Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΡΟΤΑΓΜΑ

Η ψυχοπολιτική από τη Βενεζουέλα στα Τέμπη

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η αξιοπρέπεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτική συνθήκη. 

Αξιοπρέπεια είναι να μη χρειάζεται να απολογείσαι για το δικαίωμά σου να ζεις, να μιλάς και να θρηνείς.

Και όταν αυτή διαρρηγνύεται, κανένα πρόγραμμα, καμία μεταρρύθμιση, καμία υπόσχεση «ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί. 

Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα με την απαγωγή και τη δημόσια ταπείνωση του εκλεγμένου προέδρου της δεν ήταν απλώς μια διεθνής αυθαιρεσία. 

Ήταν μια ωμή απόπειρα ακύρωσης εκείνου που είχε οικοδομηθεί επί χρόνια: της αποκατάστασης της λαϊκής αξιοπρέπειας. Ό,τι χτίστηκε με τον Τσάβες ως αυτοεκτίμηση ενός λαού επιχειρήθηκε να διαλυθεί ως «λάθος», ως «παρέκκλιση», ως κάτι που έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Η ψυχοπολιτική στα καλύτερα της. 

Αυτό το μοτίβο δεν είναι ξένο στην ελληνική εμπειρία. Η Ελλάδα των Μνημονίων δεν φτωχοποιήθηκε μόνο υλικά. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε ως ανώριμη, διεφθαρμένη, ανίκανη να αυτοκυβερνηθεί. Οι πολίτες ορίστηκαν ως "τεμπέληδες", μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε «κόστος», σε πρόβλημα προς διαχείριση. Η συλλογική αξιοπρέπεια διαβρώθηκε συστηματικά: με την επιτήρηση, με τη λιτότητα, με τη θεσμική ατιμωρησία, με την αίσθηση ότι «ό,τι κι αν κάνεις, αποφασίζουν άλλοι» και πως «τέτοιος που είσαι, ό,τι και να πάθεις σου αξίζει», αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» και «όλοι μαζί τους σκοτώσαμε». 

ΑΠΟ ΤΗΝ MADRE TIERRA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πνευματικότητα, πολιτική και το χαμένο μάθημα της ελληνικής Αριστεράς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λόγου –ιδίως εκείνου που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικός»– αντιμετωπίζει την πίστη του λαού μας είτε με αμηχανία είτε με ευθεία περιφρόνηση. Η πίστη παρουσιάζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, ως ιδιωτική ιδιορρυθμία ή, στη χειρότερη εκδοχή, ως εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και τη χειραφέτηση.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Και το βασικό της αποτέλεσμα είναι ότι κόβει τον δεσμό ανάμεσα στον λαό και την πολιτική.

Γιατί για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η λαϊκή πίστη δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι δόγμα προς υπεράσπιση ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι τρόπος ζωής. Είναι μνήμη, πένθος, γιορτή, κοινότητα. Είναι η γλώσσα με την οποία ο λαός έμαθε να αντέχει την ήττα, την κατοχή, τη φτώχεια, την απώλεια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έμαθε να στέκεται όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Όταν αυτή η πίστη λοιδορείται, δεν αποδυναμώνεται η Εκκλησία ως θεσμός εξουσίας. Αποξενώνεται ο ίδιος ο λαός από τον συλλογικό του εαυτό. Και τότε η πολιτική μένει χωρίς κοινωνικό σώμα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς εμπιστοσύνη. Ό,τι καλύτερο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, δηλαδή. 

Το μάθημα των Ζαπατίστας

Ένα από τα λιγότερο κατανοημένα –και συχνά αποσιωπημένα– στοιχεία της εμπειρίας των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας είναι ότι δεν αρνήθηκαν τις τοπικές πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών κοινοτήτων. Δεν τις θεώρησαν «οπισθοδρομικές», ούτε εμπόδιο στον πολιτικό αγώνα. Αντίθετα, τις ενσωμάτωσαν πολιτικά, τις μετέτρεψαν σε έδαφος συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινοτικής συνοχής και αντίστασης.

ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση. 

Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό: 

πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα. 

Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.

Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες.  Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα». 

Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.

Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή. 

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΟΥΛΙΔΑΚΗΣ - "Φίλα με"

Επιμέλεια – Παρουσίαση Χριστίνα Λαμπούση 

Ακούγεται το κεφάλαιο 1.8.

 "Φίλα με" από το βιβλίο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη "ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ" (εκδ. Manifetsto)

 “Ο κόσμος μας εξαρτάται από την βαρύτητα, που έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό σε σύγκριση με τις άλλες δυνάμεις στο σύμπαν: η βαρύτητα δεν έχει διττή φύση, δηλαδή μόνο έλκει, δεν απωθεί. Βάλτε τώρα στη θέση της λέξης «Βαρύτητα» την λέξη «Σύνδεση», ή την λέξη «Αγάπη», ή την λέξη «Έρωτας», ή την λέξη «Σχέση», και θα καταλάβετε τι θέλω να πω. Η αγάπη έλκει, δεν απωθεί. Ο έρωτας έλκει, δεν απωθεί. Η σχέση έλκει, δεν απωθεί. Είναι ένα δώρο ζωής, ένα υπαρξιακό δώρο, διαθέσιμο στον καθένα μας κάθε στιγμή.

 Κι έχει λίγο πλάκα και μπόλικη θλίψη, ότι στην κοινωνία της στέρησης του δώρου, στην κοινωνία της μη-σχέσης που ζούμε, υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αγοράζουν δεκάδες φθηνά καταναλωτικά προϊόντα από το διαδίκτυο, μόνο και μόνο για να νιώσουν τη συγκίνηση του ανοίγματος ενός πακέτου, ενός δώρου. Μιλώντας για δώρα, φαντάστηκα κάποτε τον κατεξοχήν Άγιο των Δώρων, τον Αϊ-Βασίλη, να λέει κάπως συνωμοτικά στα παιδάκια: Κάτσε τώρα εδώ να μου πεις ποιος σε εκπαίδευσε να νομίζεις ότι έχεις πραγματικά ανάγκη όλες αυτές τις μαλακίες που μου ζητάς! 

Είμαι σίγουρος πως δεν είναι ανάγκη να διαβάσεις αυτό το βιβλίο για να σκεφτείς ότι είναι ώρα για σχέσεις, ακριβώς γιατί όλα δείχνουν πως το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία, οπότε παραφράζοντας τον ποιητή πρέπει να πάρουμε μαζί μας Σχέσεις! 

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ & Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Όταν ο «προοδευτικός» λόγος γίνεται περιφρόνηση.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Καθώς η κριτική στο πρόσωπο της Καρυστιανού πυκνώνει (και) από τις "αριστερές" γραφίδες -με χαρακτηρισμούς όπως «τραμπικό κόμμα», «ακροδεξιά», «εθνικιστές», «ψεκασμένοι», «αντιεμβολιαστές», «γέροντες», «αστρολόγοι» κ.λπ.- αντιλαμβάνεται κανείς την αγωνία της συστημικής ενσωματωμένης "αριστεράς". 

Όμως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κριτική. Πρόκεται για σύμπτωμα. Και όπως κάθε σύμπτωμα, λέει περισσότερα για αυτόν που το εκφέρει παρά για τον στόχο του.

Σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας, τέτοιες εκφράσεις δεν αποτελούν αντιπαράθεση θέσεων αλλά αμυντικό μηχανισμό.

Όταν εμφανίζεται μια κοινωνική φωνή που δεν προέρχεται από κόμμα, δεν μιλά με τον καθιερωμένο ιδεολογικό κώδικα, 

αντλεί νομιμοποίηση από το τραύμα, το πένθος, το ηθικό βάρος, και τον ίδιο τον Λαό, τότε απειλείται η ταυτότητα όσων έχουν μάθει να λειτουργούν ως «διαχειριστές της πολιτικής ορθότητας».

Και βέβαια, η αντίδραση τους δεν είναι διάλογος, αλλά γελοιοποίηση. Γιατί η γελοιοποίηση ακυρώνει χωρίς να απαιτεί σκέψη. Δεν πρόκειται δηλαδή για πολιτική διαφωνία αλλά για ψυχική άμυνα.

Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιά» ή «ψεκασμένη» εδώ δεν λειτουργεί περιγραφικά.

Λειτουργεί μαγικά! Σαν λέξη-ξόρκι που επιτρέπει στον ομιλητή να μην ακούσει τίποτα άλλο.

Στην πολιτική ψυχολογία αυτό ονομάζεται ηθικός πανικός. Όταν ένα φαινόμενο δεν χωρά στα υπάρχοντα σχήματα, βαφτίζεται «επικίνδυνο» ώστε να τεθεί εκτός νομιμότητας.

Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέγεται. Σημασία έχει ποιος μιλά χωρίς άδεια. Και έτσι η έννοια της «ακροδεξιάς» γίνεται ψυχικό όπλο.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια. 

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης. 

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό. 

Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Π ώ ς  τ ο  Σ ύ σ τ η μ α  Έ μ α θ ε  τ η ν  Κ ο ι ν ω ν ί α  ν α  Μ η ν

Π ι σ τ ε ύ ε ι

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τον τελευταίο καιρό σ' ό,τι προσπαθώ να πω, για την ανάγκη μιας μεγάλης κοινωνικής αλλαγής στην πατρίδα μας, συναντώ -ευτυχώς λιγότερο απ' ότι παλιά- έναν απογοητευτικό σχολιασμό του στυλ «τίποτα δεν αλλάζει».  

Ξέρω καλά πως δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν πια την αλλαγή. Είναι ότι έχουν κουραστεί να πληγώνονται από την προσδοκία της. Σε κοινωνίες που βίωσαν επαναλαμβανόμενες ματαιώσεις, προδοσίες και διαψεύσεις, η απελπισία δεν λειτουργεί ως άποψη αλλά ως μηχανισμός άμυνας. Το «τίποτα δεν αλλάζει» δεν είναι πολιτική θέση, είναι σύμπτωμα συλλογικού τραύματος. Ένα τραύμα που δεν γεννήθηκε τυχαία, αλλά καλλιεργήθηκε συστηματικά από ένα σύστημα εξουσίας που έμαθε να επιβιώνει όχι μόνο καταστέλλοντας την ελπίδα, αλλά ενδοβάλλοντάς την ως κυνισμό. Αν θέλουμε λοιπόν να καταλάβουμε γιατί μεγάλες κοινωνικές αλλαγές συναντούν πρώτα δυσπιστία και όχι ενθουσιασμό, οφείλουμε να δούμε την απελπισία όχι ως εχθρό της αλλαγής, αλλά ως το σημάδι ότι η κοινωνία έχει πληγωθεί βαθιά και φοβάται να ελπίσει ξανά.

Ο κεντρικός ψυχικός μηχανισμός, πίσω απ' αυτή τη στάση λέγεται μαθημένη αβοηθησία (learned helplessness-Seligman) και σημαίνει πως όταν ένας άνθρωπος (ή ένας λαός) προσπαθεί επανειλημμένα να αλλάξει κάτι και κάθε φορά αποτυγχάνει,

προδίδεται, τιμωρείται, γελοιοποιείται ή βλέπει την προσπάθεια να ακυρώνεται τότε ο ψυχισμός σταματά να προσπαθεί, όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή μαθαίνει ότι η προσπάθεια πονάει περισσότερο από την παραίτηση.

Έτσι γεννιέται η φράση «Δεν αλλάζει τίποτα».

Όχι ως ιδεολογία. Αλλά ως αναισθητικό, ως παυσίπονο.

Γιατί η απελπισία δεν είναι πεποίθηση αλλά σύμπτωμα τραύματος. Σε ψυχολογικούς όρους, το τραύμα δεν λέει “δεν θέλω”, λέει «Δεν αντέχω άλλη διάψευση».

Όταν ένας λαός έχει περάσει εθνικές ήττες, πολιτικές προδοσίες,

οικονομική λεηλασία, φυσικές καταστροφές και εγκληματικά δυστυχήματα (Σάμινα, Μάτι, Τέμπη κα), γελοιοποίηση της λαϊκής βούλησης (π.χ. δημοψήφισμα 2015), συστηματική ατιμωρησία των υπευθύνων (δοσίλογοι έως χρεοκοπία, σκάνδαλα, κλπ) τότε εγκαθίσταται στον ψυχισμό αυτό που θα λέγαμε συλλογικό τραύμα ματαίωσης.

Τα βασικά του συμπτώματα είναι κυνισμός, ειρωνεία απέναντι σε κάθε ελπίδα, χλεύη προς όποιον πιστεύει, δυσπιστία απέναντι σε κάθε συλλογική προσπάθεια, συναισθηματικό μούδιασμα ή απόσυρση/αποχή/ιδιώτευση και παθητικοποίηση.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ"

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ" 

Ο Λ α ϊ κ ό ς  Π α ρ ά γ ο ν τ α ς  ω ς  Θ ε μ έ λ ι ο ς  Λ ί θ ο ς 

του Κ ι ν ή μ α τ ο ς  τ ω ν  Τ ε μ π ώ ν  

και της Ν έ α ς   Μ ε τ α π ο λ ί τ ε υ σ η ς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Αν η Ιστορία μας διδάσκει κάτι, είναι ότι κανένα καθεστώς δεν αλλάζει χωρίς τον λαό. Και σήμερα, στην Ελλάδα, δεν κρίνονται απλώς νομοσχέδια ή κυβερνητικές θητείες∙ κρίνεται το ίδιο το νόημα της Δημοκρατίας και η ύπαρξη της χώρας ως ιστορικού υποκειμένου.

Το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιοσύνης. Είναι το πρώτο αυθεντικό ρήγμα στη Μεταπολιτευτική τάξη πραγμάτων, στη σχέση κοινωνίας–πολιτικής και στη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Μετά το προδομένο Δημοψήφισμα του 2015, είναι η πρώτη φορά που ο λαός βλέπει ξανά τη δύναμή του.

Αλλά μια νέα Μεταπολίτευση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική. Όχι την παραχώρηση ρόλου, αλλά την επιστροφή της πολιτικής στον λαό.

Η Μεταπολίτευση του ’74 απέτυχε γιατί η κοινωνία ήταν θεατής. Δεν είχε θεσμικό έλεγχο, δεν μπορούσε να ανακαλέσει, να νομοθετήσει, να σταματήσει αντιλαϊκές αποφάσεις. Η δημοκρατία περιορίστηκε στο εκλογικό θέατρο μιας κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Αυτό δεν ήταν δημοκρατία. Ήταν management πληθυσμών.

Η ειδοποιός διαφορά της νέας εποχής πρέπει να είναι η λαϊκή συμμετοχή.

Και αυτό απαιτεί νέους θεσμούς:

• Δεσμευτικά δημοψηφίσματα πολιτών, όπως σε Ελβετία, Ιταλία, Ισλανδία.

• Ανακλητότητα εκλεγμένων, όταν παραβιάζουν τις δεσμεύσεις τους ή εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

• Συνελεύσεις πολιτών με δεσμευτική γνωμοδότηση, ήδη εφαρμόσιμες σε Ιρλανδία και Βέλγιο.

• Πλήρη διαφάνεια σε πραγματικό χρόνο, για συμβάσεις, δαπάνες, αποφάσεις.

• Λαϊκό βέτο σε πολιτικές που παραβιάζουν το δημόσιο συμφέρον.

Το Κίνημα των Τεμπών οφείλει να γίνει κίνημα θεσμικής αναγέννησης, όχι μόνο μνήμης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνει Δημοκρατία, και η Δημοκρατία Συμμετοχή. Χωρίς συμμετοχή, το κίνημα θα σβήσει, όπως τόσα άλλα.

Χριστούγεννα, οι πόλεις φωτίζονται για να κρύψουν τα σκοτάδια μας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Κάθε χρονιά, όλο και πιο πολύ, τα Χριστούγεννα μου μοιάζουν μ' ένα άδειο κέλυφος, ένα κέλυφος δίχως ψαχνό. 

Σαν Χριστούγεννα δίχως Χριστό και δίχως καμιά γέννα. 

Και γι' αυτό ίσως φτιασιδώνεται, κάθε χρονιά, η θεαματική τους συσκευασία.  

Κάτι σαν ένα αδειανό πακέττο, τυλιγμένο σε γυαλιστερή συσκευασία, που η αρχική χαρά του ανοίγματος του συνοδεύεται πάντα από την ματαίωση της διαπίστωσης του κενού.

 

Οι φίλοι μου λένε πως γερνώ και γκρινιάζω. Ίσως και να έχουν δίκιο.   

Όμως εγώ επιμένω να βλέπω πως οι πόλεις φωτίζονται για να κρύψουν τα σκοτάδια μας. 

Τα στολίδια μας θαμπώνουν ίσα για να κρύψουν την οδύνη μας. 

Οι κάθε λογής βουλιμίες μας απλά ανακουφίζουν προσωρινά την συναισθηματική μας απομόνωση. 

Κι οι γιορταστικές παρέες γίνονται ευκαιρίες συνάντησης μονάχα των οθονών μας. 

Αν το καλοσκεφτείς μονάχα οι οθόνες μας είναι συνδεδεμένες. 

Οι άνθρωποι παραμένουμε ασύνδετοι, άσχετοι, σαν χελώνες κλεισμένοι μέσα στα καβούκια μας.  

Κάποια μελλοντική γενιά θα παρατηρεί έκπληκτη τα Χριστούγεννα σε κάποιο φουτουριστικό μουσείο. 

Τι κάναν στον εαυτό τους αυτοί οι μαλάκες, θα σκέφτονται οι πιτσιρικάδες του μέλλοντος. 

«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»

Είναι δυνατόν να κατέβει η κα Καρυστιανού στην πολιτική;

παπα-Κώστας Λαγός

 Στον στίβο που έχουν τιμήσει τόσα και τόσα μεγάλα ονόματα αυτού του τόπου; 

Με τέτοιες επιτυχίες σε οικονομία, εξωτερική πολιτική,  με περισσή κοινωνική ευαισθησία και ζήλο για το καλό του τόπου; Άσε μας κυρά μου!

 Είμαστε σοβαρός λαός. Θέλουμε και σοβαρούς πολιτικούς. Και τους έχουμε. Και μας αξίζουν. Και χαιρόμαστε...

ΥΓ1. Πολύ γρήγορα εξαερώθηκε ο ανθρωπισμός εκεί στα αριστερά...Στα δεξιά δεν υπήρχε και ποτέ...

ΥΓ2. Δεν ήξερα ότι για να κατέβεις στη πολιτική πρέπει  να πάρεις την άδεια του κάθε άθλιου. Νόμιζα ότι όλοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Ειδικά αν η πολιτική των αθλίων και των αθλιότερων υποστηρικτών τους(κι εγώ μέσα σε αυτούς) έχουν οδηγήσει το παιδί σου σε πρόωρο θάνατο.

Το έγραψε ο παπα-Κώστας Λαγός, όπως και ο  πιο κάτω, συμφωνώ μαζί τους απόλυτα!

_____***_____

«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας.

Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για την Αναγέννηση της Ελληνικής Πολιτικής Αυτοσυνείδησης

Η καταγγελία της Μ. Καρυστιανού προς την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι δεν είναι απλώς μια ακόμη πράξη διαμαρτυρίας.

Είναι ένα καίριο ρήγμα στο οικοδόμημα της “ευρωπαϊκής περσόνας”, δηλαδή της εξιδανικευμένης εικόνας της Ευρώπης ως υπεράνω διαφθοράς, αδιαφάνειας και θεσμικής παραλυσίας.

Η Κοβέσι ήταν -και εξακολουθεί να προβάλλεται ως- το σύμβολο της “καθαρής Ευρώπης”, της Ευρώπης που “ελέγχει τους διεφθαρμένους του Νότου”, της Ευρώπης που “βάζει τάξη εκεί όπου τα κράτη μέλη αποτυγχάνουν”.

Όταν, λοιπόν, μια μάνα από την Ελλάδα καταγγέλλει ότι “Η ίδια η Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν έκανε το καθήκον της στα Τέμπη”, τότε δεν καταρρέει απλώς ένας θεσμός. Καταρρέει ολόκληρη η ηθική αφήγηση της Ευρώπης, όπως διαμορφώθηκε έντεχνα μέσα σε δεκαετίες, στα μάτια των Ελλήνων.  

Η ευρωπαϊκή περσόνα βασίζεται στο ηθικό κύρος των θεσμών της. Η ΕΕ δεν έχει στρατό, δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική, δεν έχει κοινή κουλτούρα, δεν έχει κοινή γλώσσα.

Αυτό που έχει -και πάνω σε αυτό στηρίζεται- είναι η ηθική υπεροχή των θεσμών της, η εικόνα ότι είναι “ανώτεροι”, “αδιάφθοροι”, “τεχνοκρατικά ορθοί”. Η Κοβέσι ήταν το avatar αυτής της υπεροχής.

Η ΔΙΠΛΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Από τον “Φραπέ” στον "Πιερρακάκη".

Το ελληνικό κράτος δεν κυβερνάται από ένα ενιαίο μοντέλο εξουσίας. Κυβερνάται από δύο παράλληλες, αλληλοσυμπληρούμενες μορφές κυριαρχίας.

Αυτές οι δύο μορφές διαπερνούν σχεδόν όλα τα κόμματα της Μεταπολίτευσης.

Δεν μιλάμε για πρόσωπα αλλά για συνεργαζόμενους τύπους εξουσίας. 

Και οι δύο είναι απαραίτητες για να λειτουργήσει το πολιτικό σύστημα. Γιατί η καθεμιά επιτελεί έναν συγκριμένο, κρίσιμο ρόλο.

Την εσωτερική κυριαρχία από την μια και την εξωτερική νομιμοποίηση από την άλλη. 

Πιο αναλυτικά, 

1. Ο “Φραπές”. Ο Βραχίονας της Εσωτερικής Κυριαρχίας.

Ο “Φραπές” είναι ο εκπρόσωπος της παραδοσιακής, φεουδαλικής, πελατειακής δομής.

Εκφράζει την τοπικότητα, τη συγγένεια, την εξάρτηση, την εξουσία που δεν βασίζεται στον νόμο, αλλά στην προσωπική σχέση, στην υποχρέωση, στο “σε έβαλα, θα με ψηφίσεις”.

2. Το κράτος-λάφυρο.

Οποιοσδήποτε πόρος, επιδότηση, θέση, πρόγραμμα, άδεια, γίνεται πεδίο συναλλαγής. Το κράτος δεν είναι θεσμός. Είναι θήραμα.

3. Η βαθιά Ελλάδα της ανασφάλειας.

Ο φόβος του “αν δεν είμαι με τους δικούς μας, θα χαθώ”.

Ο φόβο της εκδίκησης. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, μόνο ισχύς.

4. Η κουλτούρα του “έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ”. Ένας αυθόρμητος, σχεδόν πολιτισμικός πεσιμισμός του «Δεν αλλάζει τίποτα».

Άρα συμμετέχεις στο παιχνίδι, δεν το ανατρέπεις.

Ο “Φραπές” λειτουργεί ως φοροεισπράκτορας εξαρτήσεων, ελέγχει ψήφους, δουλειές, επιδοτήσεις. Ξέρει ποιος είναι ευάλωτος και πώς να τον κρατάει.

Ο "Φραπές" είναι ένα "μαγικό" φίλτρο πρόσβασης στους θεσμούς.

Ο ΣΑΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ

Ναρκοθετώντας την Πολιτική Συνείδηση των Ελλήνων.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά. Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν. Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων.

Και μεταξύ τους υπάρχει ένα χάσμα που δεν γεφυρώνεται με installations, podcasts ή ινστα story.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό. Είναι πολιτικό

και μάλιστα συστημικό.

Το πραγματικό εμπόρευμα που παράγουν οι ελίτ δεν είναι πολιτισμός. Είναι υ π ν ω τ ι σ μ ό ς.

Η Στέγη Ωνάση, το ΚΠΙΣΝ, η Lifo, οι δεκάδες άλλοι “εκσυγχρονισμένοι” γραφιάδες του κέντρου, χρόνια τώρα, παίζουν έναν ρόλο. 

Παράγουν το αφήγημα της “προόδου”, ενώ η χώρα διαλύεται στα θεμέλιά της.

Παρουσιάζουν την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό success story την ώρα που η διατροφική μας αυτάρκεια σβήνει και η εξάρτηση από ξένα κέντρα βαθαίνει. 

Καλλιεργούν ένα lifestyle “εκλεπτυσμένης ανησυχίας” που δεν θίγει ποτέ την εξουσία, ούτε ελληνική ούτε ευρωπαϊκή, και αφήνουν πάντα στην απέξω τις ελίτ που διαγουμίζουν το μεδούλι του τόπου.

Ντύνουν την πολιτική με αισθητική για να φαίνεται λιγότερο σάπια.

Και το κοινό της πόλης καταπίνει τον σανό, γιατί είναι πασπαλισμένος με τέχνη και αγγλικά.

Την ώρα που σου μιλάνε για “έξυπνες πόλεις”, η ελληνική ύπαιθρος πεθαίνει. Η ίδια η Ελλάδα πεθαίνει. 

Να η πραγματικότητα. 

Ένας κτηνοτρόφος βλέπει 450 πρόβατα να εκτελούνται.

Μια ολόκληρη ράτσα εξαφανίζεται.

Ο άνθρωπος ουρλιάζει σαν αρχαίος τραγικός ήρωας:

«Μου σκοτώνετε τα παιδιά μου!»

Και στην Αθήνα τελετές βιβλίων με face-contol, συζητήσεις για το “μέλλον της Ευρώπης”, άρθρα για την “κουλτούρα του brunch”, event “πράσινης ανάπτυξης” με χορηγούς τις ίδιες εταιρείες που ρημάζουν το περιβάλλον.

Η α ν α τ ρ ο π ή ε ί ν α ι π ρ ά ξ η α ν θ ρ ω π ι ά ς!

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

440 ΣΚΥΛΙΑ

Φανταστείτε πως ένα πρωί η Πολιτεία ανακοινώνει ότι λόγω μιας «πιθανής απειλής», μιας ασαφούς οδηγίας ή μιας διοικητικής «αναγκαιότητας», πρέπει να θανατώνονται 440 κατοικίδια σκυλιά την ημέρα.

Όχι αδέσποτα.

Τα δικά μας σκυλιά.

Εκείνα που κοιμούνται δίπλα μας, που μεγαλώνουν με τα παιδιά μας, που μας κοιτούν με μάτια που μιλάνε χωρίς λέξεις.

Η ανακοίνωση έρχεται ψυχρή, γραφειοκρατική, άψυχη:

«Μέτρο πρόληψης».

«Αποφυγή διασποράς».

«Προστασία του πληθυσμού».

Καμία εξήγηση.

Καμία απόδειξη.

Καμία φροντίδα.

Τα συνεργεία ξεκινούν.

Οι γειτονιές ξυπνούν από ουρλιαχτά.

Οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στην πόρτα, με το λουρί στο χέρι, μην ξέροντας αν πρέπει να υπακούσουν ή να αντισταθούν.

Κάποιοι κλαίνε.

Κάποιοι παγώνουν.

Κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν τα ζώα τους στο μπάνιο ή στο υπόγειο.

Κάποιοι βγαίνουν στο δρόμο με τα σώματά τους σαν ασπίδα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΑΝΑ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στην χθεσινή Καθημερινη ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα ανέφερε μεταξύ άλλων:

"Αυτό που βλέπουμε στον κόσμο είναι μια νέα δυναμική μια προσπάθεια να αφήσουμε τις πικριες του παρελθόντος στο περιθώριο και να δημιουργήσουμε νέο πλαίσιο. Και αυτό πρέπει να αρχίσει από την Ελλάδα και την Τουρκία. Δεν έχει νόημα δεμένες η μία με την αλλη να κρατουν ακόμη εριδες για γεγονότα που εγιναν εκατοντάδες η χιλιάδες χρόνια  πριν. Έχουμε μια σπουδαία νέα Πρέσβειρα της Αμερικής στην Ελλάδα. 

Το συζητήσαμε και με τον Πρόεδρο Τραμπ και αναρωτήθηκαμε αν μπορούμε να λειτουργήσουμε ως κονίαμα, ως αυτό που ενώνει δύο τούβλα για να έρθουν πιο κοντά με έναν νέο τρόπο... Ο δρόμος των Μπαχαρικών, ο δρόμος τού μεταξιού συνέδεσε τήν ανατολη με την Δύση μέσα από τρεις ή τέσσερεις διαφορετικές διαδρομές. 

Και πάνω σ αυτούς τους δρόμους ευημερίας αναπτύχθηκε μια ώσμωση πολιτισμών. 

Αυτό μπορεί να συμβεί ξανά αλλά έχει αναχαιτιστει από την δημιουργία των εθνών κρατών μετά το 1919. 

Η ιδέα ότι κάθε χώρα, κάθε κράτος κυβερνάται με διαφορετικό τρόπο δεν εχει λειτουργήσει καλά.".

Η ιδέα ότι τα έθνη γενικώς είναι εκ φύσεως απειλή -που αναχαιτίζουν την παγκοσμιοποιητική μηχανή- δεν είναι πρωτοτυπία του αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία. 

Τις έχουμε γνωρίσει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα από ακαδημαϊκούς και διανοούμενους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα έχουν αυτο-αποικιοποιηθεί. 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ "ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η νέα Πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoyle, δήλωσε ότι η Ελλάδα θεωρείται από τις ΗΠΑ ως βασικός «ενεργειακός κόμβος» ή "διάδρομος" προς την Ευρώπη και συγκεκριμένα για τις ροές LNG και ενεργειακής διασύνδεσης.

Αλλά όταν μια μεγάλη δύναμη αποκαλεί μια χώρα «διάδρομο», δεν περιγράφει απλώς έναν γεωπολιτικό ρόλο. Περιγράφει μια θέση μέσα σε μια νοητή «οικία εξουσίας». Και στον συμβολισμό του σπιτιού, ο διάδρομος δεν είναι ποτέ δωμάτιο. Δεν είναι χώρος διαμονής. Δεν είναι προορισμός. Είναι απλώς το πέρασμα από κάπου προς κάπου αλλού.

Ο διάδρομος δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει δικό του σκοπό. Υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τις μεταβάσεις των άλλων. Δεν είναι ποτέ χώρος που κάποιος κάθεται/απολαμβάνει. είναι χώρος που τον διασχίζουν.

Σε ένα σπίτι, ο διάδρομος είναι το πιο υποτιμημένο, αφανές και λειτουργικό μέρος. Φωτίζεται λίγο, δεν στολίζεται, δεν κατοικείται. Ο διάδρομος υπάρχει για να τον πατάνε, για να τον χρησιμοποιούν. Δεν είναι “χώρος ζωής”, είναι “χώρος διέλευσης”.

Έτσι μιλούν οι ισχυροί όταν δεν θεωρούν μια χώρα υποκείμενο. 

Όταν μια υπερδύναμη αποκαλεί την Ελλάδα «διάδρομο», αυτό σημαίνει "δεν σε βλέπω ως ισότιμο συνομιλητή, αλλά ως υποδομή, δεν σε αντιμετωπίζω ως κράτος με δικό του στρατηγικό σκοπό, αλλά ως διευκόλυνση των δικών μου σκοπών, 

δεν με ενδιαφέρει ποιος ζει εδώ, πώς ζει, τι θέλει. Με ενδιαφέρει μόνο να περνάω, να με εξυπηρετεί και να ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις μου". 

Είναι γλώσσα που «υποβιβάζει» τη χώρα στο επίπεδο ενός αγωγού, ενός λιμανιού, ενός περάσματος. Και αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση. Είναι αποικιοκρατικός λόγος.

Και βέβαια έρχεται το ερώτημα: γιατί το δεχόμαστε;

Γιατί είμαστε εξοικειωμένοι με το να είμαστε διάδρομος. Από την Οθωμανική περίοδο, μέχρι τα αγγλικά δάνεια, τα αμερικανικά δόγματα, το ΝΑΤΟ, την ΕΟΚ, το ευρώ, τα μνημόνια, η Ελλάδα έχει ζήσει ως χώρα που τη διαπερνούν δυνάμεις, αλλά σπάνια ως χώρα που χαράζει δική της πορεία.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΩΣ ΛΑΟ; Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΕΙ – Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι αναπτυξιακός και κοινωνικός ψυχολόγος και συγγραφέας. Είναι διδάσκων Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και Ψυχολογίας της Οικογένειας στο University Neapolis Pafos. Είναι τακτικός αρθρογράφος στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ έχει συμμετάσχει σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, σε θέματα που αφορούν τόσο το ατομικό όσο και το συλλογικό ψυχικό Τραύμα. 

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Το Δώρο της Σχέσης» βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών με το 1ο Βραβείο Ολοκληρωμένου Έργου για το 2024. 

Στις "Νησίδες" κυκλοφορεί το βιβλίο του "Το ελληνικό τραύμα. Κοινωνικο-ψυχολογικές όψεις της ελληνικής κρίσης". 

Σχετική Αρθρογραφία : 

https://edromos.gr/aut... και αλλα άρθρα : https://thepressprojec... 

Κεφάλαια

  00:00 - Εισαγωγή και παρουσίαση του καλεσμένου

  01:05 - τι είναι το Συλλογικό Τραύμα ; 

  06:49 - Η Ιστορικότητα του Συλλογικού Τραύματος

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Δεν ξέρω πως θα λειτουργήσει στην πολιτική πραγματικότητα αυτό που υπόσχεται ο Μαμντάνι, ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, αλλά αυτό που λέει πως «Ξεκινά η εποχή όπου η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη» είναι μια φράση βαθιά επαναστατική, και ταυτόχρονα, για όσα προσπαθώ να πω όλο αυτό τον καιρό, προφητικά επίκαιρη.

Γιατί όντως, ζούμε μια εποχή ανέραστης εξουσίας ανθρώπων και συστημάτων που διαχειρίζονται τον κόσμο χωρίς επιθυμία, χωρίς τρυφερότητα, χωρίς τον παλμό του έρωτα που ενώνει. Οι ηγέτες, οι τεχνοκράτες, οι διαχειριστές της “κανονικότητας”- λειτουργούν σαν να κυβερνούν χωρίς σώμα, χωρίς αφή, χωρίς σχέση.

Αυτό που αποκαλώ «ανέραστοι που μας εξουσιάζουν» δεν είναι υπερβολή. Είναι διάγνωση μιας ψυχοπολιτικής κατάστασης: η εξουσία έχει αποκοπεί από το συναίσθημα, από το ανθρώπινο, από το ερωτικό στοιχείο που συνέχει τον κόσμο. 

Και σε αυτό το πλαίσιο, η αγάπη - όχι ως ρομαντισμός, αλλά ως αναγνώριση, σχέση, φροντίδα, ευαλωτότητα- γίνεται πράγματι πολιτική πράξη.

ΤΟ ΣΑΜΑΡΙ ΤΟΥ ΔΟΥΡΕΙΟΥ ΙΠΠΟΥ: ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ/ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ "ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού σκέφτηκε ποτέ να πολιτευθεί, αλλά αν κάποιοι σκέφτηκαν να την κομματικοποιήσουν "χωρίς εκείνη".

Αν, δηλαδή, ο Νίκος Καραχάλιος λειτούργησε -συνειδητά ή ανεπίγνωστα- ως "δούρειος ίππος" του σαμαρικού/καραμανλικού στρατοπέδου, αναλαμβάνοντας να "ρυμουλκήσει" μια εξαιρετικά ισχυρή φωνή ηθικής και πένθους σε μια προϋπάρχουσα δεξιά στρατηγική.

Μέσα από την ασάφεια των δηλώσεων και των ρόλων-

άλλοτε παρουσιάζοντας την Καρυστιανού ως «σύμβολο δικαιοσύνης» κι άλλοτε ως «εν δυνάμει πολιτικό πρόσωπο», άλλοτε ως "Κύμα" και άλλοτε παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως προνομιακό συνομιλητή της και πολιτικό της σύμβουλο,   ενεργοποιείται μια κλασική πολιτική τεχνική: 

η αποδυνάμωση μέσω ενσωμάτωσης.

Γιατί, όταν η αγνή φωνή του Τραύματος μπει στο γρανάζι της στρατηγικής, παύει να απειλεί το σύστημα και αρχίζει να το υπηρετεί.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι “ποιος στηρίζει ποιον”,

αλλά "ποιος χρησιμοποιεί ποιον"; Και ποιο τίμημα πληρώνει η αλήθεια, όταν γίνεται εργαλείο στα χέρια της εξουσίας; 

📌Το στρατηγικό υπόβαθρο στο μεταμητσοτακικό τοπίο.

Η Δεξιά σήμερα βρίσκεται σ’ ένα μεταβατικό σημείο:

ο Μητσοτάκης είχε επιβάλει ένα τεχνοκρατικό, “ευρωπαϊκό” προφίλ εξουσίας, το οποίο καταρρέει αργά και σταθερά-αποσυντίθεται αλλά και έχει αποξενωθεί από το λαϊκό σώμα της ΝΔ (το “σώμα των Καραμανλικών και Σαμαρικών”) που  αισθάνεται προδομένο ηθικά (γάμος ομόφυλων ζευγαριών, διαφθορά, Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ), αλλά και αόρατο συναισθηματικά (εξαιτίας του ψυχρού εκσυγχρονιστικού ύφους).

Η ανάγκη για μια νέα “λαϊκή δεξιά” αφήγηση είναι υπαρκτή και επείγουσα- όχι απαραίτητα ως ακροδεξιά, αλλά ως “συναισθηματικά δεξιά”, με έμφαση στην τιμή, τη μνήμη, τη δικαιοσύνη, τη μάνα, το έθνος, τη ρίζα.

Και βέβαια η Μαρία Καρυστιανού ενσαρκώνει ακριβώς (και) αυτή την λαϊκή ηθική χωρίς την ιδεολογία.