
Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Με αφορμή τις πρόσφατες διαρροές για τον νέο εκλογικό νόμο, η εικόνα που κυριαρχεί είναι αποκαρδιωτική: ό,τι πιάνει ο Κ. Μητσοτάκης, ακόμη και αν είναι χρυσάφι, γίνεται άνθρακας. Το θέμα του εκλογικού συστήματος είναι όντως μείζον για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες όμως, με την κυβέρνηση βαριά φθαρμένη από σκάνδαλα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ -ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας για 13 εν ενεργεία βουλευτές της Ν.Δ.-, μπορεί να διεξαχθεί οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση; Η αυτοϋπονόμευση είναι προφανής.
Απόπειρες αλλαγών έχουν γίνει και στο παρελθόν. Όταν όμως επιχειρούνται σε εντελώς ακατάλληλο timing, με έκδηλη μικροπολιτική σκοπιμότητα, καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων. Πολύ περισσότερο όταν φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ακόμη ένα πυροτέχνημα του πρωθυπουργού, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση. Όπως ακριβώς και η προηγούμενη πρόταση για καθιέρωση ασυμβίβαστου μεταξύ υπουργού και βουλευτή.






















