Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

Αγαπητοί φίλοι του ΓΕΡΟΜΟΡΙΑ, το τελευταίο διάστημα η ανάγνωση του blog μέσω του Google Chrome εμφανίζει κάποια προβλήματα που δεν καταφέραμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Για τους φανατικούς μας αναγνώστες θα προτείναμε να μας επισκέπτεστε από κάποιον άλλο περιηηγητή. Εμείς δοκιμάσαμε τον Mozilla Firefox ως αξιόπιστο εξαιτίας της ταχύτητας φόρτωσης των σελίδων, της ταχύτητας πλοήγησης σε ιστότοπους αλλά και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο ασφαλίζει τα στοιχεία σας κατά τη διάρκεια της περιήγησης.
Δοκιμάστε  ΕΔΩ για να το κατεβάσετε.  και ΕΔΩ για οδηγίες

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Διάσκεψη στο Βερολίνο – Τους έχουμε απομονώσει !!!


 

Ελληνοτουρκικά και προεδρική εκλογή

 

Tου Γιώργου Καραμπελιά από το liberal.gr 

Γύρω από το ζήτημα της επιλογής του προσώπου που θα προταθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως ο επόμενος Πρόεδρος της δημοκρατίας δεν παίζεται μόνο ή απλώς ένα παιχνίδι πολιτικών συσχετισμών και μικροκομματικών υπολογισμών, όπως πολλοί θέλουν να το εμφανίσουν. Δηλαδή εάν θα στηριχθεί από το Κινάλ εάν θα συναινέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα εκληφθεί στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και ούτω καθεξής. Όλα αυτά αποτελούν στην πραγματικότητα την δευτερεύουσα πλευρά στο ζήτημα της επιλογής του μελλοντικού προέδρου.

Το ουσιαστικότερο και σημαντικότερο ζήτημα σε μία στιγμή που η Ελλάδα αντιμετωπίζει το φάσμα της δραματικής απομείωσης της εθνικής της κυριαρχίας, μετά την οικονομική συντριβή πού προηγήθηκε, είναι το τι ακριβώς θα συμβολίζει αυτός ο νέος πρόεδρος ως προς το κεντρικό πρόβλημα της περιόδου. Θα συμβολίζει την πολιτική του ανέφικτου κατευνασμού που απέτυχε οικτρά όλα τα προηγούμενα χρόνια ή αντίθετα θα συντάσσεται με την εθνική γραμμή της αντιμετώπισης και της αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας; Αυτό είναι το κύριο ζητούμενο στην εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, με διαφορετικές, βεβαίως ανάλογα με το προτεινόμενο άτομο, διαβαθμίσεις σε αυτή την γκάμα πού κυμαίνεται από τον εθνομηδενισμό έως τον πατριωτισμό. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικό για όλους τους Έλληνες και για τα μηνύματα που στέλνουν τόσο στον εξωτερικό παράγοντα –Αμερική, Γερμανία και λοιπούς–, όσο και στον βασικό μας αντίπαλο τον Ερντογάν και την οθωμανική Τουρκία να επιλεγεί ένα πρόσωπο που να συμβολίζει ή τουλάχιστον να μην αντιπαρατίθεται στον δημοκρατικό πατριωτισμό.

Όλοι εκείνοι λοιπόν –είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό της χώρας– που έχουν ανησυχήσει με τη διαμόρφωση μιας εθνικής γραμμής αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας, θέλουν να δοθεί το ακριβώς αντίθετο μήνυμα μέσα από την επιλογή του νέου προέδρου της δημοκρατίας. Δηλαδή να πρόκειται για μία εκλογή που θα κινείται στη γνωστή λογική του κατευνασμού, πράγμα που πρακτικά σημαίνει στη λογική της υποταγής εκεί που έχουν φθάσει τα πράγματα. Γι’ αυτό και τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες εξελίσσεται ένα παιχνίδι προτάσεων και αντιπροτάσεων οι οποίες κατατείνουν στην επιλογή ανθρώπων, ανδρών-γυναικών που έχουν ταυτιστεί διαχρονικά με τις απόψεις του κατευνασμού αν όχι και του εθνομηδενισμού. Χαρακτηριστικό είναι, και δεν είναι το μόνο, το άρθρο της κυριακάτικης «Καθημερινής» στις 12 Ιανουαρίου 2020, το οποίο μάλλον απροκάλυπτα «πλασάρει» ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον κύριο Αλιβιζάτο ή σε έσχατη περίπτωση την κυρία Δαμανάκη. Διαβάζουμε στο άρθρο του Κ.Π. Παπαδιοχου: «πρόσωπο με προφίλ Αλιβιζάτου η πιθανότερη επιλογή του Πρωθυπουργού»… «Σε αμιγώς πολιτικό επίπεδο στο προσκήνιο παραμένει και το όνομα της κυρίας Μαρίας Δαμανάκη». κ.λπ.

Θωμάς Γκόρπας, "Στάσεις στο μέλλον", 2006

 

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΕΚΔΡΟΜΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΜΑΛΒΙΝΑΣ ΚΑΡΑΛΗ «ΣΑΒΒΑΤΟΓΕΝΝΗΜΕΝΗ»


  της Μαλβίνας Κάραλη


Τι ήταν το Λιμένι. Τι θάλασσα είχε το Λιμένι. Δεν ξέρω. Δεν πρόσεξα τίποτα. Η ουσία είναι πως, τρία χρόνια μετά, κοιτούσα από το παράθυρο τους ουρανοξύστες του Μανχάταν και είχα στο νου μου το Λιμένι. Διαδρομή προς το Λιμένι – δεν θυμάμαι παρά ελάχιστα πράγματα. Όπως ένα φως άσπρο. Τα μάτια μου άνοιγαν λίγο λίγο. Μέσα μου επαναλάμβανα «η μικρή Ε-λέ-νη απ’ το Κω-στα-λέ-ξι πή-ρε α-μπά-ρι-ζα και βγαί-νει». Είχα να ταξιδέψω καιρό. Ταξίδι σημαίνει ο κάθε δρόμος να σε πηγαίνει στην άκρη του εαυτού σου. Πώς το λέει ο Πεσόα; «Γύρισα όλο τον κόσμο και δεν αντίκρισα παρά τη θαμπή απομίμηση αυτών που είδα χωρίς να ταξιδέψω». 
 
Καθόμουν ήσυχη, με πληγωμένα βλέφαρα, το ηλιοβασίλεμα συνέπεσε με τη διαδρομή, πρέπει να ήταν εξαίσιο ηλιοβασίλεμα, για μένα ένα ηλιοβασίλεμα είναι ένα ηλιοβασίλεμα, δεν υπάρχει λόγος να το διαπιστώσεις στη Σαντορίνη ή στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πρόσεξα σχεδόν τίποτα στη διαδρομή, μόνο κάτι νεκροθάφτες σε μια στροφή του δρόμου. Έτρωγαν τυρόπιτες ακουμπισμένοι πάνω στη νεκροφόρα, μέσα το φέρετρο, ένα ξύλο ανοιχτόχρωμο, θλιβερό, με έπιασε μεγάλη στεναχώρια.  Όχι για τον νεκρό, μα για το φέρετρό του. Στροφές πολλές, λίγες κουβέντες στη διαδρομή, «μου αρέσουν οι ελαιώνες», εμένα πάλι όχι (αλλά αφού σου αρέσουν, μια άλλη ματιά και φοβάμαι πως θα μου αρέσουν και μένα). Τι παράσταση είχαμε δει στην Επίδαυρο ούτε που πρόσεξα, ήμουν έξω ξανά και είχα ταραχή (η μικρή Ελένη απ’ το Κωσταλέξι), το Λιμένι, αν υπήρχε Λιμένι δηλαδή, αργούσε να φανεί, υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να βρίσκεται κάπου στη Μάνη. Δεν θυμάμαι. 

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

Για την ιστορία του Αναρχοχριστιανισμού

 
 
Aπό τις σημαντικότερες ακαδημαϊκές φωνές στη σχέση Αναρχισμού και Χριστιανισμού, αλλά και κορυφαίος αναλυτής της πολιτικής σκέψης του Λέοντα Τολστόι, ο Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Loughborough της Βρετανίας, σε μια συνέντευξη- αναζήτηση των αρχών αυτής της ιδιαίτερης τόσο πολιτικής όσο και θρησκευτικής «αίρεσης».
Ο Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Loughborough της Βρετανίας, είναι ίσως ο κορυφαίος ακαδημαϊκός δάσκαλος, σε θέματα Αναρχισμού και Χριστιανισμού, και στην πολιτική σκέψη του Λέοντα Τολστόι. Είχαμε τη χαρά να μας μιλήσει σε μια συνέντευξη- αναζήτηση των αρχών αυτής της ιδιαίτερης τόσο πολιτικής όσο και θρησκευτικής «αίρεσης».

Πόσο παλιά είναι η σχέση μεταξύ Αναρχισμού και Χριστιανισμού; Που μπορούμε να βρούμε τις ρίζες;
 
Σε ένα βαθμό εξαρτάται από το πως ορίζεις τον «Αναρχισμό» και που θεωρείς ότι βρίσκεται η προέλευσή του. Αν θεωρείς τον Αναρχισμό μια πολιτική ιδεολογία και κίνημα που αναδύεται τον 19ο αιώνα, τότε βρίσκεις και την χριστιανική σύνδεση την ίδια περίοδο, σε ανθρώπους σαν τον Λέοντα Τολστόι ή τον Ουίλλιαμ Λόυδ Γκάρρισον, παραδείγματος χάριν. Για τους συγκεκριμένους συγγραφείς, ωστόσο, οι ρίζες του Χριστιανικού Αναρχισμού βρίσκονται στην Καινή Διαθήκη, ειδικότερα στη διδασκαλία του Ιησού και το παράδειγμά του – γι’ αυτό και ο υπότιτλος του βιβλίου μου είναι «ένα πολιτικό σχόλιο στο Ευαγγέλιο». Γι αυτό, επίσης, ορισμένοι, όπως ο Τζάστιν Μέτζιτ σε αυτό εδώ το βιβλίο) υποστηρίζουν ότι ο ίδιος ο Ιησούς μπορεί να χαρακτηριστεί «Αναρχικός», έστω και αν φαίνεται αναχρονιστικό, κατά κάποιο τρόπο. Και, αν δεις τον Αναρχισμό όχι απαραίτητα σα μια ιδεολογία που αναδύεται στην Ευρώπη του 19ο αιώνα, αλλά σαν ένα αντι-αυταρχικό αίσθημα που ήρθε στην επιφάνεια σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους, τότε σίγουρα μπορείς να βρεις τη σχέση μεταξύ αυτού του αισθήματος και του Χριστιανισμού ως και τον Ιησού.
Ομως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλοί Αναρχικοί ήταν αντικληριστές, ενάντια στη θρησκεία και ενάντια στο Χριστιανισμό (εδώ είναι μια λίστα με πολλές τέτοιες φωνές). Ομοίως, κάμποσες είναι οι θρησκευτικές εξουσίες που έχουν κατακρίνει την «Αναρχία». Αλλά, κι αυτό ακόμη σημαίνει ότι, με αρνητικό πρόσημο, μια «σχέση μεταξύ Χριστιανισμού και Αναρχισμού» μπορεί να εντοπιστεί από τις πρώτες μέρες του Αναρχισμού – ακόμη και ως ανταγωνιστική σχέση.
 
Οι Κυρίαρχες μορφές του Αναρχισμού και του Κομμουνισμού βλέπουν την θρησκεία σαν ένα μέσο καταπίεσης του λαού. Και μετά, σε συγκεκριμένες περιστάσεις, συνήθως στα μαζικά κινήματα, βλέπουμε να ανασταίνεται η σχέση, ας πούμε ότι βλέπουμε μια ριζοσπαστικοποίηση της θρησκείας. Υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούν, όταν συμβαίνει αυτό;

Η Νατοϊκή "αριστερά πήρε τα όπλα της... ELA LIBERTA ston topo soy


 
 
ELA LIBERTA ston topo soy
Το γνωστό διεθνιστικό σάΊτ προβάλλει ανακοίνωση "αναρχικών από το Αφγανιστάν και το Ιράν" στην οποία περιλαμβάνονυαι τα εξής :
"...Απ’ τη μια μεριά, η φαυλότητα του εγκληματικού Ισλαμικού καθεστώτος έγινε εμφανέστερη κι απ’ την άλλη, ανεδείχθη περαιτέρω η διεφθαρμένη φύση της τρομοκρατίας του κράτους των ΗΠΑ, το οποίο δεν...
ενδιαφέρεται ούτε για τη ζωή των ιδίων ούτε για τη ζωή των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής – αλλιώς αυτοί οι Ιρανοί κρατικοί τρομοκράτες θα μπορούσαν εύκολα να είχαν καταδιωχθεί εδώ και χρόνια. ….Ελπίζουμε όλοι αυτοί οι θρησκευτικοί τρομοκράτες να σκοτωθούν το συντομότερο δυνατόν κι αυτές οι δολοφονικές κρατικές κυβερνήσεις να καταστραφούν ώστε οι λαοί της Μέσης Ανατολής να ζήσουν ξανά σε ειρήνη και ευημερία."
Εξαιρετικός διεθνισμός!!!
Οι Αμερικάνοι άργησαν να δολοφονήσουν τον Σουλεϊμανί, έπρεπε να το είχαν κάνει νωρίτερα!!!
Το πιο ωραίο είναι το παρακάτω, που ελπίζουν να σκοτωθούν όλοι οι Ιρανοί αξιωματούχοι (προφανώς από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ) και ιδιαίτερα η λέξη ΞΑΝΑ στη συνέχεια. Δηλαδή παλιά (επι Σάχη προφανώς) οι Ιρανοί είχαν ειρήνη κι ευημερία!!!
Είναι αριστερή πτέρυγα του ιμπεριαλισμού, ή υπάλληλοι?

* Δείτε τα "αριστερά" σούργελα του Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνιας: ΕΔΩ

Αυτή είναι η μνημονιακή Αικατερίνη Σακελλαρόπουλου που έκρινε συνταγματικό το Μνημόνιο, το κόψιμο 13ου και 14ου μισθού, την οικολογική καταστροφή στην Χαλκιδική της Ελληνικός Χρυσός...


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γυαλιά και κείμενο

Για την ιστορία του Αναρχοχριστιανισμού



Συνέντευξη του Αλέξανδρου Χριστογιαννόπουλου* στην Λαμπρινή Θωμά



Πόσο παλιά είναι η σχέση μεταξύ Αναρχισμού και Χριστιανισμού; Που μπορούμε να βρούμε τις ρίζες;

Σε ένα βαθμό εξαρτάται από το πως ορίζεις τον «Αναρχισμό» και που θεωρείς ότι βρίσκεται η προέλευσή του. Αν θεωρείς τον Αναρχισμό μια πολιτική ιδεολογία και κίνημα που αναδύεται τον 19ο αιώνα, τότε βρίσκεις και την χριστιανική σύνδεση την ίδια περίοδο, σε ανθρώπους σαν τον Λέοντα Τολστόι ή τον Ουίλλιαμ Λόυδ Γκάρρισον, παραδείγματος χάριν. Για τους συγκεκριμένους συγγραφείς, ωστόσο, οι ρίζες του Χριστιανικού Αναρχισμού βρίσκονται στην Καινή Διαθήκη, ειδικότερα στη διδασκαλία του Ιησού και το παράδειγμά του – γι’ αυτό και ο υπότιτλος του βιβλίου μου είναι «ένα πολιτικό σχόλιο στο Ευαγγέλιο». Γι αυτό, επίσης, ορισμένοι, όπως ο Τζάστιν Μέτζιτ σε αυτό εδώ το βιβλίο) υποστηρίζουν ότι ο ίδιος ο Ιησούς μπορεί να χαρακτηριστεί «Αναρχικός», έστω και αν φαίνεται αναχρονιστικό, κατά κάποιο τρόπο. Και, αν δεις τον Αναρχισμό όχι απαραίτητα σα μια ιδεολογία που αναδύεται στην Ευρώπη του 19ο αιώνα, αλλά σαν ένα αντι-αυταρχικό αίσθημα που ήρθε στην επιφάνεια σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους, τότε σίγουρα μπορείς να βρεις τη σχέση μεταξύ αυτού του αισθήματος και του Χριστιανισμού ως και τον Ιησού.

Ομως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλοί Αναρχικοί ήταν αντικληριστές, ενάντια στη θρησκεία και ενάντια στο Χριστιανισμό (εδώ είναι μια λίστα με πολλές τέτοιες φωνές). Ομοίως, κάμποσες είναι οι θρησκευτικές εξουσίες που έχουν κατακρίνει την «Αναρχία». Αλλά, κι αυτό ακόμη σημαίνει ότι, με αρνητικό πρόσημο, μια «σχέση μεταξύ Χριστιανισμού και Αναρχισμού» μπορεί να εντοπιστεί από τις πρώτες μέρες του Αναρχισμού – ακόμη και ως ανταγωνιστική σχέση.

Ναι» στην υποψηφιότητα της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ...


Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, γυαλιά
Ναι» στην υποψηφιότητα της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας για την Προεδρία της Δημοκρατίας!!!

Φυσικά αφού είναι συνοδοιπόρος, έχει βάλει πλάτη και είναι συνεπής σε όλη την μνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο άλλος ο Γιάνης με ένα "ν", δε σέβεται το πόνο μιας πονεμένης μάνας και την εμπλέκει στους φτηνούς εντυπωσιασμούς του, χωρίς να την ρωτήσει! Αιδώς!!!


Μια "αριστερά", μνημονιακή και παίγνιο στα σχέδια του Κούλη, μαριονέτες της Μέρκελ και του Τραμπ!!! Απέναντι στο λαό, επικίνδυνοι για τη χώρα.

Η κα Αικατερίνη Σακελλαροπούλου έχει ψηφίσει:

●υπέρ των περικοπών του α’ Μνημονίου (απόφαση 668/2012 ΟλομΣτΕ),

●υπέρ των περικοπών του β’ Μνημονίου και του «νόμου Βρούτση» (ως μειοψηφία στην απόφαση 2287/2015 ΟλομΣτΕ που δικαίωσε τους συνταξιούχους),

●υπέρ της συνταγματικότητας του PSI («κούρεμα») που ρήμαξε τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων (απόφαση 1116/2014 ΟλομΣτΕ),

●υπέρ της κατάργησης των Δώρων των δημοσίων υπαλλήλων (απόφαση 1307/2019 ΟλΣτΕ).

Στην Ελλάδα έχουμε προ πολλού εγκαταλείψει το προγονικό επίτευγμα της άσκησης πολιτικής....


η εικόνα προφίλ του Spyros Yannaras, Η εικόνα ίσως περιέχει: τον Spyros Yannaras, εσωτερικός χώροςSpyros Yannaras


Στην Ελλάδα έχουμε προ πολλού εγκαταλείψει το προγονικό επίτευγμα της άσκησης πολιτικής. Παίζουμε μονάχα το προ-πολιτικό (καθότι αγελαίο) και παιδικό, παιχνίδι των εντυπώσεων. Σας τα νήπια που θαμπώνονται περισσότερο από το περιτύλιγμα απ' ό,τι από το περιεχόμενο του δώρου.


Η επιλογή ΠτΔ με βάση και μόνο το φύλο του, δεν υπηρετεί παρά μονάχα το παιχνίδι των εντυπώσεων και την αποπνικτική μικροκομματική λογική της ευκαιριακής υπονόμευσης του αντιπάλου. Η ή Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι υπεράνω φύλου, να χαίρει ως πρόσωπο και όχι απρόσωπα ή θεσμικά μονάχα, της αναγνώρισης και του σεβασμού των ελλήνων πολιτών, αλλά και εκτός συνόρων.

Το μονομερής εμμονή στο φύλο το μετατρέπει σε φύλλο. Αν ήμουν γυναίκα (και πολύ θα χαιρόμουν γυναίκα πρόεδρο) δεν θα δεχόμουν να με μεταχειρίζονται ως γλάστρα και πολιτικό άθυρμα. Το φύλο δεν είναι επουδενί κριτήριο επάρκειας. Σε καμία δουλειά δεν προσλαμβάνουν κάποιον με κριτήριο το φύλο του μονάχα, αλλά με γνώμονα την ικανότητά του να τη φέρει σε πέρας. Πόσο δε μάλλον στην πολιτική.

Ο ΠτΔ πρέπει να έχει πρόσωπο με την οντολογική και αξιολογική σημασία του όρου και ταυτόχρονα να είναι ένα πρόσωπο που να υπερβαίνει τον θώκο, κι όχι να αποτελεί ο θώκος αναγνώριση του προσώπου του.

Δεδομένων των ιστορικό-πολιτικών εξελίξεων έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ μία ή έναν πρόσωπο διεθνούς κύρους και αναγνώρισης που να μπορεί να εμπνέει τον σεβασμό, εκπροσωπώντας έστω και εθιμοτυπικά μονάχα τη χώρα μας στο εξωτερικό. Θα πρέπει να είναι ένα χαρτί και όχι να χρησιμοποιείται ως χαρτί για να πετύχει ο πρωθυπουργός με έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια: Να φέρει τις ισορροπίες στο ΣτΕ στα μέτρα του εν όψει εκλογής νέου προέδρου, και να καταγάγει ευκαιριακή νίκη επί του πολιτικού του αντιπάλου.

Δόξω τω Θεώ διαθέτουμε πολλές γυναίκες με το προσήκον ανάστημα και κύρος, με έργο και διεθνή παρουσία που μπορούν να αναλάβουν αυτό τον ύψιστο αν και συμβολικό ρόλο. Οι γυναίκες όμως αυτές δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τις χειρίζεται και να τις χρησιμοποιεί.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

Πως πήραν την εξουσία οι πολυεθνικές


της Σούζαν Τζωρτζ, από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Η Ντελφίν Μπατό πίστευε πως ήταν υπουργός Οικολογίας. Φανταζόταν ότι οι δημοκρατικές εκλογές, τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας, της είχαν εμπιστευθεί την εξουσία να αναλάβει δημόσια δράση προς όφελος του κοινού συμφέροντος, όπως επιθυμούσαν οι ψηφοφόροι του 2012. Πίστευε πως, ενισχυμένη με αυτή τη νομιμοποίηση, θα μπορούσε να αντιταχθεί κυρίως στις καταστροφικές γεωτρήσεις προς αναζήτηση σχιστολιθικού αερίου στη Γαλλία. Η νεαρή γυναίκα κατέρρευσε ένα πρωί, τον Ιούνιο του 2013, ανακαλύπτοντας ένα άρθρο στην εφημερίδα Les Échos, από το οποίο μάθαινε, και η Γαλλία μαζί της, ότι, σύμφωνα με τα λόγια ενός μεγάλου επιχειρηματία, ήταν μια «πραγματική καταστροφή» και ότι η «επιρροή της στην κυβέρνηση πρόκειται να περιοριστεί».
Στο βιβλίο της Insoumise (Ανυπότακτη), η Ντελφίν Μπατό γράφει: «Μία αναφορά που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν: ο πρόεδρος της εταιρείας Vallourec [συγγραφέας των αναφερθέντων σχολίων] είναι σύζυγος της Συλβί Υμπάκ (Sylvie Hubac), διευθύντριας του γραφείου του Φρανσουά Ολάντ».
Στη συνέχεια, η Ντελφίν Μπατό εκδιώχθηκε από την κυβέρνηση. Αντιθέτως, η Συλβί Υμπάκ βρίσκεται πάντα στο Μέγαρο των Ηλυσίων και ο σύζυγός της εξακολουθεί να διευθύνει μεγάλη γαλλική εταιρεία, παγκόσμιο πρωταθλητή στην κατασκευή σωλήνων για γεωτρήσεις πετρελαίου… Η πρώην εκπρόσωπος Τύπου του υποψήφιου για την Προεδρία, Ολάντ, έμαθε με σκληρό τρόπο ποιος έχει πραγματικά την εξουσία. Η μαρτυρία της μπορεί να συμπεριληφθεί στα εκατοντάδες ανέκδοτα που αναφέρει η Σούζαν Τζωρτζ στο βιβλίο της Les Usurpateurs (Οι Σφετεριστές), που περιγράφει την ύπουλη κατάληψη της εξουσίας από τις μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών.

Παγκοσμιοποίηση της ισχύος

Η κοινή γνώμη τις υποδεικνύει με τον όρο «πολυεθνικές». Ονομάζονται Pfizer, Siemens, Total, Shell, General Electric… Η συγγραφέας προτιμά να τις αποκαλεί «δι-εθνικές», επειδή, όπως σωστά λέει, αυτές οι εταιρείες διοικούνται από άτομα που έχουν συγκεκριμένη εθνικότητα. Είναι γερά ριζωμένες στις διάφορες χώρες και γνωρίζουν πώς να τις χρησιμοποιούν, ακόμα και να τις μεταβάλλουν σε βαμπίρ, για να τις καταστήσουν βάσεις των κατακτήσεών τους έξω από τα σύνορα. Εδώ και καιρό, αυτά τα δι-εθνικά συγκροτήματα, που συχνά εξυμνούνται ως «εθνικοί πρωταθλητές» από τα μέσα ενημέρωσης, είναι σε θέση να επηρεάζουν τις αποφάσεις στο υψηλότερο επίπεδο του κράτους. Αυτό που ισχύει στη Γαλλία ισχύει επίσης και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη δεκαετία του ’90, ένας μοιρολάτρης Μπιλ Κλίντον παραδέχτηκε ο ίδιος μπροστά στους έκπληκτους δημοσιογράφους, που είχαν συγκεντρωθεί στο προεδρικό αεροπλάνο: «Τι θέλετε να κάνω; Δεν είμαι παρά πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σε σχέση με τις μεγάλες επιχειρήσεις».
Το καινούργιο είναι ότι η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας συνοδεύτηκε από μια παγκοσμιοποίηση της εξουσίας αυτών των πολυεθνικών. Όχι από κάποια συνομωσία που προετοιμάστηκε κρυφά από τα διοικητικά συμβούλια, με πρότυπο την τηλεοπτική σειρά «X-Files», αλλά από τη σχεδόν φυσική, και αχαλίνωτη, έκφραση των «συμφερόντων» του ομίλου και από τη θέληση να επιβληθεί η «νεοφιλελεύθερη» ιδεοληψία που εμποδίζει κάθε προσπάθεια ρύθμισης. Μια ιδεοληψία σύμφωνα με την οποία μόνο το κεφάλαιο δημιουργεί πλούτο και αξίζει φροντίδα και προσοχή, ενώ η εργασία πρέπει να θεωρείται αμελητέα, ή τουλάχιστον αναλώσιμη· όσο για τη φύση, θα πρέπει να θεωρείται εκμεταλλεύσιμη μέχρις εξαντλήσεως των φυσικών πόρων.

Υπονομευτές της εθνικής κυριαρχίας

Αυτή η «αόρατη (σιδερένια) χείρα» των πολυεθνικών δραστηριοποιείται κατ’ εξοχήν στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται για τη μετάβαση σε μια νέα φάση απελευθέρωσης του εμπορίου –διάβαζε: μετάβαση στην αγριότητα– ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Καναδά, ή την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με αυτή την ευκαιρία, οι δι-εθνικοί όμιλοι διευρύνουν συλλογικά την επιρροή τους υποσκάπτοντας τα θεμέλια της κυριαρχίας των κρατών. Για τον λόγο αυτό ακριβώς, σε αυτές τις συμφωνίες περιλαμβάνεται συστηματικά μια ρήτρα για την «προστασία των επενδυτών έναντι των κρατών», σύμφωνα με την οποία θεσμοθετούνται διαιτητικά δικαστήρια, στη θέση της θεσμικής δικαιοσύνης, η οποία έχει πλέον δικαιοδοσία μόνο επάνω στους απλούς ανθρώπους σαν εμάς. Το πρόγραμμα αυτών των «σφετεριστών» δεν σταματά εδώ. Γιατί οι δι-εθνικοί όμιλοι έχουν ένα δόγμα, επεξεργασμένο από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Το Νταβός δεν αποτελεί μόνο ένα εξαιρετικό θέρετρο για τους ηγέτες των επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων, που συντρώγουν στο πολυτελές χιονοδρομικό κέντρο, όπως αρέσκονται να περιγράφουν τα ΜΜΕ. Είναι επίσης ο χώρος όπου εξυφαίνεται μια πρωτοφανής αντεπανάσταση, μια «παγκόσμια ημερήσια διάταξη», που περιλαμβάνει 46 επιμέρους προγράμματα, τα οποία μπορούν να συνοψιστούν στην επιθυμία να περιοριστούν οι δημόσιες εξουσίες και να εγκαταλειφθεί η διαχείριση ολόκληρων τομέων του δημοσίου συμφέροντος στα χέρια των δι-εθνικών εταιρειών. Τεράστιο πρόγραμμα που επείγει να ανακοπεί.
Hervé Nathan

Μια πλανητική απειλή

Η «θεωρία του φύλου» και η κρίση της οικογένειας

Η «θεωρία του φύλου» και η κρίση της οικογένειας

Εισαγωγικό σημείωμα από τον φάκελο για τη θεωρία του φύλου, στον νέο Λόγιο Ερμή (τ. 19, β΄ εξάμηνο 2019) που κυκλοφορεί.

του Νικόλα Δημητριάδη

Η καινοφανής «θεωρία του φύλου» επανέρχεται διαρκώς στην επικαιρότητα, σε θέματα όπως η διαβόητη «θεματική εβδομάδα» στα σχολεία, ο γάμος των ομοφύλων και το δικαίωμά τους στην υιοθεσία, η «επιλογή φύλου» των εφήβων κ.α. Ενδεδυμένοι τον μανδύα της επιστημονικής αυθεντίας, οι οπαδοί της θεωρίας αυτής επιθυμούν να καθορίσουν την κρατική πολιτική σε όλο το φάσμα των σχετικών με το φύλο ζητημάτων. Παράλληλα, ο εξορισμός κάθε αντίθετης άποψης στην ομιχλώδη κατηγορία του ανορθολογισμού, του σκοταδισμού και της μισαλλοδοξίας, ακυρώνει εκ των προτέρων κάθε προσπάθεια σοβαρού δημόσιου διαλόγου γύρω από τα θέματα αυτά. Στο αφιέρωμα αυτό, λοιπόν, ο νέος Λόγιος Ερμής επιχειρεί μια πρώτη παρουσίαση της θεωρίας του φύλου και των πολιτικών, κοινωνικών και ψυχολογικών προεκτάσεών της.

Φεμινισμοί παλιοί και νέοι
 
Με την πτώση των σοβιετικών καθεστώτων και την ανάδυση της παγκοσμιοποίησης, η προοδευτική διανόηση θα κάνει, τη δεκαετία του ’90, μια αποφασιστική στροφή. Τη θέση της οικονομικής και πολιτικής κριτικής θα πάρουν οι «πολιτικές των ταυτοτήτων», τα ατομικά δικαιώματα, η υπεράσπιση υπαρκτών ή φανταστικών μειονοτήτων, η πάσης φύσεως «αποδόμηση». Ο δυτικός φεμινισμός θα διαγράψει μια ανάλογη τροχιά, εναρμονιζόμενος με το νέο «πνεύμα των καιρών». Όπως γράφει ο Ευάγγελος Κοροβίνης [1], από τους πολιτικούς αγώνες αναδιανομής, ο φεμινισμός θα στραφεί στους πολιτισμικούς αγώνες αναγνώρισης:
«Οι σχέσεις των φύλων αντιμετωπίζονταν παλαιότερα ως ζήτημα που αφορούσε την πολιτική οικονομία και την ανάγκη να μετασχηματισθεί ριζικά ο καταμερισμός εργασίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Από τη δεκαετία του ’90 όμως, ο φεμινισμός άρχισε να αποβλέπει σε λιγότερο υλιστικούς στόχους. Μια μερίδα φεμινίστριες και φεμινιστές διεκδικούσε την αναγνώριση και τον σεβασμό της γυναικείας ταυτότητας. Ενώ μια άλλη μερίδα επεδίωξε να αποδομήσει αυτό καθαυτό το δίπολο άνδρας / γυναίκα.»
Εδώ εντοπίζεται η εμφάνιση του ακαδημαϊκού ρεύματος των «σπουδών φύλου» (gender studies), που έφτασε στις μέρες μας να επηρεάζει τόσο αποφασιστικά, όχι μόνο την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά και την εκπαιδευτική πολιτική πολλών δυτικών κρατών.
Στην πορεία αυτή, βέβαια, δεν έλειψαν και οι εξαιρέσεις. Πολλές φεμινιστρίες προειδοποίησαν για τη σταδιακή διολίσθηση του φεμινισμού σε φιλελεύθερες ατραπούς. Η σύμπλευση με τον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό, η κυνική αποδοχή των ΜΚΟ και των πάσης φύσεως προγραμμάτων και χρηματοδοτήσεων και η εναρμόνιση με τις ανάγκες των Αγορών για παγκόσμια διακυβέρνηση, οδήγησε πολλές φεμινίστριες, από τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, στα πανεπιστήμια, τα Μ.Μ.Ε., τους μεγάλους παγκόσμιους οργανισμούς [2]. Οι φωνές αυτές, όμως, έμειναν μειοψηφικές – η Judith Butler, εμβληματική μορφή των «σπουδών φύλου», θα αποκρούσει τις κατηγορίες, κάνοντας λόγο για… «νεοσυντηρητικό μαρξισμό» και «νεοσυντηρητικές φεμινίστριες» [3]… Εν τέλει, ο φεμινισμός θα οδηγηθεί εν πολλοίς στη σταδιακή ενσωμάτωσή του στην «ενιαία σκέψη» της κατεστημένης οικονομικής και πολιτικής εξουσίας [4].

Φύλο και άτομο

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ: Τεχνητή νοημοσύνη κατά παραγγελία των «μεγάλων του διαδικτύου»

 
Εκπρόσωποι των μεγαλύτερων κολοσσών του ίντερνετ συζήτησαν και αποφάσισαν για τους κανόνες ηθικής που θα διέπουν την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης κατ’ εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εξασφαλίζοντας έτσι ένα πλαίσιο εφαρμογών όπου θα κυριαρχεί η αναζήτηση του κέρδους. 

Τα όσα έγραψε στην ημερήσια γερμανική εφημερίδα Τάγκεσπιγκελ (Tagesspiegel) στις 8 Απριλίου ο καθηγητής Θεωρητικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μάιντζ, Τόμας Μέτζινγκερ, θα έπρεπε να είχαν προκαλέσει αν όχι μία-δύο παραιτήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τουλάχιστον έναν ευρείας έκτασης και ουσιαστικό δημόσιο διάλογο για την Τεχνητή Νοημοσύνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο.[i] 
Το άρθρο γνώμης του Γερμανού διανοούμενου είδε το φως της δημοσιότητας την ίδια μέρα με το κείμενο που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπό τον τίτλο «Οδηγίες ηθικής για αξιόπιστη Τεχνητή Νοημοσύνη».[ii] Εν συντομία, πρόκειται για έναν «οδηγό καλής συμπεριφοράς» στο ραγδαία αναπτυσσόμενο πεδίο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Συγγραφείς αυτού του οδηγού ήταν η «Ομάδα Υψηλού Επιπέδου για την Τεχνητή Νοημοσύνη», την οποία συγκρότησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η οποία αποτελούνταν από 52 εμπειρογνώμονες, μεταξύ αυτών και ο Γερμανός καθηγητής. Μαζί του, εκπρόσωποι ερευνητικών κέντρων και επίσης των μεγαλύτερων πολυεθνικών του διαδικτύου και όχι μόνο: Google, IBM, Bosch, SAP, Orange, Nokia, AXA, Bayer, κ.ά.
Το κείμενο της Επιτροπής είναι γραμμένο στη συνήθη… εμπνευσμένη, πρωτότυπη, απαλλαγμένη από αμφισημίες και κυρίως φιλική προς τον χρήστη γλώσσα που χρησιμοποιεί η Επιτροπή… 
«Η αξιόπιστη τεχνητή νοημοσύνη περιλαμβάνει τρία συστατικά στα οποία θα πρέπει να ανταποκρίνεται κατά τη διάρκεια ολόκληρου του κύκλου ζωής του συστήματος. Πρώτο, θα πρέπει να είναι νομότυπη, συμμορφούμενη με όλους τους εφαρμοστέους νόμους και ρυθμίσεις. Δεύτερο, θα πρέπει να είναι ηθική, εξασφαλίζοντας την τήρηση των ηθικών αρχών και αξιών και, τρίτο, εύρωστη τόσο από τεχνική όσο και από κοινωνική σκοπιά, καθώς, ακόμη και με καλές προθέσεις, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να προκαλέσουν ακούσια ζημιά», αναφέρεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες της επιτελικής σύνοψης, όπου ξεκαθαρίζεται ότι αυτές οι κατευθύνσεις θέτουν το πλαίσιο για την επίτευξη μιας αξιόπιστης Τεχνητής Νοημοσύνης. Στη συνέχεια περιγράφονται τα θεμέλια, οι απαιτήσεις και οι τεχνικές και μη-τεχνικές μέθοδοι για την υλοποίηση μιας αξιόπιστης Τεχνητής Νοημοσύνης.
Προς το τέλος δε των κατευθύνσεων της Επιτροπής αναφέρονται παραδείγματα ευκαιριών, αλλά και πεδία «κρίσιμου προβληματισμού», όπως χαρακτηρίζονται. Στις ευκαιρίες περιλαμβάνεται η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και η δημιουργία βιώσιμων υποδομών, η βελτίωση της υγείας και της ευημερίας, κ.λπ. Από την άλλη, παρατίθενται συγκεκριμένα πεδία που «εγείρουν προβληματισμό», κατά την ορολογία της Ομάδας Ειδικών Υψηλού Επιπέδου, όπως για παράδειγμα η ταυτοποίηση και η παρακολούθηση ατόμων με μεθόδους Τεχνητής Νοημοσύνης, η εν αγνοία των ανθρώπων επαφή τους με καλυμμένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης, η «κοινωνική αξιολόγηση»[1] και το πλέον δραματικό, το χειρότερο όλων, η ανάπτυξη αυτόνομων οπλικών συστημάτων.

Ανάπτυξη θανατηφόρων όπλων

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

Κάνναβη, ένας καθόλου «ήμερος»* εχθρός


(*Cannabis sativa = Κάνναβη η ήμερη, το κύριο είδος του φυτού που χρησιμοποιείται στη φαρμακοβιομηχανία)
 Μένουμε απαθείς στο κοινωνικό φαινόμενο των ναρκωτικών; Ειδικά όταν κάποιοι προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και να εγκλωβίσουν τις συνειδήσεις, κυρίως της νεολαίας, μέχρι του σημείου να την κάνουν να πιστεύει ότι επαναστατεί με τη χρήση της κάνναβης;
Ασφαλώς και όχι!
Αντιθέτως, κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να ενισχύσουμε το μέτωπο ενάντια στα ναρκωτικά και κυρίως ενάντια στη ναρκωκουλτούρα, που στοχεύει να απενοχοποιήσει τη χρήση της κάνναβης στις συνειδήσεις των νέων.
Στις μέρες μας, δούρειος ίππος στην προσπάθεια αυτή είναι η αξιοποίηση μεμονωμένων στοιχείων της στη φαρμακοβιομηχανία.
Εμμεσα πλασάρεται η ιδέα πως αφού είναι χρήσιμη στη φαρμακοβιομηχανία ως πρώτη ύλη, τότε γιατί όχι και η χρήση της στην ακατέργαστη μορφή της; Επ' αυτού υπάρχουν επιστημονικές μελέτες, οι οποίες δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τις επιβλαβείς επιδράσεις και διαλύουν τους μύθους ότι η χρήση της είναι αθώα για τον άνθρωπο.
Οι προσπάθειες αυτές δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι εξελίσσονται σε μια περίοδο όπου οξύνονται τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, οι βεβαιότητες κλονίζονται και η διαχείριση των αδιεξόδων από το ίδιο το σύστημα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Γι' αυτό ο λαός και η νεολαία του πρέπει πάση θυσία να μείνουν αδρανείς!

Τα θερμοκήπια κάνναβης για «φαρμακευτική» χρήση απορροφούν επενδύσεις εκατ. ευρώ
Τα θερμοκήπια κάνναβης για «φαρμακευτική» χρήση απορροφούν επενδύσεις εκατ. ευρώ
Ετσι, την ίδια ώρα που ακόμα και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας (ΕΚΠΝΤ) καταδικάζει τη χρήση κάνναβης, υπάρχουν κέντρα που προάγουν την ιδέα της χρήσης της μέσα στη νεολαία.

Μια αποκαλυπτική έκθεση

Το ΕΚΠΝΤ (EMCDDA) εξέδωσε την Ευρωπαϊκή Εκθεση για τα Ναρκωτικά 2019. Η έκθεση αναφέρει: «Η κάνναβη (...) είναι το πλέον διαδεδομένο ναρκωτικό, αφού χρήση κάνναβης τον τελευταίο καιρό αναφέρεται από σχεδόν 20% του πληθυσμού στην ηλικιακή ομάδα 18 - 24 ετών (...) Το 2017 περίπου 155.000 άτομα στην Ευρώπη ξεκίνησαν θεραπεία για προβληματική χρήση κάνναβης. Εξ αυτών περίπου 83.000 ξεκίνησαν θεραπεία για πρώτη φορά στη ζωή τους (...) Περίπου πάνω από το ήμισυ των 1,2 εκατομμυρίων αδικημάτων που αναφέρθηκαν το 2017 αφορούσαν χρήση ή κατοχή κάνναβης για προσωπική χρήση. Η εμπλοκή στην αγορά κάνναβης συντελεί επίσης στη νεανική εγκληματικότητα (...) Γνωρίζουμε πλέον καλύτερα τους κινδύνους που μπορεί να εγκυμονεί η χρήση κάνναβης στην υγεία, ιδίως των νέων.
Σήμερα, οι περισσότεροι χρήστες που ξεκινούν θεραπεία σε εξειδικευμένα θεραπευτικά κέντρα για πρώτη φορά, δηλώνουν ως κύρια ουσία χρήσης την κάνναβη. Πρόκειται για μια ανησυχητική εξέλιξη, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια οι τάσεις χρήσης κάνναβης παρέμεναν εν πολλοίς αμετάβλητες. Πλέον όμως η εκτίμηση αυτή τίθεται σε αμφισβήτηση με τα νέα δεδομένα, σύμφωνα με τα οποία αρκετές χώρες αναφέρουν αυξημένη χρήση κάνναβης σε νεότερες ηλικίες...

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

Αποχαιρετισμός στην Κούρδισσα Εσμέ Εράτ

Αποχαιρετισμός στην Κούρδισσα Εσμέ Εράτ

Του Αλέκου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο 

«Αν το τίμημα της λύσης είναι εμείς οι Ε/κ να αντιληφθούμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε τον πόνο, τον φόβο και τα στερεότυπα του παρελθόντος και να οικοδομήσουμε μια υγιή συμμαχική και αδελφική σχέση με την Τουρκία, όπως αυτήν που έχουμε αυτήν τη στιγμή με την Ελλάδα, τότε, ναι, ας το κάνουμε. Το έκανε για αιώνες η Ελβετία, το κάνει η Σιγκαπούρη με πιο επικίνδυνες χώρες στον περίγυρό της».
 
Το παραπάνω έγραφε στις 29 Δεκεμβρίου 2019, ο διευθυντής της εφημερίδας «Πολίτης», Διονύσης Διονυσίου. Τέσσερις μέρες μετά, η «μεγάλη τουρκική εθνοσυνέλευση» λάμβανε την απόφαση να εγκρίνει την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, δηλαδή την εμπλοκή της Τουρκίας σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο μιας τρίτης χώρας. Και δέκα μόλις μέρες μετά, η εφημερίδα «Hurriyet» γνωστοποιούσε μέσω διθυράμβων ότι η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ, σε κοινή επιχείρηση με τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, εκτέλεσε την αρχηγό του γυναικείου βραχίονα του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) Εσμέ Εράτ. Η Εράτ δολοφονήθηκε στο Όρος Καντίλ του βορείου Ιράκ, μια περιοχή που διοικείται από το ιρακινό Κουρδιστάν και η οποία αποτελεί καταφύγιο και προπύργιο πολλών μαχητών του επαναστατικού PKK. Τα τουρκικά ΜΜΕ έδωσαν στη δημοσιότητα βίντεο από την «εξουδετέρωσή» της και με αλαλαγμούς μετέδιδαν ότι η ΜΙΤ σκότωσε μια «τρομοκράτη». Σαν σκηνές από ιστορίες του μεσοπολέμου, η Σαμπάχ, η Γενί Σαφάκ, η Χουριέτ, πανηγύριζαν αδιακρίτως γιατί ο Ταγίπ Ερντογάν εκτέλεσε μια γυναίκα, μια αντάρτισσα, την αρχηγό των γυναικών του PKK, μαζί με τον οδηγό της.
Την πράξη του τουρκικού φασιστικού καθεστώτος –θύμισε κιόλας την εκτέλεση του Ιρανού Κασέμ Σουλεϊμανί– δεν καταδίκασε καμία κυβέρνηση και ελάχιστοι έγραψαν για τη δολοφονία της Εσμέ Εράτ. Σαν να αποδέχτηκαν όλοι τον όρο «τρομοκράτης» που αποδίδεται στους Κούρδους που αντιστέκονται στην εθνοκάθαρση της φυλής τους. Σαν να απορρίπτουν την αλήθεια, που επιμένει ότι η Τουρκία δεν είναι απλώς μια δημοκρατία που λοξοδρομεί, μα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, που κόβει και ράβει εντός και εκτός συνόρων με την ανοχή και τις ευλογίες των «πολιτισμένων» κρατών της δύσης. Ότι ο Ερντογάν είναι ένας δικτάτορας, που δεν θα ησυχάσει αν δεν αποκτήσει τη δική του γενοκτονία, τη γενοκτονία του κουρδικού λαού.
 
Ποιο τελικά ήταν το έγκλημα της Εσμέ Εράτ και έπρεπε να εκτελεστεί; Η Εσμέ, κατά κόσμον Ντελάλ Νουρχάτ, εντάχθηκε στο PKK τo 1989 στην επαρχία του ηρωικού Ντιγιάρμπακιρ. Εκπαιδεύτηκε πολιτικά και στρατιωτικά, στη Συρία πλάι στον φυλακισμένο Κούρδο ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν και από το 2014 είναι η επικεφαλής του γυναικείου τμήματος της οργάνωσης. Η Εσμέ Εράτ, εντάχθηκε στο PKK, όχι για να εξοντώσει τον τουρκικό πληθυσμό, αλλά γιατί το Κουρδιστάν δικαιούται να ζήσει ελεύθερο. Επαναστάτησε, αντιστάθηκε στην εθνοκάθαρση του κουρδικού λαού και εκτελέστηκε σαν ο μεγαλύτερος εγκληματίας της υφηλίου. Η Εσμέ Εράτ είναι μια ηρωίδα της κουρδικής επανάστασης, που περνά και από την τουρκοκρατούμενη Κύπρο. Και όμως, δεν βρέθηκαν γυναίκες ανά την υφήλιο να φωνάξουν για την αδικία που υπέστη, για τη δικαιοσύνη που θα αναπαύσει την ψυχή της. Ας είναι. Οι πολεμικές ιαχές των Κούρδων και των Κούρδισσων θα ’ναι η δικαίωση της θυσίας της. Και το γέλιο των παιδιών του Κουρδιστάν, η εκδίκησή της. Στο καλό, Εσμέ Εράτ. Biji PKK. Biji Kurdistan. Biji Κύπρος.
alekos@phileleftheros.com

Φωτογραφίες από τις Σκουριές: Δεν είναι η Σαχάρα. Είναι το κομμένο δάσος της Χαλκιδικής




Σοκαριστικές φωτογραφίες που απεικονίζουν το πώς μετατρέπονται χιλιάδες στρέμματα δάσους σε σεληνιακό τοπίο (Pics)


Χρήστος Δεμέτης


Τις τελευταίες ημέρες πραγματοποιείται "10ήμερο αντίστασης" στις Σκουριές με πρωτοβουλίες κατοίκων που εναντιώνονται στη δραστηριοποίηση της Eldorado Gold στην περιοχή.


Η δράση συντονίζεται από τις Επιτροπές Αγώνα Μ. Παναγιάς, Ουρανούπολης, Ν. Προποντίδας, Πολυγύρου και Θεσσαλονίκης. "Ενάντια σε κάθε λογική ανάθεσης. Δεν αναμένουμε καμία ελπίδα την πραγματώνουμε μόνοι μας", είναι το κεντρικό σύνθημα.

Το θέμα των Σκουριών ήρθε εκ νέου στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας την Πέμπτη, καθώς στην ομιλία του στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, είπε:

"Αν κατάλαβα καλά με κατηγόρησαν επειδή αναφέρθηκα ( στη συνέντευξή του στο Κόκκινο) σε 5000 εργαζόμενους. Αν αυτό είναι το λάθος μου δεν είναι εσκεμμένο. Κάνουν το λάθος να ταυτίζουν κάποιοι την έκβαση του αγώνα με το ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν δουλειά. Πως είναι δυνατόν αυτή μου η τοποθέτηση να είναι σημαία ξεπουλήματος του αγώνα; Τι περιμένατε να πω ότι η λύση που θα προτείνει η κυβέρνηση θα είναι να οδηγήσουν στην ανεργία 1900 άτομα; Η στάση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική να χάσουν αυτοί οι άνθρωποι τη δουλειά τους".

Το NEWS 247 επικοινώνησε με τον Σάκη Σταφίδα, μέλος της επιτροπής αγώνα Παναγίας, ο οποίος μας παραχώρησε τις φωτογραφίες του από την περιοχή.

Αποκαρδιωτικές εικόνες καταστροφής ενός δάσους για το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής, έδωσαν, και συνεχίζουν να δίνουν τον δικό τους αγώνα. Η απογοήτευση τους άλλωστε είναι έκδηλη λόγω της στάσης της κυβέρνησης που προεκλογικά είχε δεσμευθεί πως θα βάλει τέλος στις διεργασίες εξόρυξης, μεριμνώντας παράλληλα και για τους εργαζόμενους. 

Καρέ-καρέ η καταστροφή του δάσους: 

Ταυτότητες στην κατοχική Θεσπρωτία και ο ρόλος της μουσουλμανικής μειονότητας



του Αθανάσιου Γκότοβου, από το Άρδην τ. 99, Ιανουάριος-Μάρτιος 2015


Η εθνοτική σύγκρουση στη Θεσπρωτία κατά την περίοδο 1940-1944 έχει δεχθεί μέχρι σήμερα πολλές αναγνώσεις από διάφορες πλευρές. Τον τελευταίο, μάλιστα, καιρό υπάρχει κάποια κινητικότητα στο θέμα αυτό, σε επίπεδο παραγωγής κειμένων, είτε στα πλαίσια της επιστημονικής έρευνας για το θέμα, είτε στη λογοτεχνία και σε αξιοπρόσεκτα κείμενα τοπικής ιστορίας. Για το ίδιο θέμα κυκλοφορούν και αμφίβολης ποιότητας κείμενα στο διαδίκτυο, ορισμένα από τα οποία εντάσσονται σαφώς σε προπαγανδιστικές δραστηριότητες προσώπων, ομίλων ή και κρατικών υπηρεσιών για την διάδοση και «εμπέδωση» συγκεκριμένων εκδοχών για το ρόλο της μουσουλμανικής μειονότητας των Τσάμηδων στη Θεσπρωτία επί Κατοχής. Παλιές νοηματοδοτήσεις επαναλαμβάνονται με το ίδιο ή προσαρμοσμένο στην πολιτική ορθοφροσύνη της εποχής περιτύλιγμα, και νέες επιχειρούνται. Ανάλογα με την θεωρητικά προσδιορισμένη οπτική γωνία του αφηγητή, με τις πηγές και τις γνώσεις που διαθέτει για το θέμα, αλλά και ενίοτε ανάλογα με την πολιτικο-ιδεολογική του ένταξη, δίνεται έμφαση σε εκείνη την πλευρά της πολυπαραγοντικής αυτής σύγκρουσης η οποία εμφανίζει συμβατότητα με το βασικό δόγμα, δηλαδή τις κεντρικές παραδοχές του αφηγητή. Όπως συμβαίνει συχνά στις διαφωτιστικού τύπου αφηγήσεις, οι οποίες είναι εξ ορισμού εργαλειακές, η αφήγηση είναι τμήμα ενός πολιτικού σχεδιασμού, μέρος μιας προσπάθειας να επικρατήσει στην κοινή γνώμη μια συγκεκριμένη εκδοχή για το παρελθόν, είτε υπάρχουν στοιχεία και τεκμήρια που στηρίζουν την εκδοχή αυτή, είτε όχι. Οι αφηγήσεις που προέκυψαν αμέσως μετά τα γεγονότα είναι ασφαλώς επηρεασμένες από τις εμπειρίες τις σημαδεμένες από την ακραία δολοφονική βία των δυνάμεων της Κατοχής και των συνεργαζόμενων με αυτές Μουσουλμάνων Τσάμηδων, όπως έχει καθιερωθεί πλέον ο όρος στη βιβλιογραφία.

Όσοι έζησαν από κοντά και από τα κάτω τα επεισόδια αυτά, χωρίς να γνωρίζουν τότε τα πολιτικο-στρατιωτικά παίγνια που διαδραματίζονταν πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων της περιοχής, προσφέρουν μεν πολύτιμες βιωματικού τύπου αφηγήσεις, αλλά –καθώς δεν συμπεριλαμβάνουν στην αφήγηση τη δομή της στρατιωτικής βίας και της πολιτικής σκέψης των ελίτ της ισχύος– αποδίδουν συχνά τη βία στα εθνοπολιτισμικά χαρακτηριστικά των φορέων της. Πολιτισμικά χαρακτηριστικά που ευνοούν μορφές βίας υπήρχαν και έπαιξαν κάποιο ρόλο στην εκδήλωσή της, αλλά δεν είναι αυτά που δημιούργησαν το πλαίσιο. Η ετερότητα, ενώ υπήρχε, και μάλιστα έντονη και κοινωνικά ορατή, δεν γέννησε η ίδια τη σύγκρουση. Όμως την ενίσχυσε, όταν εκείνη ξεκίνησε. Βοήθησε, επίσης, στο ξεκίνημά της, επιτρέποντας τη διάδοση και την υιοθέτηση μιας ιδεολογίας του καταπιεζόμενου αλλά και αλυτρωτικών φαντασιώσεων και προσδοκιών σε μεγάλα τμήματα του μειονοτικού πληθυσμού. Τα στερεότυπα, η προκατάληψη, η μισαλλοδοξία και η αίσθηση αδικίας ευδοκιμούν εξάλλου καλύτερα σε μια κοινωνία των παράλληλων κοινοτήτων, παρά σε μια ενιαία, ρεπουμπλικανικού τύπου, συγκλίνουσα κοινωνία. Ο πολιτισμικός παράγοντας έπαιξε όντως σημαντικό ρόλο πριν τη σύγκρουση, λειτουργώντας ως κυματοθραύστης στην προσπάθεια του ελληνικού κράτους –πότε συντονισμένη και πότε ασυνάρτητη, πότε συνετή και πότε προκλητική– να εντάξει μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Θεσπρωτίας στον εθνικό κορμό.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

ΜΥΘΟΣ



.................Μύθος............

 

της Άννας Στάικου

 
"εν τω μέσω του χιονιά, πλημμύρισε η πόλη λευκότη
ο βασιλεύς πιστός στον αυτοκράτορα διαβουλεύτηκε την παράδοση της νήσου....... δεν είχε άλλωστε ουδεμία αντίσταση"

..................................................
 
..................πατρίδα αγαπημένη.............
η ματιά σου να πάρει το σχήμα της οικουμένης
να βρέχεται σε ωκεανούς για να τη χωρέσει
και συ ν αγαπάς το τραύμα στο κέντρο του βολβού
που κάποτε το τρύπησε μιά αγκίδα και θολά έβλεπες τη μάνα σου, σπαρακτικά να κλαίει
το τραύμα αυτό .......πάντα η αγαπημένη πατρίδα..........!

...................................................

το "σώμα" μου πονά, μάλλον δεν θ αντέξει
από παντού στ' ΑΤΜ - τα σύγχρονα εικονοστάσια - ο καιρός ξερνάει υπογραφές και προγραφές

...................................................
'Πατρίδα" λέξη σε κίνδυνο και σε παρανομία
..................................................
Τα λέγαν οι Λέλεγες
Στήναν οι Πελασγοί μνημεία

Η χαμηλή πνευματικότητα του τουρκικού εθνικισμού


Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκια επεκτατισμοσ

 

Του Δημήτρη Μάρτου

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΡΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣΗ πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης πρέπει να κατανοείται εντός της ιστορικής δυναμικής του τουρκικού συστήματος, των σημείων και της πνευματικότητάς του, δηλαδή του εθνικισμού του. Η εκφοβιστική ρητορική του ευφάνταστου Ερντογάν συνάδει περισσότερο ως αισθητική στην ιμπεριαλιστική πνευματικότητα του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού.

Οι πολιτικές, στρατιωτικές και πνευματικές ελίτ της Τουρκίας, αντλούν τα σημεία διαμόρφωσης της ιστορικής μνήμης και του εθνικισμού της τουρκικής κοινωνίας από τρείς ιστορικές περιοχές, ‘’χαμηλής κουλτούρας’’, εννοώντας ότι αυτές υπακούουν στο Δίκαιο του ισχυροτέρου, απωθώντας ιστορικές περιοχές που έχουν αναπτυχθεί στο έδαφός της και έχουν καταγραφεί στην παγκόσμια συνείδηση ως ‘’υψηλός’’ πολιτισμός ή κουλτούρα, όπως την αρχαία ελληνική και ελληνιστική.

Αντλούν από:

  • α) την Οθωμανική αυτοκρατορία (γεωγραφικό υπόστρωμα), της οποίας το στίγμα της δόθηκε, μπορούμε να πούμε, από τον Μωάμεθ β΄, όταν εμψύχωνε τις ορδές των μισθοφόρων του, λίγες ώρες πριν την άλωση της Κπολης (1453): «… ανεβείτε με τις σκάλες στα τείχη σαν πουλιά… για να μη χάσομε τη φήμη που κέρδισαν οι πρόγονοί μας με τη χάρη του Θεού. Αντίθετα, τώρα ήρθε η ώρα να την κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη». [Χρονικόν του Γεωργίου Φραντζή, τ. Β΄, Γεωργιάδη, 2001, σ.182].
  • β) την ισλαμική πνευματικότητα (ιδεολογικό υπόστρωμα), που κάνει ενίοτε την έννοια του Θεού μια δύναμη τιμωρητική και εκδικητική, αντιπροσωπεύοντας μάλλον την ανασφάλεια των ανθρώπων που την διαχειρίζονται. Διατυπώσεις, όπως: «Ο Αλλάχ είναι σπλαχνικός γι’ αυτούς που εκτελούν το θέλημά του, αλλά γι’ αυτούς που σφάλλουν έχει ετοιμάσει μια σκληρή τιμωρία» [Το Κοράνι, Κάκτος, 1980, σ.17], ενθαρρύνουν τους πιστούς σε μια μισαλλόδοξη και φοβική πνευματικότητα.
  • γ) τον κεμαλισμό (πολιτικό υπόστρωμα). Ο Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938), δημιούργησε στα ερείπια μιας αυτοκρατορίας ένα κράτος, μέσα από έναν βίαιο εκσυγχρονισμό (εκδυτικισμό), με βάση την αρχή «Ένα κράτος είναι σωστό όταν είναι και ιμπεριαλιστικό» [Κεμάλ, Ομιλίες, Νέα Σύνορα, 1995, σ.65]. Κατάφερε από τη μια ν’ απωθήσει τον ισλαμικοκεντρικό χαρακτήρα της εθνικής ταυτότητας και από την άλλη να δημιουργήσει μια εσωτερικά διχασμένη χώρα, την οποία απέκρυπτε και χειραγωγούσε με μια επιθετικότητα εξωτερική.
Πάνω σ’ αυτές τις ιστορικές παρακαταθήκες τροχοδρομήθηκαν τα δύο καθοδηγητικά πλαίσια της ιμπεριαλιστικής ρητορικής και πολιτικής του τουρκικού κράτους:
  • α) Το βιβλίο του π. υπ. εξωτερικών και πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, με τίτλο Το στρατηγικό βάθος. Η Διεθνής θέση της Τουρκίας (2001), όπου διατυπώνει μια στρατηγική ηγεμονίας – κυριαρχίας όχι μόνον στους κόσμους του Ισλάμ αλλά και σ’ έναν κόσμο ολιγοεθνικό, χρησιμοποιώντας έναν ‘’τύπο ισχύος’’: Ι=(ΣΔ+ΔΔ)x(ΣΝxΣΣxΠΒ), όπου τα σταθερά δεδομένα, όπως ιστορία, γεωγραφία, πληθυσμός και πολιτισμός (ΣΔ), αθροιζόμενα με τα δυναμικά αλλά και πλέον ευμετάβλητα δεδομένα, όπως η οικονομική, η τεχνολογική και η στρατιωτική ανάπτυξη (ΔΔ), μπορούν να εκτιναχτούν, αν τις πολιτικές επιλογές τις χαρακτηρίζει η στρατηγική νοοτροπία (ΣΝ), ο στρατηγικός σχεδιασμός (ΣΣ) και η πολιτική βούληση (ΠΒ).

Στο βάθος αυτή η εξίσωση εκπέμπει μια αποτροπιαστική πνευματικότητα που διακρίνεται σε τούτη την πρόταση του Νταβούτογλου: «Η Τουρκία πρέπει να είναι προετοιμασμένη, ώστε να απαντήσει με την απαιτούμενη σκληρότητα σε κάθε γεγονός που απειλεί τους στρατηγικούς της υπολογισμούς». Απευθύνεται στα βαρβαρικά ένστικτα, γαλουχεί και κάνει συνεργό την κοινωνία σε μια στρατηγική γενοκτονιών και πολιτισμοκτονιών.

  • β) Το εμπνευσμένο από το «στρατηγικό βάθος» του Νταβούτογλου και τη φράση του Κεμάλ «όποιος κυριαρχεί στη Μεσόγειο κυριαρχεί σε τρείς ηπείρους», δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» [Mavi Vatan], διατυπωμένο από το Ναύαρχο Ramazan Gurdeniz στο βιβλίο του Άρθρα για τη Γαλάζια Πατρίδα (2006), όπου διακηρύσσει ότι: «Η επιφάνεια αυτής της πατρίδας, το υδάτινο σώμα της, ο πυθμένας της και η ξηρά κάτω από τον πυθμένα είναι δική μας. Το μέγεθος αυτής της πατρίδας είναι ίσο με το μισό της γης μας». Σήμερα, οι εφαρμοστικές δράσεις, στα πλαίσια του «στρατηγικού βάθους» και της «γαλάζιας πατρίδας, συντελούνται σε εκτεταμένες περιοχές, στη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, τα Βαλκάνια τη Βόρεια Αφρική και θαλάσσιες, όπως: Εύξεινο Πόντο, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Στην πραγματικότητα, οι «στρατηγικοί υπολογισμοί» αξιοποιούν τη διεθνή εκτροπή της Δύσης σε αντίστοιχους οραματισμούς ισχύος. Γιατί και η Δύση προσεγγίζει αυτήν την περιοχή υπό το πρίσμα μιας χαμηλής πνευματικότητας, των ‘’βαρελιών πετρελαίων’’ και των ‘’αγωγών ενέργειας’’ και όχι δικαιωμάτων των λαών, όπως φάνηκε στην περίπτωση των δικαιωμάτων του κουρδικού λαού.
Η ΕΕ παρακολουθεί την ιμπεριαλιστική έξαρση της Τουρκίας υπό το πρίσμα των ιδιαίτερων οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών χωρών της και όχι του Διεθνούς Δικαίου. Οι Δυτικές χώρες εκτός του ότι έχουν δεσμεύσει, διμερώς, τεράστια επενδυτικά κεφάλαια, εξοπλιστικά, τραπεζικά, βιομηχανικά και τουριστικά, για τα οποία θέλουν να δημιουργήσουν εσωτερικά στην Τουρκία περιβάλλον σταθερότητας, ανέχονται την κλιμάκωση των «στρατηγικών υπολογισμών» της, ως προϋπόθεσης αυτής της σταθερότητας, σπρώχνοντας, ταυτόχρονα, όλα τα απειλούμενα κράτη σε μια κούρσα εξοπλισμών.

Από την άλλη, η Ρωσία ανέχεται και αυτή τους «στρατηγικούς υπολογισμούς» της Τουρκίας, συναρθρώνοντάς τους με τα δικά της συμφέροντα, όπως είναι οι αρρυθμίες που προκαλούν στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η οποία πτέρυγα είναι συνυφασμένη, εκτός από την εξασφάλιση ενεργειακών πηγών και διόδων και με τη ρωσική απομόνωση.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

Ένα σημαντικό ποίημα του Νίκου Καββαδία, ο οποίος γεννήθηκε, σαν σήμερα, 11 Ιανουαρίου του 1910. Ένα ποιήμα που δεν συμπεριλαμβάνεται στις ποιητικές του συλλογές. Δημοσιεύθηκε πρώτη φορα στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» (τ.14 – Αύγουστος του 1945).


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

 

 

 

  ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ


Στη Μέλπω Αξιώτη



Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
Θάλασσα τρώει το βράχο απ” όλες τις μεριές.
Μάτια λοξά και τ” αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.
Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντιπερισπασμό- Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.
Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.
Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
Τ” άρματα ζώνεσαι μ” αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
Οι κρεμασμένοι στα δεντρά , μπαίγνιο του ανέμου.
Κι απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου από το Δρυ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη


ΠΗΓΗ:Δημήτρης Σταματάκης

Η Ταυτότητά μας “ΕΜΕΙΣ”


Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ


Ο Ελληνισμός σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με πρωτόγνωρες ΕΘΝΙΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ. Δεν κινδυνεύει μόνον η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας (Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονικό, Ήπειρος κ.α.), αλλά η ίδια η ύπαρξή και επιβίωσή της, συνάμα και η ύπαρξη του ευρύτερου Ελληνισμού (Κύπρος, Βόρειος Ήπειρος κ.α.).Επιβίωση που δοκιμάζεται με όλους τους τρόπους

  • · Ως (ζώσας) πραγματικότητας, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής καθώς ο κόσμος αλλάζει έως και μεταλλάσσεται, διανύοντας μια περίοδο βίαιης, άνισης, στρεβλής και για τους λόγους αυτούς απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης. Καθώς, επίσης, η Ελλάδα αλλάζει ριζικά, ο κοινωνικο-οικονομικός ιστός της διαρρηγνύεται ενόσω τα πρότυπα ζωής υφίστανται βαθιά αλλοίωση, η ενδογενής παραγωγική δυναμική υποβάλλεται σε διαρθρωτικούς -εσωτερικούς και προπαντός εξωτερικούς- εξαναγκασμούς και -στα χρόνια της κρίσης ειδικότερα- σε άτεγκτους χρηματο-οικονομικούς περιορισμούς.
  • · Ως ιδέας, στην οποία επί χιλιετίες αναφερόμαστε, ενσυνείδητα ως εθνική οντότητα, ΕΜΕΙΣ οι απανταχού της γης Ελληνες (Ελλάδα, Κύπρος, Βόρειος Ήπειρος, Κοινότητες της Διασποράς αλλά και οι στην χώρα μας αλλογενείς, όσο από αυτούς ενσυνείδητα και εθελούσια μετέχουν της ελληνικής παιδείας.).
  • · Ως ιστορικού, γενεσιουργού και συνάμα βιωματικού συστατικού του παγκόσμιου κοινωνικού, οικονομικού, πολιτικού και πνευματικού-πολιτισμικού γίγνεσθαι. Ως αξιακού συμβόλου της σύγχρονης παγκόσμιας πραγματικότητας, εντός της οποίας θέλει και μπορεί να υπάρχει, να αναπτύσσεται δυναμικά και ειρηνικά ν’ αλληλεπιδρά και να συν-διαλέγεται. Ως αξιακού συμβόλου που έχει στην προμετωπίδα του την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, την πολιτική ηθική, την αναγνώριση του άλλου.

Η απειλή


Ή απειλή που δέχεται ο σημερινός Έλληνας, ως πολίτης της χώρας του αλλά και ως άνθρωπος του σημερινού κόσμου, ενός κόσμου που αποδομείται και αλλοτριώνεται με πρωτοφανέρωτους ρυθμούς, δεν προέρχεται μόνο από εξωτερικούς κινδύνους, αλλά και από τον εκπατρισμό χιλιάδων νέων μας και όχι μόνο, από την γιγάντωση του δημογραφικού προβλήματος και την ανεξέλεγκτη είσοδο αλλοεθνών πληθυσμών διαφορετικής κουλτούρας και αξιακών αντιλήψεων. Ή οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας που συντέλεσε στο να γίνει η χώρα αποικία χρέους, είναι ένας επιπλέον αρνητικός παράγοντας στην άσκηση ανεξάρτητης εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Ή ανάγκη όμως εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών και λήψης μέτρων για την ανάπτυξη της οικονομίας δεν επιτρέπεται να υποβαθμίσει άλλες προτεραιότητες που θα έχουν σαν βασικό κριτήριο την εθνική ασφάλεια. Ή κοινωνική συνοχή, η ενίσχυση του εθνικού φρονήματος και η δημιουργία αξιόμαχων ενόπλων δυνάμεων για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής, είναι μερικές από τις παραπάνω βασικές προτεραιότητες.

"Φωτιά στην Εγγύς και στην Μέση Ανατολή".

Αποτέλεσμα εικόνας για ιραν σουλειμανι

από ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ



-Ποιοι οι λόγοι που εξηγούν την αμερικανική επίθεση στο Ιράν και την δολοφονία Σολεϊμανί.; Το πετρέλαιο και οι Επαναστάσεις.

Γιατί η δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Σολεϊμανί από τις ΗΠΑ, παρότι είναι αυτονόητο ότι μετά τη δολοφονία του, η ένταση στην Εγγύς και Μέση Ανατολή πρόκειται να αυξηθεί;

Ποια είναι η στρατηγική των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή;

Οι ΗΠΑ πέρασαν στην «επίθεση» ενάντια στο Ιράν για τέσσερεις –κατ΄αυτούς- λόγους:

-Αποτρέπουν την ανάδειξη μιας περιφερειακής ηγεμονίας. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό μεταφράστηκε στην πρόληψη της επέκτασης της σοβιετικής σφαίρας επιρροής πέρα ​​από τη Συρία, το Ιράκ και την Αίγυπτο. Σήμερα, διατηρώντας την ισορροπία μεταξύ των σημαντικότερων παραγόντων: τοΥ Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας και του Ιράν.

-Προστατεύουν τις πηγές πετρελαίου της ανατολικής σιιτικής επαρχίας της Σαουδικής Αραβίας. Όχι επειδή οι ΗΠΑ εξαρτώνται από αυτό. Στην πραγματικότητα, μόλις το 10% των εισαγωγών πετρελαίου φτάνουν από το Ριάντ, αλλά επειδή η αστάθεια του μεγαλύτερης έκτασης ύπαρξης μαύρου χρυσού - η μεγαλύτερη κατάθεση στον κόσμο είναι στην Αραβία - θα έδινε σεισμούς σε όλο τον πλανήτη.

-Εγγυώνται ασφάλεια στους Σαουδάραβες και τους Ισραηλινούς συμμάχους τους.  Η ανασφάλεια τους έκανε να εξαρτώνται από την ομπρέλα των ΗΠΑ.

-Διατηρούν την εξουσία πάνω από τις θάλασσες - τη διαβόητη αγγλοσαξονική θαλασσοκρατία, χθες των Βρετανών σήμερα των Αμερικανών. Μια δύναμη που περνά μέσα από τον έλεγχο των στενών, από τα οποία το ογδόντα τοις εκατό των εμπορευμάτων που διακινούνται στην παγκόσμια διαμετακόμιση. Στη Μέση Ανατολή υπάρχουν τρεις από αυτές: το Σουέζ (Αίγυπτος), το Bab al-Mandab (Υεμένη) και το Hormuz (το οποίο θα μπορούσε να τεθεί υπό έλεγχο από το Ιράν και από το οποίο διέρχεται μεγάλο μέρος του πετρελαϊκού εμπορίου).

Αυτά τα τέσσερα σημεία χρησιμεύουν στην κατανόηση της πολιτικής στην Εγγύς Ανατολή των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρέπει να προστεθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ανταγωνιζόταν το Ιράν ακόμα και αν δεν υπήρχε η Ισλαμική Δημοκρατία. Η αυτοκρατορική γραμματική - αρχικά μελετημένη από τον Θουκυδίδη - απαιτεί από την σημερινή υπερδύναμη να αποτρέψει την άνοδο ενός περιφερειακού ηγεμόνα που υπαγορεύει την ατζέντα του σε ένα σημαντικό τμήμα του πλανήτη.

Είναι προφανές ότι θα υπάρξει απάντηση από την πλευρά του Ιράν- άρχισε ήδη με επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων στο Ιρακ- κυρίως με την μορφή «ασύμετρου» πολέμου.

Καθαρόαιμοι Έλληνες οι Πελοποννήσιοι από την αρχαιότητα. Η βαθειά Μάνη και η Νότια Τσακωνιά. Κύριο



Μηδέν τουρκική ανάμιξη επί 400 χρόνια, ελάχιστη σλαβική.


Νέα επιστημονική δικαίωση του μεγάλου Έλληνα ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου για την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού από την αρχαιότητα, μετά από πλήθος πολλών ερευνών και με πρόσφατη βιολογική με τη μέθοδο του DNA. Το ποσοστό της σλαβικής καταγωγής των σύγχρονων Πελοποννήσιων κυμαίνεται από 0,2% έως 14,4%, σύμφωνα με μια νέα γενετική έρευνα επιστημόνων από την Ελλάδα και τη διασπορά. Ανύπαρκτη επίσης η επιμειξία των Ελλήνων με τους Τούρκους, παρά τη σκλαβιά 400 χρόνων, όπως έχουν αποδείξει άλλες μελέτες.

Η νέα μελέτη καταρρίπτει με γενετικά δεδομένα τη θεωρία του 18273 του Γερμανού Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ ότι, μετά από τις σλαβικές επιδρομές κατά τον Μεσαίωνα, ο ντόπιος ελληνικός πληθυσμός ουσιαστικά εξαφανίσθηκε και αντικαταστάθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. σχεδόν πλήρως από σλαβικές φυλές, οι οποίες τελικά εξελληνίσθηκαν υπό την επιρροή και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή γενετικής Γιώργο Σταματογιαννόπουλο του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ευρωπαϊκό περιοδικό ανθρώπινης γενετικής "European Journal of Human Genetics", ανέλυσαν δείγματα DNA από 241 ανθρώπους από όλη την Πελοπόννησο, οι περισσότεροι ηλικίας 70 έως 90 ετών (ο γηραιότερος 107 ετών), των οποίων οι παππούδες είχαν γεννηθεί μεταξύ 1860-1880.
Σύμφωνα με την ανάλυση του γενετικού υλικού, υπάρχει σαφής διάκριση ανάμεσα στους πελοποννησιακούς και στους σημερινούς σλαβικούς πληθυσμούς, με ένα μικρό μόνο βαθμό εισροής γονιδίων από τους δεύτερους στους πρώτους.

Αντίθετα, οι Πελοποννήσιοι φαίνεται πως έχουν σημαντικά μεγαλύτερη κοινή γενετική κληρονομιά με τους Γάλλους (39% έως 42%), τους Ισπανούς (53% έως 62%) και τους Ιταλούς (85% έως 96%), από ό,τι με τους Σλάβους (λιγότερο από 15%). Συνεπώς, σύμφωνα με τους ερευνητές, «οι Πελοποννήσιοι είναι γενετικά πολύ πιο διαφορετικοί από τους σλάβικούς πληθυσμούς και πολύ πιο όμοιοι με τους πληθυσμούς της Νότιας Ευρώπης».

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι πρώτοι «μετανάστες» στην Πελοπόννησο έφθασαν από την Ανατολία περίπου το 9.000 π.Χ. Ακολούθησαν δύο βασικά μεταναστευτικά ρεύματα καθοριστικά για τον πολιτισμό, των Μυκηναίων και αργότερα των Ελλήνων Δωριέων. Οι επόμενες εισροές πληθυσμών πολύ αργότερα ήσαν σλαβικές. Υπήρξε μεν σλαβική μετανάστευση στην Πελοπόννησο, αλλά οι αριθμοί των Σλάβων μεταναστών ήσαν μικροί σε σχέση με των γηγενών, για να αφήσουν κάποιο καθοριστικό γενετικό αποτύπωμα.

Η κυρία του κυρίου Πατούλη στο Προεδρικό Μέγαρο


Πήγε, λέει, προ ημερών, η κυρία του κυρίου Πατούλη στο Προεδρικό Μέγαρο και φωτογραφήθηκε στις σκάλες, φορώντας ένα μπορντό βελουτέ συνολάκι.

Όλοι έγραψαν πως ήταν στην ίδια απόχρωση, ενώ όλοι καταλαβαίνουμε πως αυτό δεν μπορεί να ισχύει καθώς το «χαλί» και το «χάλι» διαφέρουν ως προς την τονικότητα.

Ως πρόεδρος της «UNESCO Βορείων Προαστίων» πήγε! Τι ‘ναι αυτό, θα σας γελάσω. Θ’ ανακηρύσσει τις μούρες τους διατηρητέα μνημεία ως συνδρομή στον παγκόσμιο πολιτισμό, τι να πω;

(πειραγμένο από άρθρο της Νόρας Ράλλη)

Εκδήλωση Δευτέρα 13/1: Μετά την επίθεση στο Ιράν: Ποιοι απειλούν την ειρήνη στη γειτονιά μας

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, κείμενο

«Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» ...

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Αναστάσιος Λαυρέντζος


 Το να μιλάνε για «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας είναι σαν να μας λένε ότι πρέπει να αναπτυχθεί εμπιστοσύνη μεταξύ του φονιά και του θύματος. Αν θέλουν οικοδόμηση εμπιστοσύνης, να αποχωρήσουν πρώτα τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο!

Μ. Κοττάκης: Πρέπει να πούμε νωρίς την αλήθεια στους Έλληνες




Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Πηγή: newsbreak.gr

Άριστα έπραξε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διέκοψε τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο για να αναπτύξει δημοσίως την ελληνική θέση σχετικά με το «ανυπόστατο» μνημόνιο Τουρκίας Λιβύης.
Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι η διατύπωσή του ήταν η σωστή. Η χρήση του ρήματος «αδημονούμε», προκειμένου να αιτηθεί τη στήριξη των ΗΠΑ για την ακύρωσή του, και η σιωπή του προέδρου στο άκουσμα της αδημονίας του έδωσαν την ευκαιρία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να ισχυριστούν -όχι αδίκως- ότι ο Τραμπ σφράγισε – δικαίωσε τη θέση της Άγκυρας στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.
Στην πραγματικότητα, ο απρόβλεπτος πλανητάρχης ακολούθησε πιστά ό,τι του είχαν υποδείξει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο Πομπέο. Του σήκωσε τόσο ψηλά τον πήχη ο πρωθυπουργός μας, αιτούμενος στήριξη σε live μετάδοση, ώστε υποχρεώθηκε διά της σιωπής να αποκαλύψει την αμερικανική θέση. Θέση που διατύπωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και εξειδίκευσε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα.
Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «προκλητική», αλλά όχι «παράνομη», «άκυρη», «ανυπόστατη» (όπως λέμε εμείς) τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, ενώ ο Τζέφρι Πάιατ δήλωσε την επομένη ακριβώς ότι, κατά τη νομική υπηρεσία του υπουργείου του, «υφαλοκρηπίδα έχουν μόνο τα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όχι τα ακατοίκητα». Τι να πει περισσότερο ο Τραμπ;
Στην ουσία, οι ΗΠΑ έχουν στρώσει το χαλί στον Ερντογάν και του υποδεικνύουν με τον τρόπο τους πού να στείλει το ερευνητικό για «γεωτρήσεις»: Σε ακατοίκητες νησίδες και νήσους οι οποίες δεν περιλαμβάνονται ονομαστικώς στη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά περιλαμβάνονται ονομαστικώς -με τουρκικό όνομα, δυστυχώς- στη συμφωνία με τη Λιβύη.

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

Για τον γελοίο Τούρκο είναι γελοίο το Καστελόριζο να έχει ΑΟΖ

 
Ζήτημα για το Καστελόριζο και τη δυνατότητα της Ελλάδας να επικαλείται το συγκεκριμένο νησί για τις θαλάσσιες ζώνες, έθεσε Τούρκος διπλωμάτης σε αναρτήσεις του στο Twitter. Σε μηνύματά του, ο Τσαγατάι Ερτσιγές, ανώτερο στέλεχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ανέφερε ότι «είναι γελοίο να πιστεύεις» ότι το Καστελόριζο μπορεί να δημιουργήσει θαλάσσια ζώνη.
O Τούρκος διπλωμάτης ανήρτησε μάλιστα και χάρτη που απεικονίζει το Καστελόριζο. «Είναι γελοίο να πιστεύεις ότι ένα μικροσκοπικό νησί 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από τις ακτές της Τουρκίας και 570 χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, μπορεί να δημιουργήσει θαλάσσια ζώνη 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην ανατολική Μεσόγειο», έγραψε ο Τσαγατάι Ερτσιγές.
Υπενθυμίζεται ότι συνάντηση θα έχουν σήμερα αντιπροσωπείες της Ελλάδας και της Τουρκίας, στην Άγκυρα, στο πλαίσιο των τακτικών πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών. Επικεφαλής της σημερινής συνάντησης θα είναι ο γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών Θεμιστοκλής Δεμίρης και ο υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Σεντάτ Ονάλ.


Asıl gülünç olan 🇹🇷’e 2km, 🇬🇷’a 570km uzaklıkta olan 10km2 boyutunda küçük bir adanın D.Akdeniz’de 40.000 km2 deniz yetki alanı yaratabileceğini düşünmektir.

Σαρλ Μπετελέμ: Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ, 3η περίοδο 1930-1941, Τόμος Γ1 Οι κυριαρχούμενοι, Τόμος Γ2 Οι κυρίαρχοι, μετάφραση Σπύρος Κακουριώτης, εκδόσεις Κουκκίδα, σελ.725, Αθήνα 2017

του  ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ

Ως μνημειώδες αναφέρεται το έργο του Σ.Μπετελέμ που επιχειρεί να ερμηνεύσει το κοινωνικό καθεστώς της πρώην ΕΣΣΔ και συνεπώς να κατανοήσει έγκυρα τους λόγους της παρακμής και τελικά της κατάρρευσης του. Αλλά μνημειώδη είναι και η έκδοση του στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις Κουκκίδα του Δημήτρη Δημόπουλου. Νομίζω ότι η αναγνωστική προσπάθεια θα είναι πιο ολοκληρωμένη αν συνδυαστεί με την μελέτη του έργου του Κώστα Παπαϊώαννου " Η γένεση του ολοκληρωτισμού".
Μακρυά από το να προσδιορίζονται ως "εκφυλισμένα εργατικά κράτη" όπως έγραφε ο Τρότσκυ ο Σ.Μπετελέμ τα προσδιορίζει ως "κρατικό καπιταλισμό". Βεβαίως μια τέτοια ορολογία που εφαρμόζει την μαρξική κριτική στον σοβιετικό σχηματισμό αποσκοπεί να δείξει ότι παρότι άλλαξαν οι νομικές σχέσεις ιδιοκτησίας από ιδιωτικές σε κρατικές , οι πραγματικές κοινωνικές σχέσεις παρέμειναν αλώβητες και άρα
εκμεταλλευτικές ("η κρατική ιδιοκτησία αφήνει ανέγγιχτη τη μισθωτή σχέση εκμετάλλευσης και το μόνο που κάνει είναι να επιτρέπει την ανάδυση μιας ειδικής μορφής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, που αναπτύσσεται πλήρως με τον κρατικό σχεδιασμό" σελ.348). Η εμμονή των κρατούντων για την δημιουργία βαριάς βιομηχανίας σε μια υπανάπτυκτη χώρα προϋπέθετε την πρωτογενή συσσώρευση κεφαλαίου με την χρήση εκτεταμένης κρατικής βίας, την καταστροφή των αγροτών αλλά και την ευρύτατη χρήση της καταναγκαστικής εργασίας και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Παρότι η καταναγκαστική εργασία δεν θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα παραγωγική όμως χρησιμοποιείτο εκεί που η χρησιμοποίηση εργατών υπό ομαλές συνθήκες θα ήταν περίπου ανέφικτη. Φυσικά η απουσία της αγοράς είχε ως αποτέλεσμα την ανορθολογική χρήση των πόρων και την συγκρότηση μίας νέας τάξης γύρω από το κομμουνιστικό κόμμα η οποία ήταν υπόλογη μόνο στην ηγεσία. Η κοινή λογική βέβαια κακόπαθε από την ιδεολογική της χρήση. Ο Στάλιν, ακολουθώντας τον Λένιν, ισχυριζόταν ότι το κράτος θα μαραθεί όταν αποκορυφωθεί η ισχύς του ("η απονέκρωση του κράτους δεν θα γίνει με το αδυνάτισμα της κρατικής εξουσίας, μα με το δυνάμωμά της στον ανώτατο βαθμό",σελ.376). Ίσως σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες του Hegel , του Ηράκλειτου ή της μαρξικής ερμηνείας του.
Ο σταλινισμός αντιστρέφει την πραγματικότητα, θεμελιώνεται πάνω στον μύθο ότι τον Οκτώβριο του 1917 εγκαθιδρύθηκε η προλεταριακή εξουσία και στον άλλο μύθο ότι στην δεκαετία του ' 30 οικοδομήθηκε ο σοσιαλισμός. Συγχρόνως κατασκευάζει μια νέα γλώσσα "αυτή η κωδικοποιημένη γλώσσα παίρνει σιγά-σιγά τη μορφή ξύλινης γλώσσας, μιας γλώωσας νεκρής, απ' όπου αφαιρέθηκε η ζωή, καθώς έχασε κάθε επαφή με την πραγματικότητα"(σελ.407).