Βασίλης Λύκος: "Δήμοι Α.Ρ. και Δήμαρχοι μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει τη Δημοκρατία"

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.

 
Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.

Οι 42.000 λέξεις του Πάπα για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο Πάπας προειδοποιεί για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης σε μία εγκύκλιο 42.300 λέξεων. Το κείμενο σηματοδοτεί μια δυναμική παρέμβαση του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για την κατάχρηση της τεχνητής νοημοσύνης

Πηγή REUTERS/Guglielmo Mangiapane

ΟΠάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε σήμερα μία εγκύκλιο με το όραμά του και τις προειδοποιήσεις του για το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης, ζητώντας από τους ηγέτες διεθνώς να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από τις δυνητικά αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις της ΑΙ.

Η τοποθέτηση του Ποντίφικα ήρθε με τη μορφή παπικής εγκυκλίου, δηλαδή ανοικτής επιστολής προς «όλους τους ανθρώπους με αγαθές προθέσεις». Στο εκτενές κείμενο (που ξεπερνά τις 42.300 λέξεις), περιγράφει την επιδίωξή του να διαφυλάξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε μια εποχή όπου η τεχνολογία απειλεί να αντικαταστήσει τον άνθρωπο σε πλήθος επαγγελματικών και κοινωνικών ρόλων.

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε την εγκύκλιο μαζί με τον Κρίστοφερ Ολά, συνιδρυτή της Anthropic, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, σε μια συμβολική κίνηση διαλόγου ανάμεσα στον πνευματικό και τον τεχνολογικό κόσμο.

Πάπας Λέων: Οχι στα κηρύγματα με βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Τονίζοντας πως «η τεχνολογία δεν πρέπει να θεωρείται “αδιακρίτως” δύναμη εχθρική προς την ανθρωπότητα», υπογράμμισε πως «η επιδίωξη για μεγαλύτερα κέρδη δεν μπορεί να δικαιολογεί επιλογές που κοστίζουν συστηματικά θέσεις εργασίας».

Μεταξύ άλλων, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ ζητά:

ρυθμιστικούς κανόνες για τις εταιρείες που ηγούνται της ανάπτυξης της ΑΙ,
προστασία και επανεκπαίδευση των εργαζομένων των οποίων οι θέσεις απειλούνται,
εκπαίδευση των μαθητών ώστε να ακονιστεί η κριτική τους σκέψη απέναντι στην τεχνολογία,
μέτρα προστασίας των παιδιών από βίαιο, σεξουαλικό ή και ψευδές περιεχόμενο που παράγεται από ΑΙ,

Πλουτοκρατία στα όπλα

Marco Della Luna

Πηγή: Italicum

Οι πιο σημαντικές αξίες για τον καθένα μας είναι αυτές της άμεσης απόλαυσης, της ψυχοσωματικής και κοινωνικής ευημερίας και της ελευθερίας.

Αυτές όμως είναι υποκειμενικές αξίες, εσωτερικές σε κάθε άτομο. Είναι αδιαχώριστες, μη εμπορεύσιμες. Οι αξίες που υιοθετεί η κοινωνία και από τις οποίες καθοδηγείται, ωστόσο, είναι αυτές που διαχωρίζονται από τους ανθρώπους και κυκλοφορούν: οι ανταλλακτικές αξίες, πρώτα και κύρια το ίδιο το χρήμα, είναι αυτές που καθιστούν το χρήμα κερδοφόρο. Και αυτές είναι αξίες που αγνοούν και παρακάμπτουν τις προαναφερθείσες, καθοδηγώντας τη συλλογική συμπεριφορά τόσο των ατόμων όσο και, πάνω απ' όλα, των μεγάλων κεφαλαίων, μέσω της σύγκρισης ποσοτικά μετρήσιμων κόστων και οφελών, αντίθετα με την ανθρώπινη ευημερία και αναδιαμορφώνοντας την κοινωνία και τους νόμους προς όφελός τους, οδηγώντας σε πλήρη εμπορευματοποίηση και ερημοποίηση.

Το σενάριο του «διοικούμενου κράτους» που προέβλεψε ο Μαξ Χορκχάιμερ το 1934 και αυτό του κράτους-φρουράς που οραματίστηκε ο Χάρολντ Λάσγουελ λίγο αργότερα γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του χώρου για πολιτική συζήτηση, για πολιτική λήψη αποφάσεων και για τον ίδιο τον πολιτικό: οι τεχνικοεπιστημονικοί νόμοι της οικονομίας, της ιατρικής, της οικολογίας κ.λπ. έχουν πλέον καθιερωθεί, είναι αντικειμενικοί και αδιαμφισβήτητοι και ως εκ τούτου μεταφράζονται σε κατευθυντήριες γραμμές και κανονισμούς από αυταρχικούς τεχνικούς εδραιωμένους στο Φρούριο της Εξουσίας, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό ή στους δικαστές και δεν είναι πλέον «επικοινωνήσιμοι» με τους πολίτες (απομακρυσμένη διακυβέρνηση) - και αυτό ισχύει ήδη για την ΕΚΤ και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών).

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Ασυνήθιστος Φασισμό

ΚΟΛΆΖ ΤΟΥ ΤΣΆΡΓΚΡΑΝΤ.

Τα παγκόσμια παρασκήνια επιτέλους αποβάλλουν τα τελευταία ίχνη του ανθρωπιστικού τους προσωπείου. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η επέκταση του δυτικού παγκοσμιοποιισμού έχει καμουφλαριστεί από συνθήματα για «ανθρώπινα δικαιώματα», «ανοιχτή κοινωνία» και «ήπια ισχύ». Σήμερα, οι αρχιτέκτονες της νέας παγκόσμιας τάξης ασπάζονται ανοιχτά τον τεχνοφασισμό.

Η επίσημη αναφορά της Palantir (μιας εταιρείας που εξυπηρετεί τη CIA, την NSA και το Πεντάγωνο) δημοσίευσε αυτό που, χωρίς υπερβολή, είναι ένα ιστορικό έγγραφο . Είναι ένα ειλικρινές, ειλικρινές και εντελώς κυνικό απόσπασμα από το βιβλίο «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» του συνιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου της Palantir Technologies, Άλεξ Καρπ, και του επικεφαλής εταιρικής επικοινωνίας της Palantir, Νίκολας Ζαμίσκι. Πίσω από αυτούς τους άνδρες βρίσκεται η φιγούρα του Πίτερ Θιλ, ενός πρώην σοδομίτη και φιλελεύθερου που τώρα διεκδικεί τον ρόλο της γκρίζας υπεροχής του πολιτισμού.

Δυστυχώς, τα βιβλία διαβάζονται πλέον από χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και το μανιφέστο στο δίκτυο X είχε 22 εκατομμύρια προβολές σε λιγότερο από δύο ημέρες. Αυτή είναι μια εμβέλεια εντελώς διαφορετικής τάξης.

Υπό τον μετριοπαθή τίτλο «Επειδή μας ρωτούν συχνά γι' αυτό», οι 220 σελίδες του βιβλίου συμπυκνώνονται σε 22 θέσεις μιας διακήρυξης του σύγχρονου τεχνοφασισμού.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ένα εταιρικό έγγραφο, αλλά ένα σχέδιο για την αναδιοργάνωση του πλανήτη. Η θέση του Θεού και του παραδοσιακού κράτους στον «νέο κόσμο» υποβιβάζεται στο είδωλο του «ψηφιακού Μολώχ».

Έτσι είπε ο Πίτερ Θιελ

Η Palantir Technologies είναι μια εταιρεία της οποίας η προέλευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την In-Q-Tel (το ταμείο επιχειρηματικών κεφαλαίων της CIA). Για δεκαετίες, η εταιρεία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού, παραμένοντας στη σκιά. Ωστόσο, σήμερα οι ιδρυτές της, Άλεξ Καρπ και Πίτερ Θιελ, αναδεικνύονται ως ιδεολόγοι του «βαθέος κράτους».

Τα κύρια σημεία του μανιφέστου σε ακόμη πιο συνοπτική μορφή:

Μαρία Νικολακάκη: "Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ" πόλεμος στο Ιράν ένας ακόμη σταθμός στην Τεχνοφεουδαρχία

Η πανεπιστημιακός Μαρία Νικολακάκη με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αλέξανδρο Τσίγγο στην εκπομπή του “Πριν Λαλήσει το Μαύρο Πρόβατο” στο Focus FM. 

Η συνέντευξη αρχίζει στο 16λ περίπου.

Ο αγώνας για την αντι-προπαγάνδα και την κριτική ενημέρωση θα συνεχίζεται σε πολλαπλά μέτωπα. Την ισχύ των κυρίαρχων μέσων δεν μπορούμε να την έχουμε αλλά πολλοί μαζί διαταράσσουμε την πλύση εγκεφάλου του συστήματος. Οι εποχές που ζούμε καλούν ο καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, να είμαστε στις επάλξεις. Όλοι μαζί θα νικήσουμε, γιατί δεν μπορούμε να χάσουμε.

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/cxK2VlZ9ZWM?is=gzFfwPgDHVCAHI5b

 https://www.facebook.com/maria.nikolakaki.39
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κώστας Δημητριάδης:Η παγκόσμια βίαιη μετάβαση και η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του -21ου αιώνα, μιλάει στον 98.4, για το πως πίσω από μείζονες πολεμικές κρίσεις , όπως στη Μέση Ανατολή, εμφανίζονται και οι μεγάλες γεωοικονομικές αναδιαρθρώσεις , που οδηγούν παγκόσμια σε βίαιες μεταβάσεις που καθορίζουν όμως και την επόμενη μέρα των κοινωνιών.
Την ίδια στιγμή , όπως σημειώνει, η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης χρειάζεται μια πολιτική οργάνωση της κοινωνίας , διαφορετική από το παρόν πολιτικό σύστημα που έχει πλέον καθεστωτικά χαρακτηριστικά.

Η «ΝΕΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΕΛΙΤ» ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Μέρος 3

di Don Curzio Nitoglia

Ο «Χαμαιλέοντας Κονσιόρ»: Μαρκ Ζάκερμπεργκ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1971. Είναι Αμερικανός Εβραίος ουκρανικής καταγωγής. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι περίπου τα τρία τέταρτα των Εβραίων του 18ου αιώνα ζούσαν στην Πολωνία και την Ουκρανία, αργότερα μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ίδρυσαν εκεί την υιοθετημένη «πατρίδα» τους, περιμένοντας να ανακτήσουν την «πραγματική» τους πατρίδα: το Κράτος του Ισραήλ, το οποίο «κατέβηκε από τα κάτω» με τον Σιωνισμό, την Αγγλία, τους Ρότσιλντ και τον Λόρδο Μπάλφουρ (15 Μαΐου 1948).

Αφού εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε να φοιτά στο «Άλφα Έψιλον PI», μια εβραϊκή πανεπιστημιακή αδελφότητα που ιδρύθηκε το 1913 στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα εβραϊκά λόμπι στον κόσμο, όπου οι φοιτητές μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με την εβραϊκή κουλτούρα για να χτίσουν σχέσεις που θα αποδειχθούν πολύ κερδοφόρες στον επιχειρηματικό τομέα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadow. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 90).

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Μαρκ εισήλθε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), το οποίο αποτελεί την κορωνίδα της έρευνας και της καινοτομίας στους τομείς της επιστήμης των υπολογιστών, της βιοτεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής...

Εκεί γεννήθηκαν το Bluetooth, η Wikipedia, το GPS, τα προσωπικά συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, τα smartphones και το Apple iPhone. (σελ. 87-91).

Μαρκ Ζάκερμπεργκ και Πίτερ Θιλ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κατάλαβε - γύρω στο 2000 - ότι «μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συνδέει φοιτητές έχει τεράστιες δυνατότητες. Κανείς δεν το είχε σκεφτεί ποτέ πριν». Στις 4 Φεβρουαρίου 2004, ίδρυσε το Facebook. […]. Το 2004, μετακόμισε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια και, έχοντας ανάγκη από χρήματα, σκέφτηκε να συναντήσει τον Πίτερ Θιλ (1 ) ο ιδρυτής του PayPal, πηγαίνει να τον επισκεφτεί στο σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο, του μιλάει για το έργο και καταφέρνει να τον ενθουσιάσει. Έτσι, ο Thiel επένδυσε 500 χιλιάδες δολάρια στο κοινωνικό δίκτυο Facebook, αποκτώντας το 10,2% των μετοχών της νεοσύστατης εταιρείας» (σελ. 93).

Η «Νέα Εβραϊκή Ελίτ» που Κυβερνά τον Κόσμο Μέρος 2

από τον Ντον Κούρτσιο Νίτογλια

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Η αυτοκρατορία του «βασιλιά Μίδα» και των δύο αδελφών του

Σε λίγο περισσότερο από τριάντα χρόνια, ο Λάρι Φινκ έχει «δημιουργήσει» μια απαράμιλλη οικονομική αυτοκρατορία, αλλά όπως όλες οι ανθρώπινες αυτοκρατορίες, θα καταρρεύσει μια μέρα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadows. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 45).

Οι «Τρεις Αδελφές»

Έχει εδραιώσει, μαζί με την «Vanguard» και την «State Street» - τους φαινομενικούς ανταγωνιστές του - μια «απόλυτη κυριαρχία, καταφέρνοντας να ελέγχει την πλειονότητα των αγορών αγαθών που πραγματοποιούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι «Τρεις Αδελφές» επενδύουν επίσης στις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες τροφίμων» (T. ALTERIO, σελ. 45).

Ο Συγγραφέας πιστεύει ότι το ενδιαφέρον του Larry για την αγορά τροφίμων δεν είναι μόνο οικονομικό (κάτι που δεν βλάπτει ποτέ), αλλά και πολιτικό. Στην πραγματικότητα, οι «μέτοχοι των μεγαλύτερων εταιρειών «Μεγάλων Τροφίμων» και «Μεγάλων Ποτών» στον κόσμο φέρνουν πρόχειρο φαγητό στα τραπέζια δισεκατομμυρίων ανθρώπων (...). Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Oxfam, 500 μεγάλες μάρκες ανήκουν σε μόλις 10 πολυεθνικές. (...). Χάρη στις συγχωνεύσεις και εξαγορές, η μελλοντική προοπτική είναι ότι ο αριθμός των πολυεθνικών θα μειωθεί, συγκεντρώνοντας την παραγωγή παγκόσμιων τροφίμων σε πολύ λίγες μεγάλες εταιρείες, οι οποίες θα βρίσκονται ολοένα και περισσότερο στα χέρια των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων» (σελ. 45-46).

Η έρευνα της Oxfam αποκαλύπτει επίσης ότι οι πολυεθνικές παράγουν τρόφιμα φορτωμένα με συντηρητικά, χρωστικές ουσίες, φυτοφάρμακα και βαρέα μέταλλα. Γίνεται επίσης σαφές ότι πολλές ασθένειες, τις οποίες οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες θεραπεύουν, προκαλούνται από το πρόχειρο φαγητό που παράγουν αυτές οι εταιρείες, οι οποίες συνδέονται στενά με τη φαρμακευτική βιομηχανία (σελ. 47).

Δ. Σκουτέρης - Γεωοικονομία και τεχνολογικός καταμερισμός εργασίας - Το κλειδί των πολέμων

Ο πολιτικός επιστήμονας - αναλυτής Δημήτρης Σκουτέρης, μιλώντας στο Ράδιο 98.4, επισημαίνει πως πίσω από τον πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του Ιράν, κρύβεται η γεωοικονομία και ο νέος καταμερισμός παγκόσμια της εργασίας και της οικονομίας που επιβάλουν οι τεχνολογίες αιχμής και χρειάζονται μεγάλα ενεργειακά κέντρα.

Αυτοί που χάνουν είναι οι καταναλωτές, επισημαίνει επίσης αλλά είναι κι εκείνοι που καθορίζουν το παιγνίδι της εξουσίας δια της ψήφου τους.

Ο Δημήτρης Σκουτέρης δηλώνει παράλληλα οργισμένος με την εικόνα του πολιτικού συστήματος με την υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη, την παρακμή του συστήματος και προτείνει κάποια πρόσωπα επιτέλους να κλειστούν στο χρονοντούλαπο καθώς η στάση τους προσβάλει τον Ελληνικό λαό.

TESCREAL, η ανησυχητική ιδεολογία των τεχνοκρατών – Roberto Pecchioli

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Ενώ από κάτω παίζουμε με αριστερά και δεξιά, μεταξύ της Αντίφα και του Αντικομμουνιστικού Παρατηρητηρίου· ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται σε ασήμαντα ζητήματα που ανυψώνονται σε θεμελιώδη ζητήματα, από πάνω, εν μέσω ανέμων πολέμου και μυστικών εργαστηρίων, ενεργούν, σκέφτονται και αλλάζουν αμετάκλητα τον κόσμο και την ανθρώπινη φυλή. Η νέα δυστοπία, άγνωστη ακόμη στη συντριπτική πλειοψηφία, είναι ο γαλαξίας TESCREAL, μια ανησυχητική αντιανθρώπινη ιδεολογία. Αν και υπάρχουν αγώνες και διαφωνίες μέσα στον Θόλο - σκεφτείτε άτομα τόσο διαφορετικά όσο ο Peter Thiel ή ο Alex Karp, οι ιδιοκτήτες του Palantir, και ο Bill Gates, ή οι γίγαντες της τεχνητής νοημοσύνης - οι ηγέτες της υψηλής τεχνολογίας προφανώς βαδίζουν διαιρεμένοι, χτυπώντας μαζί.

Έχουμε κατά καιρούς αναφέρει τον επιταχυνσιασμό, μια τεχνολογική πανκ ουτοπία τόσο στη «δεξιά» όσο και στην «αριστερή» εκδοχή της. Εν τω μεταξύ, μια ανησυχητική, εντελώς νέα πρακτική φιλοσοφία προχωρά ραγδαία, στα μισά του δρόμου μεταξύ ιδεολογίας και δυστοπίας. Το ακρωνύμιό της είναι TESCREAL, τα αρχικά των λέξεων μετανθρωπισμός, εξωτροπιανισμός, κοσμισμός, ορθολογισμός, αποτελεσματικός αλτρουισμός και μακροπρόθεσμος ορίζοντας. Είναι το όραμα και η συγκεκριμένη εφαρμογή -τυπική των τελευταίων γενεών τεχνο-ιδιοφυών της Σίλικον Βάλεϊ και γκουρού της Τεχνητής Νοημοσύνης- ενός κόσμου χωρίς ανθρώπους, στον οποίο οι μηχανές θα κληρονομήσουν τη Γη ως νέες «ζωντανές» οντότητες που θα νικήσουν τη γήρανση και τον θάνατο. Δεν πρόκειται για αυταπάτες ή υπερβολικές ουτοπίες, αλλά για τη σύντηξη διαφόρων ελιτίστικων προτάσεων που απειλούν να κατακλύσουν το ανθρώπινο είδος και ολόκληρο τον κόσμο.

Über Alles: Οι Λίστες Epstein και το θλιβερό καρναβάλι της παγκόσμιας ελίτ

23/02/2026

Γιάννης Παπαμιχαήλ, 

τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Τα αμέτρητα δεδομένα της λίστας Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει: η δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού, αυτός ο απόλυτος εγωισμός που καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλο και όλο τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή, είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός «γυμνού» καπιταλισμού. 

Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης των Φώτων (και του διαφωτισμού) στα σκοτάδια και την «άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου», όπως λέμε, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής και της ικανοποίησης στην καταστροφή, υπήρξε ένα θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού.

 Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και «αναγενησιακά» από την αρχαιοελληνική πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, ήταν εκείνος που λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδικού πάθους των ανθρώπινων «υπερ φύσιν ζώων» και επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες.

 Χρειάστηκε βέβαια γι’ αυτό μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (ή, με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη, ανίερη και απαράδεκτη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε συγκροτημένη κοινωνία ήταν εξίσου πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς εν δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πεί περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

Κώστας Δημητριάδης: Κοινωνίες σε εποχή των cyborgs και της τεχνοφεουδαρχίας

https://youtu.be/I77_Bzekq4k?si=I45d3JAC3FzANZG6

🚩Ο Κώστας Δημητριάδης*, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, μιλάει στον 98.4 για το πώς στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, εμφανίζεται το λεγόμενο λογισμικό της εξουσίας.

 •Αδιαφανείς μηχανισμοί ελέγχου στα χέρια ολίγων ιδιοκτητών παγκόσμιων πλατφορμών συλλογής δεδομένων , κρατών, κοινωνιών και ατομικά των ανθρώπων.

•Ο άνθρωπος λογαριάζεται ως “αναλώσιμο hardware”.

•Η νέα δεολογία της εξουσίας δεν επιτίθεται στη πολιτική και κοινωνική συμμετοχή και παραγωγή αποφάσεων μέσα από αντιθέσεις, αλλά ευθέως - την παρουσιάζει ως ξεπερασμένη τεχνολογία.

 Κάτι σαν παλιό λειτουργικό σύστημα που χρειάζεται επειγόντως update. 

•Δε μιλούν για κατάργηση δικαιωμάτων. Μιλούν για “αποτελεσματικότητα”.

 
•Δε μιλούν για έλεγχο. Μιλούν για “έξυπνη διακυβέρνηση”. 

Για την τεχνοφεουδαρχία

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-5 Δεκεμβρίου 2025

Κατά το πόνημα του Γ. Βαρουφάκη «Μιλώντας στον πατέρα μου. Μια εισαγωγή στην τεχνοφεουδαρχία» (Εκδόσεις Πατάκη) ο κόσμος σήμερα ολισθαίνει προς ένα οικονομικό σύστημα πιο ιεραρχικό και εκμεταλλευτικό από το καπιταλιστικό. Η μετάλλαξη του καπιταλισμού σε τεχνοφεουδαρχία διέψευσε τις ελπίδες ότι η οργανωμένη εργασία θα νικούσε τον καπιταλισμό. Αντί του σοσιαλισμού ο κόσμος οδεύει πλησίστια προς μια ψηφιακή εκδοχή της φεουδαρχίας.

Ο Βαρουφάκης θεωρεί ότι η επελαύνουσα τεχνοφεουδαρχία διέπεται από παρόμοια λογική με αυτήν της παραδοσιακής φεουδαρχίας. Κύρια χαρακτηριστικά της τελευταίας υπήρξαν η ιεραρχική δομή της κοινωνίας, οι δεσμοί αλυσιδωτής εξάρτησης μεταξύ αρχόντων και υποτελών και ένα αγροτικό οικονομικό σύστημα στα πλαίσια του οποίου οι υποτελείς χωρικοί τίθενται υπό την προστασία των ισχυρών γαιοκτημόνων, με αντάλλαγμα τον πλήρη έλεγχο της ζωής και της εργασίας των και τις υπέρογκες κρατήσεις από την παραγωγή της σοδειάς τους. Στην συνέχεια της παρουσίασης του βιβλίου του Γ. Βαρουφάκη θα αναδειχθούν σταδιακά αρκετές ομοιότητες μεταξύ της παραδοσιακής και της σύγχρονης φεουδαρχίας.

Το τεχνοφεουδαρχικό κεφάλαιο απαρτίζεται, λοιπόν, από απέραντες φάρμες διακομιστών (των περίφημων servers), από πύργους ελέγχου κινητής τηλεφωνίας, αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης, από παντοειδές λογισμικό και από αμέτρητες χιλιάδες χιλιόμετρα οπτικών ινών. Το κεφάλαιο αυτό λειτουργεί κατά εντελώς διαφορετικό τρόπο από το παραδοσιακό κεφάλαιο. Οι υποδομές και οι μηχανές του κατ’ αρχάς δεν παράγουν προϊόντα αλλά τροποποιούν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Καθορίζουν τι επιθυμούμε και μας το πουλάνε παρακάμπτοντας τις κλασικές καπιταλιστικές αγορές. Ο εξοπλισμός του τεχνοφεουδαρχικού κεφαλαίου μας οδηγεί επιπλέον να το εμπλουτίζουμε με την δωρεάν εθελοντική εργασία μας (με κάθε ανάρτηση σχολίου,βίντεο,κριτικής και φωτογραφίας από μέρους μας). Το τεχνοφεουδαρχικό κεφάλαιο επιτηρεί επίσης στενά και εντατικοποιεί την μισθωτή εργασία στους χώρους δουλειάς.

Η κρίση της νεωτερικότητας και ο Χρόνος – Η ώρα Μηδέν

Ο χρόνος διαλύεται

μέσα στη στιγμή

το ελάχιστο γίνεται

ο μέγιστος τύραννος.

Βασανίζει ανθισμένες πληγές

γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις

για κάτι άλλο, αυτό το άλλο

είναι που ζούμε κάθε στιγμή

νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο.

Όμως το άλλο δεν υπάρχει.

Είμαστε εμείς η Μοίρα μας

που μας λοξοκοιτάζει.

Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα

δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε.

(Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης)

του Δημήτρη. Ναπ. Γιαννατου

Η κρίση της νεωτερικότητας, του σύγχρονου κόσμου, με τη μορφή του εγωκεντρικής και εργαλειακής εκτροπής του δυτικού Διαφωτισμού, θα αναζητήσει το αναζητούμενο μετα-νεωτερικό πρότυπο ανθρώπου στον «κανένα», στο πολιτισμικό περιβάλλον ενός απόλυτου μηδενισμού και σχετικισμού αξιών. Τέτοιου που όμως μας λέει ο Π.Κονδύλης, ταιριάζει στην κατανάλωση και στο κέρδος της μαζικής δημοκρατίας, ως ένας «χαρούμενος μηδενισμός». Ο σχετικισμός των αξιών και των προτύπων ταιριάζει κατ’αναλογίαν με την ποικιλία των εμπορευμάτων για κάθε γούστο, ανάγκη ή επιθυμία.

Έτσι κι αλλιώς, συχνά, ο άνθρωπος επιζητά το μηδέν, ως ξεκαθάρισμα, ως παύση ή ως αφετηρία: «θέλω να μηδενίσω», «θέλω να ξεκινήσω από το μηδέν», «δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα», «τα μηδενίζω όλα και ξεκινώ απ’την αρχή», κ.α, Ο τερματικός «σταθμός» μιας προσωπικής διαδρομής αποτελεί σημείο τερματισμού αλλά και ένα σχετικό σημείο μιας νέας αρχής.

Το μηδέν – τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο – ενυπάρχει, δηλαδή, στο ίδιο το «γενετικό» υλικό του ανθρώπινου πολιτισμού, στις ιδιότητες του ανθρώπινου μυαλού και της ψυχής,. Είναι αλήθεια ότι το μηδέν, απωθεί αλλά και έλκει, καθώς ο άνθρωπος πάντα προσπαθούσε να κατανοήσει τα όρια του και τη δυνατότητά του να αλλάζει. Όλοι λίγο πολύ, έχουμε περάσει από κάποιο ουσιαστικό ή συμβολικό σημείο μηδέν. Σημείο προσωπικών αλλαγών και κρίσεων, αναστοχασμού, σωματικού ή ψυχικού τραύματος, κ.α. Ο ίδιος ο ανθρώπινος πολιτισμός ως σύστημα, το οποίο εμπεριέχει φάσεις και κύκλους ζωής, περνά από περιόδους ανόδου και καθόδου, στις οποίες το σημείο μηδέν εμφανίζεται ή συμβολίζεται ως κρίση, αλλά και συνδετικός κρίκος.

Και έτσι, η ιδιότητα αυτή στη σύγχρονη εποχή της κρίσης, αξιοποιείται και εξιδανικεύει ότι προστίθεται στο Μηδέν (ας θυμηθούμε εδώ την έννοια του επαυξημένου, υβριδικού «ανθρώπου»), το οποίο στο πλαίσιο του απεριόριστου γραμμικού μέλλοντος, αποκτά αυτόνομη ουσία: Ο+5=5, Ο+10=10, κλπ. Το Μηδέν, γίνεται γόνιμο «έδαφος», για να καρπίσουν τα πάντα, αριθμοί, ιδεολογίες, εμπορεύματα και ανθρωπολογικές μεταλλάξεις. Το Μηδέν, από τη φύση του, μπορεί να γίνει «τα πάντα και τίποτα» (Θ.Ζιάκας). Το μηδέν γίνεται το «γενικό συμβολικό ισοδύναμο» της νέας δομής που ψάχνει ο μελλοντικός κόσμος, μιας δομής απεριόριστης Προόδου και επέκτασης «χωρίς όρια και σύνορα».

Η δικτατορία των αλγορίθμων από τον θεωρητικό της Silicon Valley

04/11/2025

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Η “τεχνομοναρχία” αποτελεί ένα σύγχρονο όρο, ο οποίος αναφέρεται σε ένα προτεινόμενο πολιτικό σύστημα, το οποίο θα συνδυάζει έναν κυρίαρχο ηγέτη (μονάρχη) και μια τεχνοκρατική διακυβέρνηση, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από ειδικούς, οι οποίοι θα χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία, στηριζόμενοι στα δεδομένα και στους αλγόριθμους.

Αυτή η μορφή κυβερνησιμότητας υποστηρίζεται από το νέο-αντιδραστικό κίνημα (NRx) και από τον πολιτικό θεωρητικό Κέρτις Γιάρβιν. Ο Γιάρβιν, αλλά και το κίνημα (NRx), υποστηρίζουν σθεναρά και με σπάταλο θράσος την αντικατάσταση της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας από μια απόλυτη μοναρχία, η οποία θα διοικείται από μια μεταμοντέρνα τεχνολογική ελίτ, που θα επιτηρεί με τεχνητή νοημοσύνη τον κρατικό έλεγχο.

Ο Κέρτις Γιάρβιν (γεννημένος το 1973) είναι Αμερικανός πολιτικός θεωρητικός, που ζητάει την αντικατάσταση της δημοκρατίας από τη μοναρχία, η οποία θα έχει επικεφαλής ένα διευθύνοντα σύμβουλο ή δικτάτορα. Ξεκινώντας αρχικά ως περιθωριακή φιγούρα με διαδικτυακούς οπαδούς, αναφέρεται πλέον ως στοχαστής της Νέας Δεξιάς. Ο Κέρτις Γιάρβιν έχει αναφερθεί αρκετές φορές από τον Τζέι Ντι Βανς, πριν ο Βανς γίνει αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

Από παιδί θεωρήθηκε αυθεντία, έγραφε ποίηση και διέπρεψε στα μαθηματικά και τους υπολογιστές, κάτι που τον βοήθησε να παραλείψει τρεις τάξεις από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Στην ηλικία των 12 ετών ήταν ήδη δευτεροετής φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια του Μέριλαντ και στα 15 του εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Μπράουν και αφού απέκτησε το πτυχίο του εκεί, ξεκίνησε ένα διδακτορικό στους υπολογιστές στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ, αλλά τα παράτησε για να εργαστεί ως προγραμματιστής.

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ. Το δίκοπο σπαθί της "αφηνοασμενης" τεχνολογίας

Ο συγγραφέας του βιβλίου "ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" - ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΜΕΤΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Κώστας Κατάρας , σε μια συζήτηση - πρόκληση που θα προκαλέσει αίσθηση …

• Τεχνολογία και το πέρασμα από τη δημοκρατία στη μετα-δημοκρατία, τι μας επιφυλάσσει αυτή η μετάβαση;

• Τεχνολογία και Ψηφιακός Ολοκληρωτισμός

• Η τεχνολογία και το Κράτος υποσκάπτουν θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου ;

Από τους κοριούς έως τις high-tech παρακολουθήσεις του Predator, και από τη βιομετρία έως τα συστήματα κοινωνικής εμπιστοσύνης (social credit systems) και το ψηφιακό νόμισμα των κρατικών τραπεζών, κάρτες πολίτη, αριθμοί πολίτη, ψηφιακές ταυτότητες, ιδέες για εμφύτευση τσιπ, ψηφιακά πιστοποιητικά, “ψηφιακά βραχιολάκια”, κλπ πρακτικές ασυμβίβαστες με την ιδιωτικότητα, αλλά και με τη δημοκρατία, η οποία εδράζεται σε ατομικές ικανότητες που συνδέονται με αυτόνομη ηθική κρίση και αυτοδιάθεση» (self-determination).

Δ. Σκουτέρης:Τα σύγχρονα γεωπολιτικά ερωτήματα τον καιρό της τεχνο - επανάστασης και των καρτέλ του πλούτου

Ο πολιτικός αναλυτής Δημήτρης Σκουτέρης, αναλύοντας στον 98.4 αρχικά τις εξελίξεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ , που τις χαρακτήρισε, υβριδικού τύπου εσωτερικό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ συστημάτων των ελίτ, τόνισε ότι ίσως αυτή η κρίση στη μητρόπολη του καπιταλισμού, οδηγήσει με πιο γρήγορους ρυθμούς στις νέες πραγματικότητες και τα νέα καίρια ερωτήματα της εποχής των τεχνο-κοινωνιών. 

Ο κ. Σκουτέρης μίλησε για τον παρακμιακό ρόλο σήμερα της Ε.Ε. αλλά και για το πώς το πολιτικό προσωπικό στη ουσία εξυπηρετεί τις στρατηγικές επιλογές των ολιγαρχών , ιδίως σε χώρες όπως η δική μας. 

Τόνισε πως η νέα διαχωριστική που θα διατρέξει τις κοινωνίες θα είναι αν ο έλεγχος της εκρηκτικά αναπτυσσόμενης τεχνολογίας θα είναι στα χέρια των λίγων της ελίτ ή σε δημόσιο έλεγχο από τους πολλούς. 

Ιδιαίτερα δηκτικός ήταν τέλος πάνω σε ζητήματα γεωστρατηγικής για την Ελλάδα, από την ανυπαρξία ΑΟΖ έως τις "εκπτώσεις" σε θέματα θαλάσσιου χωροταξικού και θαλασσίων πάρκων.

Τα πρώτα δείγματα γραφής του Τραμπ – Ο Ριζοσπαστικός Συντηρητισμός στην πράξη

23/01/2025

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ

Φαίνεται ότι με την εκλογή και την ορκωμοσία του Τραμπ, ο νεοταξίτικος δυτικός κόσμος, εκείνος ακριβώς που εδώ και δεκαετίες χρηματοδοτεί ο Σόρος με τις ΜΚΟ και τις “ανοικτές κοινωνίες” του, απέκτησε κάποιες νέες “αντιιμπεριαλιστικές” ευαισθησίες και συγκινητικές “δημοκρατικές αντιστάσεις”. Η επάνοδος στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο του παραδοσιακού Αμερικανού καουμπόι και σερίφη, το δίδυμο δηλαδή Τραμπ και Μασκ, τρομοκρατεί με τον σκληρό κυνισμό του τους Ευρωπαίους και Καναδούς “προοδευτικούς” αναλυτές.

Λες και τα γεωπολιτικά σύνορα ήταν ανέκαθεν δεδομένα και απαραβίαστα. Λες και δεν υπάρχουν αναρίθμητες πολιτικές και στρατιωτικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο, συνήθως μάλιστα με πρωτοβουλία των δημοκρατικών κυβερνήσεων. Λες και η Αλάσκα, η 49η αμερικανική πολιτεία, δεν αγοράστηκε από τους Αμερικανούς όταν πουλήθηκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα από την τσαρική Ρωσία. Λες και για πρώτη φορά ακούγεται το θέμα της Γροιλανδίας για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους, σχετικούς με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Λες και το θέμα της προσάρτησης του Καναδά στις ΗΠΑ, με ή χωρίς το γαλλόφωνο τμήμα του που τόσο απασχόλησε κάποτε τον Ντε Γκωλ, ακούστηκε για πρώτη φορά. Λες και δεν έγινε αιματηρή αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στον Παναμά το 1989, ούτε φυλακίστηκε ποτέ ο Νοριέγκα. Λες και η μετονομασία του κόλπου του Μεξικού είναι κάτι πρωτάκουστο, καθώς και η πιθανή μελλοντική παράκαμψη της διώρυγας του Παναμά από ένα νέο «μεξικανικό» πέρασμα από τον ένα ωκεανό στον άλλο.