από τον Georges Renard-Kuzmanovic - 28/09/2026
Πηγή: Fréquence populaireΤο 1786, η Γαλλία άνοιξε τα εμπορικά της σύνορα σε μια πιο βιομηχανοποιημένη Αγγλία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ρεβεγιόν κάηκε και ξέσπασε η Επανάσταση. Σαράντα χρόνια ελεύθερου εμπορίου έχουν αποβιομηχανοποιήσει για άλλη μια φορά τη Γαλλία, έχουν πλουτίσει μια ολιγαρχία και έχουν τροφοδοτήσει την οργή. Μήπως η ιστορία τραυλίζει;
«Στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, τι είναι το ελεύθερο εμπόριο; Είναι η ελευθερία του κεφαλαίου. Όταν έχετε γκρεμίσει τα λίγα εθνικά εμπόδια που εξακολουθούν να εμποδίζουν την πορεία του κεφαλαίου, θα έχετε απελευθερώσει πλήρως μόνο το μερίδιο του κεφαλαίου. (...)
Αλλά γενικά, σήμερα, το σύστημα προστασίας είναι συντηρητικό, ενώ το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου είναι καταστροφικό. Διαλύει τις παλιές εθνικότητες και οδηγεί στα άκρα τον ανταγωνισμό μεταξύ αστικής τάξης και προλεταριάτου. Με μια λέξη, το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου επιταχύνει την κοινωνική επανάσταση. Μόνο με αυτή την επαναστατική έννοια, κύριοι, ψηφίζω υπέρ του ελεύθερου εμπορίου».
Καρλ Μαρξ, Ομιλία για το ζήτημα του ελεύθερου εμπορίου, 9 Ιανουαρίου 1848.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1786, η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ υπέγραψε μια συνθήκη με την Αγγλία, το όνομα της οποίας έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί: τη Συνθήκη Ήντεν-Ρέινβαλ.
Το γεγονός μπορεί να φαίνεται ενδιαφέρον μόνο για τους οικονομικούς ιστορικούς. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό, καθώς δείχνει πόσο επικίνδυνα εκτίθεται μια χώρα όταν ανοίγει διάπλατα την αγορά της σε ανταγωνιστές με ισχυρότερο παραγωγικό μηχανισμό. Αυτή είναι η κάπως ξεχασμένη ιστορία μιας παγκοσμιοποίησης, της οποίας τα σκαμπανεβάσματα μπορούν να ρίξουν φως σε ό,τι συμβαίνει στην εποχή μας.
