Τα ελληνικά Φάντομ μπορούσαν να επιχειρήσουν όμως δεν δόθηκε εντολή

Βασίλης Φούσκας 26 Ιουλίου 2026

Η περίπτωση της αποστολής ελληνικών υποβρυχίων στην Κύπρο στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής δεν χρήζει ιδιαίτερης μνείας διότι δεν έχουμε εύρος αρχειακών πηγών και μαρτυρίες πρωταγωνιστών για να κρίνουμε. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι είχαν διαταχθεί να επιχειρήσουν δύο φορές κατά τη πρώτη φάση της εισβολής, αλλά με διαταγή είτε του Γρηγόρη Μπονάνου είτε του Πέτρου Αραπάκη – στις αμφιβόλου αξιοπιστίας αυτοβιογραφίες τους ο ένας κατηγορεί τον άλλον – επέστρεψαν από τα μισά της διαδρομής και τέθησαν σε διαθεσιμότητα στο Αιγαίο. (Δες, Πέτρος Αραπάκης, Το τέλος της σιωπής (Αθήνα: Λιβάνης, 2000), και Γρηγόρης Μπονάνος, Η Αλήθεια (Αθήνα: Ιδιωτική, 1986).

Στα αδημοσίευτα αρχεία των Καραμανλή-Αβέρωφ κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας δεν γίνεται λόγος για αποστολή υποβρυχίων. Η περίπτωση, όμως, των μαχητικών αεροπλάνων είναι πολύ σημαντική. Μπορούσαν να επιχειρήσουν στη Κύπρο με επιτυχία κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας; Η απάντηση είναι ναι, μπορούσαν. Τα Φάντομ θα προκαλούσαν ανείπωτες ζημιές στο προγεφύρωμα, στον αποβατικό στόλο και στις αμυντικές εγκαταστάσεις του θύλακα Κιόνελι-Αγύρτας, ενώ θα αναπτέρωναν το ηθικό της ΕΛΔΥΚ και της Εθνοφρουράς. Δεν εδόθη εντολή. Όπως και δεν εδόθη εντολή να πετάξουν στη πρώτη φάση της εισβολής. Μεταξύ άλλων, Παναγιώτης Η. Μπαλές, Παρακαταθήκες αετών (Αθήνα: Ινφογνώμων, 2012), σ.252-282).

Αμέσως μετά την παραγγελία των Φάντομ τον Ιανουάριο του 1972 από τη χούντα του Παπαδόπουλου, η Τουρκία, με επίσημο διάβημα του ΥΠΕΞ της, Ουμίτ Μπαγιουλκέν, θα αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Αυτά τα αεροπλάνα, τα οποία έχουν ακτίνα δράσης πάνω από τη Τουρκία και τη Κύπρο, θα αλλάξουν τη λεπτή ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η οποία υπάρχει από την εποχή της Λωζάνης και η οποία έχει διατηρηθεί από το ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση της Τουρκίας εκτιμά τις ανάγκες της Ελλάδας αλλά οι Έλληνες δεν χρειάζονται τα Φ-4. Τα βουλγαρικά σύνορα είναι κοντά και μικρής ακτίνας δράσης αεροπλάνα αρκούν. Ελληνική κατοχή των Φ-4 θα μπορούσε να επηρεάσει μια λύση του Κυπριακού θέματος κάνοντας την Ελλάδα λιγότερο συμβιβαστική. ( “Telegram from the Department of State to the Embassy in Turkey”, 4 Ιανουαρίου 1972, FRUS (Foreign Relations of the United States), 1969-1976, Washington DC, 2007)

Ο μικροελλαδισμός κλωτσάει το δώρο της Ιστορίας

Πρώτη δημοσίευση στις 20/7/24

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πενήντα χρόνια είναι πολλά. Η τουρκική εισβολή αποδείχθηκε ότι παρήγαγε ένα ανθεκτικό στον χρόνο γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Με την ευκαιρία της στρογγυλής επετείου ο Ελληνισμός θα θυμηθεί την ανοικτή πληγή του στη Μεγαλόνησο, αλλά η στρατηγική του για την αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο πλαίσιο για μισό αιώνα. Μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά η επίσημη Ελλάδα έχει ουσιαστικά στρέψει την πλάτη της στην Κύπρο, που είναι δώρο της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Ο μικροελλαδισμός, όμως, παράγει γεωπολιτική τύφλωση.

Όμως, πρώτα ας “δώσω τον λόγο” σε Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι διαχρονικά μας λένε ξεκάθαρα τι αντιπροσωπεύει για την Άγκυρα το Κυπριακό. Γι’ αυτήν, λοιπόν, το Κυπριακό ήταν πάντα πρώτα απ’ όλα ζήτημα γεωπολιτικής, το αντίθετο από ό,τι πρεσβεύει ο μικροελλαδισμός. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει κεντρική συνιστώσα στην εθνική στρατηγική της Τουρκίας να αναδειχθεί σε δύναμη με δεσπόζοντα ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, πολύ πριν εμφανισθεί ο Ερντογάν στο πολιτικό προσκήνιο. Γι’ αυτό και έχουν μέχρι τώρα αποφύγει την προσάρτηση. Ο έλεγχος της Μεγαλονήσου δεν εξασφαλίζει στην Τουρκία μόνο τον έλεγχο των κρίσιμης σημασίας θαλασσίων οδών της περιοχής, αλλά και αυξάνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική σημασία της για Δύση και Ανατολή.

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί» (πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, Χουριέτ 20.7.1980).

Κύπρος, Ελλάδα, Ελληνισμός ο Ελληνικός Κόσμος μπροστά στα επίδικα του 21ου αιώνα

Πρώτη Δημοσίευση 21/8/24

Λουκάς Αξελός*

Στην μνήμη του Θέμου Στοφορόπουλου

Δημηγορούντων τῶν δασυπόδων καί τό ἴσον ἀξιούντων πάντας ἔχειν, οἱ λέοντες ἔφασαν «οἱ λόγοι ὑμῶν, ὧ δασύποδες, ὀνύχων τε καί ὀδόντων, οἵων ἡμεῖς ἔχομεν, δέονται».

Αίσωπος, Λέοντες καί Λαγωοί

Εισαγωγικά

Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο στην μέχρι σήμερα έρευνα γύρω από το Κυπριακό. Στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός ότι η διαρκής ενασχόλησή μου επί μισόν και πλέον αιώνα γύρω από το υπ’αρ. 1 Εθνικό μας Ζήτημα, με οδηγεί στην διαπίστωση ότι αν  και τα πλείστα από τα όσα ζητήματα το συγκροτούν έχουν εξαντλητικά αναλυθεί και αποκαλυφθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις, εξακολουθούν να αποτελούν, όταν δεν παρακάμπτονται ή αποσιωπώνται, ζητούμενο από ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου.

.                   .

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΤΡΑΔΙΩΝ

Ο Λουκάς Αξελός είναι δρ ΕΚΠΑ, συγγραφέας, διευθυντής των εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής».

Αντλώντας το δικαίωμα από το γεγονός της σταθεράς και κατ’ εξακολούθησιν  διαχρονικής  επισήμανσης  μιας  σειράς  ζητημάτων  που τα θεωρώ κατεξοχήν κρίσιμα στην αποκωδικοποίηση του Κυπριακού και της θέσης και του ρόλου του στα καθ’όλου πεπρωμένα του Ελληνικού Κόσμου και θέλοντας να ενισχύσω τον διάλογο που έχει ανοίξει ανάμεσά μας, με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την παράνομη εισβολή-κατοχή-εθνοκάθαρση και εποικισμό του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα επιχειρήσω συνυπολογίζοντας το κόστος των επαναλήψεων να αναδείξω μερικά από τα βασικά επίδικα γύρω από το μείζον αυτό Εθνικό μας Ζήτημα.

Α΄) Τα ταυτοτικά στοιχεία

Αν και απόλυτα επιβεβαιωμένα από τις επιστημονικές έρευνες και κατανοητά από την πλειοψηφία των έγκυρων ερευνητών και αναλυτών, τα κυρίαρχα ταυτοτικά στοιχεία της Κύπρου και του λαού της δεν γίνονται στην πράξη αποδεκτά από όλους εκείνους τους κύκλους που για εθνικούς, ταξικούς, θρησκευτικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, θεωρούν αναγκαία την αναθεώρηση και στην συνέχεια την ιδεολογική χρήση τους προς ίδιον συμφέρον.

Γι’ αυτό θεωρώ χρήσιμο να ξεκινήσουμε από την αφετηρία, στεκόμενοι, κατ’ αρχήν, στο διαχρονικά αναδυόμενο ζήτημα της κυπριακής ταυτότητας.

Το ελληνικό όνομα της Κύπρου μπορεί να απαντάται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, η επαφή όμως της Κύπρου με τον κόσμο του Αιγαίου και τα πρώτα αρχαιοελληνικά φύλα, όπως πιστοποιούν πια τα αποτελέσματα συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών, ανάγονται στον 16ο π.Χ. αιώνα, ενώ η εγκατάσταση των Αχαιών βεβαιωμένη από τον 14ο αιώνα, κρατάει τρεις και πλέον αιώνες για να ολοκληρωθεί με την άφιξη των τελευταίων κυμάτων αποίκων, τον 10ο αιώνα.

Tα έθνη που δεν επιβεβαιώνουν την οντότητα και τον λόγο ύπαρξής τους στην σκηνή της Ιστορίας πεθαίνουν. Ή αντικαθίστανται.

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 

γίνονται αντικείμενο καπηλείας: οι ιδέες, τα σύμβολα, οι θυσίες, οι άνθρωποι. Σε κάθε ιστορική στιγμή εμφανίζεται αναποφεύκτως ένας εσμός μικρών ανθρώπων, που υποκρίνονται τον εκστατικό θαυμαστή και υπέρμαχο του δικαίου και του υψηλού και που με ευλαβή πόζα προσπαθούν να συγκαλύψουν επιδιώξεις εσχάτης ιδιοτέλειας.

 Γνωρίζουμε όλοι πόσο δεινοπάθησε παλαιότερα η έννοια του έθνους. Μάθαμε πλέον πόσο δεινοπαθεί και η έννοια της δημοκρατίας που κάποιοι ταυτίζουν αυθαιρέτως με τον εαυτό τους. Και παρατηρούμε πώς η δημοκρατία μετουσιώνεται εκ μέρους των (όπως κάποτε η εθνικοφροσύνη) σε λαφυραγωγία, αυθαιρεσία και θρασύτητα εκφυλισμένων πατρικίων ή αναρριχώμενων πληβείων. 

Κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η φιέστα της 24ης Ιουλίου γίνεται όλο και πιο αλληγορική, φαιδρή απομίμηση εκείνης της ηθικής ανάτασης που συνεπήρε τον λαό μας στο τέλος μισού αιώνα αυταρχισμού χάρη στο αίμα και το χώμα του κυπριακού ελληνισμού. Τώρα που οι δημοκράτες και οι αντιδημοκράτες του 2026 μοιάζουν καρικατούρες μπροστά στους προγόνους τους του 1974, αυτό που αποκαλούμε σκοπό και πεπρωμένο μιας ιστορικής περιόδου ή και ενός ιστορικού υποκειμένου (και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κρυμμένη ουσία του) φανερώνεται στον τρόπο που ολοκληρώνεται λίγο πριν καταρρεύσει. 

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία έχει όνομα. Ο ρόλος του τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρου δεν ξεπερνάται εύκολα!

Για να μαθαίνουν οι νέες γενιές γιατί τίποτα δεν χαρήστηκε

Ενώ το αεροδρόμιο κρατήθηκε από τους καταδρομείς και την ΕΛΔΥΚ, η ίδια η πόλη της Λευκωσίας και η «Πράσινη Γραμμή» σώθηκαν χάρη στην επική άμυνα του 336 Τάγματος Επιστράτευσης (336 Τ.Ε.), με διοικητή τον τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρο.

Just

Το τάγμα του Αλευρομάγειρου αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Κύπριους έφεδρους (κυρίως Αμμοχωστιανούς που είχαν προσφύγει στη Λευκωσία μετά τον Αττίλα Ι). Κατά τη διάρκεια του «Αττίλα ΙΙ» (14-16 Αυγούστου 1974), το τάγμα αυτό βρέθηκε να υπερασπίζεται ένα τεράστιο μέτωπο μέσα στον αστικό ιστό της Λευκωσίας (από τον Άγιο Δομέτιο μέχρι την Κεντρική Φυλακή και τα Φυλακισμένα Μνήματα).

Ο ρόλος του Δ. Αλευρομάγειρου ήταν καθοριστικός για τους εξής λόγους:

    1. Ο Όρκος των Φυλακισμένων Μνημάτων: Πριν την έναρξη της δεύτερης εισβολής, ο Αλευρομάγειρος συγκέντρωσε τους αξιωματικούς του στα Φυλακισμένα Μνήματα και έδωσαν τον ιστορικό όρκο: «Δεν θα ξευτιλιστούμε, δεν θα περάσουν».

    2. Άμυνα «Μέχρις Εσχάτων» χωρίς Βαρύ Οπλισμό: Το 336 Τ.Ε. αντιμετώπισε υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις, που διέθεταν πλήρη υποστήριξη από άρματα μάχης και πυροβολικό, έχοντας οι ίδιοι ελάχιστα μέσα. Με έξυπνη τακτική μέσα στα στενά της πόλης και απίστευτο ψυχικό σθένος, καθήλωσαν τους Τούρκους.

    3. Η Περήφανη Απάντηση στους Τούρκους: Κατά την εκεχειρία, όταν ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, παρουσία των Ηνωμένων Εθνών, ζήτησε να υποχωρήσουν οι ελληνικές θέσεις μερικές εκατοντάδες μέτρα πίσω, ο Αλευρομάγειρος απάντησε με την ιστορική φράση: 

«Ούτε χιλιοστό πίσω! Η Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία για να σου την εξηγήσω σε πέντε λεπτά».

Για την Κύπρο, πενηνταδύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή (συνέντευξη)

Για την Κύπρο

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου Κρήτης CRETAONE 102,3:

«Η Κύπρος παραμένει η τελευταία κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης» – Ποια είναι η μόνη ιστορικά ορθή κατεύθυνση για την επίλυση του Κυπριακού;

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στο CRETAONE 102,3 από τη Λευκωσία, υποστήριξε ότι η τουρκική κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε κάθε λύση που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής

Σκληρή κριτική στη διεθνή κοινότητα, τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ άσκησε ο διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας από τη Λευκωσία στο CRETAONE 102,3, με αφορμή τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υπογράμμισε ότι η κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του 1974.

Από τη Μακεδονίτισσα της Λευκωσίας, όπου βρίσκεται για να τιμήσει τους πεσόντες της τουρκικής εισβολής αλλά και τους αγνοούμενους, ο Θεοφάνης Μαλκίδης μετέφερε το μήνυμα ότι η κυπριακή τραγωδία δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική μνήμη, αλλά ένα ζήτημα που εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό.

Όπως ανέφερε, η παρουσία του στην Κύπρο έχει βαθιά προσωπική διάσταση, καθώς, όπως είπε, τιμά τόσο συγγενικά του πρόσωπα που έχασαν τη ζωή τους το 1974 υπερασπιζόμενοι την ελευθερία όσο και όλους όσοι πολέμησαν κατά την τουρκική εισβολή.

«Από εδώ, από το στρατιωτικό κοιμητήριο της Μακεδονίτισσας, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της θυσίας του Ελληνισμού», σημείωσε, κάνοντας λόγο για έναν τόπο όπου αναπαύονται Ελλαδίτες και Κύπριοι στρατιώτες, καταδρομείς, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και πολίτες που έπεσαν κατά την υπεράσπιση της Κύπρου.

Το μελάνωμα της Κύπρου, ο Καραμανλής και ο Αβέρω

Άριστος Κάτσης 

8 Δεκεμβρίου 2024

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Λονδίνου Βασίλης Κ. Φούσκας στο πρόσφατο βιβλίο του «Το Μελάνωμα της Κύπρου. 

Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία» απορρίπτει δυο καθιερωμένες θέσεις στην κοινή γνώμη της Κύπρου και της Ελλάδας.

 Η πρώτη θέση που απορρίπτει είναι αυτή που υποστηρίζει πως η πολιτική της διχοτόμησης της Κύπρου προωθήθηκε από την Τουρκία και τη Βρετανία χωρίς να την επιδιώκει η Ελλάδα.

 Η δεύτερη θέση που δεν αποδέχεται είναι το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση στις 24 του Ιούλη 1974 , δεν είχε τη δύναμη μέχρι τον δεύτερο γύρο της εισβολής να βοηθήσει στρατιωτικά την Κύπρο. 

🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

Τασιόπουλος Γιώργος 

🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

🥀Ημέρες μνήμης και ώρες περισυλλογής αυτές που διανύουμε, άλλη μια φορά, άλλη μια χρονιά, μισόν αιώνα και πλέον μετά τα δραματικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.

📎Δεν θα το αντέξω να τους δω πάλι να περιδιαβαίνουν αμνήμονες και να εορτάζουν στο Προεδρικό Μέγαρο την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενθυμούμενοι τον Ιούλιο του 1974, αλλά ξεχνώντας ότι το τυραννικό καθεστώς κατέρρευσε εξαιτίας της εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο.

📎Για άλλη μια χρονιά θα διαβάσουμε:

"Οι κυρίες που έδωσαν το «παρών» φρόντισαν να επιλέξουν outfits που αποπνέουν επίσημο αέρα, τηρώντας το dress code της βραδιάς".

🥀Και μόνη παρηγοριά η Ελένη Φωκά, η ηρωική δασκάλα της Καρπασίας, που κράτησε αναμμένη τη φλόγα του Ελληνισμού στα κατεχόμενα, εκπαιδεύοντας για δεκαετίες τα εγκλωβισμένα παιδιά της ματωμένης γης της. 

Ούτε στιγμή δεν λύγισε στα βασανιστήρια, στις ταπεινώσεις, στους εξευτελισμούς του βάναυσου «Αττίλα». 

Μόνη παρηγοριά μας η ηρωίδα δασκάλα που παραμένει ταγμένη στο aren't της, 

«Οπου πάω, πενθώ» και μας επαναφέρει στην πικρή αλήθεια,«Μου είναι ακόμη αδύνατον να αποδεχθώ ότι δεν μπορώ να επιστρέψω στον τόπο μου».

  ____***____

🔴Κυριάκος Χαραλαμπίδης,

 “Παιδί με μια φωτογραφία” (Θόλος, 1989)

1974 Φάκελος Κύπρου: Ο επίλογος του Ελληνισμού;

Γράφει ο

Στέλιος Παρασκευόπουλος

Σάββατο, Νοέμβρη 24, 2018 

Ο Φάκελος της Κύπρου που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά από την ανείπωτη τραγωδία και τριάντα χρόνια από τότε που η Ελληνική Βουλή διερεύνησε τι ευθύνες για το χουντικό πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στη Μεγαλόνησο, δεν έχει πλέον καμία αξία –πλην ίσως της ιστορικής, καθώς δεν κατέδειξε σε βάθος τα προδοτικά γεγονότα που συνέβησαν σε βάρος του Ελληνισμού. Και ακόμη, δεν απέδειξε τον προδοτικό ρόλο –πέραν των γνωστών πρωταιτίων και πρωτεργατών- όλων εκείνων των προσώπων, στρατιωτικών και πολιτικών, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στο παρασκήνιο σε Ελλάδα, Κύπρο, Ευρώπη και ΗΠΑ. Και δεν θα πρέπει να αγνοείται πως το νησί της «θλιμμένης Παναγιάς» καρατομήθηκε σε δύο φάσεις. Επί της χούντας του Ιωαννίδη («Αττίλας 1») και επί της δημοκρατικής αλλαγής στην Ελλάδα –επονομαζόμενη και ως Μεταπολίτευση («Αττίλας 2»).

Αυτά που δημοσιοποίησε ο Φάκελος της Κύπρου για τα σκοτεινά και αιματοβαμμένα γεγονότα, το μοιραίο εκείνο καλοκαίρι για τον κυπριακό Ελληνισμό, ήταν γνωστά –λίγο έως πολύ- εδώ και πολλά χρόνια.

 Και το κυριότερο, ο Φάκελος της Κύπρου, ξεθυμασμένος πλέον από τον χρόνο, αποτελεί στην ουσία «καμένο χαρτί», αφού οι κόλλες του δεν τύλιξαν όταν έπρεπε κανέναν υπόλογο για να τον στείλουν στο εδώλιο της εσχάτης προδοσίας. Ένας Φάκελος – κενό γράμμα που δεν προκάλεσε την ιστορική Νέμεση. Ένας Φάκελος, που αν και πλήρης ασυλλόγιστων και προδοτικών ενεργειών, σφραγισμένος με αίμα και απώλεια εδαφών, άφησε ασυγκίνητη την κοινή γνώμη και αμέτοχα τα Μέσα Ενημερώσεως.

Καταδικάζουμε το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 που άνοιξε το δρόμο στην Τουρκική εισβολή.

‘’Δεν δέχομαι να γονατίσω.

Με καρτερούν οι σύντροφοι στο συρματόπλεγμα

κι οι νεκροί στον Πενταδάκτυλο

Να πεθάνω ναι!   Να γονατίσω όχι! ’’

-Βάσος Λυσσαρίδης-

Ως Νεολαία ΕΔΕΚ, κόντρα σε όσους θέλουν να αλλοιώσουν την ιστορία της Κύπρου λεκτικά και ιστορικά, δηλώνουμε απερίφραστα πως θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε όχι μόνο για να τιμήσουμε τις ψυχές αυτών που χάθηκαν πολεμώντας για την ελευθερία μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια αλλά κυρίως διότι έχουμε αποφασίσει να μαχόμαστε ωσότου πορευτούμε Λεύτεροι σε Λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Τιμούμε όλους εκείνους που θυσίασαν την ζωή τους προσπαθώντας να αναστείλουν το πραξικόπημα που οδήγησε τον τόπο στην εθνική τραγωδία.

Ο αγώνας όσων θυσιάστηκαν για την προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για την συνέχιση του αντικατοχικού αγώνα μας μέχρι την δικαίωση της πατρίδας μας.

Μεγάλη μας προτεραιότητα και ύψιστος στόχος παραμένει ο αγώνας για τον τερματισμό της κατοχής και της αποκατάστασης των δικαιωμάτων ολόκληρου του Κυπριακού λαού.

Θα παραμείνουμε ανυποχώρητοι στον αγώνα μας για απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Γραφείο Τύπου

Νεολαίας ΕΔΕΚ 

15 Ιουλίου 2026

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1CsFr9j87u/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Συγκλονιστική φωτογραφία με αιχμάλωτο του 1974: Στο φως για πρώτη φορά το εν λόγω ιστορικό ντοκουμέντο – Η αναζήτηση του άνδρα με τα κλειστά μάτια και ο ρόλος της μοιραίας Μερσεντές

Μια ακόμη συγκλονιστική στιγμή της τραγωδίας της Κύπρου έρχεται στο προσκήνιο μέσα από την αποκάλυψη φωτογραφίας ενός αιχμάλωτου του 1974. Ένας άνδρας στέκει περήφανος, με δεμένα μάτια και χέρια, ανάμεσα στους βασανιστές του. Το εν λόγω ιστορικό ντοκουμέντο φέρνει για πρώτη φορά στο φως ο ερευνητής Οδυσσέας Χρήστου μέσω ανάρτησής τους, απευθύνοντας έκκληση σε όσους γνωρίζουν να συνδράμουν με την μαρτυρία τους. Παράλληλα, αποτελεί ακόμη ένα τεκμήριο για τη «μαύρη Μερσεντές», ένα αυτοκίνητο που όπως αναφέρει και ο ερευνητής, συνοδεύει πολλές ακόμη ιστορίες αιχμαλώτων.

Ο κ. Χρήστου αναφέρει πως το φωτογραφικό τεκμήριο βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας στην ελληνική πλευρά «και αποτελεί ένα από τα στοιχεία της έρευνάς μας για την ταυτότητα και την τύχη του “γίγαντα αιχμαλώτου του 1974”. Από τη μέχρι τώρα έρευνά μας δεν έχει προκύψει κάτι χειροπιαστό, παρά μόνο ενδείξεις ότι η φωτογραφία συνδέεται με τη “μαύρη Μερσεντές” στο εξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου, στην περιοχή Μάνδρες Καϊμακλίου, λίγο νοτιότερα του χωριού Μια Μηλιά».

Η ανάλυση του φωτογραφικού τεκμηρίου

Η φωτογραφία, σύμφωνα με τον ερευνητή, καταγράφει τρεις άνδρες σε μια στιγμή που αποπνέει την ένταση και την τραγικότητα του πολέμου, μπροστά από ένα εμβληματικό αυτοκίνητο της εποχής.

Κεντρική μορφή (αιχμάλωτος): Πρόκειται για έναν Ελληνοκύπριο έφεδρο εθνοφρουρό. Η κατάστασή του είναι εμφανώς οδυνηρή: τα μάτια του είναι δεμένα με λευκό ύφασμα και τα χέρια του είναι δεμένα πίσω από την πλάτη. Φοράει φαιοπράσινη στολή, με το χιτώνιο έξω από το παντελόνι, χωρίς στρατιωτικό εξοπλισμό (όπως εξάρτυση, κράνος, όπλο κ.λπ.). Ο κ. Χρήστου του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «γίγαντας», καθώς είναι σωματώδης και παράλληλα, παρά την αιχμαλωσία του, στέκει με περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Δεξιά (Τούρκος αξιωματικός): Άνδρας με στρατιωτική στολή, πιθανώς αξιωματικός (παρόλο που δεν φαίνονται διακριτικά), ο οποίος φέρει πλήρη εξοπλισμό. Κρατά ένα υποπολυβόλο τύπου Thompson και στο άλλο του χέρι κρατά ένα στρατιωτικό κράνος με κάλυμμα παραλλαγής. Στη ζώνη του διακρίνεται θήκη πιστολιού, γεγονός που ενισχύει την υπόθεσή μας ότι πρόκειται για Τούρκο αξιωματικό. Η χαλαρή του στάση υποδεικνύει τη στρατιωτική κυριαρχία στην περιοχή λήψης της φωτογραφίας.

Αριστερά: Άνδρας με πολιτική περιβολή (μπλε μπλουζάκι πόλο και καφέ παντελόνι), ο οποίος φαίνεται να συνοδεύει τη στρατιωτική μονάδα ή το τηλεοπτικό συνεργείο της TRT ή να σχετίζεται με τη «Μαύρη Μερσεντές» των αγνοουμένων.

Πως προδόθηκε η Κύπρος – Χούντα, CIA και Μακάριος-Μ.Σιζόπουλος στον Δ.Κωνσταντακόπουλο

Μια συζήτηση του Μαρίνου Σιζόπουλου με τον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

 Τον Σεπτέμβρη του 2017 βρέθηκα στην Κύπρο για τις ανάγκες μιας έρευνας που έκανα για το κυπριακό και πιθανώς ενός ντοκυμανταίρ για την ιστορία του, που τελικά δεν γυρίστηκε. Στα πλαίσια αυτής της έρευνας πήρα και συνεντεύξεις από αριθμό πρωταγωνιστών ή ανθρώπων που, για διάφορους λόγους, γνώριζαν ή είχαν μελετήσει το θέμα, συνεντεύξεις που δεν αξιώθηκα να χρησιμοποιήσω έως τώρα, αλλά που διατηρούν ασφαλώς την αξία τους ως ντοκουμέντα. Σκέπτομαι όμως ότι δεν πρέπει να αργήσω άλλο να δώσω αυτά τα ντοκουμέντα στη δημοσιότητα, αλλά και προς χρήση από τους ιστορικούς ερευνητές, με δεδομένη μάλιστα την ισχύ διαφόρων ρευμάτων «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» ή της δεξιάς, που θέλουν να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. 

Η εχθρική συμπεριφορά των Βρετανών στον Αττίλα

Διέρρευσε άκρως απόρρητο έγγραφο για την συμμετοχή των Βρετανών στον Αττίλα. Επιβεβαιώνονται οι Φήμες

Επιτέλους να βγεί η Αλήθεια..

Είναι συνταρακτικά όσα αποκαλύπτονται από άκρως απόρρητο έγγραφο του τότε αρχηγού της ΓΕΕΦ και στην ουσία επιβεβαιώνουν τις φήμες της εποχής

Από: voria.gr

Ο Μακεδών

Δύο παράγραφοι στον χθεσινό Καλλισθένη στην voria.gr, για τη συμμετοχή και Βρετανών στον Αττίλα, μου έδωσαν το έναυσμα να αναζητήσω το σχετικό έγγραφο της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου.

Πρόκειται για την αποκάλυψη από το δημοσιογράφο Λουκά Δημάκα, ενός άκρως απόρρητου εγγράφου, με ημερομηνία 9 Αυγούστου 1974 (το υπογράφει ο τότε αρχηγός της ΓΕΕΦ υποστράτηγος Ευθύμιος Καραγιάννης) που αναφέρει στοιχεία για στρατιωτική δράση της RΑF και των βρετανικών βάσεων στο νησί εις βάρος των Eλληνοκυπρίων και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», στις 15 Οκτωβρίου 2005.

Είναι συνταρακτικά όσα αποκαλύπτονται, και στην ουσία επιβεβαιώνουν τις φήμες της εποχής εκείνης περί συμμετοχής και Βρετανών πιλότων -που τους πρόδωσε αρχικώς η ευστοχία στους βομβαρδισμούς, σε αντίθεση με τους τότε παντελώς ανυπόληπτους Τούρκους πιλότους, τελευταίους πάντα στις ασκήσεις του ΝΑΤΟ- αλλά και η διάδοση ότι ήδη στα χέρια των Κυπριακών αρχών βρίσκονταν οι σοροί δύο Βρετανών πιλότων, μετά την κατάρρευση τουρκικού αεροπλάνου.

Και αν τότε, αυτά προέρχονταν από φήμες, το αναφερόμενο έγγραφο, παραθέτει σημαντικά, όπως αναφέρεται, «εξακριβωμένα στοιχεία εις βάρος των Βρετανών» για τη στρατιωτική τους δραστηριότητα κατά των Ελληνοκυπρίων τις πρώτες ημέρες των εχθροπραξιών όπου και κρίθηκε ουσιαστικά η έκβαση της εισβολής.

Πρόκειται, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, για στρατιωτική δραστηριότητα όχι απλώς υποστήριξης του Αττίλα, αλλά κυρίως για υποκατάστασή του σε βομβαρδισμούς από αέρα και θάλασσα και για ενεργό χρήση των βρετανικών βάσεων στο νησί προς αυτή την κατεύθυνση. Χρησιμοποίησαν μάλιστα και τα σήματα της Ειρηνευτικής Δύναμης για κάλυψη!

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι ορισμένα από τα στοιχεία είναι προϊόν κατασκοπευτικής δράσης -και συνοδεύονταν, τότε, από τα σχετικά ντοκουμέντα- ενώ άλλα αποτελούν μαρτυρίες ή εκτιμήσεις περιστατικών «με ονοματεπώνυμο». Παραθέτω ορισμένα από τα «εξακριβωμένα στοιχεία» που καταγράφει στην αναφορά του ο τότε αρχηγός της ΓΕΕΦ υποστράτηγος Ευθύμιος Καραγιάννης για την ανάμειξη των Βρετανών:

ΚΥΠΡΟΣ, τα αρχεία της CIA από το Νοέμβρη του 1873 έως τον Αύγουστο του 1974.

Ένα βιβλίο ντοκουμέντο για την Κύπρο και τους δύο Αττίλες που ακόμη μας πληγώνουν. Χωρίς σχόλια, χωρίς απόψεις και εξηγήσεις. Όλα αυτά θα γίνουν από τον αναγνώστη που θα μπορέσει να καταλάβει πως η CIA και οι Αμερικανοί «είδαν» τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Το βιβλίο «Κυπριακό,Ελλαδικό Κράτος και ο Ρόλος των ΗΠΑ-Τα αρχεία της CIA», φέρει την υπογραφή του δημοσιογράφου Αλέξανδρου Στεφανόπουλου.

 Περιλαμβάνει τις πρωτότυπες αναφορές της CIA και την μετάφραση τους στα ελληνικά.

Ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος λέει πως πρόκειται για μια έκδοση στεγνή από χαρακτηρισμούς. Μόνον η ανάγνωση των επί μέρους αρχείων της CIA που σήμερα δημοσιοποιούνται μέσα από την ιστορική έκδοση που ανέλαβε ο Φιλολογικός Σύλλογος του Παρνασσού επικεντρωμένη στην Εθνική Τραγωδία που οδήγησε στην απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αφορμή είναι η μνήμη της Κυπριακής Τραγωδίας του Ιουλίου με αποκορύφωμα τα τραγικά γεγονότα του Αυγούστου του 1974 και η έκδοση ενός βιβλίου υπό τον τίτλο «Κυπριακό Ελλαδικό Κράτος και ο ρόλος των ΗΠΑ» επικεντρωμένη ακριβώς σε αυτό το επίμαχο χρονικό διάστημα.

Το βιβλίο είναι έκδοση του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και διατίθεται από το κεντρικό Βιβλιοπωλείο ΗΡΟΔΟΤΟΣ (Μάντζαρου 9 στην Αθήνα) και σταδιακά μέχρι τον Σεπτέμβριο θα βρίσκεται σε όλα τα μεγάλα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Ελλάδος και της Κύπρου και στην συνέχεια θα γίνει παρουσίαση του στην Ελλάδα το προσεχές διάστημα στην Κύπρο και στην Νέα Υόρκη.

Χαρίτα Μάντολες, το σύμβολο της Κύπρου!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Αν γνώριζαμε, δεν είχαμε ξεχάσει τη Χαρίτα Μάντολες, θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε καλύτερα για τη σφαγή στην Παλαιστίνη.

Κάτω από τα ελαιόδεντρα είδε να δολοφονούνται εν ψυχρώ 12 άνθρωποι, να βιάζεται κοπέλα, να γλιτώνουν εκ θαύματος αυτή και τα δύο ανήλικα παιδιά της.

Και μετά ήρθε η προσφυγιά...

Και έπρεπε να μεταμορφωθεί σε βράχο για τα παιδιά της και να δώσει έναν άνισο αγώνα με σύμμαχο μία ανάξια πολιτεία και αντίπαλο μία βάρβαρη χώρα.

Ήξερε ότι αυτό το πάθος για επιστροφή αλλά και τον αγώνα για τους αγνοούμενους είχε χρέος να το μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά της. Τους μιλούσε για την Κερύνεια, τον Καραβά για τον πατέρα τους Αντρίκκο, για όλα όσα τους ένωναν με τον τόπο τους.

Η πραγματική όμως εκπαίδευση γινόταν κάθε Κυριακή, μετά από τον εκκλησιασμό θυμάται η κόρη της.

«Η Χαρίτα κάθε Κυριακή μας έκανε μάθημα για τον Καραβά και το Έξι Μίλι. Έπρεπε να γνωρίζουμε γιατί η Εκκλησία ονομαζόταν Αχειροποίητος, ποιος ήταν ο βράχος που ήταν μέσα στη θάλασσα, τι παρήγαμε στον Καραβά και ποιες ήταν οι γιορτές του. Επίσης είχαμε χάρτη του Καραβά και μας εξηγούσε πώς θα πηγαίναμε σπίτι μας, σε περίπτωση που δεν ήταν μαζί μας». 

Η Χαρίτα Μάντολες έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία της Κύπρου για την επιμονή και τον αγώνα της.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Προσομοίωση της αποστολής των Phantom στην Κύπρο

Η ετοιμότητα των Ελλήνων πιλότων και τεχνικών - Καταρρίπτουμε τις δικαιολογίες για τη μη χρησιμοποίηση των F-4E Phantom το 1974

July 22, 2025

Γράφει ο Δημήτρης Σταθόπουλος. 

Το άρθρο είναι προδημοσίευση από την επερχόμενη έκδοση “Από το Φάντομ στο Phantom: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑ” – Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο προέρχονται από το αρχείο της ΠΑ, απόστρατων Αεροπόρων και από το αρχείο του συγγραφέα.

Η ένταξη των μαχητικών F-4E Phantom II στην Ελληνική Αεροπορία συνέπεσε χρονικά με μία από τις πλέον δραματικές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Την κρίση της Κύπρου και την τουρκική εισβολή, υπό την κωδική ονομασία «ΑΤΤΙΛΑΣ», που εκδηλώθηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου, 20 Ιουλίου 1974.

Με το πέρασμα των δεκαετιών, το ζήτημα της (μη) εμπλοκής των νεοπαραληφθέντων F-4E Phantom II της Πολεμικής Αεροπορίας κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης. Πολλοί έχουν ισχυριστεί πως μια αποστολή κρούσης προς τη Μεγαλόνησο δεν ήταν επιχειρησιακά εφικτή, βασίζοντας την επιχειρηματολογία τους σε τρεις κύριους άξονες:

1) Την απειρία των πληρωμάτων Phantom

2) Τη μη πλήρη διαθεσιμότητα και τεχνική ετοιμότητα των αεροσκαφών.

3) Τη μεγάλη απόσταση και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις ενός επιχειρησιακού πλήγματος τόσο μακριά από την ηπειρωτική Ελλάδα.

Χαρίτα Μάντολες: Η συγκλονιστική μαρτυρία της γυναίκας-συμβόλου της Κύπρου στο NEWS 24/7

Χαρίτα Μάντολες Κύπρος 1974-2024, Βίντεο-Ντοκιμαντέρ του NEWS 24/7

Στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ “Κύπρος 1974-2024-Οι άνθρωποι που δεν ξέχασαν”, το NEWS 24/7 μίλησε με ανθρώπους που βίωσαν το τραύμα της εισβολής. Η μαρτυρία της Χαρίτας Μάντολες, συμβολικής μορφής της τραγωδίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ

20 Ιουλίου 2024

Η Χαρίτα Μάντολες αποτελεί μία γυναίκα – σύμβολο για την ιστορία της κυπριακής τραγωδίας του 1974. Η ίδια ήταν 27 ετών με δύο παιδιά, όταν είδε να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια της ο σύζυγός της, ο πατέρας της, οι δύο γαμπροί της, ο θείος και νονός της και ο ξάδελφός της, καθώς και άλλα έξι άτομα.

Από την τουρκική εισβολή κι έπειτα, η Χαρίτα Μάντολες έδωσε έναν τεράστιο αγώνα, τον οποίον συνεχίζει μέχρι σήμερα, για τους αγνοούμενους της Κύπρου, εξ ου και το προσωνύμιο “η μάνα των αγνοουμένων”, αλλά και για δικαιοσύνη στο νησί. Ήταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων, τραγική φιγούρα με τις φωτογραφίες των δικών της στα χέρια, ενώ η ίδια, 37 χρόνια μετά τον πόλεμο, είχε πάει στα Κατεχόμενα και είχε υποδείξει το σημείο της εκτέλεσης των 12 ανθρώπων που υπήρξε μάρτυρας.

Στο πλαίσιο του βίντεο-ντοκιμαντέρ “Κύπρος 1974-2024: Οι Άνθρωποι που δεν ξέχασαν” του NEWS 24/7, η Χαρίτα Μάντολες, η συμβολική μορφή της τραγωδίας, καταθέτει τη συγκλονιστική μαρτυρία της, εξιστορώντας με λεπτομέρειες την φρίκη που βίωσε τον Ιούλιο του 1974 και τα σοκαριστικά περιστατικά που την στιγμάτισαν, αλλά και περιγράφοντας το πώς «βρέθηκε ο τάφος της Ελιάς με τα 12 λείψανα».

Μέρες Κύπρου...

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας  

Από τον Δημήτρη Βασιλειάδη                                         

Μέρες Κύπρου... 

Στο ποίημα ''Στερνός Λόγος'', της μεγάλης κυρίας της ποίησης του λαού μας, της Κύπριας κ. Κλαίρης Αγγελίδου, της Σαλαμινιώτισσας, της Αμμοχωστιανής, της μακρινής απογόνισσας, θυγατέρας του Τεύκρου.

____****_____

ΣΤΕΡΝΟΣ ΛΟΓΟΣ                                                                                         

''Φύλαξε το κλειδί. Είναι του σπιτιού.                                                             

Όταν θα πας, ν΄  ανοίξεις.                                                                                                        

Σε τόπο φύλαξέ το σίγουρο                                                                        

και κάπου - κάπου να το καθαρίζεις.                                                          

Δεν πρέπει να σκουριάσει.                                                                                                   

Να ΄ναι έτοιμο, μόλις σας πούνε                                                                   

να γυρίσετε...                                                                                                

Έχω κλειδώσει δυο φορές την ξώπορτα.                                                   

Πρέπει να την τραβήξεις προς τα έξω,                                                                      

μην ξεχάσεις...                                                                                                

Εγώ δε θα γυρίσω όπως λογάριαζα.                                                              

Εσύ θα πας.         

51 χρόνια από την αποκατάσταση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

του Λευτέρη Ριζά  -  24 Ιουλίου 2015

Έγραφα σχετικά στις 3/8/2007 σε άρθρο μου που είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Monthly Review που απόσπασμα του παραθέτω:

«Αλήθεια πόσο υπερήφανος μπορεί να είναι ένας λαός που χρωστάει την Ελευθερία και Δημοκρατία του πάνω σε μια συνεχιζόμενη τραγωδία ενός άλλου λαού – πολύ περισσότερο όταν δεν πρόκειται για «άλλο» λαό αλλά για αδελφούς του. Αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Μαρξ, ότι δηλαδή δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός όταν καταπιέζει έναν άλλο, πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι και πόση πραγματική δημοκρατία μπορεί να έχει όταν τα θεμέλια τους βρίσκονται πάνω στα κόκαλα των ελληνοκυπρίων και την κατοχή και καταπίεση της Κύπρου;

Έχει ειπωθεί ότι τα θεμέλια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης δεν υπήρξανε στέρεα γιατί ο γερμανικός λαός τη θεώρησε ως αποτέλεσμα, «κατάκτηση», της ήττας του και του εξευτελισμού στον οποίο τον υποχρέωσαν οι νικητές. Η προσβολή και η ταπείνωση στις οποίες τον καταδίκασαν υπήρξε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη αντιδραστικών πολιτικών ρευμάτων και στην τελική νίκη του ναζισμού.

Στην περίπτωση μας υποχρεωθήκαμε, διαπαιδαγωγηθήκαμε και τελικά συνηθίσαμε τη Δημοκρατία και Ελευθερία μας να την στηρίζουμε στη λήθη. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Το «Δεν Ξεχνώ» φροντίσανε να το ξεχάσουμε. Και μάλιστα και επίσημα: η αμνησία, η λήθη διδάσκεται επίσημα: από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.»[1]

Έτσι 41 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας – αυτής που περιλάμβανε τα Ιουλιανά, τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα, την εκτός νόμου θέση του ΚΚΕ και την δίωξη των φρονημάτων, κλπ κλπ – έχουμε φτάσει στο σημείο να παζαρεύουμε τη διχοτόμηση της Κύπρου [με χαρτί περιτύλιξης την Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία] και ζητιανεύουμε – υπερήφανα βέβαια γιατί αυτό μας βολεύει – τα δάνεια από τους παντοτινούς «φίλους» και επικυρίαρχους μας.

Μας λένε βέβαια, όσοι δεν είχαν το ανάστημα να υπερασπίσουν τον λαό και το έθνος, να διαπαιδαγωγήσουν και οργανώσουν αυτόν τον πάντοτε «ευκολόπιστο λαό», πώς ό,τι κάνουν ή ό,τι έκαναν – δηλαδή που υπόγραψαν τα Μνημόνια της δυστυχίας και υποδούλωσης μας – ότι το έκαναν γιατί βρέθηκαν μπροστά σε επαίσχυντο εκβιασμό. Μάλιστα. Ξέρουνε, θυμούνται μήπως – οι «αριστεροί» κυρίως – πόσοι βρέθηκαν μπροστά σε ίδιους επαίσχυντους εκβιασμούς; Τότε που με μια υπογραφή τους, με αποκήρυξη του «πιστεύω» τους έμεναν ελεύθεροι ή αντίθετα πήγαιναν εκτελεστικό απόσπασμα; Πόσοι από τους φυλακισθέντες και εξορισθέντες την εποχή της Χούντας, δεν βρέθηκαν μπροστά σε τέτοιου είδους διλήμματα; ΟΛΟΙ τους. Όταν λοιπόν θυμόμαστε όλους αυτούς και δίκαια νιώθουμε περήφανοι για το τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, πρέπει να αναλογιζόμαστε και το τι μπορεί να κάνει ένας λαός. Και μάλιστα όταν προχτές ακόμα είπε ΟΧΙ το 62% του.

Η Δημοκρατία θα ξαναζωντανέψει όταν ο λαός θα αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του – όταν δηλαδή δεν θα διαχειρίζονται άλλοι, «λαοπρόβλητοι» τάχα μου, τους αγώνες του, τα «θέλω» του και τις αποφάσεις του.

Ο Ελληνισμός, στην Ελλάδα, την Κύπρο, όπου τελικά υπάρχει και ζει, έχει ένα μεγάλο χρέος: να υπερασπίσει την ύπαρξη του, την ελευθερία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του, ενάντια στους ιμπεριαλιστές, νεοαποικιοκράτες και φασίστες, όπως αυτοί κι αν εμφανίζονται και αποκαλούνται.

_________*********________

Όλη η ανάρτησή του Λευτέρη Ριζά, 24-7-2015

«Η Κυρά της Λαπήθου Ευφροσύνη Προεστού»!!!

KYΠΡΟΣ 1974: 

"Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα τζιπ και την έσερναν για να μαρτυρήσει που έκρυβε τους στρατιώτες"

Στη μάχη της Λαπήθου στις 6 Αυγούστου 1974, 12 στρατιώτες αποκόπηκαν και έμειναν εγκλωβισμένοι πίσω από τις εχθρικές γραμμές.

Αυτούς τους στρατιώτες εντόπισε η 74χρονη τότε Κυρία Ευφροσύνη Προεστού.

Τους έκρυψε σε μια μικρή σπηλιά δίπλα στο σπίτι της και τους φρόντιζε για έναν ολόκληρο μήνα κάτω από τα βλέμματα των πολυάριθμων Τούρκων που βρίσκονταν ήδη μέσα στη Λάπηθο.

Οι Τούρκοι την υποψιάστηκαν και άρχισαν να την ανακρίνουν.

Υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Πέρα από τους άγριους ξυλοδαρμούς στο Κάστρο της Κερύνειας, τους τεχνητούς πνιγμούς στην θάλασσα, τα βάναυσα κτυπήματα με το κομμένο σχοινί της καμπάνας, το οποίο έκοψαν κι έδεσαν κόμπους για να είναι πιο επώδυνα τα πλήγματα, η πιο εξευτελιστική δοκιμασία που την υπέβαλαν, ήταν η βασανιστική διαπόμπεψη στους δρόμους της Λαπήθου:

Την έγδυσαν, την έδεσαν πίσω από ένα στρατιωτικό τζιπ και την έσερναν στην άσφαλτο μέχρι που το δέρμα της από τις πληγές έγινε κατακόκκινο από τα αίματα…

Κι όμως η κυρά της Λαπήθου άντεξε.

Της έβγαλαν τον σταυρό από το λαιμό και της ζητούσαν να τον φτύσει.

Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε και δεν αποκάλυψε ποτέ που έκρυβε τα παιδιά της.

Παρά τον διασυρμό, δεν της πήραν ούτε μια λέξη από το στόμα της.

ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ!