Του Ντίνου Παπαντωνίου
ΜΙΚΡΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Θα γράψω με απλά λόγια, για τρία σπουδαία προϊόντα: τη μαύρη κορινθιακή σταφίδα, το λεμόνι και το φιστίκι Αιγίνης. Τα δύο από αυτά το φιστίκι και το λεμόνι θα τα συνδέσω παραγωγικά και οικονομικά με τη γειτονική Ιταλία, μέσα από εμπειρίες, για να δούμε τι κάνουν αυτοί και τι δεν κάνουμε εμείς.
Η ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΣΤΑΦΙΔΑ “Ο ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”
Αυτή η ιστορία πάει πίσω δύο δεκαετίες. Προσωπικά καταναλώνω σταφίδα όλο τον χρόνο. Κάθε πρωί, εδώ και 20 χρόνια, για πολλούς μήνες, μια μικρή κάψουλα περίπου 20 γραμμαρίων. Γενικά, τη χρησιμοποιούμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά μέσα στη χρονιά.
Στην προηγούμενη εργασία μου, σε τράπεζα, είχα για πολλά χρόνια την ευκαιρία να μιλάω με πολλούς παραγωγούς στην Κορινθία, την Αργολίδα και την Αιγιαλεία. Με τη γενέθλια γη μου, τη Νεμέα, είχα πολλές εμπειρίες με την κορινθιακή σταφίδα.
Όταν πήγαινα εκεί, επισκεπτόμουν έναν φούρνο. Υπήρχαν, αν θυμάμαι καλά, 5-6 φούρνοι το 2005-2006. Ζητούσα ένα σταφιδόψωμο. Τι πιο απλό, σε μια κατεξοχήν παραγωγική ζώνη κορινθιακής σταφίδας; Δεν έβρισκα σε κανέναν φούρνο. Στην ερώτηση “γιατί;”, η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: “Δεν το ζητάει ο κόσμος”.
Σκέφτηκα τότε ότι ίσως την καταναλώνουν στο σπίτι ή φτιάχνουν,κέικ, γλυκά με σταφίδα. Στην τράπεζα συναντούσα πολλούς παραγωγούς και η κουβέντα, πέρα από τα τραπεζικά, πήγαινε συχνά στη σταφίδα. Είναι ένα προϊόν που στηρίζει οικονομικά οικογένειες, ως κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα δίπλα στα αμπέλια.











RADIO LIFO ΚΛΙΚ ΕΔΩ ή στην φωτογραφία για να ακούσεις 

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ


