Παρασιτική οἰκονομία- το “νιούσπικ” του νεοφιλελευθερισμοῦ- ἄκρα ἀναλγησία ἡ ἔλλειψη προστασίας πρώτης κατοικίας-ἡ ἐπιθετικὴ πολιτικὴ τῶν τοκιστῶν γιὰ τὴν παγίδευση δανειζομένων-ἀπανθρωπία ἡ ἄρνηση τοῦ δανεισμοῦ σὲ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, ἐκμετάλλευση ὁ δανεισμὸς μὲ τόκο-νὰ ἀποφεύγεται ὁ ἀλόγιστος δανεισμός
Ἄκρως έπίκαιρος ὁ «κατὰ τοκιζόντων» λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται στὶς 10 Ἰανουαρίου. Mὲ ἄξονα τὴν ἀπαγόρευση τοῦ δανεισμοῦ μὲ τόκο, ἀντιπαραβάλλει τὸν παρασιτικὸ χαρακτήρα τοῦ κατ’ ἐπάγγελμα τοκιστῆ μὲ τὴν πραγματικὴ οἰκονομία:Ἡ παρασιτικὴ οἰκονομία τοῦ τοκισμοῦ σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν παραγωγικὴ οἰκονομία
"Ἀργὸς καὶ πλεονεκτικὸς ὁ βίος ὁ τοῦ τοκίζοντος. Δὲν γνώρισε, οὔτε τὸν κόπο τῆς γεωργίας, οὔτε τὴν ἐπινοητικότητα τῆς ἐμπορίας, ἀλλὰ κάθεται σ’ ἕνα τόπο, διατρέφοντας ἐπὶ τῆς ἑστίας θηρία. Θέλει τὰ πάντα νὰ τοῦ φυτρώνουν χωρὶς σπορὰ καὶ ὄργωμα.
Ἀλέτρι του εἶναι ἡ πέννα
Χωράφι του τὸ χαρτί,
Σπόρος του τὸ μελάνι,
Βροχὴ ὁ χρόνος ποὺ σιγά-σιγὰ αὐξάνει τὸν καρπὸ τῶν χρημάτων,
Δρεπάνι ἡ ἀπαίτηση
Ἁλώνι τὸ σπίτι του, ἀπ’ ὅπου ἁλωνίζει.
Ὅ,τι ἔχουν οἱ ἄλλοι τὸ βλέπει σὰν δικό του, εὔχεται ἀνάγκες καὶ συμφορὲς στοὺς Μισεῖ ὅσους εἶναι αὐτάρκεις καὶ θεωρεῖ ἐχθρούς του ὅσους δὲν δανείζονται.
Παραμονεύει στὰ δικαστήρια, γιὰ νὰ βρεῖ κάποιον στενεμένο ἀπὸ τοὺς πιστωτές κι ἀκολουθεῖ τοὺς εἰσπράκτορες ὅπως στοὺς πολέμους οἱ γύπες ἀκολουθοῦν τὶς στρατιωτικὲς παρατάξεις.
Περιφέρει τὸ βαλάντιο, δόλωμα στοὺς κυνηγημένους ποὺ πνίγονται, γιὰ νὰ καταπιοῦν μαζὶ μ’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀγκίστρι τῶν τόκων.
Καθημερινὰ ὑπόλογίζει τὸ κέρδος καὶ ἡ ἐπιθυμία του γι’ αὐτὸ εἶναι ἀκόρεστη".
Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τοκιστῆ καὶ τοῦ τραπεζίτη ἦταν κακόφημο μέχρι σχετικὰ πρόσφατα. Σημερινὰ κεντρικὰ τοπόσημα ὅπως ἡ Wall Street στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἡ Banhofstrasse στὴ Ζυρίχη, σημεῖα ἀναφορᾶς ὄχι μόνο τῆς τοπικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς ζωῆς, ἦταν ἀπόμερα σημεῖα τῶν πόλεων, κοντὰ στὰ τείχη. Στὸ Μεσαίωνα, ὁ τοκισμὸς ἀπαγορευόταν ἀπολύτως στοὺς Χριστιανοὺς στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη, μὲ αὐστηρὴ ἐφαρμογὴ τῆς ρητῆς Εὐαγγελικῆς παραγγελίας. Στὴν ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, στὸ βυζαντινορρωμαϊκὸ δίκαιο παγιώθηκε κατ’ οἰκονομίαν, ὁ περιορισμὸς νὰ ἀπαγορεύεται ὁ τόκος τοῦ δανείου νὰ ξεπερνᾶ τὸ κεφάλαιο. Ἡ διάταξη αὐτὴ περιλαμβανόταν καὶ στὴν «Ἑξάβιβλο» τοῦ Ἀρμενόπουλου, τὴ σύνοψη τοῦ βυζαντινοῦ δικαστῆ τοῦ 14ου αίώνα, ἡ ὁποία διαμόρφωσε καὶ τὸ ἐθμικὸ δίκαιο ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ἀποτέλεσε καὶ τὴ βάση τοῦ ἀστικοῦ δικαίου στὴν Ἑλλάδα μέχρι τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα τὸ 1946. Δυστυχῶς, ἡ διάταξη αὐτὴ ἦταν ἀπὸ τὶς πρῶτες ποὺ κρίθηκαν ἀνανεργές, ὡς δῆθεν ἀναχρονιστικὴ καὶ ἀντίθετη στὶς ἀτνιλήψεις τῆς «σύγχρονης πλουτολογίας» κατὰ τοὺς ἑρμηνευτὲς τοῦ 19ου αἰώνα, ὅταν ἀποκαλοῦσαν «πλουτολογία» τὴν ἐπιστήμη ποὺ σήμερα γνωρίζουμε ὡς «πολιτικὴ οἰκονομία».
