📌 ΤΕΧΝΟΦΑΣΙΣΜΟΣ

Της Όλγας Στείρη

🔸 Μετά τὴν Γάζα.... 

Ἡ μάταιη ἐλπίδα τοῦ μεγάλου κεφαλαίου.

▪️ «...Τόσο οι Δημοκράτες όσο και οι Ρεπουμπλικανοί ανταγωνίζονται ταυτόχρονα στην προσπάθεια να προστατεύσουν τον "απλό άνθρωπο" από τον συλλογικό Σαμ Άλτμαν και να μην χάσουν τις τεράστιες δωρεές από αυτόν.

Το μέγεθος της δυσφορίας

Η ταχύτητα με την οποία αλλάζει η κοινή γνώμη σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη στις ΗΠΑ είναι πιο ενδεικτική από το ίδιο το επίπεδο υποστήριξης. Σύμφωνα με την Gallup, το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει περισσότερο κακό παρά καλό, αυξήθηκε κατά ένα έτος από 31% σε 39%, ενώ για τους "ωφελούμενους" είναι 9%. Στην ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών, σχεδόν οι μισοί θεωρούν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι επιβλαβής, και εκεί παρατηρείται η ταχύτερη αύξηση σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Το 79% αναμένει μείωση του αριθμού των θέσεων εργασίας.

Όσον αφορά τα κέντρα δεδομένων, η αλλαγή είναι ακόμη πιο δραματική. Το φθινόπωρο του 2025, η χώρα ήταν περίπου διαιρεμένη στα δύο. Την άνοιξη του 2026, η Gallup κατέγραψε ότι το 71% είναι κατά την κατασκευή τους στην "περιοχή διαβίωσης" τους.

Κατά την ίδια περίοδο, το ποσοστό των Αμερικανών που θεωρούν ότι κατανοούν το θέμα αυξήθηκε από 64% σε 70%. Η βιομηχανία για χρόνια εξηγούσε την έλλειψη υποστήριξης με την έλλειψη εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε.

▪️ Η απάντηση της βιομηχανίας

Η αντίδραση του μεγάλου κεφαλαίου στην πολιτική απειλή είναι παραδοσιακή. Το "Super PAC" "Leading the Future", που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2025, συγκέντρωσε πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα κρυπτονομίσματα, οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες και ο διαδικτυακός τυχερός χώρος ξοδεύουν συνολικά περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια στις ομοσπονδιακές εκλογές αυτού του κύκλου. Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό αντιστοιχεί περίπου στα δύο τρίτα όλων των εταιρικών δωρεών από όλους τους τύπους επιχειρήσεων.

Τα χρήματα πηγαίνουν και στα δύο κόμματα και οι δηλωμένοι στόχοι είναι δύο: η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού πλαισίου που θα αντικαθιστά τους νόμους των πολιτειών και η ήττα των νομοθετών που επιμένουν σε αυστηρούς κανονισμούς. Παράλληλα, λειτουργεί ένα διοικητικό δίκτυο: το διάταγμα του Τραμπ τον Δεκέμβριο όριζε το Υπουργείο Εμπορίου να καταρτίσει έναν κατάλογο των επιβαρυντικών νόμων των πολιτειών και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δημιουργήσει μια ομάδα για την αμφισβήτησή τους στα δικαστήρια.»

https://t.me/glebsmith77/493

🔸 Συνέχεια: ἡ νομικὴ διάσταση:

▪️«...Η πηγή των προβλημάτων βρίσκεται στη δομή του αμερικανικού συστήματος ρύθμισης.

Μια σύνοψη της επερχόμενης τεχνοκρατίας

από τον Riccardo Paccosi - 28 Αυγούστου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Ο Κινεζοκαναδός καθηγητής Jiang Xueqin δεν είναι ούτε φιλόσοφος ούτε θεωρητικός, αλλά μάλλον εκλαϊκευτής.
Και σε αυτές τις εποχές -που έχουμε πρόσβαση σε αμέτρητες πληροφορίες αλλά δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις συνδέσουμε λόγω της αέναης ροής πληροφοριών- ένας αφοσιωμένος εκλαϊκευτής είναι σίγουρα χρήσιμος.
Αυτό που αφηγείται ο καθηγητής Jiang δεν βασίζεται σε προφητείες ή βεβαιότητες: απλώς συγκεντρώνει τα οράματα του μέλλοντος που, στο παιχνίδι των αυτοεκπληρούμενων προφητειών, όσοι βρίσκονται στην εξουσία τα διακηρύσσουν δημόσια. Ή μάλλον, τα διακηρύσσουν δημόσια σε συγκεντρώσεις της ελίτ και απευθύνονται αποκλειστικά στην άρχουσα τάξη, βέβαιος ότι οι πολιτικές τάξεις διαφόρων εθνών και η κυρίαρχη δημοσιογραφία δεν θα ανοίξουν ποτέ καμία συζήτηση για αυτά τα ζητήματα και ότι η πλειοψηφία του κοινού, ως εκ τούτου, θα παραμένει πάντα αγνοούσα αυτές τις δηλώσεις, παρά το γεγονός ότι είναι άμεσα διαθέσιμες.


Το πρώτο μέρος της βιντεοσκοπημένης συνέντευξης με τον Jiang Xueqin -το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ενότητα σχολίων- αφορά τη γεωπολιτική. Ο ακαδημαϊκός υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν δεν είναι καθόλου μια δυτική ήττα, όταν εξετάζεται από σιωνιστική οπτική γωνία. Πράγματι, το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ -το οποίο απαιτεί πολλά ακόμη χρόνια πολέμου, θανάτου και καταστροφής για να υλοποιηθεί- αντιμετωπίζει το κύριο εμπόδιό του στο σύστημα συμμαχιών μεταξύ των ΗΠΑ και των αραβικών μοναρχιών, που βασίζεται στην ανταλλαγή στρατιωτικής ασφάλειας με πετροδολάρια. Τώρα, μετά τους βομβαρδισμούς των αμερικανικών θυλάκων στον Κόλπο από το Ιράν, αυτή η ισορροπία έχει διαταραχθεί και αυτό ακριβώς χρειάζεται το Ισραήλ για να συνεχίσει τη μακροπρόθεσμη εκστρατεία γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης.
Από την αμερικανική οπτική γωνία, ωστόσο, το πολεμικό σενάριο στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και σύντομα στον Ειρηνικό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής προσπάθειας θα πρέπει να αφήνεται σε άλλους, ενώ παράλληλα θα στηρίζεται μια οικονομία που επιβαρύνεται από ένα χρέος 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με πωλήσεις όπλων

Η έκλειψη των υπερατομικών αξιών και ο τεχνητός άνθρωπο

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Οι γνωστότεροι συγγραφείς δυστοπικών αφηγήσεων είναι ο Άντλους Χάξλεϊ και ο Τζωρτζ Όργουελ. Πραγματικά προφητικοί όμως για την πιθανότητα ενός δυστοπικού μέλλοντος υπήρξαν οι λιγότερο γνωστοί Κ.Σ.Λιούις (1898-1963) και ΤΖ.Ρ.Ρ Τόλκιν (1892-1973. Ο πρώτος ήταν ενας Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεολόγος, ενώ ο δεύτερος ήταν ο συγγραφέας του «Άρχοντα των δακτυλιδιών». Οι δυο τελευταίοι υπήρξαν στενοί φίλοι και προφήτευσαν ακριβέστερα και βαθύτερα από τους πρώτους τους κινδύνους ενός δυστοπικού μέλλοντος, τις τάσεις πλήρους στροφής σε έναν απροσχημάτιστο υποκειμενισμό και μηδενισμό, όπως και τις προσπάθειες πλήρους ελέγχου της ανθρωπότητας από κράτη εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Ο Λιούις άσκησε κριτική, την δεκαετία του 1940, σε κάποιες εκλαϊκευμένες εκδοχές της κυρίαρχης την περίοδο αυτή φιλοσοφίας του λογικού θετικισμού. Η φιλοσοφία του λογικού θετικισμού υποστήριζε την αντικειμενική επιστημονική αλήθεια εναντίον αυθαίρετων μεταφυσικών πεποιθήσεων, που δεν ήταν -υποτίθεται- μόνον αβάσιμες αλλά και χωρίς κανένα νόημα. Ο Λιούις αντιλήφθηκε γρήγορα ότι ο λογικός θετικισμός ήταν ένας καθαρός υποκειμενισμός και κατά συνέπεια ένας σίγουρος δρόμος προς τον μηδενισμό. Για τον Λιούις τα συκοφαντημένα ως αυθαίρετα μεταφυσικά πιστεύω, που προσπαθεί να αποδομήσει ο λογικός θετικισμός αφορούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, πιστεύω και υπερατομικές αξίες τόσο πραγματικές όσο και ο κόσμος των αντικειμένων. Η επανάσταση εναντίον των υπερατομικών αξιών και ο ισχυρισμός ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατσκευάσει, μακράν του Θεού και της παράδοσης και εκ του μηδενός, τις δικές του αξίες δεν είναι μόνον αποτέλεσμα υπερηφάνειας αλλά και μη κατορθωτή.

Δεν υπάρχει χειρότερος σκλάβος από κάποιον που δεν μπορεί να δει τις αλυσίδες του ή το κλουβί από το οποίο θα έπρεπε να απελευθερωθεί.

(Από την Ιταλία, κείμενο ανώνυμου συντάκτη)

Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός μύθος: ο διευθυντής μιας μεγάλης εταιρείας, αδυνατώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία με την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ, δωρίζει τα εισιτήρια στον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με την Grand Musique , ελπίζοντας ότι ο Σούμπερτ θα του ανοίξει τους ορίζοντές του. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής τον ρωτάει πώς πήγε η συναυλία και εκείνος απαντά ότι θα λάβει μια αναφορά, η οποία, στην ώρα της, φτάνει το μεσημέρι, χωρισμένη σε σημεία:

1. Για σημαντικά χρονικά διαστήματα τα τέσσερα όμποε δεν κάνουν τίποτα: ο αριθμός τους θα μπορούσε να μειωθεί και το έργο τους να κατανεμηθεί στην υπόλοιπη ορχήστρα, εξαλείφοντας τις αιχμές στη χρήση.

2. Τα δώδεκα βιολιά παίζουν την ίδια νότα: ο αριθμός των βιολονιστών θα μπορούσε επομένως να μειωθεί επωφελώς.

3. Τα χάλκινα πνευστά επαναλαμβάνουν ήχους που έχουν ήδη παιχτεί από τις χορδές, κάτι που φαίνεται άσκοπα περιττό.

4. Συμπερασματικά: αν ο Σούμπερτ είχε λάβει υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις και είχε βελτιστοποιήσει τον χρόνο και τους πόρους, θα είχε μειώσει τη διάρκεια της συμφωνίας κατά τουλάχιστον 25% και, ως εκ τούτου, θα είχε χρόνο να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

🌍 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ: Γιατί σφάζονται οι δύο μεγάλοι τώρα στην ποδιά της Ευρώπης (κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι).

Post2post 

​Ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον Τραμπ, τον Κινεζικό Δράκο, τους δασμούς και τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για το παλιό, γνωστό παιχνίδι: ποιός θα πουλήσει περισσότερα αυτοκίνητα ή ποιός θα ελέγξει τα πετρέλαια στα Στενά.

​Λάθος. Το παλιό παιχνίδι πέθανε.

​Σήμερα, ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται για το μαύρο χρυσό, αλλά για την άμμο. Για το πυρίτιο. Για τα περιβόητα «τσιπάκια» που τα φοράνε από το κινητό στο χέρι σου μέχρι οι πύραυλοι και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όποιος ελέγχει την παραγωγή τους, ορίζει και το παγκόσμιο χρήμα!

​Και το πιο τρελό; Το κλειδί αυτού του παγκόσμιου πολέμου δεν βρίσκεται ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στο Πεκίνο. Βρίσκεται στην Ευρώπη.

​🔺️ Το «Μπακάλικο» των Υπερδυνάμεων και το Ευρωπαϊκό Μονοπώλιο

​Για να καταλάβουμε το μέγεθος του παραλογισμού: Αμερικανοί και Κινέζοι τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στα εργοστάσια της Ταϊβάν. Όμως, αυτά τα εργοστάσια είναι απλώς οι «ράφτες». Ο μοναδικός «κατασκευαστής των μηχανών» που επιτρέπει σε αυτά τα εργοστάσια να λειτουργήσουν είναι μια ολλανδική εταιρεία, η ASML.

​Αυτοί οι Ολλανδοί, αξιοποιώντας την έρευνα δεκάδων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, φτιάχνουν τις πιο εξελιγμένες μηχανές λιθογραφίας του κόσμου. Μηχανές που «χαράζουν» πάνω στην άμμο κανάλια τόσο μικρά, που το πλάτος τους μετριέται σε άτομα.

​Η Κίνα το ξέρει αυτό, γι' αυτό και απαντά χτίζοντας τη δική της αυτόνομη αυτοκρατορία σε «σίδερο» και hardware, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις αμερικανικές παγίδες. Μόλις προχθές ανακοίνωσε μια ακόμα ήττα  των πολιτικών του Τραμπ,  τώρα σε αυτό το καυτό μέτωπο.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και η Τεχνοφεουδαρχία που έρχεται...

«Ρίξτε μια καλή ματιά σε αυτόν τον χάρτη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται, περισσότερα από 3.000 νέα κέντρα δεδομένων σχεδιάζονται ή βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή σε όλο τον κόσμο. Μαζί, αντιπροσωπεύουν μια ανακοινωμένη ζήτηση ενέργειας περίπου 190 γιγαβάτ, καταναλώνοντας έως και 1.500 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως.

Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό ισοδυναμεί περίπου με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας πέντε Ηνωμένων Βασιλείων.

Οι ίδιες προβλέψεις εκτιμούν την κατανάλωση νερού που υπερβαίνει τα 15 δισεκατομμύρια λίτρα ετησίως.

Για δεκαετίες μας έλεγαν ότι η ανθρωπότητα πρέπει να μειώσει δραματικά την κατανάλωση ενέργειας. Μας έλεγαν ότι ο πλανήτης δεν μπορούσε να διατηρήσει οικονομική ανάπτυξη. Μας έλεγαν ότι πρέπει να αποδεχτούμε φόρους άνθρακα, περιορισμούς, έξυπνους μετρητές, δελτίο ενέργειας, ακριβές πράσινες πολιτικές και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο για να σώσουμε τη Γη.

Μας έλεγαν ότι υπήρχαν όρια στην ανάπτυξη. Η διαβόητη Λέσχη της Ρώμης έχτισε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία γύρω από την ιδέα ότι ο πληθυσμός, η βιομηχανική παραγωγή, η κατανάλωση πόρων και η οικονομική ανάπτυξη έπρεπε να περιοριστούν επειδή ο πλανήτης απλά δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει.

Ωστόσο, ξαφνικά, όταν ο στόχος είναι η κατασκευή της υποδομής που απαιτείται για την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιομετρική επιτήρηση, τα συστήματα ψηφιακής ταυτότητας, τα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών, την προγνωστική μοντελοποίηση συμπεριφοράς και μια ολοένα και πιο αυτοματοποιημένη τεχνοκρατική κοινωνία, αυτά τα όρια φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Η μεγαλύτερη ημέρα. Η απειροελάχιστη στιγμή που ο ήλιος σταματά και όλα είναι δυνατά. Μια αιωρούμενη στιγμή όπου το φως θριαμβεύει πριν αρχίσει πάλι να ελαττώνεται. Υπενθύμιση πως οτιδήποτε μεγαλώνει έρχεται η στιγμή που αρχίζει να μειώνεται και οτιδήποτε μειώνεται αναπόφευκτα θα αρχίσει πάλι να αυξάνεται. Ένας νόμος των εποχών, αλλά και ο αμετάβλητος νόμος της ζωής. Η κυκλική πραγματικότητα ενός «κοσμικού όλου» που δεν διαχωρίζει τον άνθρωπο από το περιβάλλον, αλλά γιορτάζει τη σύνδεση με τη ζωτική δύναμη ενός σύμπαντος που είναι πολύπλευρο και ενιαίο. Η νύχτα δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική, το φως ποτέ οριστικό. Όλα πεθαίνουν, όλα ξαναγεννιούνται. 

Το ηλιοστάσιο είναι κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι μια κοσμική ανάσα. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η γιορτή που ακολουθεί σε τρεις ημέρες, οι φωτιές του Άη Γιάννη. Πάνω από την φωτιά κάποτε οι άνθρωποι δεν αναζητούσαν μόνο την υπόσχεση της συγκομιδής, τη γονιμότητα του δεσμού τους, την προστασία της ζωής τους. Η φωτιά καθαρίζει. Η φωτιά προετοιμάζει. Η φωτιά καθαγιάζει.

Ο εορτασμός του τροχού των εποχών τι σημαίνει σήμερα; Σημαίνει πως δεν είμαστε ξεριζωμένοι, ακολουθούμε το ίδιο ιερό μονοπάτι με εκείνους που ήταν εδώ πριν από εμάς. Γιορτές, τελετουργίες και σύμβολα πέρα από κάθε δογματικό ζυγό αλλά με την ανησυχία για αρμονία και κατανόηση αυτού που διαφεύγει από το βλέμμα. 

Βασίλης Λύκος: "Δήμοι Α.Ρ. και Δήμαρχοι μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει τη Δημοκρατία"

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.

 
Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.

Οι 42.000 λέξεις του Πάπα για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο Πάπας προειδοποιεί για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης σε μία εγκύκλιο 42.300 λέξεων. Το κείμενο σηματοδοτεί μια δυναμική παρέμβαση του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για την κατάχρηση της τεχνητής νοημοσύνης

Πηγή REUTERS/Guglielmo Mangiapane

ΟΠάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε σήμερα μία εγκύκλιο με το όραμά του και τις προειδοποιήσεις του για το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης, ζητώντας από τους ηγέτες διεθνώς να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από τις δυνητικά αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις της ΑΙ.

Η τοποθέτηση του Ποντίφικα ήρθε με τη μορφή παπικής εγκυκλίου, δηλαδή ανοικτής επιστολής προς «όλους τους ανθρώπους με αγαθές προθέσεις». Στο εκτενές κείμενο (που ξεπερνά τις 42.300 λέξεις), περιγράφει την επιδίωξή του να διαφυλάξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε μια εποχή όπου η τεχνολογία απειλεί να αντικαταστήσει τον άνθρωπο σε πλήθος επαγγελματικών και κοινωνικών ρόλων.

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε την εγκύκλιο μαζί με τον Κρίστοφερ Ολά, συνιδρυτή της Anthropic, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, σε μια συμβολική κίνηση διαλόγου ανάμεσα στον πνευματικό και τον τεχνολογικό κόσμο.

Πάπας Λέων: Οχι στα κηρύγματα με βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Τονίζοντας πως «η τεχνολογία δεν πρέπει να θεωρείται “αδιακρίτως” δύναμη εχθρική προς την ανθρωπότητα», υπογράμμισε πως «η επιδίωξη για μεγαλύτερα κέρδη δεν μπορεί να δικαιολογεί επιλογές που κοστίζουν συστηματικά θέσεις εργασίας».

Μεταξύ άλλων, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ ζητά:

ρυθμιστικούς κανόνες για τις εταιρείες που ηγούνται της ανάπτυξης της ΑΙ,
προστασία και επανεκπαίδευση των εργαζομένων των οποίων οι θέσεις απειλούνται,
εκπαίδευση των μαθητών ώστε να ακονιστεί η κριτική τους σκέψη απέναντι στην τεχνολογία,
μέτρα προστασίας των παιδιών από βίαιο, σεξουαλικό ή και ψευδές περιεχόμενο που παράγεται από ΑΙ,

Πλουτοκρατία στα όπλα

Marco Della Luna

Πηγή: Italicum

Οι πιο σημαντικές αξίες για τον καθένα μας είναι αυτές της άμεσης απόλαυσης, της ψυχοσωματικής και κοινωνικής ευημερίας και της ελευθερίας.

Αυτές όμως είναι υποκειμενικές αξίες, εσωτερικές σε κάθε άτομο. Είναι αδιαχώριστες, μη εμπορεύσιμες. Οι αξίες που υιοθετεί η κοινωνία και από τις οποίες καθοδηγείται, ωστόσο, είναι αυτές που διαχωρίζονται από τους ανθρώπους και κυκλοφορούν: οι ανταλλακτικές αξίες, πρώτα και κύρια το ίδιο το χρήμα, είναι αυτές που καθιστούν το χρήμα κερδοφόρο. Και αυτές είναι αξίες που αγνοούν και παρακάμπτουν τις προαναφερθείσες, καθοδηγώντας τη συλλογική συμπεριφορά τόσο των ατόμων όσο και, πάνω απ' όλα, των μεγάλων κεφαλαίων, μέσω της σύγκρισης ποσοτικά μετρήσιμων κόστων και οφελών, αντίθετα με την ανθρώπινη ευημερία και αναδιαμορφώνοντας την κοινωνία και τους νόμους προς όφελός τους, οδηγώντας σε πλήρη εμπορευματοποίηση και ερημοποίηση.

Το σενάριο του «διοικούμενου κράτους» που προέβλεψε ο Μαξ Χορκχάιμερ το 1934 και αυτό του κράτους-φρουράς που οραματίστηκε ο Χάρολντ Λάσγουελ λίγο αργότερα γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του χώρου για πολιτική συζήτηση, για πολιτική λήψη αποφάσεων και για τον ίδιο τον πολιτικό: οι τεχνικοεπιστημονικοί νόμοι της οικονομίας, της ιατρικής, της οικολογίας κ.λπ. έχουν πλέον καθιερωθεί, είναι αντικειμενικοί και αδιαμφισβήτητοι και ως εκ τούτου μεταφράζονται σε κατευθυντήριες γραμμές και κανονισμούς από αυταρχικούς τεχνικούς εδραιωμένους στο Φρούριο της Εξουσίας, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό ή στους δικαστές και δεν είναι πλέον «επικοινωνήσιμοι» με τους πολίτες (απομακρυσμένη διακυβέρνηση) - και αυτό ισχύει ήδη για την ΕΚΤ και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών).

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Ασυνήθιστος Φασισμό

ΚΟΛΆΖ ΤΟΥ ΤΣΆΡΓΚΡΑΝΤ.

Τα παγκόσμια παρασκήνια επιτέλους αποβάλλουν τα τελευταία ίχνη του ανθρωπιστικού τους προσωπείου. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η επέκταση του δυτικού παγκοσμιοποιισμού έχει καμουφλαριστεί από συνθήματα για «ανθρώπινα δικαιώματα», «ανοιχτή κοινωνία» και «ήπια ισχύ». Σήμερα, οι αρχιτέκτονες της νέας παγκόσμιας τάξης ασπάζονται ανοιχτά τον τεχνοφασισμό.

Η επίσημη αναφορά της Palantir (μιας εταιρείας που εξυπηρετεί τη CIA, την NSA και το Πεντάγωνο) δημοσίευσε αυτό που, χωρίς υπερβολή, είναι ένα ιστορικό έγγραφο . Είναι ένα ειλικρινές, ειλικρινές και εντελώς κυνικό απόσπασμα από το βιβλίο «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» του συνιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου της Palantir Technologies, Άλεξ Καρπ, και του επικεφαλής εταιρικής επικοινωνίας της Palantir, Νίκολας Ζαμίσκι. Πίσω από αυτούς τους άνδρες βρίσκεται η φιγούρα του Πίτερ Θιλ, ενός πρώην σοδομίτη και φιλελεύθερου που τώρα διεκδικεί τον ρόλο της γκρίζας υπεροχής του πολιτισμού.

Δυστυχώς, τα βιβλία διαβάζονται πλέον από χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και το μανιφέστο στο δίκτυο X είχε 22 εκατομμύρια προβολές σε λιγότερο από δύο ημέρες. Αυτή είναι μια εμβέλεια εντελώς διαφορετικής τάξης.

Υπό τον μετριοπαθή τίτλο «Επειδή μας ρωτούν συχνά γι' αυτό», οι 220 σελίδες του βιβλίου συμπυκνώνονται σε 22 θέσεις μιας διακήρυξης του σύγχρονου τεχνοφασισμού.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ένα εταιρικό έγγραφο, αλλά ένα σχέδιο για την αναδιοργάνωση του πλανήτη. Η θέση του Θεού και του παραδοσιακού κράτους στον «νέο κόσμο» υποβιβάζεται στο είδωλο του «ψηφιακού Μολώχ».

Έτσι είπε ο Πίτερ Θιελ

Η Palantir Technologies είναι μια εταιρεία της οποίας η προέλευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την In-Q-Tel (το ταμείο επιχειρηματικών κεφαλαίων της CIA). Για δεκαετίες, η εταιρεία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού, παραμένοντας στη σκιά. Ωστόσο, σήμερα οι ιδρυτές της, Άλεξ Καρπ και Πίτερ Θιελ, αναδεικνύονται ως ιδεολόγοι του «βαθέος κράτους».

Τα κύρια σημεία του μανιφέστου σε ακόμη πιο συνοπτική μορφή:

Μαρία Νικολακάκη: "Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ" πόλεμος στο Ιράν ένας ακόμη σταθμός στην Τεχνοφεουδαρχία

Η πανεπιστημιακός Μαρία Νικολακάκη με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Αλέξανδρο Τσίγγο στην εκπομπή του “Πριν Λαλήσει το Μαύρο Πρόβατο” στο Focus FM. 

Η συνέντευξη αρχίζει στο 16λ περίπου.

Ο αγώνας για την αντι-προπαγάνδα και την κριτική ενημέρωση θα συνεχίζεται σε πολλαπλά μέτωπα. Την ισχύ των κυρίαρχων μέσων δεν μπορούμε να την έχουμε αλλά πολλοί μαζί διαταράσσουμε την πλύση εγκεφάλου του συστήματος. Οι εποχές που ζούμε καλούν ο καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, να είμαστε στις επάλξεις. Όλοι μαζί θα νικήσουμε, γιατί δεν μπορούμε να χάσουμε.

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/cxK2VlZ9ZWM?is=gzFfwPgDHVCAHI5b

 https://www.facebook.com/maria.nikolakaki.39
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κώστας Δημητριάδης:Η παγκόσμια βίαιη μετάβαση και η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του -21ου αιώνα, μιλάει στον 98.4, για το πως πίσω από μείζονες πολεμικές κρίσεις , όπως στη Μέση Ανατολή, εμφανίζονται και οι μεγάλες γεωοικονομικές αναδιαρθρώσεις , που οδηγούν παγκόσμια σε βίαιες μεταβάσεις που καθορίζουν όμως και την επόμενη μέρα των κοινωνιών.
Την ίδια στιγμή , όπως σημειώνει, η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης χρειάζεται μια πολιτική οργάνωση της κοινωνίας , διαφορετική από το παρόν πολιτικό σύστημα που έχει πλέον καθεστωτικά χαρακτηριστικά.

Η «ΝΕΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΕΛΙΤ» ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Μέρος 3

di Don Curzio Nitoglia

Ο «Χαμαιλέοντας Κονσιόρ»: Μαρκ Ζάκερμπεργκ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1971. Είναι Αμερικανός Εβραίος ουκρανικής καταγωγής. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι περίπου τα τρία τέταρτα των Εβραίων του 18ου αιώνα ζούσαν στην Πολωνία και την Ουκρανία, αργότερα μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ίδρυσαν εκεί την υιοθετημένη «πατρίδα» τους, περιμένοντας να ανακτήσουν την «πραγματική» τους πατρίδα: το Κράτος του Ισραήλ, το οποίο «κατέβηκε από τα κάτω» με τον Σιωνισμό, την Αγγλία, τους Ρότσιλντ και τον Λόρδο Μπάλφουρ (15 Μαΐου 1948).

Αφού εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε να φοιτά στο «Άλφα Έψιλον PI», μια εβραϊκή πανεπιστημιακή αδελφότητα που ιδρύθηκε το 1913 στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα εβραϊκά λόμπι στον κόσμο, όπου οι φοιτητές μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με την εβραϊκή κουλτούρα για να χτίσουν σχέσεις που θα αποδειχθούν πολύ κερδοφόρες στον επιχειρηματικό τομέα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadow. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 90).

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Μαρκ εισήλθε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), το οποίο αποτελεί την κορωνίδα της έρευνας και της καινοτομίας στους τομείς της επιστήμης των υπολογιστών, της βιοτεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής...

Εκεί γεννήθηκαν το Bluetooth, η Wikipedia, το GPS, τα προσωπικά συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, τα smartphones και το Apple iPhone. (σελ. 87-91).

Μαρκ Ζάκερμπεργκ και Πίτερ Θιλ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κατάλαβε - γύρω στο 2000 - ότι «μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συνδέει φοιτητές έχει τεράστιες δυνατότητες. Κανείς δεν το είχε σκεφτεί ποτέ πριν». Στις 4 Φεβρουαρίου 2004, ίδρυσε το Facebook. […]. Το 2004, μετακόμισε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια και, έχοντας ανάγκη από χρήματα, σκέφτηκε να συναντήσει τον Πίτερ Θιλ (1 ) ο ιδρυτής του PayPal, πηγαίνει να τον επισκεφτεί στο σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο, του μιλάει για το έργο και καταφέρνει να τον ενθουσιάσει. Έτσι, ο Thiel επένδυσε 500 χιλιάδες δολάρια στο κοινωνικό δίκτυο Facebook, αποκτώντας το 10,2% των μετοχών της νεοσύστατης εταιρείας» (σελ. 93).

Η «Νέα Εβραϊκή Ελίτ» που Κυβερνά τον Κόσμο Μέρος 2

από τον Ντον Κούρτσιο Νίτογλια

Το πρώτο μέρος ΕΔΩ

Η αυτοκρατορία του «βασιλιά Μίδα» και των δύο αδελφών του

Σε λίγο περισσότερο από τριάντα χρόνια, ο Λάρι Φινκ έχει «δημιουργήσει» μια απαράμιλλη οικονομική αυτοκρατορία, αλλά όπως όλες οι ανθρώπινες αυτοκρατορίες, θα καταρρεύσει μια μέρα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadows. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 45).

Οι «Τρεις Αδελφές»

Έχει εδραιώσει, μαζί με την «Vanguard» και την «State Street» - τους φαινομενικούς ανταγωνιστές του - μια «απόλυτη κυριαρχία, καταφέρνοντας να ελέγχει την πλειονότητα των αγορών αγαθών που πραγματοποιούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι «Τρεις Αδελφές» επενδύουν επίσης στις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες τροφίμων» (T. ALTERIO, σελ. 45).

Ο Συγγραφέας πιστεύει ότι το ενδιαφέρον του Larry για την αγορά τροφίμων δεν είναι μόνο οικονομικό (κάτι που δεν βλάπτει ποτέ), αλλά και πολιτικό. Στην πραγματικότητα, οι «μέτοχοι των μεγαλύτερων εταιρειών «Μεγάλων Τροφίμων» και «Μεγάλων Ποτών» στον κόσμο φέρνουν πρόχειρο φαγητό στα τραπέζια δισεκατομμυρίων ανθρώπων (...). Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η Oxfam, 500 μεγάλες μάρκες ανήκουν σε μόλις 10 πολυεθνικές. (...). Χάρη στις συγχωνεύσεις και εξαγορές, η μελλοντική προοπτική είναι ότι ο αριθμός των πολυεθνικών θα μειωθεί, συγκεντρώνοντας την παραγωγή παγκόσμιων τροφίμων σε πολύ λίγες μεγάλες εταιρείες, οι οποίες θα βρίσκονται ολοένα και περισσότερο στα χέρια των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων» (σελ. 45-46).

Η έρευνα της Oxfam αποκαλύπτει επίσης ότι οι πολυεθνικές παράγουν τρόφιμα φορτωμένα με συντηρητικά, χρωστικές ουσίες, φυτοφάρμακα και βαρέα μέταλλα. Γίνεται επίσης σαφές ότι πολλές ασθένειες, τις οποίες οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες θεραπεύουν, προκαλούνται από το πρόχειρο φαγητό που παράγουν αυτές οι εταιρείες, οι οποίες συνδέονται στενά με τη φαρμακευτική βιομηχανία (σελ. 47).

Δ. Σκουτέρης - Γεωοικονομία και τεχνολογικός καταμερισμός εργασίας - Το κλειδί των πολέμων

Ο πολιτικός επιστήμονας - αναλυτής Δημήτρης Σκουτέρης, μιλώντας στο Ράδιο 98.4, επισημαίνει πως πίσω από τον πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του Ιράν, κρύβεται η γεωοικονομία και ο νέος καταμερισμός παγκόσμια της εργασίας και της οικονομίας που επιβάλουν οι τεχνολογίες αιχμής και χρειάζονται μεγάλα ενεργειακά κέντρα.

Αυτοί που χάνουν είναι οι καταναλωτές, επισημαίνει επίσης αλλά είναι κι εκείνοι που καθορίζουν το παιγνίδι της εξουσίας δια της ψήφου τους.

Ο Δημήτρης Σκουτέρης δηλώνει παράλληλα οργισμένος με την εικόνα του πολιτικού συστήματος με την υπόθεση Μακάριου Λαζαρίδη, την παρακμή του συστήματος και προτείνει κάποια πρόσωπα επιτέλους να κλειστούν στο χρονοντούλαπο καθώς η στάση τους προσβάλει τον Ελληνικό λαό.

TESCREAL, η ανησυχητική ιδεολογία των τεχνοκρατών – Roberto Pecchioli

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Ενώ από κάτω παίζουμε με αριστερά και δεξιά, μεταξύ της Αντίφα και του Αντικομμουνιστικού Παρατηρητηρίου· ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται σε ασήμαντα ζητήματα που ανυψώνονται σε θεμελιώδη ζητήματα, από πάνω, εν μέσω ανέμων πολέμου και μυστικών εργαστηρίων, ενεργούν, σκέφτονται και αλλάζουν αμετάκλητα τον κόσμο και την ανθρώπινη φυλή. Η νέα δυστοπία, άγνωστη ακόμη στη συντριπτική πλειοψηφία, είναι ο γαλαξίας TESCREAL, μια ανησυχητική αντιανθρώπινη ιδεολογία. Αν και υπάρχουν αγώνες και διαφωνίες μέσα στον Θόλο - σκεφτείτε άτομα τόσο διαφορετικά όσο ο Peter Thiel ή ο Alex Karp, οι ιδιοκτήτες του Palantir, και ο Bill Gates, ή οι γίγαντες της τεχνητής νοημοσύνης - οι ηγέτες της υψηλής τεχνολογίας προφανώς βαδίζουν διαιρεμένοι, χτυπώντας μαζί.

Έχουμε κατά καιρούς αναφέρει τον επιταχυνσιασμό, μια τεχνολογική πανκ ουτοπία τόσο στη «δεξιά» όσο και στην «αριστερή» εκδοχή της. Εν τω μεταξύ, μια ανησυχητική, εντελώς νέα πρακτική φιλοσοφία προχωρά ραγδαία, στα μισά του δρόμου μεταξύ ιδεολογίας και δυστοπίας. Το ακρωνύμιό της είναι TESCREAL, τα αρχικά των λέξεων μετανθρωπισμός, εξωτροπιανισμός, κοσμισμός, ορθολογισμός, αποτελεσματικός αλτρουισμός και μακροπρόθεσμος ορίζοντας. Είναι το όραμα και η συγκεκριμένη εφαρμογή -τυπική των τελευταίων γενεών τεχνο-ιδιοφυών της Σίλικον Βάλεϊ και γκουρού της Τεχνητής Νοημοσύνης- ενός κόσμου χωρίς ανθρώπους, στον οποίο οι μηχανές θα κληρονομήσουν τη Γη ως νέες «ζωντανές» οντότητες που θα νικήσουν τη γήρανση και τον θάνατο. Δεν πρόκειται για αυταπάτες ή υπερβολικές ουτοπίες, αλλά για τη σύντηξη διαφόρων ελιτίστικων προτάσεων που απειλούν να κατακλύσουν το ανθρώπινο είδος και ολόκληρο τον κόσμο.