👉Φτάνει πια με τις φωτογραφίες μπροστά στον Κεμάλ.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη αγανάκτησή της για τη δημοσιοποίηση φωτογραφικού υλικού από την πρόσφατη επίσκεψη ελληνικής αυτοδιοικητικής αποστολής στον ιστορικό Πόντο, στο οποίο ο Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και Δήμαρχος Αμπελοκήπων–Μενεμένης κ. Λάζαρος Κυρίζογλου εμφανίζεται να φωτογραφίζεται μαζί με τον Δήμαρχο Ματσούκας μπροστά από πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί απέναντι σε αντίστοιχα περιστατικά. Και δυστυχώς, κάθε φορά που πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της απαράδεκτης πρακτικής, εμφανίζεται ένας ακόμη Έλληνας θεσμικός παράγοντας να φωτογραφίζεται μπροστά από το πορτρέτο του Κεμάλ.

Φτάνει πια.

Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται μια τέτοια φωτογραφία «εθιμοτυπική», «αναμνηστική» ή μέρος της διπλωματικής αβρότητας.

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αποτελεί για τον Ποντιακό Ελληνισμό ένα ουδέτερο ιστορικό πρόσωπο. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την περίοδο των διωγμών, των εκτοπισμών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους. Για τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας, η εικόνα ενός Έλληνα αιρετού να στέκεται μπροστά στο πορτρέτο του Κεμάλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αθώα φωτογραφική στιγμή.

Δεν ζητάμε από κανέναν να μην επισκέπτεται την Τουρκία. Δεν ζητάμε από κανέναν να μην συναντά Τούρκους αυτοδιοικητικούς. Ζητάμε το αυτονόητο: να γνωρίζει πού βρίσκεται, τι συμβολίζουν οι χώροι στους οποίους στέκεται και ποια είναι η ιστορική ευθύνη που συνοδεύει την ιδιότητά του.

Ταμέρ Τσιλινγκίρ για Κυρίζογλου: «Η Βανδή πήρε θέση – Εσείς εκπροσωπούσατε τον ποντιακό λαό»

Με ένα αιχμηρό άρθρο στο Geopolitico.gr, ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την ανάρτηση του Νίκου Μιχαηλίδη για τη φωτογραφία του προέδρου της ΚΕΔΕ, Λάζαρου Κυρίζογλου, μπροστά από την προσωπογραφία του Μουσταφά Κεμάλ.

Η φωτογραφία ελήφθη κατά τη συνάντηση του κ. Κυρίζογλου με τον δήμαρχο Ματσούκας, Koray Koçhan, στο πλαίσιο της προσκυνηματικής επίσκεψης στον ιστορικό Πόντο. Η δημοσιοποίησή της προκάλεσε αντιδράσεις, ιδιαίτερα μεταξύ μελών και εκπροσώπων της ποντιακής κοινότητας.

Ο Νίκος Μιχαηλίδης είχε χαρακτηρίσει τη φωτογραφία προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, γράφοντας:

«Διάφοροι αυτοδιοικητικοί της ΝΔ διακατέχονται από μια ελαφρότητα στον τρόπο που επιτρέπουν να φωτογραφίζονται μπροστά στον σφαγέα των προγόνων τους. Γιατί, κύριε Κυρίζογλου; Το θέμα πλέον έχει ξεφύγει. Είναι προσβολή για τα θύματα της Γενοκτονίας. Ντροπή».

Η απάντηση Κυρίζογλου

Ο Λάζαρος Κυρίζογλου απάντησε με σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για «λαϊκιστική και απρόκλητη επίθεση». Υποστήριξε ότι ο Νίκος Μιχαηλίδης δεν αναφέρθηκε στις ουσιαστικές παρεμβάσεις που πραγματοποίησε για τη συντήρηση και την ανακαίνιση των Μονών Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος για τις δηλώσεις του Θανάση Διαμαντόπουλου μέλους του Εθνικού Συμβούλιου Εξωτερικής Πολιτικής.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τις δηλώσεις του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου στην εκπομπή «Newsroom» της ΕΡΤ, σχετικά με «εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία», καθώς και για τις αναφορές του σε «μαζικούς βιασμούς» μουσουλμάνων γυναικών και σε εξαιρετικά βαριές καταγγελίες περί κακοποίησης και δολοφονίας γυναικών από τον Ελληνικό Στρατό.

Η Ομοσπονδία μας δεν έχει κανέναν λόγο να εξωραΐζει την ιστορία. Η ιστορική έρευνα οφείλει να εξετάζει με επιστημονική αυστηρότητα κάθε τεκμηριωμένο έγκλημα, χωρίς αποκρύψεις και χωρίς σκοπιμότητες. Άλλο όμως η ιστορική διερεύνηση συγκεκριμένων εγκλημάτων και άλλο ο ιστορικός συμψηφισμός.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή του 1922 δεν μπορούν να αποκόπτονται από το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν. Η εξόντωση και ο εκτοπισμός και η Γενοκτονία του Ποντιακού και ευρύτερου Μικρασιατικού Ελληνισμού αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιστορικής πραγματικότητας της περιόδου.

Η Ελλάδα έχει λάβει θεσμικά θέση επί του ζητήματος. Η Βουλή των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έχει καθιερώσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Πρόκειται για αναγνωρισμένη από την Ελληνική Πολιτεία ιστορική πραγματικότητα και όχι για ζήτημα «αμοιβαίων εγκλημάτων» ή συμψηφισμού.

Η μνήμη είναι επικίνδυνη! Ποιον φοβάστε στη Σουμελά; Πώς μια ορθόδοξη λειτουργία μετατράπηκε σε «ποντιακή απειλή»

Η ιστορία δεν εξαφανίζεται επειδή απαγορεύεις στους ανθρώπους να τη διηγούνται. Άρθρο που τσακίζει κόκκαλα από τον Ταμέρ Τσιλινγκίρ κατά της Τουρκίας.

Δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγούστου 2026 

Του Ταμέρ Τσιλινγκίρ

15 Αυγούστου 2010…

Ύστερα από 88 χρόνια τελείται ξανά Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά, στην περιοχή της Ματσούκας της Τραπεζούντας.

Με την άδεια των τουρκικών αρχών.

Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες φτάνουν στην Τραπεζούντα και ανεβαίνουν στην Παναγία Σουμελά.

Ανάβουν τα κεριά τους.


Ψάλλουν.

Προσεύχονται.

Της Θείας Λειτουργίας προεξάρχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Εκείνη την ημέρα ο Βαρθολομαίος εξηγεί με μια πολύ απλή φράση γιατί βρίσκονται εκεί:

«Ήρθαμε να προσευχηθούμε».

Προσεύχονται για τους κληρικούς και τους μοναχούς που έζησαν στη Μονή.
Μνημονεύουν ακόμη και τους Οθωμανούς σουλτάνους που κατά καιρούς προστάτευσαν τη Σουμελά (!!!).

Ευχαριστούν την κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας και τις τοπικές αρχές.

Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στον μήνα του Ραμαζανιού.
Ο Βαρθολομαίος εύχεται στους μουσουλμάνους για το Ραμαζάνι.

Ύστερα όλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Η Τουρκία δεν διαλύεται.


Η Τραπεζούντα δεν αλλάζει χέρια.

Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν καταργείται.

Δεν ιδρύεται κάποιο καινούργιο κράτος στη Μαύρη Θάλασσα.

Τα σύνορα δεν αλλάζουν.

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ενημερώθηκε για την δυσμενή εξέλιξη που είχε και η δεύτερη αίτηση παροχής ασύλου στον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Παράλληλα με την απόρριψη της αίτησης, εκδόθηκε διαταγή υποχρεωτικής επιστροφής του στην Τουρκία εντός 30 ημερών.

Η περίπτωση του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μία τυπική διοικητική υπόθεση αίτησης ασύλου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ποντιακής καταγωγής, ο οποίος μετά από αναζήτηση και αφού βρήκε τις ελληνικές ρίζες της οικογένειας του, τις ανέδειξε δημόσια και βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος. Στη συνέχεια ανέπτυξε ανοιχτή, διαρκή και τεκμηριωμένη δράση υπέρ:

• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου,  Αρμενίων και Ασσυρίων,

• των δικαιωμάτων των λαών και της ιστορικής αλήθειας.

Η δράση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ποινική του δίωξη στην Τουρκία, τη σύλληψη και την φυλάκιση επί πενταετία, με εκκρεμείς κατηγορίες εις βάρος του. Ο ίδιος έχει ήδη βιώσει συνθήκες κράτησης και γνωρίζει απολύτως τι τον αναμένει σε περίπτωση επιστροφής του.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρεμβαίνει δημόσια στην υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019 και θεωρεί αυτονόητο ότι στην περίπτωσή του συντρέχουν σοβαροί λόγοι πολιτικής και εθνοτικής δίωξης, καθώς και αντικειμενικός κίνδυνος για τη σωματική του ακεραιότητα και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Στις 3 Αυγούστου θα κριθεί η αίτηση ασύλου του αγωνιστή Πόντιου Γιάννη Βασίλη Γιαηλαλί (Ελευθέριος Παρχαρίδης).

Του Γιώργου Κυριακού

Σε πρώτη φάση ενώ απορρίφθηκε αναβλήθηκε η παράδοση του στην Τουρκία από την οποία διέφυγε ως προσωρινά αποφυλακισμένος. Η ιστορία του είναι γνωστή ως ο άνθρωπος που πολεμούσε τους Κούρδους με τον τουρκικό στρατό ανακάλυψε την καταγωγή του και στη συνέχεια αγωνίστηκε εναντίον αυτού του εγκλήματος. Ο ίδιος κάνει έκκληση για τη δικαίωση του:

https://www.facebook.com/share/v/18VZiAz36P/

Έκκληση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας 

Λίγα λόγια σχετικά με την ιστορία του: 

Γιατί ο κομάντο Ιμπραήμ έγινε «Γιάννης Βασίλης»;

«Έτρεξε στον πόλεμο για την “πατρίδα”, χτυπήθηκε, αιχμαλωτίστηκε από το PKK, η ζωή τον άλλαξε ριζικά και τελικά έγινε ακτιβιστής της ειρήνης»

18.07.2014 – 12:42  

Μεχμέτ Γκιοτζεκλί / Demokrat Haber

Ήταν ένας νεαρός από τον Πόντο που πίστευε ότι έπρεπε «να υπερασπιστεί την πατρίδα ενάντια στην τρομοκρατία». Όμως η ζωή τον άλλαξε τόσο πολύ, που πρώτα έγινε ακτιβιστής της ειρήνης και μετά εγκαταστάθηκε στο Ρομπόσκι.

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλαλί, που πήγε εθελοντικά στον στρατό, έγινε εθελοντικά κομάντο και αντί για την Κύπρο (όπου θα μπορούσε να κάνει άνετα τη θητεία του) επέλεξε εθελοντικά να πάει στην Ανατολή, τώρα υπέβαλε αίτηση στο δικαστήριο για να αλλάξει το όνομά του σε Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

Εισαγωγή- επιμέλεια : Θεοφάνης Μαλκίδης 

Έκδοση: Πολιτιστικός Σύλλογος Πατρίδας Ημαθίας «Ευστάθιος Χωραφάς», με τη στήριξη του Δήμου Βέροιας και της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Βέροια 2026. 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, καθώς και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διωκόμενος διέφυγε παράνομα στην Ιταλία και  συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη στο Μόναχο της Γερμανίας τον Αύγουστο του 1974. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1999, όταν λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ίδρυσε τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ.

 Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της  Γενοκτονίας. Έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως επίσης, γύρω από την ιστορία, τον πολιτισμό, και τον πολιτικό αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Με το βιβλίο του  «Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα», το οποίο τυπώθηκε στην Αθήνα (πρώτη έκδοση  Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών 1988, δεύτερη έκδοση Γόρδιος 1992,  έβδομη έκδοση Στράβων 2014)   ο Μ.Χ., εισάγει για πρώτη φορά  στην Ελλάδα και τον πλανήτη, αυτό που τώρα όλοι  (πλέον)  γνωρίζουν αναδεικνύοντας ένα μείζον θέμα για τον Ελληνισμό, την Τουρκία, τη διεθνή κοινότητα. 

Η εισήγηση του Μ.Χ., στο Β΄ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσσαλονίκη 1988),  ανέδειξε  το ζήτημα της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης καθώς και  της δημιουργίας της νέας πόλης Ρωμανίας στη Θράκη,  ζητήματα  τα οποία καθόρισαν και ένα μεγάλο μέρος της δραστηριότητας του στην Ελλάδα  και παγκοσμίως και ήταν απαρχή για τις αναγνωρίσεις, τις παρεμβάσεις σε διεθνείς οργανισμούς, τα  συνέδρια και τις  εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο.

Στρέψτε επιτέλους το βλέμμα σας προς τον Πόντο

31 Μαΐου, 2026

Με ένα κείμενο έντονου συμβολισμού και σαφών πολιτικών προεκτάσεων, διατυπώνεται ένα κάλεσμα προς τον ποντιακό ελληνισμό να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη μνήμη, την ιστορική δικαιοσύνη και τις διεκδικήσεις που απορρέουν από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Το κείμενο ξεκινά με μια ευθεία αναφορά σε όσα, ζητήθηκαν επί δεκαετίες από τους Ποντίους: να θυμούνται, αλλά να μην διεκδικούν· να πενθούν, αλλά να μην αμφισβητούν· να μιλούν για τα τραύματα του παρελθόντος, χωρίς να θέτουν ζητήματα δικαιοσύνης και δικαιωμάτων.

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται η θέση ότι η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετειακές τελετές και συμβολικές αναφορές. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως μια ζωντανή διαδικασία που συνδέεται άμεσα με την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και τη διατήρηση της αξιοπρέπειας ενός λαού. 

Ο ποντιακός ελληνισμός δεν είναι μόνο φορέας μιας ιστορικής τραγωδίας, αλλά και κληρονόμος ενός αγώνα που, παραμένει ανολοκλήρωτος.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην έννοια του «ρεαλισμού», η οποία συχνά προβάλλεται στον δημόσιο διάλογο ως επιχείρημα για τον περιορισμό των διεκδικήσεων. Το κείμενο απορρίπτει αυτή τη λογική, υποστηρίζοντας ότι κανένας λαός δεν κατέκτησε δικαιοσύνη ή αξιοπρέπεια μέσα από τη σιωπή και την αυτολογοκρισία. Αντίθετα, προβάλλεται η άποψη ότι τα αιτήματα ενός λαού πρέπει να καθορίζονται από την αλήθεια και όχι από τα όρια που θέτουν όσοι αρνούνται ή τα αμφισβητούν.

Το κείμενο αναφέρεται επίσης στο ζήτημα των συμβόλων που εξακολουθούν να προκαλούν αντιδράσεις στον ποντιακό χώρο. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τίθεται το μουσείο που λειτουργεί ως σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Γιατί θεωρείται ακόμη ταμπού η δημόσια συζήτηση γύρω από τέτοια σύμβολα, τα οποία για πολλούς Ποντίους συνδέονται άμεσα με τις μνήμες του διωγμού, της εξορίας και της καταστροφής.

Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην τιμή προς τα θύματα, αλλά οφείλει να περιλαμβάνει και την κριτική προσέγγιση προσώπων, γεγονότων και αφηγήσεων που διαμόρφωσαν την ιστορική πραγματικότητα. Το κείμενο θέτει το ερώτημα γιατί ορισμένες αφηγήσεις θεωρούνται υπεράνω κριτικής, ενώ η ποντιακή μνήμη καλείται διαρκώς να απολογείται για την ύπαρξή της.

Παράλληλα, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο ζήτημα της άρνησης της Γενοκτονίας. Όπως υποστηρίζεται, η άρνηση δεν συνιστά απλώς αμφισβήτηση ιστορικών γεγονότων, αλλά συχνά οδηγεί σε αντιστροφή των ρόλων, μετατρέποντας τα θύματα σε κατηγορούμενους και στερώντας ακόμη και από τους νεκρούς το δικαίωμα της αθωότητας.

Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης:"Το περιεχόμενο της 19ης Μάη και η κοινωνικο - πολιτική διάσταση της ποντιακής υπόθεσης..."

Ομιλητής: Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης Ιστορικός, υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

.ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/mKw1OVPVi0M?is=o1RylJbMjju00rZC
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

"Η Δασκάλα της Παράγκας

Του Μιχάλη Μινουδάκη

ΔΩΡΟ

Ένα μεγάλο δώρο , μας επιφύλαξε ο γέροντας Ιερεμίας στην Τράπεζα που ακολούθησε την Νυχτερινή Θεία Λειτουργία για την Απόδοση του Πάσχα, τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν λίγο δηλαδή.

Ένα ...Μνημόσυνο για την ποντιακή  Γενοκτονία, για τους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Ο γέροντας μας διάβασε το κείμενό που

 ακολουθεί.

Τον ευχαριστούμε πολύ!

"Η Δασκάλα της Παράγκας

 Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Αν ξεχάσουμε 

Θα χαθούμε..

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, 

ανθεί και φέρει κι άλλο»

353.000 θύματα ζητούν δικαίωση

«κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του»*

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης, 

το 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο  όπου και πρότεινε την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

19Η ΜΑΪΟΥ ✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

🇬🇷19Η ΜΑΪΟΥ 

✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

📎Το 1994 καθιερώθηκε από την ελληνική Βουλή η 19η Μαίου ως ημέρα Ποντιακής Γενοκτονίας και αναγνωρίστηκε κι από ορισμένα κράτη. 

📎Με το πέρασμα των χρόνων η συμβολή στο Ποντιακό ζήτημα , ιδιαίτερα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Μέχρι το 1980 η γενοκτονία των Ποντίων περίπου θεωρείτο απαγορευμένο θέμα.

📎Στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 ιστορικά το ανέδειξε από τη Βιέννη ο Ενεπεκίδης με τον όρο, "οι διωγμοί των Ποντίων".

📎Το Ποντιακό ζήτημα, όχι μόνο ως ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό συντέλεσε στις μελλοντικές εξελίξεις με το κουρδικό, τις κοσμογονικές αλλαγές στην Τουρκία, την κρίση της τουρκικής ταυτότητας, την άνοιξη των λαών της Μ. Ασίας – ιδιαίτερα των αυτόχθονων.

📎Από περιορισμένο ζήτημα έγινε εθνικό και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκό και διεθνές. Πέρα από μία ιστορική δικαίωση καθόρισε τον επανακαθορισμό της ταυτότητας σημερινών Ποντίων της Τουρκίας είτε εξισλαμισθέντων είτε κρυπτοχριστιανών. 

📎 Στις εξελίξεις της Μ. Ασίας κουρελιάστηκαν τα κέντρα μελετών της Αμερικής, τα λεγόμενα και στην Ελλάδα «think tank», γελοιοποιήθηκε η κεμαλολαγνεία και ο νέο-οθωμανισμός. 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

12.00-14.00 ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

 
ΘΕΜΑ :«ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΡΑΚΛΙΔΗΣ

ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ:

-ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΙΟΥΦΑΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ, πρώην Βουλευτής
-ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ , Πολιτικός Επιστήμονας –Κοινωνιολόγος

Παρακολουθήστεζωντανά και αποθηκευμένα το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού που διοργανώνει η ΔΙΣΥΠΕ στις 5-6 Αυγούστου 2017 στο Δημαρχείο Πανοράματος αίθουσα "Λίτσα Φωκίδου" στη Θεσσαλονίκη.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: "Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:

"Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Περιγραφή

«Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων η ομιλία του κ.Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος ήταν και ο εισηγητής της αναγνωρίσεως απο το 1989 στην κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου. 

Μία πολιτική Oμιλία για ένα ιστορικό ζήτημα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι φίλοι της Σχολής Γονέων-Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης από τον πολιτικό επιστήμονα-συγγραφέα κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Κατερίνης, τη Δευτέρα 9/2/2015. 

Το θέμα της ομιλίας ήταν «Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. 

Το όνομά μου έμεινε στον Πόντο

 Με λένε Γιώργο, αλλά από το 1923 με φωνάζουν Γιλμάζ. Ήμουν 8 χρονών όταν ήρθαν στο χωριό μας, το Καπίκιοϊ, έξω από την Κερασούντα.

Ο πατέρας είχε πεθάνει στα Αμελέ Ταμπουρού. Η μάνα, η γιαγιά και οι δύο αδερφές μου ετοιμάζονταν για την πορεία. Εγώ είχα πυρετό 40 μέρες. «Δεν θα αντέξει τον δρόμο», είπε ο παπάς. «Αν μείνει, θα πεθάνει εδώ. Αν έρθει, θα πεθάνει στον δρόμο».

Η μάνα με φίλησε και μου κρέμασε ένα σταυρουδάκι. «Να θυμάσαι ποιος είσαι». Με άφησε στην Αϊσέ, τη γειτόνισσα. Την ίδια Αϊσέ που έκρυβε κι άλλους. Το βράδυ άκουσα τη μάνα μου να κλαίει έξω από την πόρτα. Δεν ξανακούσα τη φωνή της.

Η Αϊσέ  με μεγάλωσε σαν γιο της. Έμαθα τουρκικά, πήγα σε τουρκικό σχολείο. Στο σπίτι όμως, όταν κλείναμε τα παντζούρια, μου μάθαινε ποντιακά. «Μη τα ξεχάσεις. Είναι η προίκα σου».

Κάθε Δεκαπενταύγουστο ανεβαίναμε κρυφά στα ερείπια της Παναγίας Σουμελά. Άναβε ένα κερί και μου έλεγε ιστορίες για τον παππού μου που χόρευε Πυρρίχιο. «Ο χορός είναι όρκος», μου έλεγε. «Χορεύεις για να μην πέσεις».

Στα 18 με πήραν στρατό. Οι άλλοι φαντάροι με κορόιδευαν για την προφορά μου. «Ρωμιός», με έλεγαν. Δεν απαντούσα. Τα βράδια έβγαζα τον σταυρό που φορούσα κρυφά και προσευχόμουν. Σε ποιον; Δεν ήξερα πια.

19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελ-λήνων του Πόντου. Η Αλήθεια που Φοβούνται Αθήνα και Άγκυρα

Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού

"Μιχάλης Χαραλαμπίδης"

Δεν Ήταν Πόλεμος — Ήταν Γενοκτονία

Από το 1914 έως το 1923 εξελίχθηκε στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και ευρύτερα στην Ανατολή μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Το καθεστώς των Νεότουρκων και στη συνέχεια ο Μουσταφά Κεμάλ οργάνωσαν την εξόντωση των χριστιανικών λαών της Ανατολής: Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου. Η τραγωδία αυτή δεν αποτελούσε μια σειρά από ακρότητες πολέμου, ούτε επρόκειτο για σύγκρουση μεταξύ ισότιμων στρατιωτικών δυνάμεων. Ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο εθνικής ομογενοποίησης.

Στον Πόντο η Γενοκτονία υπήρξε καθαρή και ολοκληρωτική. Δεν υπήρχε ελληνικός στρατός. Δεν υπήρχε πολεμικό μέτωπο. Υπήρχε μόνο το αντάρτικο σωτηρίας, ένα αντάρτικο που συστάθηκε τοπικά για να προστατέψει ότι μπορούσε ώστε να μην εξοντωθεί ολόκληρος ο αυτόχθονος ελληνικός πληθυσμός, ένας λαός με ιστορία χιλιάδων ετών στον Εύξεινο Πόντο, που οδηγήθηκε σε πορείες θανάτου, τάγματα εργασίας, σφαγές, εκτοπίσεις, βιασμούς και εξισλαμισμούς. Πάνω από 353.000 Έλληνες του Πόντου εξοντώθηκαν.

Αυτό είναι το κρίσιμο ιστορικό και νομικό στοιχείο που διαφοροποιεί τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από άλλες ιστορικές περιπτώσεις πολέμου. Στον Πόντο δεν υπήρχε στρατιωτική αντιπαράθεση αλλά οργανωμένη εξόντωση ενός αυτόχθονα πληθυσμού. Αυτό είναι η ουσία της Γενοκτονίας.

Η ιστορική αλήθεια για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου τεκμηριώθηκε μέσα από ένα τεράστιο επιστημονικό έργο. Ο καθηγητής ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, με τη δεκατετράτομη εγκυκλοπαίδεια «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», συγκρότησε ένα από τα σημαντικότερα έργα ιστορικής τεκμηρίωσης του σύγχρονου Ελληνισμού. Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε τη χρηματοδό-τηση της έρευνας και της έκδοσης του έργου. Στη συνέχεια όμως, η κυβέρνηση Κώ-στα Σημίτη σταμάτησε αυτή τη στήριξη, εντάσσοντας το ζήτημα στη λογική του κα-τευνασμού και της αποσιώπησης, στο δόγμα της "ελληνοτουρκικής φιλίας" και του φιλοκεμαλισμού κάτω από τις εντολές των Αμερικανών.

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος: Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

• Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ,
• Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών,
• Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ,
• Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα,
• Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και
• Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Η Προσφυγή Ασύλου του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή στην Ελλάδα – Η Ζωή του σε Κίνδυνο**

Κάλεσμα Αλληλεγγύης: 

Αγαπητοί φίλοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές για την ειρήνη και τη δημοκρατία,

Είμαι ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλής, ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφος και αντιρρησίας συνείδησης ποντιακής ελληνικής καταγωγής. Στην Τουρκία διώχθηκα και φυλακίστηκα για χρόνια επειδή τιμούσα τη μνήμη γενοκτονιών, αποκάλυπτα παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστήριζα την ειρήνη και αρνήθηκα τη στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης. Λόγω του κινδύνου νέας φυλάκισης και βασανιστηρίων, ζω στην Ελλάδα από το 2019.

Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτησή μου για άσυλο σε πρώτο βαθμό. Το σκεπτικό της απόρριψης διαστρέβλωσε την κατάθεσή μου σχετικά με τα καμένα χωριά και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είδα κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής μου θητείας τη δεκαετία του 1990, χαρακτηρίζοντάς την ως «εγκλήματα πολέμου». Όμως εγώ δεν ήμουν θύτης, αλλά μάρτυρας — και σήμερα είμαι δημόσιος επικριτής και ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης που καταδικάζει αυτά τα εγκλήματα.

Η συγκλονιστική ιστορία του Τούρκου εθνικιστή που ανακάλυψε ότι είναι Έλληνας (video)

(Πρώτη δημοσίευση 16.12.2021)

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλάλι ήταν τούρκος ριζοσπαστικός εθνικιστής, περήφανος για την εχθρότητά του προς τους Κούρδους και τους άλλους αυτόχθονες λαούς της Μικράς Ασίας.

Μετά τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, ορισμένοι έλληνες του Πόντου έγιναν μουσουλμάνοι και αναγκάστηκαν να δεχτούν τουρκικά ονόματα. Συνεχίζοντας έτσι την πολυετή διαδικασία τουρκοποίησης. Ωστόσο, αυτό αρχίζει να αλλάζει…

Μια περίπτωση κατά την οποία τούρκος πολίτης διαπίστωσε ότι ήταν Ελληνας, είναι ο Γιάννης – Βασίλης Γιαϊλάλι.

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του Π. Σαββίδη, με καλεσμένο τον ίδιο και τον Σάββα Καλεντερίδη, όπου παρουσιάζεται η ιστορία του: