών.

Η περίπτωση του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μία τυπική διοικητική υπόθεση αίτησης ασύλου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ποντιακής καταγωγής, ο οποίος μετά από αναζήτηση και αφού βρήκε τις ελληνικές ρίζες της οικογένειας του, τις ανέδειξε δημόσια και βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος. Στη συνέχεια ανέπτυξε ανοιχτή, διαρκή και τεκμηριωμένη δράση υπέρ:

• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου,  Αρμενίων και Ασσυρίων,

• των δικαιωμάτων των λαών και της ιστορικής αλήθειας.

Η δράση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ποινική του δίωξη στην Τουρκία, τη σύλληψη και την φυλάκιση επί πενταετία, με εκκρεμείς κατηγορίες εις βάρος του. Ο ίδιος έχει ήδη βιώσει συνθήκες κράτησης και γνωρίζει απολύτως τι τον αναμένει σε περίπτωση επιστροφής του.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρεμβαίνει δημόσια στην υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019 και θεωρεί αυτονόητο ότι στην περίπτωσή του συντρέχουν σοβαροί λόγοι πολιτικής και εθνοτικής δίωξης, καθώς και αντικειμενικός κίνδυνος για τη σωματική του ακεραιότητα και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Σαμψούντασπορ εναντίον ΑΕΚ

Samsunspor εναντίον ΑΕΚ

(Η αυτόματη μετάφραση από fb)

Tamer Cilingir

https://pontosgercek.com/samsunspor-ve-aek/

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μας περιμένει, κατάλληλος για το βιβλίο του το 1994 με τίτλο "Football Is Never Just Football" γραμμένο από τον Άγγλο συγγραφέα Simon Kuper. Ο αγώνας UEFA Europa Conference League, που θα διεξαχθεί την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025, στις 20.45 στο Στάδιο της Samsun της 19ης Μαΐου, δεν θα είναι απλά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας· θα είναι επίσης μια στιγμή για να αντιμετωπίσουμε μια κοινή, αλλά πολύ διαφορετική ημερομηνία ερμηνείας. Η ΑΕΚ Αθηνών θα αντιμετωπίσει την οικοδέσποινα Samsunspor και έναν από τους ελληνικούς ομίλους.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ 19 ΜΑΙΟΥ

Ξεκινώντας από το όνομα του γηπέδου όπου θα διεξαχθεί το ματς, μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι αυτό είναι κάτι που ξεπερνά κατά πολύ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Όλοι γνωρίζουμε τον "πυρετό" των τουρκικών τριβούνων που οδηγεί σε χουλιγκανισμό και όχι στον ανταγωνισμό Ελληνικής και Τουρκικής ομάδας. Μένει αυτή τη φορά να διεξαχθεί αγώνας με ελληνική ομάδα σε μια πολιτεία που λέγεται 19 Μαΐου. Η 19η Μαΐου 1919 είναι μια σημαντική ημερομηνία για τη γεωγραφία του Πόντου (Μέση και Δυτική Μαύρη Θάλασσα). Σύμφωνα με επίσημες εργασίες της Τουρκικής ιστορίας, παρόλο που περιγράφεται ως η ημερομηνία κατά την οποία ο Μουσταφά Κεμάλ πήγε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τον πόλεμο της απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό, γνωρίζουμε ότι αυτή η ιστορία δεν είναι ο πόλεμος της απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό αλλά το τελικό στάδιο του πολέμου των απελευθερώσεων από τους Έλληνες. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας έχασαν τη ζωή τους 353 χιλιάδες Έλληνες από τον Πόντο, ενώ περίπου 800 χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας είναι άγνωστοι.

Η Γενοκτονία του Πόντου: Σύντομα Ιστορικά Γεγονότα και Σχήματα

Σε τρία στάδια διαμορφώνεται η συστηματική διαδικασία εξόντωσης για τους Έλληνες του Πόντου:

1914-1918 (Ι. Εποχή Παγκοσμίου Πολέμου)

Πολιτικές λαθρεμπορίου του Οθωμανού υπουργού Εσωτερικών Talat Pa şa από το 1916

Οι άνδρες οδηγήθηκαν πρώτα σε «τάγματα επιχειρήσεων» και στη συνέχεια σκοτώθηκαν

Αναγκάζοντας γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους σε θάνατο πορείες από τη Σαμψούντα, την Τραπεζούντα, το Όρντου προς τις εσωτερικές περιοχές (Tokat, Sivas, Diyarbakır, Malatya)

Πείνα, αρρώστιες, βιασμοί και σφαγές κατά την πορεία

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου : Η ιστορική πραγματικότητα

Το «σύστημα» του Λίμαν φον Σάντερς, που χωρίς αμφιβολία φέρνει στο νου τις μετέπειτα εφαρμοσθείσες ναζιστικές μεθόδους, αποδείχθηκε όντως ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε ό,τι αφορούσε τη «διευθέτηση» του εσωτερικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Στις αρχές του 1914 η Γερμανική Στρατιωτική Αποστολή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εξέφρασε την άποψη ότι, σε περίπτωση εμπλοκής της χώρας σε πόλεμο κατά των Δυτικών, ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της Μικράς Ασίας δε θα μπορούσε να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε ό,τι αφορούσε το ζήτημα της ασφάλειας των τουρκικών παραλίων.

Ο επικεφαλής της Αποστολής, ο αξιωματικός του Γερμανικού Στρατού Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος είχε κατεξοχήν επωμιστεί το έργο της εκπαίδευσης και του εκσυγχρονισμού του Τουρκικού Στρατού, ήταν της γνώμης ότι «σε κάθε χώρα, την ισχύ του έθνους τη φέρνει η ομοιογένεια του πληθυσμού».

Με αυτό το σκεπτικό, όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Τούρκοι, ως σύμμαχοι των Γερμανών, επιδόθηκαν σε έναν απηνή διωγμό, σε μια απάνθρωπη καταδίωξη του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Αυτοκρατορίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, στρατολόγησαν το άνθος της ελληνορθόδοξης νεολαίας, το έντυσαν με τουρκικές στολές και το έστειλαν να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Επίσης, φυλάκισαν ανώτερους ελληνορθόδοξους υπαλλήλους και εκτόπισαν σε στρατόπεδα εργασίας, σε απομακρυσμένες από τις εστίες τους περιοχές, όλους τους υπόλοιπους ελληνορθόδοξους άρρενες της Μικράς Ασίας, εκτός από τους γέρους, τους σοβαρά ασθενείς και τα μικρά παιδιά.

Εκεί τους ανάγκαζαν να σπάνε πέτρες επί αμέτρητες ώρες, να κατασκευάζουν στρατιωτικούς δρόμους, να κοιμούνται στο ύπαιθρο και να σιτίζονται με το περίσσευμα της τροφής που προοριζόταν για τα ζώα.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΤΟ ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

Γκιζέμ Γιλμάζ

Στο συνέδριο που οργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση Συρίων (ESU) και πραγματοποιήθηκε στο Ελβετικό Κοινοβούλιο στις 17 Σεπτεμβρίου 2025, ζητήθηκε η αναγνώριση των γενοκτονιών που διαπράχθηκαν εναντίον των Συρίων, των Ποντίων και των Αρμενίων.

Εκ μέρους των Αρμενίων μίλησε ως προσκεκλημένος ο Τόρος Κορκμάζ, ενώ διάφοροι Σύριοι εκπρόσωποι ενημέρωσαν τους Ελβετούς βουλευτές σχετικά με τη γενοκτονία που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα.

Εκ μέρους των Ποντίων, ο συγγραφέας Ταμέρ Τσιλινγκίρ προσκλήθηκε και παρουσίασε ένα κείμενο στους Ελβετούς βουλευτές.

Ολόκληρο το κείμενο που παρουσίασε ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ στους Ελβετούς βουλευτές:

Αξιότιμα Μέλη του Ελβετικού Κοινοβουλίου,

Σας ευχαριστώ που μου δίνετε σήμερα την ευκαιρία να μιλήσω για ένα τραγικό και συχνά παραγνωρισμένο κεφάλαιο της ιστορίας – τα γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή του Πόντου, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας.

Ο Πόντος υπήρξε η πατρίδα του ελληνικού λαού, γνωστού ως Πόντιοι, για περισσότερα από 3.000 χρόνια. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η περιοχή γνώρισε μια περίοδο πολιτιστικής και πνευματικής άνθησης, συγκρίσιμη με την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση.

Σε πόλεις όπως η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα και η Γκιρεσούν αναπτύχθηκαν και διαδόθηκαν η λογοτεχνία, η τέχνη, η επιστήμη και η εκπαίδευση.

Οφείλομε, και στα παιδιά μας και στα θύματα της Γενοκτονίας...

Στις 19.5.1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Αμισό για να οργανώσει την επίθεση κατά του Ελληνισμού. Είναι μια μέρα εθνικής γιορτής για τους Τούρκους. Καθόλου τυχαία, η ίδια μέρα αναγνωρίζεται από τον Ελληνισμό ως μέρα μνήμης των θυμάτων της Ποντιακής γενοκτονίας, καθώς η έναρξη αυτής της φάσης, μετά από εκείνην των Αρμενίων, τοποθετείται ακριβώς τότε.

Την Αμισό την είπαν οι Τούρκοι Σαμσουν, παραφθορά του "Εις Αμισόν". Κι εμείς την εξελληνίσαμε σε Σαμψούντα, κατά το Τραπεζούντα, Κερασούντα κλπ, παράλληλα με την αραιότερη χρήση του αρχαίου ονόματός της. 

Η Αμισός διαθέτει και ομάδα, που διάλεξε ως σύμβολό της τον έφιππο Κεμάλ. Το γενοκτόνο των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Από ό,τι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σύμβολο μιας πόλης ή μιας περιοχής, διάλεξε ένα κομμάτι της ιστορίας της για το οποίο οφείλεται τουλάχιστο μια συγνώμη από το Τουρκικό κράτος (μια νομική θεώρηση της γενοκτονίας μπορεί κάποιος να διαβάσει εδώ

 https://www.pontosnews.gr/497351/pontos/genoktonia/genoktonia-christianikon-plithysmon-nomiki-proseggisi/).

Η Σαμσουνσπορ κληρώθηκε με τον Παναθηναϊκό στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια. Θα έρθει να παίξει με τον έφιππο Κεμάλ στο στήθος, ενώ από ό,τι ακούγεται, δε θα υλοποιήσει το σχέδιο να παίξει με την τρίτη φανέλα της, που έχει τα μάτια του Κεμάλ στο φόντο, με τη ρήση "Ένα Ζευγάρι Ματιών που Δείχνει τον Δρόμο".