Συγκατοικώντας στην 9η Ιουλίου του 1821: Ο Ιερoμάρτυρας, ο ποιητής και το συναξάρι της Ρωμιοσύνης

Ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) και ο Ιερομάρτυρας Κυπριανός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (1756-1821).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

 Στον Νίκο Ορφανίδη

Το όνομα του αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού μοιάζει να ακούγεται ως ταυτολογία με την Μεγαλόνησο. Τόσο πολύ ταυτίστηκε μαζί της ο Ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας της 9ης Ιουλίου του 1821. Και μοιάζει να είναι ως εσαεί ο προεξάρχων, ο μιλλέτ μπασί, δηλαδή ο τοπικός εθνάρχης της Ρωμιοσύνης. Του κυπριακού τόπου που τέτοια μέρα γίνεται ένα διάσπαρτο μαρτυρικό τοπίο από τις άκρες των ακρών μέχρι το κέντρο της και το τουρκικό σαράι της Λευκωσίας έξω από το οποίο μαρτύρησε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός.

Αλλά σε ποια Ρωμιοσύνη αναφερόμαστε; Αυτή την οποία ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης γράφει πως: «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,/ κανένας εν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψει,/ κανένας, γιατί σσιέπει την που τά ‘ψη ο Θεός μου./ Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!»

Ουσιαστικά της Ρωμιοσύνης που ταυτίζεται τόσο με τον κόσμο όσο και με την διάρκειά του. Για να μην πούμε, μάλιστα, πως μερικές φορές δρα και εκ μέρους του, τον αντιπροσωπεύει ή τον εκπροσωπεί και μάλιστα ποικιλοτρόπως. Και, φυσικά, δεν αναφερόμαστε σε κουτσαβακισμούς, ψευτοπαλικαριές, πάσης φύσεως επιδειξιομανίες, αλλά για θυσίες υπέρ ελευθερίας της ύπαρξης, των προσωπικών πεποιθήσεων, της πίστης, του τόπου και όλης της ανθρωπότητας και της κτίσεως!

Και να που και ο ποιητής μοιάζει και ο ίδιος να προεξάρχει μέσα από την ποιητική του δεινότητα στον καημό της ίδιας πράξεως της φρικτής και υπέρκοσμης τελετής της 9ης Ιουλίου του 1821 στην Λευκωσία της Κύπρου. Έτσι, όπως κάθε ποιητής ο οποίος μπορεί να υψώνεται στο μέτρο του έπους που θέλει να απαγγείλει στον λαό και σε όσους κρολλοούνται, στήνουν δηλαδή αυτί, για να ακούσουν τι μεταφέρουν, τι αποκαλύπτουν οι θεσπέσιοι λόγοι του.

Τόσο ο Ιεράρχης όσο και ο ποιητής, σε αντίθεση με τον Σαλαμίνιο Τεύκρο τον οποίο ο θεός Απόλλων εθέσπισε, όρισε να ζήσει στην Κύπρο («Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν οικείν» «Ελένη» Ευριπίδη), θεσπίζουν ο μεν πρώτος με την προσφορά και την θυσία της ζωής του υπέρ της πίστης, του ποιμνίου, της Ρωμιοσύνης και του τόπου του, και ο άλλος με την τέχνη του έναν δυσπερίγραπτο τρόπο ύπαρξης, ζωής, δημιουργίας και ασύλληπτης προσφοράς.

Τηρουμένων των αναλογιών ανάμεσα στις δύο αυτές προσωπικότητες ο μεν ένας προσφέρεται ο ίδιος ο δε άλλος με την ποίησή του δημιουργεί το πιο ποιητικό, εκφραστικό, στοχαστικό, θρηνητικό συναξάρι της θυσιαστικής και θριαμβευτικής πορείας και πράξης εξόδου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού.

Η 9η Ιουλίου 1821 και ο Βασίλης Μιχαηλίδης (1849/1853-8 Δεκεμβρίου 1917)

Κύπρος, 9 Ιουλίου 1821:

Τιμή και Δόξα στους Έλληνες της Κύπρου, που επαναστάτησαν, στα 1821!! 

Ημέρα ντροπής, για την πολιτική τάξη και τους κατά καιρούς ιθύνοντες του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας, που κρατούν άγνωστο στους Ελλαδίτες και ειδικά στους νέους, την Επανάσταση στην Κύπρο, αλλά και τον Εθνικό ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη και το έργο του.

Η 9η Ιουλίου 1821 και ο Βασίλης Μιχαηλίδης (1849/1853-8 Δεκεμβρίου 1917)

Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι-ξηλείψη,

κανένας, γιατί σιέπει την που τάψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!

Στις 9 Ιουλίου φέτος συμπληρώνονται 204 χρόνια από τον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και άλλων Κυπρίων επισκόπων από τον Τούρκο κατακτητή.

 Ήταν η πρώτη θυσία Κυπρίων για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά της μαρτυρικής Κύπρου από τη μακρόχρονη τούρκικη σκλαβιά. 

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης έγραψε το βαθυστόχαστο ποίημα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» που έγινε ο εθνικός, θα ’λεγα, ύμνος της Κύπρου και η ηρωική αντίσταση του λαού μας ενάντια στη δουλεία.

Αλλά ας δούμε πρώτα για τον δημιουργό αυτού του έπους. Ο Βασίλης Μιχαηλίδης ο εθνικός ποιητής-σύμβολο της Κύπρου, γεννήθηκε στο Λευκόνοικο της Μεσαορίας με τη χρονιά γέννησής του να είναι ανακριβής μιας ούτε και ο ίδιος γνώριζε πότε ακριβώς γεννήθηκε. Οι πηγές την τοποθετούν από το 1849 έως το 1853.

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του πενηνταπέντε

Ο πίνακας είναι των Γιάννη Γίγα και Πέγκυς Κούβαρη

Το ’νιν αντάν να τρώει την γην τρώει την γην θαρκέται
μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλυέται.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

Όσοι επιπόλαια και ακατάπαυστα προσπαθούν να συκοφαντήσουν την ΕΟΚΑ, μα και όσοι επαίσχυντα και εσφαλμένα προσπαθούν να την οικειοποιηθούν είναι επιεικώς απαράδεκτοι. Όσοι είναι άξια τέκνα των αποικιοκρατών και όσων «μεγάλωσαν» στα κυβερνεία τους είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τι αποτελεί η ΕΟΚΑ για την Κύπρο, την Ελλάδα, τον Ελληνισμό. Είναι τόσο μικροί, που αν κατανοούσαν το «ασύγκριτο» της ΕΟΚΑ, θα έτρεμαν κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους για να αναφερθούν στους μάγκες του 1955-1959.

Το κείμενο αυτό δεν είναι μνημόσυνο και επ’ ουδενί δεν αναφέρεται σε κάτι νεκρό, σε κάτι που προσφέρεται μόνο για ιστορικές μελέτες. Η ΕΟΚΑ ζει. Η ΕΟΚΑ κράζει και επειδή ακόμα κράζει, οι συνεχιστές των φασιστών Άγγλων αποικιοκρατών και των γερμανοτσολιάδων (ή βρετανοτσολιάδων), ενίοτε στελέχη του αριστερού ΑΚΕΛ, έχουν βάλει στόχο της ζωής τους να την αποδομήσουν. Και επειδή ακόμα κράζει, οι φουστανελάδες (είτε εντός είτε εκτός Προεδρικού), ενίοτε στελέχη του δεξιού ΔΗΣΥ, έχουν βάλει στόχο να την υποτιμήσουν «μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες» τους.

Δεν κλαίμε κάθε Πρώτη Απριλίου. Ή, τουλάχιστον, δεν μαραζώνουμε με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στα μνήματα των ανταρτών του ’55. Όχι επειδή είμαστε άξιοι απόγονοί τους, αλλά επειδή, ως άξιοι της μοίρας μας, είμαστε «καταδικασμένοι» να επαναλάβουμε εαυτόν, να επαναλάβουμε δηλαδή τον πανέμορφο αγώνα της ΕΟΚΑ, για τη λευτεριά, την αυτοδιάθεση, την Ένωση. Και, προφανώς, δεν έχουμε την παραμικρή υποχρέωση να δικαιολογηθούμε σε κανέναν που τόσοι μαθητές, εργάτες, δάσκαλοι, φοιτητές αποκαθήλωσαν ολόκληρη αυτοκρατορία, κατά το παράδειγμα του 1821.

Αυτό είναι που δεν μπορούν να αποδεχτούν όσοι απαιτούν επαναστατικά παράσημα τη σήμερον ημέρα: Πώς η ΕΟΚΑ του Αυξεντίου του Λυσιώτη, του Παλληκαρίδη του μαθητή, του Καραολή, του Μάρκου Δράκου, του Μάτση, του Δημητρίου, του Λένα, του Κάρυου, του Πήττα κατόρθωσε να ξεσηκώσει όχι μόνο την ελλαδική Αριστερά, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Πώς η ΕΟΚΑ του Παπάσταυρου, της ΟΧΕΝ, της ΑΝΕ, των γυναικών έδωσε άλλο νόημα στη μέχρι τότε ως επί το πλείστον μίζερη ζωή των Κύπριων χωρικών. Πώς η ΕΟΚΑ έδωσε άλλο νόημα στην Ελλάδα των Κυπρίων, νόημα που αιωρείται όρθιο πάνω από τα κεφάλια μας.

Να γιατί δεν αποδέχονται την ΕΟΚΑ ως έχει οι κάθε λογής «αναλυτές» της. Να γιατί δεν κατάλαβαν τον λόγο που δεν πρέπει να εκφωνούν λόγους σε μνημόσυνα αγωνιστών ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο Χάρης Γεωργιάδης και άλλοι «αξιωματούχοι». Γιατί δεν αντιλήφθηκαν στιγμή πως η ΕΟΚΑ ζει. Και θα ζει όσο ο κάθε δεκαεξάρης θα εξυψώνει τον Παλληκαρίδη (και όχι τον Αναστασιάδη) στο προσκεφάλι του, όσο ο κάθε δεκαεξάρης θα περπατά από το Μοναστήρι του Μαχαιρά στο κρησφύγετο του ολοζώντανου Αυξεντίου κάθε Τρεις του Μάρτη, όσο ο κάθε δεκαεξάρης θα θέλει να μοιάσει του Γιάλλουρου (και όχι του Δημητρίου) σε οποιοδήποτε κατοχικό οδόφραγμα. Αυτό αδυνατούν να αντιληφθούν όλοι οι γραβατωμένοι που κατακλύζουν τις εκκλησίες στα μνημόσυνα πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Πως η ΕΟΚΑ ζει. Πως ο Παλληκαρίδης κρεμάστηκε με τη «συρτοθηλιά» του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και με την ίδια «συρτοθηλιά» θα κρεμαστούμε κι εμείς: Νεκροί ή ζωντανοί, θα περπατήσουμε τον ίσιο δρόμο της λευτεριάς, τη Μόρφου, την Κερύνεια, την Καρπασία, την Αμμόχωστο. Ορκιστήκαμε κι εμείς στον Παπάσταυρο. Φιλήσαμε κι εμείς το χέρι του Αυξεντίου. Μεταφέραμε κι εμείς όπλα στον Δράκο, από το μαγαζί του παππού στην Πενταδακτύλου με το λεωφορείο του άλλου παππού στην Ευρύχου. «Περί Αρετής», ως συνήθως.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Της Σύνταξης

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΟΚΑ στο ΓΕΡΟΜΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων