"Φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της πανευρωπαϊκής εμβέλειας και προσφοράς του μεγάλου τέκνου της Κέρκυρας και της Κύπρου.".

Γεώργιος Σκλαβούνος 

 Όταν η ιστορική έρευνα καταλύει την ιδεοληπτική προπαγάνδα.. 

Για την επαναστατική δράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Γενεύη.   

  Παραθέτουμε Απόσπασμα άρθρου της  εκλιπούσας  Αθηνάς Γεωργαντά  στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε  ότι  το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο   αγνοήθηκε  και αγνοείται  από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως  αποσιωπάται   η στενότατη  συνεργασία του Καποδίστρια  με τον,  κατά την Γαλλική  αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη   «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο   Frederick Cesar de La Harpe…

 Oπως αποσιωπάτε  ότι , στον επαναστάτη  La Harped,   συνέστησε  τον Καποδίστρια  ο Τσάρος Αλέξανδρος  ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη. 

Παρα  το γεγονός ότι ο Μετερνιχ  αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια   και τον La Harpe  ως το κατ' εξοχήν  επαναστατικό απειλητικό  για την Ευρώπη  δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει  να ασχοληθεί  με αυτή την σχέση. 

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ/ - Μέρος Η.

Το 1828 σημαίνει μια καμπή για την πορεία του ελληνικού έθνους. Το 1827, οι ενωμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστρέφουν την αρμάδα των Τουρκο-Αιγυπτίων και θέτουν νέα δεδομένα στην προσπάθεια του ελληνικού Γένους για ανεξαρτησία. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας αποφασίζει να παραδώσει την κυβέρνηση της Ελλάδας στον Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας και κορυφαίο διπλωμάτη της εποχής, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Γεννημένος στην Κέρκυρα και σπουδαγμένος στην ιατρική, με εμπειρία στην πολιτική και τη διπλωματία, ο Καποδίστριας είχε ένα όραμα για την Ελλάδα εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτά τα οποία γνώριζε ο ελληνικός λαός. Συνδέει την Ευρώπη με την Ορθοδοξία, την Ανατολή με τη Δύση και τις ευρωπαϊκές ιδέες με το ελληνικό ιδεώδες για ελευθερία.

Ο θάνατός του το 1831 έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο άλλαξε τα δεδομένα της ηγεσίας στην Ελλάδα. Οι κορυφαίες μορφές της εποχής αδυνατούσαν να βρουν λύση για το πρόβλημα της έλλειψης κάποιου κυβερνήτη, με αποτέλεσμα την παρέμβαση ξένων δυνάμεων για την επίλυσή του. Στις 6 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου φτάνει στη χώρα ο Όθωνας.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Δημήτρη Σταθακόπουλο, Κωνσταντίνο Χολέβα και Γιώργο Καραμπελιά

Ο Γεώργιος Σκλαβούνος μιλά για τη ζωή, το έργο, την δράση του Ιωάννη Καποδίστρια

🎙️ Καλεσμένος: Γεώργιος Σκλαβούνος

Ο κύριος Γεώργιος Σκλαβούνος είναι οικονομολόγος και για περισσότερα από 30 χρόνια μελετά την δράση του Ιωάννη Καποδίστρια

00:00​ Εισαγωγή
02:05​ Πως και γιατί ασχολήθηκε με τον Καποδίστρια
08:01​ Eπτανησιακή πολιτεία
15:06​ Οπλαρχηγοί και Κέρκυρα
26:13​ Άμυνα της Λευκάδας
30:45​ Τι οδήγησε στην Επανάσταση;
42:19​ Καποδίστριας και Φιλική Εταιρεία
50:37​ Eξέγερση του Αλί Πασά με την άδεια του Καποδίστρια
56:39​ Συνάντηση Καποδίστρια Ξάνθου και η ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας
01:04:27​ Ποιος ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος, η εθνική στάση του Όθωνα και ο υποτελής Μαυροκορδάτος.

Του Γιώργου Σκλαβούνου 

(Αφιερώνεται  στους απολογητές του Μαυροκορδάτου  και τους υπερασπιστές  της Υδραίικης <<<συνταγματικης>>> ανταρσίας εναντίον του ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ.).

 Ο Κριμαϊκός Πόλεμος και το Ανατολικό Ζήτημα.

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853–1856) εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του Ανατολικού Ζητήματος, δηλαδή της σταδιακής αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων για τον έλεγχο των εδαφών και των πληθυσμών της. Η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την ενεργό στρατιωτική εμπλοκή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας υπέρ της δεύτερης, δημιούργησε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία- ΕΥΚΑΙΡΊΑ, για τον ελληνισμό.

Για πρώτη φορά μετά το 1821, οι διεθνείς συνθήκες φάνηκαν να ευνοούν την αποδυνάμωση της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια. Στο ελληνικό κράτος και στις αλύτρωτες περιοχές καλλιεργήθηκε η πεποίθηση ότι είχε φτάσει η ιστορική στιγμή για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου.

 Η ελληνική κοινωνία και η εθνική κινητοποίηση.

Η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας υπήρξε άμεση και μαζική. Εθελοντικά σώματα συγκροτήθηκαν, οικονομικοί πόροι συγκεντρώθηκαν, ενώ η Μεγάλη Ιδέα λειτουργούσε ως ενοποιητική ιδεολογία. Η Ελλάδα ,υπο τον Οθωνα δεν περιορίστηκε σε ρητορική υποστήριξη εισήλθε έμπρακτα στη σύγκρουση, μέσω ένοπλων κινημάτων, ουσιαστικά μεν, άτυπα δε, χωρίς την κήρυξη πολεμου.

Η στάση αυτή δεν ήταν προϊόν κρατικής εξωκοινωνικής  πρωτοβουλιας, αλλά έκφραση μιας βαθιά ριζωμένης εθνικής συνείδησης, που θεωρούσε τη Θεσσαλία και την Ήπειρο αναπόσπαστα μέρη του ελληνικού κόσμου.

 Οι εξεγέρσεις στη Θεσσαλία.

Ποιος δολοφόνησε τον Ι. Καποδίστρια;

Γιώργος Σιγάλας fb

Η συζήτηση γύρω από την δολοφονία παρεκτρέπεται ωσάν το εκτελεστικό χέρι του δολοφόνου να είναι το σημαντικό στην υπόθεση Ι. Καποδίστριας. Αυτό που ιστορικά γνωρίζουμε είναι ότι ήταν οι Μαυρομιχαλαίοι, χωρίς να έχει υπάρξει γραπτή εντολή από ξένη δύναμη.

Ήταν ιδιωτικό έγκλημα ή πολιτική δολοφονία; Ήταν συνωμοσία;

Οι Βρετανοί ιστορικοί αποδέχονται στο σύνολό τους ότι πρόκειται για πολιτική δολοφονία και όχι για ιδιωτικό έγκλημα. Διαφοροποιούνται στο βαθμό ανάμειξης της Βρετανίας.  Όμως σύμφωνα με τον Woodhouse (σελ. 501), ο όρος είναι "συνωμοσία" είναι αποδεκτός για τους αντικαποδιστριακούς γιατί:

Α) υπήρχε οργανωμένο κέντρο (Ύδρα) ή ελίτ

Β) υπήρξε επιλογή εκτελεστών (κώδικας τιμής Μάνης). [Αυτό το βεβαιώνει και απόγονος των Μαυρομιχαλαίων στον Φρέντυ Γερμανό]. 

Γ) η επιχειρησιακή προετοιμασία (παρακολούθηση, κάλυψη, δίκτυο διαφυγής).

Γνώριζαν οι Βρετανοί από πριν το σχεδιαζόμενο έγκλημα;

Ἰωάννης Α. Καποδίστριας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Πετρούπολη, Αὔγουστος τοῦ 1811.

                                                                                                           Ὁ Kόμης Καποδίστριας ἦρθε στὸ σπίτι μας ἐκεῖνο τὸ Σάββατο.

 Ἦταν περισσότερο σοβαρὸς ἀπ' ὃ,τι συνήθως καὶ πολὺ λυπημένος.

Τὰ μάτια του, ὅταν μὲ κοίταζε -Θεὲ μου-, ἦταν τόσο θλιμμένα! 

Ὅταν τελείωσε τὸ δεῖπνο μου ζήτησε νὰ πᾶμε στὸ δωμάτιο μουσικῆς, ὅπου καὶ τόσες ἄλλες φορὲς μοῦ ζητοῦσε νὰ παίξω στὸ πιάνο τὰ ἀγαπημένα του κομμάτια, κι ἐκεῖνος, βυθισμένος στὴν πολυθρόνα, ἄκουγε σὰν σὲ ἔκσταση. 

Κάθισε πρῶτος ἐκεῖνος στὸ πιάνο καὶ ἄρχισε νὰ παίζει ἁπαλὰ ἕνα πολὺ μελαγχολικὸ κομμάτι, ποὺ μοῦ ἦταν ἐντελῶς ἄγνωστο. Τὸν ἄκουγα ἀπορημένη.

 Ἡ ψυχὴ μου εἶχε πλημμυρίσει ἀπὸ ἕνα θλιβερὸ προαίσθημα.

 Ἤξερα ὅτι οἱ μουσικὲς συνθέσεις ποὺ ἀγαποῦσε δὲν ἦταν χαρούμενες, δὲν εἶχαν στιγμὲς allegro καὶ vivace. 

Οὔτε κἂν allegretto. 

Ἐκεῖνο ὅμως τὸ Σάββατο ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. 

Σὰν νὰ ἔπαιζε μία ἐντελῶς δικὴ του σύνθεση. Ἕναν μουσικὸ αὐτοσχεδιασμό, ποὺ σκορποῦσε ἐπάνω στὰ πλῆκτρα τὴν μελαγχολία καὶ τὴν θλίψη τῆς δικῆς του  καρδιᾶς. 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων Ιωάννης Καποδίστριας

Γιώργος Τασιόπουλος 

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα  χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων, ο Ιωάννης Καποδίστριας, τέκνο της Κέρκυρας  και της Κύπρου.

Να αξιώσει ο Θεός την πατρίδα μας το όραμά του, ο δικός του τρόπος να γίνει παράδειγμα για το λαό μας.

Είθε να βρεθούν οι άξιοι συνεχιστές για την αναγέννηση της Ελλάδας.

    ____***____

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ 

Τώρα που κόπασε ο "εμφύλιος" για το ιστορικό πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια μπορούμε πιο νηφάλια, περισσότερο ψύχραιμα να τον προσεγγίσουμε χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι σε μεγάλο βαθμό οι τόσο αντίθετες απόψεις για την ιστορική του πορεία οφείλονται στο γεγονός ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει η αποτίμηση των ορίων και των διαστάσεων της πολιτικής του.

Η εμβέλεια ωστόσο της πολιτικής του - εν μέρει άγνωστης μέχρι πρόσφατα- αποτελεί "κοινό τόπο" και αποδεκτή πραγματικότητα τουλάχιστον για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστοριογραφία. 

Προσεγγίζοντας αμεσότερα την ευρωπαϊκή πολιτική του Καποδίστρια διαπιστώνουμε ότι ουσιαστικά περιλαμβάνει πέντε φάσεις έντονης πολιτικής δράσης:

α) τι συμβολή του στη συγκρότηση του Επτανησιακού κράτους,

β) τη δράση του υπέρ της κατοχύρωσης της ελβετικής ανεξαρτησίας και ουδετερότητας, 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

[ Ὃ ἂν ὁμολογήσης, διατήρει

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ]

Κέρκυρα. Μάρτιος τοῦ 1819.

Ἔρχεται ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν Ρωσσία γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του. Ἡ μητέρα του εἶχε ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια καὶ ὁ ἴδιος ἦταν πλέον Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσίας.

Μόλις κυκλοφόρησε ἡ εἴδηση, Φιλικοί, Καπεταναῖοι καὶ Ὁπλαρχηγοὶ, σπεύδουν νὰ τὸν ἀνταμώσουν.

Καὶ ὁ φιλόπατρις Καποδίστριας, χάριν φιλοξενίας καὶ χριστιανικοῦ ἤθους, ἀποφασίζει νὰ τοὺς καλέσει σὲ γεῦμα, στὴν πατρικὴ του οἰκία. Μεταξὺ τῶν συνδαιτημόνων οἱ Ἀναγνωσταράς, Πλαπούτας, Ἀνδρούτσος καὶ Κολοκοτρώνης.

Ἅπαντες ἀνέμεναν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἰωάννη τὰ καλὰ νέα γιὰ βοήθεια ἀπό τὴν Ρωσσία. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε τὴν πικρὴ ἀλήθεια. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναμένουν καμμία βοήθεια.Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε ἀποφασίσει νὰ μὴν διαταράξει τὶς σχέσεις τῆς ὁμοδόξου Αὐτοκρατορίας μὲ Ἀγγλία καὶ Αὐστρία. 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

"(..) Ἀφοῦ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς μᾶς θέτουν ἐνώπιον τόσον ἀπελπιστικοῦ διλήμματος, θὰ ὑψώσομε τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὐλάχιστον ὅμως θὰ ἀποθάνωμεν ὡς ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας."

Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ἀνήμερα τῆς Λαμπρῆς, ἐν μέσῳ τοῦ γεύματος καὶ μὲ τὸν ὀβελία ἐπὶ τῆς τραπέζης, ἁρπάζει ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ χέρια τὴν πλάτη ἀπ 'τὸ ψητό, καὶ λέει στὸν Καποδίστρια:

- Ἔτσι τρώγουν τὰ παλληκάρια τὰ ψητὰ κρέατα!

Ἐπικράτησε ἐνθουσιασμός.

Πρῶτος ὁ Καποδίστριας σηκώνει τὸ ποτήρι καὶ πίνει ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Πλησιάζει τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτὶ :

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο

Μια μεγάλη συζήτηση για τις θεατές αλλά και αθέατες πλευρές μια προσωπικότητας παγκόσμιας εμβέλειας, με σπάνια ντοκουμέντα που αναδεικνύονται για πρώτη φορά τηλεοπτικά και αποκαλύπτουν εκπληκτικές αντιστοιχίες στο σήμερα της παγκόσμιας αβεβαιότητας, των προβολών ισχύος των μεγάλων δυνάμεων, της κοινωνικής αποσάρθωσης αλλά και της πολιτικής παρακμής.

"Ιωάννης Καποδίστριας ": Ένα διαχρονικό μάθημα ζωής και δημιουργίας για όλο τον κόσμο, από τα πεδία της γεωπολιτικής και γεωοικονομίας, έως την συγκρότηση ενός κράτους και την απεύθυνση στη κοινωνία με όρους εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο Ανδρέας Κούκος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας-"Ιωάννης Καποδίστριας" - Νομικός - Καθηγητής Ιστορίας και ιστορικός ερευνητής

Στην εκπομπή παρεμβαίνει και καταθέτει την οπτική αλλά και τι προκύπτει μέσα από τα Οθωμανικά Αρχεία, για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο Δημήτρης Σταθακόπουλος — Νομικός- Δρ. Κοινωνιολογίας της Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, οθωμανολόγος - τουρκολόγος

Το Παγκόσμιο περιβάλλον σήμερα-οι Μεγάλες Δυνάμεις ισχύος και το σκηνικό που ίσως μοιάζει με τις αρχές του 19ου αιώνα;
Η Ελλάδα στο παγκόσμιο περιβάλλον και τα μαθήματα που παίρνει... και δεν παίρνει!!
18ος- 19ος αιώνας και το παγκόσμιο σκηνικό που αλλάζει: Επαναστάσεις - Διαφωτισμός και οι Έλληνες "ανύπαρκτοι" ακόμα στον παγκόσμιο χάρτη

Η Εμφάνιση του Καποδίστρια. Η εξέλιξη σε ένα σύγχρονο μοντέλο διοίκησης και πως έγινε μάθημα σήμερα σε γαλλικό πανεπιστήμιο.
Οι αρετές του και τα αδιέξοδα του, η στρατηγική του διορατικότητα στο πεδίο! Υπάρχει σήμερα κάτι παρόμοιο;

Παιδεία, εκπαίδευση και απελευθέρωση των Ελλήνων- πρώτος βασικός στόχος ζωής!
Τι επιλέγουμε από την σταδιοδρομία του στη Ρωσία;

Το Ἑλληνικό Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν καὶ πρεσβεύει σύμπαν τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.

[Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ 

ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων 

εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, 

ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν 

καὶ πρεσβεύει σύμπαν 

τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.

ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ]

Ἰανουάριος τοῦ 1821. 

Ὑποπτευόμενες ἐνδεχόμενη συνωμοσία τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς φίλης τους Τουρκίας καὶ, μὴ δυνάμενες νὰ ἐκμηδενίσουν τὸν κίνδυνο, Ἀγγλία καὶ Αὐστρία συνωμοτοῦν.

Μὲ πρόταση τοῦ Μέττερνιχ, συγκαλεῖται στὸ Λαϋμπὰχ ἡ Σύνοδος τῶν Ἡγεμόνων τῆς Εὐρώπης. Εἶχε ἤδη προαποφασισθεῖ, ὄχι μόνον ἡ καθιέρωση ἀπονομῆς ἀνεξαρτησίας σὲ ὑπόδουλα Ἔθνη, ἀλλὰ καὶ ἡ καταδίκη σὲ δουλεία, γιὰ Ἔθνη ποῦ θεωροῦνταν ἀνίκανα ἀνεξαρτησίας, βάσει νόμου παραγραφῆς.

Συνελόντι εἰπεῖν, εἶχε προαποφασισθεῖ ἡ ἐπαίσχυντος νομιμοποίηση τῆς δουλείας.

Σκοπὸς τῆς Συνόδου δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴν διαγραφή κάθε ἐπαναστατικῆς κίνησης ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Πίστευαν ὅτι ἔτσι θὰ μποροῦσαν νὰ συντρίψουν τὴν Ἰδέα τῆς Ἀνεξαρτησίας. Οἱ δυτικὲς δυνάμεις εἶχαν καταβάλει οὐκ ὀλίγες προσπάθειες νὰ καταπολεμήσουν κάθε ἐπαναστατικὸ κίνημα φροντίζοντας -πάσῃ δυνάμει- ἀφ' ἑνὸς νὰ νομιμοποιήσουν τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων, ἀφ' ἑτέρου νὰ ἐμποδίσουν ὁποιαδήποτε ἐπέμβαση ὑπὲρ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ρωσσία.

Μὲ τὸ πού πληροφορεῖται τὰ τεκταινόμενα ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, Γενικὸς Ἐπίτροπος καὶ πληρεξούσιος τῶν Φιλικῶν, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ Σύνοδος ἦταν ἡ καταστροφὴ κάθε ἀπελευθερωτικοῦ σχεδίου τοῦ Ἔθνους.

Εὐθὺς ἀμέσως καλεῖ σὲ μυστικὴ Γενικὴ Συνέλευση τὰ Μέλη τῆς Ἑταιρείας καὶ ἐνημερώνει τοὺς ἔμπειρους καὶ πεπαιδευμένους Ὁμογενεῖς γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Δύσης. Καὶ, καταδικάζοντας τὰ χθόνια σχέδια τῆς Συνόδου, ἡ Γενικὴ Συνέλευση τῶν Φιλικῶν ἐγκρίνει παμψηφεὶ τὴν Προκήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Δουλείας.

Ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες καὶ ἐνῶ ἦταν προκαθορισμένη γιὰ τὸ ἔτος 1831, κηρύσσεται ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821.

Στήν ἀναγγελία τῆς Εἴδησης, ταραχὴ πέφτει στοὺς εὐρωπαϊκοὺς κύκλους τοῦ Λαϋμπὰχ. Ὁμοφώνως ἀπέδωσαν τὸ κίνημα στὴν Ρωσσία. Καλοῦν σὲ μυστικὴ σύσκεψη τὸν πληρεξούσιο τῆς Ρωσσίας Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ τοῦ ἀνακοινώνουν τὶς ὑποψίες τους, διακηρύσσοντάς του ὅτι ἡ Ἀγγλία θὰ κατακτήσει ὅλες τὶς νήσους τοῦ Αἰγαίου. Ἡ Γαλλία τὴν Πελοπόννησο καὶ ὅλη τὴν Στερεά. Ἡ Αὐστρία ὅλα τὰ Σλαβικὰ ἔθνη καὶ ἡ Ρωσσία τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ τύχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε ἀποσιωπηθεῖ.

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ:

2026. 'Eτος Καποδίστρια.

Γεώργιος Σκλαβούνος

 Ο Καποδίστριας ως Τρόπος  και ως Δρόμος:

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ:

Για  μια Παιδεία Εθνικής  και Κοινωνικής Ενότητας:

Για  μια Παιδεία απεναντι στον φατριασμό και τον διχασμό.

 Καποδίστριας προς τον Λόρδο  Κάστελρη. (Lord Castlereagh)

Υπουργο εξωτερικών της τότε  Μεγάλης Βρετανίας :

Παρίσι, 10/22/1815:

 …......."Ο νους έχει το κράτος του. Και δια λαόν ευαίσθητον, πνευματώδη, προικισμένον υπό φαντασίας και πλουσίων ιστορικών μνημείων, αυτό το κράτος είναι πηγή εκ της οποίας πρέπει να αντλήση τα μέσα της εντέλειάς του. 

Εν σύστημα εκπαιδεύσεως, ίνα εφαρμόζηται εις ωφέλειαν και πραγματικάς χρείας κατά την παρούσαν κατάστασιν των Ιονίων Νήσων, πρέπει να θεμελιούται εις όσα γενικώς αφορώσι το να επαναφέρωσιν εις το γενεθλιακόν αυτών έδαφος τας επιστήμας και τα ωραία γράμματα (φιλολογίαν) και εις τον αποτελεσματικώτερον σκοπόν κυρίως του να φέρη βαθμηδόν το Ιόνιον έθνος εις κατάστασιν πολιτισμού αναλόγου εις την τύχην, ήτις αυτώ επιφυλάσσεται. Θέλει δε επιτευχθεί ευκόλως αυτό το αντικείμενον με τα εξής μέτρα:

1) Να ανεγείρη εν τω Ιονίω Κράτει εν μόνο και μέγα καθίδρυμα εκπαιδεύσεως δημοσίας και εθνικής…

Εις το ίδρυμα τούτο πρέπει αμισθί να καταστούν συμμέτοχοι των ευεργετημάτων του αριθμός ωρισμένος μαθητών εκ της τάξεως των αστών ενδεών και του κοινού λαού.

Προκόπιος Παυλόπουλος: Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως ιδρυτής του Νεότερου Ελληνικού Κράτους

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης Τιμής και Μνήμης για τον Πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, την οποία διοργάνωσε ο Δήμος Αίγινας, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ακαδημαϊκός και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος μίλησε με θέμα: «Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως ιδρυτής του Νεότερου Ελληνικού Κράτους». Κατά την ομιλία του αυτή ο κ. Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης Τιμής και Μνήμης για τον Πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, την οποία διοργάνωσε ο Δήμος Αίγινας, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ακαδημαϊκός και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος μίλησε με θέμα: «Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως ιδρυτής του Νεότερου Ελληνικού Κράτους». Κατά την ομιλία του αυτή ο κ. Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Πρόλογος

Με αισθήματα εξαιρετικής τιμής συμμετέχω σε αυτή την Εκδήλωση του Δήμου Αίγινας που είναι αφιερωμένη στην εθνικώς εμβληματική προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια, του Πρώτου Κυβερνήτη του Νεότερου Ελληνικού Κράτους, στον οποίο η Πατρίδα μας οφείλει, κυριολεκτικώς, την υπόστασή της. Και τα αισθήματά μου αυτά είναι τόσο περισσότερο ειλικρινή, όσο η σημερινή εκδήλωση συμπίπτει με την 198η επέτειο από την ορκωμοσία εδώ στην Αίγινα, την πρώτη Πρωτεύουσα της Νεότερης Ελλάδας, την 26η Ιανουαρίου 1828 του Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη. Αντί άλλης εισαγωγής παραπέμπω στην ακόλουθη περιγραφή της ιστορικής αυτής ημέρας από την «Γενική Εφημερίδα» της εποχής εκείνης: «Πρὶν ἔλθη ἡ 10 ὥρα πρὸ μεσημβρίας τῆς ἡμέρας αὐτῆς εἶχον γίνει ὅλαι αἱ εἰς τὴν πάνδημον ταύτην τελετὴν ἀνήκουσαι προετοιμασίαι. Ὁ δρόμος ὁ φέρων ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Κυβερνήτου εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Μητροπόλεως, ὅπου ἔμελλε νὰ τελεσθῇ ἡ ὁρκωμοσία, ἦτο κατεστρωμένος ἀπὸ ἐλαιῶν κλάδους. Ὅταν ἔφθασεν ἡ προσδιορισμένη ὥρα, ὁ Κυβερνήτης, συνοδευόμενος ἀπὸ τὰ ἤδη ἐκλεχθέντα μέλη τοῦ Πανελληνίου καὶ τὸν Γραμματέα τῆς Ἐπικρατείας, ἦλθεν εἰς τὴν Μητρόπολιν μετὰ τῆς προσηκούσης τάξεως ἐν μέσῳ πολυαρίθμου λαοῦ. Προηγοῦντο δὲ εἰς τὴν πομπὴν πρῶτον μὲν οἱ παῖδες τῆς Ἀλληλοδιδακτικῆς Σχολῆς μὲ τὴν σημαία των, φέροντες ὅλοι ἀνὰ χεῖρας κλάδους ἐλαίας· ἔπειτα δὲ δύο σημαῖαι Ἑλληνικαὶ καὶ ἡ μουσικὴ τοῦ Ἀγγλικοῦ δικρότου Οὐάρσπιτ. Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὸν Ναόν, πρῶτον μὲν ἐτελέσθη παρὰ τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου ἡ συνήθης Παράκλησις· ἔπειτα δὲ σταθεὶς ὁ Κυβερνήτης κατὰ πρόσωπον τοῦ Μητροπολίτου κρατοῦντος εἰς χεῖρας τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον, καὶ ἀνατείνας τὴν δεξιὰν ὡρκίσθη τὸν εἰς τὸ Ε΄ Ψήφισμα περιεχόμενον ὅρκον. Ἑπομένως ὡρκίσθησαν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὰ μέλη τοῦ Πανελληνίου μετὰ τοῦ Γραμματέως τῆς Ἐπικρατείας τὸν παρὰ τοῦ αὐτοῦ Ψηφίσματος προσδιοριζόμενον ὅρκον. Τελεσθείσης τῆς ὁρκωμοσίας, ἐψάλη μικρὰ δοξολογία πρὸς τὸν Θεόν, καὶ μετ’ αὐτὴν ἡ συνήθης δέησις ὑπὲρ τῶν τριῶν Ἡγεμόνων τῶν προστατευόντων τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὴν δέησιν ταύτην ἡ πόλις ἐκανονοβόλησεν εἴκοσι καὶ μίαν. Μετὰ ταῦτα ἔγινεν ἑτέρα δέησις ὑπὲρ τοῦ Κυβερνήτου Κόμητος Καποδίστρια καὶ τῆς νέας Κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος, καὶ τὰ ἐν τῷ λιμένι Ἀγγλικὰ καὶ Ρωσσικὰ πλοῖα ἐκανονοβόλησαν δέκα καὶ ἐννέα, ὑψώσαντα τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν, καὶ ἔχοντα ἐπὶ τῶν καταρτίων ἀναπεπταμένας ποικιλοχρόους πτερυγίας (Flammes). Ἀπεπληρώθη ἡ πάνδημος αὕτη τελετὴ διὰ τῆς συχνῆς ἀνευφημίας τοῦ λαοῦ «Ζήτω ὁ Κυβερνήτης ἡμῶν» καὶ ἡ Ἐξοχότης του ἐπέστρεψεν εἰς τὴν οἰκίαν του μὲ τὴν αὐτὴν πομπήν, μὲ τὴν ὁποίαν ἦλθεν εἰς τὸν Ναόν. Ἀμέσως δὲ ἐπροσφέρθη ἓν πρόγευμα, εἰς τὸ ὁποῖον παρευρέθησαν τὰ μέλη τοῦ Πανελληνίου, ὁ Γραμματεὺς τῆς Ἐπικρατείας καὶ ἀλλογενεῖς ἀξιωματικοί, καὶ εἰς τὸ ὁποῖον προέπιον ὑπὲρ τῶν τριῶν Ἡγεμόνων καὶ προστατῶν τῆς Ἑλλάδος, ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ ὑπὲρ τῆς κατευοδώσεως τῆς νέας Κυβερνήσεως. Ἡ ἡμέρα αὕτη ὑπῆρξεν ἡμέρα κοινῆς χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως καὶ θεωρεῖται ὡς μία τῶν ἐπισημοτέρων ἡμερῶν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν καθίδρυσιν τῆς νέας Κυβερνήσεως». Αναπολώ νοσταλγικώς την πρώτη μου επίσκεψη στην Αίγινα, με την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας, την 26η Ιανουαρίου 2016 στο πλαίσιο μίας ανάλογης εκδήλωσης για τον Ιωάννη Καποδίστρια και, εν πολλοίς και κατ’ ανάγκη, αναφέρομαι εκ νέου στα όσα είχα τονίσει στην τότε ομιλία μου.

Το ρολόι του Ιωάννη Καποδίστρια, κυβερνήτη της Ελλάδος, δώρο ευγνωμοσύνης των εκπροσώπων της Γενεύης προς τον Έλληνα κυβερνήτη

Τέτοια μέρα  το 1816 και  ο Ιωάννης Καποδίστριας λάμβανε την ιδιότητα του Ελβετού πολίτη ωs αναγνώριση για τις υπηρεσίες του προς την Ελβετική Δημοκρατία και τη συμβολή του στην δημιουργία τού ομοσπονδιακού συστήματός της.              

Ο  θεμελιωτήs του πρώτου(ουσιαστικού )ελβετικού συντάγματοs , με την καθιέρωση τηs αρχήs τηs ουδετερότηταs και την γεωγραφική κατανομή τηs χώραs σε 19 καντόνια

(20 καντόνια σήμερα) και 6 «ημικαντόνια» την 30/8/1815 , είχε λάβει μέρος(κατα εντολή του Τσάρου) στην συνδιάσκεψη για τη δημιουργία τής Ελβετικής ενώσεως, ανατρέποντας τιs βουλέs του Μέτερνιχ.

Το Κοινοβούλιο(εθνικό  συμβούλιο)τηs Ελβετίας -έωs και σήμερα-έχει 200 βουλευτές που αμείβονται μ΄ ένα συμβολικό και ιδιαίτερα χαμηλό ποσό καθώs o θεσμόs θεωρείται τιμή για τον μετέχοντα  (και γι’ αυτό δύναται να ασκεί ταυτόχρονα και την βιοποριστική εργασία του)..                      

Αυτά στην Ελβετία...

Εδώ 200 έτη τώρα ,τοπικοί κοτζαμπάσηδεs,πολιτική δημογεροντία και εξχώρια συμφέροντα φροντίζουν ''για το καλό μαs''...όπωs  ''φρόντισαν '' και τον Καποδιστρια.                                                                                          

-Και η Ophelia Nova / Ψηφιδωτό Ελλάδας γράφει...                                                                    

" Το ρολόι του Ιωάννη Καποδίστρια, κυβερνήτη της Ελλάδος, δώρο ευγνωμοσύνης των εκπροσώπων της Γενεύης προς τον Έλληνα κυβερνήτη για την προσφορά του στο συνέδριο της Βιέννης το 1814 και του Παρισιού το 1815.

Φέρει ημικυκλική επιγραφή - αφιέρωση  "τω τον χρόνον καλώς διοικούντι, οι τον χρόνον καλώς μετρούντες". 

Ήταν δικτάτορας ο Καποδίστριας;

8/01/2026

ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε τη “στιγμή Ιωάννη Καποδίστρια” μέσα από τα αναλυτικά εργαλεία της χαρισματικού τύπου εξουσίας, του κόμματος στελεχών και των διαιρετικών τομών. Στο δεύτερο μέρος, θα εξετάσουμε την κατηγορία περί “δικτάτορα”.

Ένα από τα στοιχεία που επικεντρώνεται η διαπάλη γύρω από την περίοδο της “καποδιστριακής πολιτείας” είναι ο χαρακτηρισμός του Καποδίστρια ως “δικτάτορα”, με όλη την αρνητική ιστορική φόρτιση που εμπεριέχει ο όρος και της “καποδιστριακής πολιτείας” ως αυταρχικού ή και τυραννικού καθεστώτος. Ας σημειωθεί ότι τόσο η δικτατορία της 4ης Αυγούστου (1936-1941), όσο και η δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-1974) επιχειρούν να οικειοποιηθούν αυτή την ερμηνευτική θεώρηση της “καποδιστριακής πολιτείας”.

Πρόκειται για ανιστορικούς χαρακτηρισμούς, οι οποίοι στη βάση του πραγματικού στοιχείου της προσωρινής αναστολής του Συντάγματος της Τροιζήνας, ήδη από την αφετηρία της καποδιστριακής διοίκησης, προβάλλουν μια ιδεολογικού χαρακτήρα κριτική, υποβαθμίζοντας πλήρως τις συνθήκες της περιόδου. Ο Καποδίστριας έχοντας την παιδεία/πολιτική κουλτούρα αλλά και πλούσια εμπειρία, αντιλήφθηκε αμέσως ότι έπρεπε να υπερβεί το καθεστώς “πολυαρχίας” και της εξασθενημένης θέσης της εκτελεστικής εξουσίας, όπως είχαν θεσμοποιηθεί και στα τρία Συντάγματα της Επανάστασης (1822, 1823, 1827), προκειμένου να ολοκληρωθεί επιτυχώς η Ελληνική Επανάσταση και να συγκροτηθεί σύγχρονο κράτος

Δεν ήταν αντιδημοκρατικός, καθώς προχώρησε σε εκλογές τον Μάιο 1829 για την ανάδειξη της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης, όπου οι “καποδιστριακοί” πλειοψήφησαν. Στο σημείο αυτό η διαμάχη με τους φιλελεύθερους-ολιγαρχικούς για το ζήτημα του καθολικού ή περιορισμένου εκλογικού δικαιώματος (των ανδρών), που δεν αποτέλεσε ως προς την οργάνωση της εκλογικής διαδικασίας τη μόνη αντίθεση, μπορεί να ενταχθεί ως εξαιρετικά σύντομο χρονικά αλλά δηλωτικό συμβάν της μεγάλης διαπάλης που διαπέρασε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες του 19ου αιώνα για το καθολικό εκλογικό δικαίωμα.

~Ιωάννης Καποδίστριας και Ελβετία🇬🇷🇨🇭

Η αθέατη θεμελίωση ενός κράτους από έναν σπουδαίο Έλληνα🏛️

Από Στυλιανός Καβάζης

«Οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ»

Η γνωστή αυτή φράση του Ευαγγελιστή Λουκά μοιάζει να γράφτηκε για τον Ιωάννη Καποδίστρια. Εκείνον τον Έλληνα που τιμήθηκε ως σωτήρας από ξένους λαούς, ενώ η ίδια του η πατρίδα δεν πρόλαβε να τον δικαιώσει εν ζωή. Αν η Ελλάδα τον γνώρισε ως μάρτυρα της πολιτικής αρετής, η Ελβετία τον γνώρισε ως αρχιτέκτονα της κρατικής της ύπαρξης.

Για τους περισσότερους, ακόμη και σήμερα, η σχέση του Ιωάννη Καποδίστρια με την Ελβετία παραμένει ασαφής, σχεδόν θρυλική.

Άλλοι λένε επιγραμματικά ότι «τους έδωσε Σύνταγμα», άλλοι ότι «συνέβαλε στην ουδετερότητά τους», ενώ οι περισσότεροι αγνοούν πλήρως γιατί η Ελβετία τιμά έναν Έλληνα ως εθνικό της ευεργέτη. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ βαθύτερη, σύνθετη και ιστορικά βαρύνουσα ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν χάρισε στην Ελβετία απλά ένα έγγραφο η μια απλή βοήθεια αλλά συνέβαλε αποφασιστικά και ουσιαστικά στη διάσωσή της ως κράτους και στη διαμόρφωση της πολιτικής της ταυτότητας.

Όταν ο Καποδίστριας έφθασε στην Ελβετία το 1813, η χώρα δεν ήταν ούτε ουδέτερη ούτε σταθερή ούτε πραγματικά ανεξάρτητη. Μετά τη γαλλική εισβολή του 1798 και την επιβολή του συγκεντρωτικού ελβετικού κράτους κατ’ απομίμηση της Γαλλικής Δημοκρατίας, η κοινωνική και πολιτική συνοχή είχε διαλυθεί. Η «Πράξη Διαμεσολάβησης» του Ναπολέοντα το 1803 μετέτρεψε επί της ουσίας την Ελβετία σε εξαρτημένο προτεκτοράτο της Γαλλίας, υποχρεωμένο να τροφοδοτεί τον ναπολεόντειο στρατό με χιλιάδες άνδρες.

Πετροβολώντας τον Σμαραγδή...

 

Του Θανάση Κ. 

Την ταινία του Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν την είδα. Ακόμα…

Άλλωστε τα εισιτήρια είναι sold out.

Είδα στο διαδίκτυο κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα, άκουσα να τη συζητάνε με πάθος γνωστοί μου που πρόλαβαν και την είδαν και διάβασα πλήθος κριτικές…

Δεν θα γράψω για την ταινία, λοιπόν... 

Θα γράψω για τις κριτικές της ταινίας.

Και για την πρωτοφανή απήχησή της, παρά τις κριτικές.

* Πρώτον.

Ήδη κάνει ρεκόρ εισιτηρίων.

Σε τέσσερις μέρες παίχθηκε σε 90 αίθουσες και έκοψε 145 χιλιάδες εισιτήρια – τον μεγαλύτερο αριθμό πρώτων ημερών από τις «Σειρήνες του Αιγαίου» (2005).

Ήδη προστέθηκαν άλλες 32 αίθουσες και παίζεται σε περίπου 120, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί.

Τις επόμενες τρείς μέρες ήδη ξεπερνά τις 250 χιλιάδες εισιτήρια!

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις προεξοφλούν πώς σύντομα θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια.

Μια ταινία που πολεμήθηκε πριν υπάρξει, της κόπηκε χρηματοδότηση και «πυροβολείται» από κριτικούς πριν ακόμα προβληθεί...

Αληθινό ιστορικό ρεκόρ!

Κι αυτό κάτι λέει.

* Δεύτερον.

Οι επαγγελματίες κριτικοί την κατηγορούν για «εύκολη χρήση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων» και για «αγιογραφία».

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτό θεωρείται "κατηγορία".

Ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι είναι αγιογραφία. Γεμάτη θρησκευτικούς συμβολισμούς. 

Ο Αϊζενστάιν στον «Ιβάν τον Τρομερό» χρησιμοποιεί ωμούς εθνικούς συμβολισμούς για να δικαιολογήσει απερίγραπτη σκληρότητα «για το καλό της χώρας».

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (Δ΄ μέρος)

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες το κεφάλαιο για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων και ο διχασμός

Ο Καποδίστριας, φοβούμενος τη φατριαστική λογική που πρυτάνευε στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, είχε επιχειρήσει αρχικώς να ικανοποιήσει τουλάχιστον συμβολικά τις περισσότερες πολιτικές ομάδες με τη συμπερίληψη εκπροσώπων τους στο Πανελλήνιον. Ο Σπυρίδων Τρικούπης, που χρημάτισε μέλος της κυβέρνησής του μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1829, τον χαρακτηρίζει «ἄτολμον πολιτευτὴν» διότι, αντί να στηριχτεί στη Συνέλευση την οποία μπορούσε να κατευθύνει, προτίμησε να την καταργήσει, δημιουργώντας περισσότερες αντιπαλότητες. Και σε μια τέτοια συμπεριφορά δεν τον προδιέθετε μόνο η πολιτική διαδρομή του στην Ιόνιο Πολιτεία και τη ρωσική κυβέρνηση αλλά και η πολύ αρνητική άποψη του για τους «φατριαστές Έλληνες» και οι ελλιπείς γνώσεις του για το ελληνικό σύστημα εξουσίας. Επιπλέον, έχει βάσιμα υποστηριχτεί πως ένας από τους όρους που έθεσε ο τσάρος Νικόλαος για να τον στηρίξει ήταν η κατάργηση του φιλελευθέρου ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Ο Καποδίστριας, εξαιρετικά ακέραιος ο ίδιος, ένιωθε ιδιαίτερη αποστροφή για τις ελληνικές «ελίτ». Θεωρούσε τους κοτζαμπάσηδες τουρκόφρονες και πολλούς από τους οπλαρχηγούς πλιατσικολόγους· απεχθανόταν τους Φαναριώτες και τους έμπορους της Σύρου, τους οποίους κατηγορούσε ότι συναλλάσσονταν ακόμα και με τον Ιμπραήμ· τους νεαρούς λογίους τους θεωρούσε κενούς φρασεολόγους, τους δε Υδραίους κατ’ εξοχήν «μεταλλοθέους». Τους μόνους που υποστήριζε με κάθε μέσο ήταν οι βιοτέχνες και οι αγρότες, που του το ανταπέδιδαν με βαθιά αισθήματα αγάπης και τον αποκαλούσαν «μπάρμπα Γιάννη» διασφαλίζοντάς του και την πολιτική πλειοψηφία.

Ωστόσο, η αποξένωσή του από όλες τις διοικούσες ελίτ, ακόμα και αυτές που είχαν αναδειχθεί στη διάρκεια της Επανάστασης, και ο μάλλον αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης τον υποχρέωναν να στηρίζεται, ιδιαίτερα μετά το 1830, σε λίγους επιλεγμένους οπλαρχηγούς, όπως τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, και σε όλο και περισσότερους ετερόχθονες. Και αν ο Ηπειρώτης Κωνσταντίνος Ράδος και ο Κεφαλλονίτης Κωνσταντίνος Μεταξάς είχαν πρωτοστατήσει στην Επανάσταση, με οργή αντιμετωπίζονται οι πολυπληθείς απόλεμοι Επτανήσιοι που τον περιστοιχίζουν – οι δύο αδελφοί του, ο Αυγουστίνος και ο Βιάρος, ο Ιωάννης Γεννατάς, ο Μουστοξύδης και πολλοί άλλοι. Ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο θα διαδραματίσουν οι αδελφοί του, κυρίως ο Βιάρος, καθώς και οι Γεννατάς και Μεταξάς, που αντιστρατεύονταν συστηματικά κάθε προσπάθεια συνδιαλλαγής με τους αντιπολιτευόμενους την οποία επιχειρούσε ο Καποδίστριας.

Πως ο Καποδίστριας προσπάθησε να δημιουργήσει σύγχρονο κράτος

07/01/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/NOVA TELECOMMUNICATIONS/Leonidas Zarkos

ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή “Καποδίστριας”, είχε ως αποτέλεσμα να επαναφέρει μια πλατιά συζήτηση για τον Καποδίστρια. Το γεγονός αυτό αντανακλάται με τη σειρά του στην ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το στοιχείο τούτο, που επιβραβεύει το εγχείρημα του Σμαραγδή, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό γεγονός και όχι το δευτερεύουσας σημασίας στοιχείο των αδυναμιών της ταινίας.

Εκείνο που ενδεχομένως χρειάζεται είναι μια ερμηνεία για το σημαντικό. Γιατί μια διαδρομή ενός πολιτικού προσώπου, πριν από 200 χρόνια, προκαλεί τόσο έντονο ενδιαφέρον, συγκινώντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, πρέπει να συμπεριλάβει μια διάσταση ιστορική και μια σύγχρονη και αυτό θα επιχειρηθεί στο παρόν άρθρο, που είναι χωρισμένο σε δύο μέρη.

Η στιγμή “Ιωάννης Καποδίστριας” εκτυλίσσεται στο ιστορικό πλαίσιο του καταλυτικής σημασίας γεγονότος του σύγχρονου πολιτικού των βίου των Ελλήνων, με εκείνον στη θέση του πρωταγωνιστή. Η 3η δεκαετία του 19ου αιώνα, μέσα από μία επαναστατική διαδικασία, οδηγεί στην κρατογένεση, στην ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, στις 27-9-1831, αποτυπώνει την αδυναμία των επαναστατημένων Ελλήνων να αυτοκυβερνηθούν, θεμελιώνοντας ταυτόχρονα ένα από τα δομικά στοιχεία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που είναι ο εξαρτημένος χαρακτήρας του, μέσα στην κίνηση της διεθνούς ενσωμάτωσής του ως κυρίαρχου-κυριαρχούμενου.

Η “καποδιστριακή περίοδος 1828-1831”, μπορεί να διαβαστεί στην ιστορικότητά της και μέσα από τα αναλυτικά εργαλεία της κοινωνιολογίας, της πολιτικής επιστήμης, της πολιτικής κοινωνιολογίας. Ειδικότερα της χαρισματικού τύπου εξουσίας, του κόμματος στελεχών, των διαιρετικών τομών. Μια πρώτη προσέγγιση με αυτή την οπτική είχα επιχειρήσει στο κείμενο Η επανάσταση του 1821 και η στιγμή Ιωάννη Καποδίστρια, στο αφιέρωμα του ηλεκτρονικού περιοδικού e-Δίαυλος, “1821-Η Ελληνική Επανάσταση“, τχ 27ο/2021.

Η δολοφονία του Καποδίστρια και η έκπτωση του πολιτικού μέτρου

από Γιώργος Τασούδης

-31 Δεκεμβρίου 2025

Η παρουσία του Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστορική διαδρομή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους υπήρξε όχι απλώς καθοριστική, αλλά σχεδόν σωτηριολογική. Σε μια Ελλάδα εξουθενωμένη από τον Αγώνα και βαθιά διχασμένη, πολιτικά άπειρη και θεσμικά εύθραυστη, η έλευσή του έμοιαζε με δωρεά θείας πρόνοιας· όχι επειδή υπήρξε αλάνθαστος, αλλά διότι ενσάρκωνε εκείνο που έλειπε δραματικά: το μέτρο, την πνευματική ποιότητα της εξουσίας, την ανιδιοτελή διακονία του κοινού καλού.

Ο Καποδίστριας δεν υπήρξε τέκνο συγκυριών. Το κύρος του είχε κατακτηθεί στα μεγάλα ευρωπαϊκά κέντρα της διπλωματίας, εκεί όπου ο λόγος ζυγίζεται και η πολιτική απαιτεί βάθος νου και πλάτος ψυχής. Άνδρας υψηλής μόρφωσης, βαθιάς πίστης και σπάνιας ηθικής ακεραιότητας, δεν προσήλθε στην Ελλάδα ως σωτήρας, αλλά ως υπηρέτης. Η θεοσέβειά του δεν ήταν ρητορική· ήταν βιωματική, μετουσιωμένη σε εγκράτεια, θυσία και αυστηρότητα πρώτα προς τον εαυτό του.

Ακριβώς γι’ αυτό και κατέστη δυσβάστακτος. Διότι ο άριστος, όταν εμφανίζεται, δεν καθησυχάζει· κρίνει. Η παρουσία του απογυμνώνει τις ιδιοτέλειες, αποκαλύπτει τις ανασφάλειες, στερεί τα άλλοθι. Σε έναν τόπο όπου ο εγωισμός συχνά μεταμφιέζεται σε ελευθερία και η φατριαστική βούληση βαπτίζεται πολιτικό δικαίωμα, ο Καποδίστριας δεν μπορούσε παρά να θεωρηθεί απειλή. Όχι επειδή καταπίεζε, αλλά επειδή μετρούσε. Και ό,τι μετριέται, εκθέτει.

Η δολοφονία του δεν υπήρξε απλώς ένα πολιτικό έγκλημα· υπήρξε γεγονός βαθύτατα παιδαγωγικό, με την πιο αρνητική έννοια. Για να αντέξει η συνείδηση το βάρος της πράξης, έπρεπε να ανατραπεί η αξιολόγηση του προσώπου. Ο ανιδιοτελής βαφτίστηκε αυταρχικός, ο συγκροτημένος δεσποτικός, ο οραματιστής επικίνδυνος. Δεν επρόκειτο απλώς για συκοφαντία εκ των υστέρων, αλλά για αναγκαστική διαστροφή των κριτηρίων: αν ο άριστος ήταν πράγματι άριστος, τότε το έγκλημα ήταν ασυγχώρητο. Άρα έπρεπε να πάψει να είναι άριστος.

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (Γ΄ μέρος)

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες το κεφάλαιο για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η οργάνωση του Κράτους

Ο Καποδίστριας έσπευσε να δημιουργήσει κρατικό μηχανισμό, κυριολεκτικώς εξ υπαρχής, εργαζόμενος με πυρετώδεις ρυθμούς. Ο ίδιος είχε αρνηθεί να λαμβάνει τον οποιοδήποτε μισθό και προσπάθησε να επιβάλει την αντίληψη και τους ρυθμούς του σε ολόκληρη τη διοίκηση. Από τα 180 άτομα της κεντρικής διοίκησης διατήρησε μόλις ένδεκα(!) οι οποίοι μαζί με τον κυβερνήτη εργάζονταν ασταμάτητα από τις πέντε το πρωί έως τις δέκα το βράδυ και τις περισσότερες ημέρες κοιμόντουσαν πάνω στα γραφεία τους. Έτσι περιέκοψε αποφασιστικά τις κρατικές δαπάνες στρέφοντας όμως εναντίον του ένα μεγάλο μέρος των άεργων νεαρών λογίων της πρωτεύουσας. Δημιούργησε ενιαία διοικητική μηχανή και περιόδευε διαρκώς σε όλες τις επαρχίες συνομιλώντας κατ’ εξοχήν με τους ίδιους τους ξωμάχους και τους βοσκούς για να σχηματίζει προσωπική εικόνα της κατάστασης.

Φρόντισε να δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες και ενίσχυσε τις αστυνομικές δυνάμεις, χωρίς βέβαια να λείπουν οι υπερβάσεις και η κατάχρηση εξουσίας από αστυνομικά όργανα, οι οποίες θα πολλαπλασιαστούν μετά το 1830 ενισχύοντας τις αιτιάσεις για αστυνομικό κράτος. Ανέθεσε ταυτόχρονα στον Ανδρέα Μιαούλη το καθήκον της εξάλειψης της πειρατείας – μόνιμη πηγή αντιπαράθεσης με εκείνους τους Ευρωπαίους οι οποίοι, με αφορμή την πειρατεία, υποστήριζαν πως οι Έλληνες δεν είχαν τη δυνατότητα να αυτοκυβερνηθούν.

Ως προς τα οικονομικά, η διακυβέρνησή του κατόρθωσε να αυξήσει τα έσοδα του κράτους μέσω της κεντρικής φορολογίας επιτυγχάνοντας παράλληλα σημαντικές εισφορές από τον παροικιακό ελληνισμό και τους φιλέλληνες (όπως ο Εϋνάρδος). Ίδρυσε τη βραχύβια «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα», ενώ προσπάθησε να εισαγάγει και εθνικό νόμισμα, τον φοίνικα. Μάλιστα, για να χτυπήσει τα μεγάλα τοπικά συμφέροντα, η εκμίσθωση των προσόδων των επαρχιών έπαψε να πραγματοποιείται σε ενιαία σύνολα αλλά επιμερίζονταν σε φορολογικές ενότητες, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στη δημοπρασία περισσότεροι υποψήφιοι εκμισθωτές.