🔴 Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ
Αριστομένης Προβελέγγιος
• (Συνέντευξη στον Κωστή Ζώη, το Μάη του 1975. Απόσπασμά της μεταδόθηκε από την ΕΡΤ)
ΕΡ. : Υπάρχει το πρόβλημα της καταστροφής της Πεντέλης. Θα ΄θελα να μου πείτε πώς βλέπετε αυτό το πρόβλημα, από ποιές αιτίες γεννήθηκε και που μπορεί να καταλήξει ;
ΑΠ. : Την καταστροφή της Πεντέλης πρέπει να τη δούμε σαν ένα μέρος από την καταστροφή όλης της Αττικής και ακόμα να τη δούμε σε συσχετισμό, με τι είναι η πόλις των Αθηνών σήμερα. Ο αποχωρισμός της Πεντέλης σαν περιοχής, θα κινδύνευε να δώσει στο πρόβλημα μια μορφή εντελώς συμπτωματική.
Όλη η περιοχή των Αθηνών βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους καταστροφής κι αυτό όχι μόνο από συνέπειες που είναι ήδη αισθητές, αλλά και θα αλλοιώνουν συνεχώς «την ζωή των πολιτών», την ενιαία ζωή .
Δηλαδή δεν πρέπει να μιλήσουμε μόνο για την συνθήκη του αέρα, του οποίου χάνεται η καθαρότητα ή ακόμα, ότι το πράσινο λιγοστεύει· η καταγγελία αυτών ζημιών δεν αρκεί. Οι άνθρωποι μέσα σε μια πολιτεία έχουν(και θα έπρεπε να έχουν) μια ολοκληρωμένη έννοια της ζωής τους. Και αυτή η ζωή είναι ήδη άθλια, είναι απαράδεκτη πια, για πολλούς(και οι δείκτες εξέλιξις είναι τρομακτικοί).
Επομένως, καταστρέφεται η Πεντέλη, αλλά καταστρέφεται στα πλαίσια μιας γενικής καταστροφής. Πώς εκδηλώνεται αυτή η καταστροφή;
Από τη μια μεριά με τον αριθμό των κατοίκων που συγκεντρώθηκαν και συσσωρεύτηκαν, ανατρέπεται κάθε δυνατότητα ισορροπίας με το φυσικό περιβάλλον.
Τα κατ΄εξακολούθηση πολιτικά, οικονομικά, και τεχνικά λάθη, δημιούργησαν αυτό που λέμε νοσηρός υπερπληθυσμός, που ολοκληρώθηκε και με την εγκληματικά αστόχαστη χρήση του εδάφους.
Θα προσπαθήσω να μιλήσω όχι επιστημονικά, γιατί κουραστήκαμε να μιλάμε επιστημονικά και να ακούμε προσεγγίσεις επιστημονικοφανείς για τα πράγματα. Τα γεγονότα στην αλήθεια τους είναι πιο πολύ από-επιστημονικά, είναι δραματικά.
Η προσπάθεια να τους δίνει κανείς μορφές λογικής ανάλυσης, δεν είναι η ίδια η λογική· συνήθως πρόκειται για πληροφορήσεις, δικαιολογίες, πολιτικαντισμούς, συντεχνιακά συμφέροντα, αλλά και αναρμοδιότητες ακόμα και σε πλήρη παρανόηση, λογική και φυσική του Συνόλου : Φύση-Άνθρωπος-Κοινωνία-Πόλις.
Η έννοια λ.χ. της χρήσης του εδάφους δεν είναι έννοια ας πούμε σχεδίου(χάρτη) ή κτηματολογίου.
Η έννοια της ζωής όμως συμπίπτει με τα νούμερα, που βάζουν οι άνθρωποι, όσο κι αν ζητούν ένα τρόπο να γίνουν αναγνώσιμα. Δεν φτάνει δηλαδή να πει κανείς αριθμούς στρεμμάτων, αριθμούς δέντρων.
Ο άνθρωπος έχει πριν απ΄όλα μια συνολική, έχει μια κριτική συναίσθηση σφαιρική (ο μη αλλοτριωμένος άνθρωπος), έχει μια μνήμη ιστορική, δηλαδή όταν κρίνει σήμερα αισθάνεται, ανάλογα με την δομή της μνήμης του, με την ηλικία του, με τα βιώματα, αλλά και τη συμμετοχή του στη δημιουργία των βιωμάτων, είναι ικανός για μια άλλη προσέγγιση που του έχουν συστηματικά στερήσει.
Αν ρωτήσετε ένα ξένο μπορεί να πει ότι, η πόλις αυτή είναι ενδιαφέρουσα. Έχει μπουζούκια, μια δυο παλιές συνοικίες, έχει βίλλες όπου τον φιλοξένησαν· αγνοεί όμως τις δυσκολίες, τις δυστυχίες, τις καταστροφές του ιστορικού και φυσικού τοπίου, τα αδιέξοδα, τα λειτουργικά και ηθικά.







Baldwin Hills, Site 28, Flatlands mix.







