Μιλώντας στον 98.4 υποστήριξε ότι η επίθεση του Ισραήλ στις 13ης Ιουνίου, υπερέβη τα εσκαμμένα, ακόμα και για τα μέτρα και τα σταθμά του Νετανιάχου.
Όχι μόνον έλαβε χώρα ενόσω οι διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν βρίσκονταν εν εξελίξει, αλλά το σύνολο των αντικειμενικών Στόχων του Ισραήλ ήταν το ίδιο ουτοπιστικό με αυτό του 2006, δηλαδή η καταστροφή των πυρηνικών και πυραυλικών εγκαταστάσεων της χώρας.
Χωρίς μάλιστα την υπόσχεση της συνδρομής των Αμερικανικών στρατηγικών βομβαρδιστικών Β-2 τα οποία φέρουν τις διατρητικές GBU-57/B, ικανές να διαπεράσουν δεκάδες μέτρα στρώσεων οχυρώσεων και σκυροδέματος.
Σε μια αστραπιαία επιχείρηση περισσότερων από 200 αεροσκαφών, το Ισραήλ αναμφίβολα έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από τον Πόλεμο των 7 Ημερών, το 1967, να επιτύχει ολοκληρωτικό αιφνιδιασμό και να αρχίσει να απεργάζεται τις αντιαεροπορικές στρώσεις της χώρας.
Στη συνέχεια έπληξε τις τρεις μεγαλύτερες πυρηνικές εγκαταστάσεις Νατανζ, Φόρντο και Ισφαχάν με αποτέλεσμα να προκαλέσει εκτεταμένες δε, υπέργειες μόνο δε καταστροφές. Και κάπου στο πίσω μέρος των αντικειμενικών σκοπών, χωρίς να αποτελούν επίσημους στόχους, βρισκόταν μια δυνάμενη εξέγερση των Ιρανών εναντίον του καθεστώτος και μια εκμηδένιση του μεγαλύτερου από τους υπαρξιακούς κινδύνους που ταλανίζουν το Ισραήλ από την ημέρα της ιδρύσεώς του.
Την νύχτα που ακολούθησε την μέρα των αδυσώπητων χτυπημάτων, το Ιράν απάντησε σε μια όχι και τόσο όσο παρουσιάζεται από τα Μίντια, μαζική απάντηση, αλλά με υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους εντούτοις, εκκινώντας την επιχείρηση True Promise III.
