Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τα Τέμπη δεν ήταν μόνο μια εθνική τραγωδία ή ένα κρατικό έγκλημα.

Ήταν ίσως η μοναδική στιγμή των τελευταίων δεκαετιών κατά την οποία η ελληνική κοινωνία έδειξε ότι μπορούσε να υπερβεί, έστω και προσωρινά, τους πολυσχιδείς -πραγματικούς ή ψευδαισθητικούς- διαχωρισμούς της. Για λίγο, άνθρωποι που δεν μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές ιδέες, τις ίδιες ιδεολογίες ή ακόμη και την ίδια ανάγνωση των γεγονότων, βρέθηκαν να διεκδικούν κάτι κοινό: την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τη λογοδοσία των υπευθύνων και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Για λίγο συνέβη κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Άνθρωποι που διαφωνούσαν σχεδόν σε όλα βρέθηκαν στον ίδιο δρόμο. Δεξιοί και αριστεροί, νέοι και ηλικιωμένοι, άνθρωποι που μέχρι χθες δεν εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλον, ενώθηκαν γύρω από ένα αίτημα που ξεπερνούσε τις κομματικές τους ταυτότητες.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που η κοινωνία έμοιαζε να αποκτά ξανά μια κοινή ηθική γλώσσα.

Κι όμως, αυτή η ενότητα δεν κράτησε.

Σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι εκείνη η πρωτοφανής κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε μια αντίστοιχα βαθιά συλλογική και πολιτική μεταβολή. Τι απέγινε λοιπόν το Κίνημα των Τεμπών; Ή μάλλον γιατί μια τόσο ισχυρή κοινωνική αφύπνιση δεν κατάφερε να μετασχηματιστεί σε μια διαρκή δύναμη κοινωνικής αλλαγής;

Η εύκολη απάντηση είναι να αναζητήσουμε τους υπεύθυνους. Να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση, το σύστημα ή από την άλλη πλευρά, να αποδώσουμε την αποδυνάμωση του κινήματος σε λάθη της ηγεσίας του. Ίσως, όμως, αυτή η συζήτηση να χάνει το ουσιώδες. Γιατί τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα δεν ηττώνται ποτέ από έναν μόνο αντίπαλο. Όταν υποχωρούν, αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντοτε επειδή συναντούν βαθύτερες αδυναμίες της ίδιας της κοινωνίας που τα γέννησε.

Το δυστύχημα που έγινε έγκλημα

Γιώργος Η λ. Τσιτσιμπής

Παρ’ όλο που δικαιολογημένα η επικαιρότητα κυριαρχείται από τον πόλεμο, αξίζει να επανέλθουμε σε ένα δικό μας μεγάλο θέμα.
Αν υποθέσουμε ότι η σύγκρουση δύο τρένων είναι ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα, εντελώς παράλογο όμως αφού δυο αμαξοστοιχίες βρέθηκαν να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αυτά που επακολούθησαν δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι κάτι θέλουν να κρύψουν.

Η φράση του Λάκη Λαζόπουλου «το δυστύχημα που έγινε έγκλημα», ειπώθηκε στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Γιώργου Σαχίνη, στις 27-02-26, στο Κρήτη TV και συμπυκνώνει πολύ χαρακτηριστικά όλα όσα διαδραματίστηκαν, πριν και μετά, από το τραγικό γεγονός των Τεμπών.
Για να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε πλήρως την αλήθεια της φράσης αυτής, αρκούν μερικά μόνο από τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα:

Ποιανού «βύσμα» ήταν ο τραγικός σταθμάρχης; Διότι όταν τοποθετείται σε θέση ευθύνης ένας ανεπαρκής, επειδή απλά είναι «δικός σου», τότε σου αναλογεί ποσοστό ευθύνης για το όποιο αποτέλεσμα.

Γιατί τσιμεντώθηκε αμέσως ο χώρος; Δεν θα έπρεπε να είχε προστατευθεί, ως κόρη οφθαλμού, μέχρι να «μιλήσουν» τα όποια ευρήματα; Έτσι δεν γίνεται παντού;

Γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες και καταστράφηκε το βιολογικό υλικό; 

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Κρέων ή Αντιγόνη;

17.03.2025

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων […]

Το τατουάζ στο χέρι της Μαρίας Καρυστιανού πιθανότατα παραπέμπει στις ψυχές που πέταξαν ψηλά. Οι συγγενείς των θυμάτων, σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο, παρουσιάζουν αντίστοιχη με την Αντιγόνη συναισθηματική συγκέντρωση στην τύχη και την τιμή των δικών τους: Ζητούν επίμονα να μάθουν, συσπειρώνονται, γράφουν τα ονόματα, όμως σέβονται τις ψυχές των θυμάτων και δεν συνθηματολογούν, ούτε φωνασκούν. Με τον πόνο τους πλάθουν κάτι άλλο. [ΙΝΤΙΜΕ / ΘΩΜΑΪΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ]

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων – η νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμός, αδιαφορία, ανευθυνότης κ.τ.ό.

Με βοήθησαν, πρέπει να πω, τα δύο και πλέον χρόνια της συγχύσεως περί τα πράγματα (ουδέν κακόν αμιγές καλού) και με παρηγόρησε η σκέψη πως ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια. Με ώθησε ωστόσο να ξανασκεφθώ την κατάσταση η φορτισμένη εκκρεμότητα την οποία διεμόρφωνε ένα γενικευόμενο αίσθημα κατά της πολιτείας και της δικαιοσύνης της. Αντί να αναδύεται η αλήθεια στο φως, μένει πεισματικά στον βυθό.

Η ψυχική ταύτιση

Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Το ΟΞΥΓΟΝΟ και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 

απαιτούν πάνδημη συμμετοχή 

και σεβασμό στα πρόσωπα που αγωνίσθηκαν για να έλθουν όλα στο ΦΩΣ!

Η ΜΝΗΜΗ και η ΑΛΗΘΕΙΑ για το έγκλημα των Τεμπών είναι υπόθεση του Λαού, να μην αφήσουμε να το καπηλευτούν οι γνωστοί μεσσίες των κομματικών μηχανισμών.

Στον σύνδεσμο η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για την σημερινή της παρουσία στη συγκέντρωση:

https://www.facebook.com/share/v/1aVosJh7X5

Δύο ενδιαφέρουσες απόψεις:

____****_____

Η "ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΗ" ΚΥΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ 

Όταν ράγισε το «τίποτα δεν αλλάζει»

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Σε μια χώρα όπου η παραίτηση είχε σχεδόν γίνει κανονικότητα και η φράση «τίποτα δεν αλλάζει» ακουγόταν σαν αυτονόητη αλήθεια, εμφανίστηκε μια φωνή που δεν ζήτησε την άδεια κανενός. Ήταν μια φωνή που δεν στηρίχθηκε σε μηχανισμούς, αλλά στη δύναμη της μνήμης και σε ό,τι της όριζε η αξιοπρέπεια και η αδιανόητη οδύνη της απώλειας της. Και αυτό από μόνο του ήταν πολιτικό γεγονός.

Αυτό είναι που το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ποτέ. Ότι, με όλη αυτή την αγωνιστικότητα της, έκανε κάτι απλό και ταυτόχρονα ασυγχώρητο: σήκωσε τον κόσμο από τον καναπέ.

Το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι δεν μίλησε σαν “ειδικός”, ούτε σαν κομματικό στέλεχος, αλλά σαν άνθρωπος που πενθεί και απαιτεί. Ότι δεν δέχτηκε τον ρόλο της σιωπηλής θλίψης, αλλά μετέτρεψε τον πόνο σε δημόσιο λόγο.

Δεν θα της συγχωρέσει ποτέ ότι έσπασε την πιο βολική πεποίθηση της σύγχρονης Ελλάδας, ότι δηλαδή «τίποτα δεν αλλάζει». Για χρόνια αυτή η φράση λειτουργούσε σαν μηχανισμός παραίτησης. Σαν άδεια για απραξία. Σαν άλλοθι για συμβιβασμό. Και όμως, μια καθαρή και σταθερή επιμονή της μητέρας που μιλούσε "από" τον πόνο της -και όχι "για" τον πόνο της- αρκούσε για να ραγίσει το αφήγημα.

Τίποτα δεν είναι πιο ενοχλητικό για μια τακτοποιημένη εξουσία από το να της θυμίζουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν όρθιοι. Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να επιστρέφει στην κοινωνία το βάρος της ευθύνης της. Όταν κάποιος υπενθυμίζει ότι η συμμετοχή έχει νόημα, ότι η φωνή μετράει, ότι η μνήμη μπορεί να γίνει πράξη, τότε αποκαλύπτεται πως η αδυναμία δεν ήταν φυσικός νόμος αλλά συνήθεια.

Γιε μου Κυπριανέ*...

Γιε μου Κυπριανέ,

γυρεύκω λόγια να σου γράψω τζ̆αι τα λόγια σπάζουν μες στα χέρια μου όπως σπάζει το ψωμί την ώρα του πένθους. Εν η νύχτα που σου γράφω, η ώρα που το σπίτι σωπαίνει τζ̆αι ακούω μόνο το ρολόι να χτυπά, σαν να μετρά τον χρόνο που έμεινε πίσω που την ώρα που έφυες. Γιε μου, ακούεις με; Έρκεσαι λλίον κοντά άμαν σε φωνάζω; Γιατί εγώ ακόμα λαλώ το όνομά σου τζ̆αι καρτερώ να μου απαντήσεις.

Κυπριανέ μου, παιδίν μου, φως μου, πού επήες; Ποιος δρόμος σε επήρεν τζ̆αι εν σε φέρνει πίσω; Εγώ ακόμα στρώννω το τραπέζι σαν να εννά έρτεις, ακόμα κρατώ την καρέκλα σου στη θέση της, ακόμα φοούμαι να μετακινήσω τα πράματά σου, λες τζ̆αι άμαν τα πειράξω εννα χαθείς αληθινά. Η μπλούζα σου κρεμασμένη, τα παπούτσια σου στην άκρα, το ποτήρι σου, όλα μιλούν για σένα τζ̆αι τίποτε εν μιλά όσο η σιωπή.

Ο κύρης σου, γιε μου, εστάθηκεν μπροστά σου με το πετραχήλι του τζ̆αι με μάθκια που εγεράσαν μέσα σε μια μέρα. Είπεν μου πως άμαν είδε το πρόσωπό σου ησύχασεν λλίον. Εσκέφτηκα πως έτσι εν η αγάπη: γυρεύκει το πρόσωπο, γυρεύκει το βλέμμα, γυρεύκει μια τελευταία βεβαιότητα πως το παιδίν της εν χαμένο μες στην ανωνυμία. Είπεν ευκές που ελάλεν τόσα χρόνια για άλλους, μα τούτη τη φορά κάθε λέξη ήταν μαχαίρι. Ποιος να παρηγορήσει τον παπά που θάφκει τον γιο του; Ποιος να του πει «κάνε κουράγιο» τζ̆αι να μεν σπάσει η γη πουκάτω;

Εγώ, γιε μου, εν ξέρω να κάμνω μεγάλες κουβέντες. Ξέρω μόνο να σε φωνάζω. Να λαλώ «Κυπριανέ μου» τζ̆αι να πιάνω τον αέρα με τα χέρια μου σαν να μπορώ να σε αγγίξω. Άμαν ανάφκω το καντήλι, θωρώ τη φλόγα να τρέμει τζ̆αι νομίζω πως ανασαίνεις. Λαλούν πως ο θάνατος εν ύπνος, πως καρτερά μιαν αυγή. Εγώ κάμνω πως το πιστεύκω για να αντέξω. Γιατί αν σκεφτώ πως εννα μείνεις για πάντα σιωπηλός, εννα σβήσει τζ̆αι η δική μου ανάσα.

Μαρία Καρυστιανού: Φοβούνται ότι τα οστά - υπολείμματα θα "μιλήσουν" και θα αποδείξουν την ουσία

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Στις 28 Φεβρουαρίου να πάμε όλοι μαζί

Μπροστά στην τρίτη επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών

📢Στις 28 Φεβρουαρίου να πάμε όλοι μαζί

Επείγουσα έκκληση για να μη χαθεί η δυνατότητα για ένα μεγάλο “Εμείς, ο Λαός”

👉Βλέπουμε με αγωνία, την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, από σημείο πλατιάς ενότητας της κοινωνίας, κόντρα στο πολιτικό σύστημα, την ατιμωρησία των κρατούντων, τη σκανδαλώδη αποσύνθεση των θεσμών, να κινδυνεύει να γίνει η αφορμή αντιπαραθέσεων και διχόνοιας.

Χωρίς να είμαστε σε θέση - ούτε και είναι στους σκοπούς αυτού του κειμένου -  να αποδώσουμε ευθύνες, σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση βρεθήκαμε γιατί:

◾Η στρεβλή λειτουργία των θεσμικών οργάνων του κράτους, παράγει συνεχώς αδιέξοδα. Όσες στρατηγικές και τακτικές κινήσεις και αν έχουν γίνει βρίσκουν μπροστά τους αυτό το τείχος.

◾Τα κόμματα από την πρώτη στιγμή έσπευσαν να χειριστούν την υπόθεση κατά τα συστημικά συνήθη, σε τελική ανάλυση, για ίδιον όφελος, μη δίνοντας πολιτικές διεξόδους.

◾Η απουσία διαδικασιών συμμετοχής της κοινωνίας και συγκρότησης του πολύμορφου κινήματος των Τεμπών (και η υποτίμηση αυτής της ανάγκης), μεγέθυνε διαφορετικές εκτιμήσεις, αντιλήψεις, στόχους, παράγοντας σημαντικά ρήγματα ακόμη και μεταξύ των συγγενών των θυμάτων.

◾Το σύστημα έχει τους τρόπους να χειραγωγεί, να μεγεθύνει αντιφάσεις και λάθη, να στοχοποιεί πρόσωπα με τελικό σκοπό, να αποσυγκροτήσει και να σπάσει την ενότητα και το ηθικό της ίδιας της κοινωνίας.

Σήμερα τρία χρόνια μετά το έγκλημα και λίγες μόνο εβδομάδες πριν την έναρξη της βασικής δίκης, ό,τι μας έβγαλε στους δρόμους ένα χρόνο πριν, στα πάνδημα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, είναι εδώ. Η απαξίωση των υποδομών, της δικαιοσύνης, της ζωής. Τα ακαταδίωκτα των εκλεκτών του συστήματος. Η αλαζονεία της κυβέρνησης. Το γενικό αίσθημα ανασφάλειας, αλλά και η ανάγκη της κοινωνίας για οξυγόνο, πραγματική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Πέρσι φάνηκε μια δυνατότητα. Μέσα από το τραύμα, μέσα από τον αγώνα για δικαίωση, να φτιαχτεί και πάλι ένα μεγάλο "Εμείς, ο Λαός". Το αισθανθήκαμε στις 26/1/25 και στις 28/2/25, σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη, στην Ελλάδα αλλά και όπου υπάρχουν Έλληνες στον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα τρόμαξε τόσο τους κρατούντες (αλλά και όσους βολεύονται στο κυρίαρχο πολιτικό παιχνίδι) που κάνουν ό,τι μπορούν για να τη θάψουν, να την κοντύνουν, να τη χωρέσουν στους κανόνες τους.

Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας! Και κυρίως μην υποτιμάτε τον πόνο μας και τους νεκρούς των Τεμπών!

Μαρία Καρυστιανού 

Σήμερα ήρθαμε άλλη μια φορά για τη ντροπιαστική για τη χώρα μας  δίκη για τα εξαφανισμένα video της τραγωδίας των Τεμπών! 

Σκεφτείτε τι μυστικά κρύβουν αυτά τα video για να τα έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ , αλλά και για να τα ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ από την πρώτη μέρα μετά την τραγωδία, όπως κατηγορούμενος,  εκπρόσωπος της εταιρείας Security ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ σε αιφνιδιαστική ερώτηση της έδρας. 

57 άνθρωποι χάθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν και τα video από τις κάμερες του ΟΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ! 

Δεν παραδόθηκαν ποτέ! 

Παρά το ότι κατασχέθηκαν από τον Εφέτη Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαίμη που ορίστηκε με διαδικασία που διέταξε ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης! 

Τι ντροπή για την ελληνική δικαιοσύνη!

Τα βίντεο που δείχνουν την αλήθεια κατασχέθηκαν μεν από το πρώτο λεπτό με εντολή του Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαιμη! Εξαφανίστηκαν δε! 

Σήμερα αγνοείται η τύχη τους και αναρωτιόμαστε σε ποια γραφεία έχουν κρυφτεί, ώστε να προστατευτούν ή και να εκβιάζονται  όσοι καίγονται από όσα αποκαλύπτουν; 

Για αυτό, το σημερινό δικαστήριο που έχει δώσει όρκο να κάνει ότι πρέπει για να βγει η  αλήθεια στο φως, ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ  να καλέσει τον  Εφέτη Ανακριτή ως μάρτυρα για να μάθει από πρώτο χέρι: 

ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Ποιος αποφασίζει, τελικά, για το σώμα της χώρας;

Η τραγωδία/έγκλημα των Τεμπών παρουσιάστηκε ως ατύχημα, ως διαχειριστική αστοχία, ως αποτέλεσμα ανικανότητας και διαφθοράς. 

Και βέβαια όλα αυτά ισχύουν, αλλά είναι ανεπαρκή.

Γιατί τα Τέμπη δεν είναι μόνο κρατικό έγκλημα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης αποτυχίας, ενός ελλείμματος εθνικής ανεξαρτησίας και της απουσίας κυριαρχικής στρατηγικής υποδομών.

Ο σιδηρόδρομος δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά γεωπολιτικό εργαλείο, είναι υποδομή κυριαρχίας (critical national infrastructure) και βέβαια ακόμη μια ελληνική εξαίρεση.  

Σε κάθε "σοβαρό" αστικό κράτος, ο σιδηρόδρομος είναι πυλώνας εθνικής ισχύος. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, ακόμη και η Τουρκία επενδύουν σε σιδηροδρομικά δίκτυα ως μέσο οικονομικής και στρατηγικής κυριαρχίας.

Η Ελλάδα έκανε το αντίθετο. Τον υποβάθμισε συστηματικά. Και αυτό δεν ήταν απλώς ανικανότητα. Ήταν πολιτική οικονομία εξάρτησης. Είναι η αυτοκινητοκεντρική ολιγαρχία και μεταπρατική παρασιτική τάξη που συγκρότησε γύρω από το αυτοκίνητο ένα πλέγμα συμφερόντων: εισαγωγείς, καύσιμα, παραχωρήσεις δρόμων, κατασκευαστικές, τράπεζες, leasing, ασφαλιστικές, διαφημιστικά κονδύλια. 

Ο σιδηρόδρομος δεν παρήγαγε αυτή την πρόσοδο.

Δεν έφερνε πωλήσεις καυσίμων, δεν έφερνε διόδια, δεν έφερνε εργολαβίες υψηλής πολιτικής προβολής. 

Το έγκλημα των Τεμπών είναι "υπόδειγμα" εσωτερικής αποικιοποίησης. 

Η κυρία Καρυστιανού ήταν από την αρχή μειοψηφία στους συγγενείς των θυμάτων.

Νέλλη Ψαρρού 

Υπάρχει ένα πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας Εστία του Μανώλη Κοττάκη, το οποίο δεν έχει διαψευστεί από κανέναν, ούτε από τα γνωστά τρολ της Ομάδας Ηλιθειας - ούτε όμως και από το Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. 

Ανάμεσα στ' άλλα το δημοσίευμα λέει τα εξής:

"Η κυρία Καρυστιανού ήταν από την αρχή μειοψηφία στους συγγενείς των θυμάτων. 

Δεν την ακολούθησαν πολλοί. 

Πέντε - δεκα.

Οι περισσότεροι έκαναν χρήση των ευεργετημάτων που θεσμοθέτησε η Κυβέρνηση με απόφαση του Υπουργείου Οικονομίας στις 10 Μαρτίου του 2023, αποδέχτηκαν την ειδική τιμητική σύνταξη, διέγραψαν τα χρέη τους και τις οφειλές τους σε εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες (έως και 1,5 εκατομμύριο ευρώ σε χρέος σε τράπεζα διαγράφει για κάποιον) και πήγαν παρακάτω τις ζωές τους. 

Δικαίωμα τους ασφαλώς”.

Και με αφορμή τα παραπάνω μου γεννιούνται κάποια ερωτήματα:

1) Ποιος ήταν  αυτός ο συγγενής;

Συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη δέχτηκαν να διαγραφούν τα χρέη προς τράπεζες, εφορία και ασφαλιστικά ταμεία από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σε μία αποκάλυψη προχώρησε στο σημερινό της φύλλο η εφημερίδα «Δημοκρατία».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ορισμένοι συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη δέχτηκαν να διαγραφούν τα χρέη προς τράπεζες, εφορία και ασφαλιστικά ταμεία από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ένας εκ των συγγενών χρωστούσε το ποσό των 1.5 εκατομμυρίων ευρώ το οποίο όπως αναφέραμε και παραπάνω διαγράφηκε σε συνεννόηση πάντα με κάποιον μεσολαβητή της κυβέρνησης που σύμφωνα με πληροφορίες είναι ο βουλευτής Γιώργος Σταμάτης ο οποίος είχε προσεγγίσει και τον Πάνο Ρούτσι όταν έκανε απεργία πείνας για να τον πείσει να αποχωρήσει από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Σύμφωνα πάντα με αξιόπιστες πληροφορίες ο συγγενής που αναφέρεται παραπάνω βρίσκεται στην περιοχή της Θεσσαλίας και μάλιστα το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αλλάξει στάση ως προς τους υπαίτιους του φρικτού εγκλήματος στα Τέμπη που στοίχισε τη ζωή σε συγγενικά του πρόσωπα και επιτίθεται με αισχρές εκφράσεις σε άλλους συγγενείς θυμάτων.

Φτάνει μάλιστα σε σημείο με τις αναρτήσεις του στα κοινωνικά δίκτυα να αβαντάρει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και να την ξεπλένει από κάθε ευθύνη.

Επιτίθεται με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς προς τη Μαρία Καρυστιανού, την οποία προσπαθεί να μειώσει και να αποδομήσει τον αγώνα που κάνει για δικαιοσύνη  λειτουργώντας πιο πολύ ως τρολ της Ομάδας Αλήθειας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ"

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ "ΑΠΟ ΠΑΝΩ" 

Ο Λ α ϊ κ ό ς  Π α ρ ά γ ο ν τ α ς  ω ς  Θ ε μ έ λ ι ο ς  Λ ί θ ο ς 

του Κ ι ν ή μ α τ ο ς  τ ω ν  Τ ε μ π ώ ν  

και της Ν έ α ς   Μ ε τ α π ο λ ί τ ε υ σ η ς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Αν η Ιστορία μας διδάσκει κάτι, είναι ότι κανένα καθεστώς δεν αλλάζει χωρίς τον λαό. Και σήμερα, στην Ελλάδα, δεν κρίνονται απλώς νομοσχέδια ή κυβερνητικές θητείες∙ κρίνεται το ίδιο το νόημα της Δημοκρατίας και η ύπαρξη της χώρας ως ιστορικού υποκειμένου.

Το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι μόνο διεκδίκηση δικαιοσύνης. Είναι το πρώτο αυθεντικό ρήγμα στη Μεταπολιτευτική τάξη πραγμάτων, στη σχέση κοινωνίας–πολιτικής και στη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Μετά το προδομένο Δημοψήφισμα του 2015, είναι η πρώτη φορά που ο λαός βλέπει ξανά τη δύναμή του.

Αλλά μια νέα Μεταπολίτευση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική. Όχι την παραχώρηση ρόλου, αλλά την επιστροφή της πολιτικής στον λαό.

Η Μεταπολίτευση του ’74 απέτυχε γιατί η κοινωνία ήταν θεατής. Δεν είχε θεσμικό έλεγχο, δεν μπορούσε να ανακαλέσει, να νομοθετήσει, να σταματήσει αντιλαϊκές αποφάσεις. Η δημοκρατία περιορίστηκε στο εκλογικό θέατρο μιας κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας. Αυτό δεν ήταν δημοκρατία. Ήταν management πληθυσμών.

Η ειδοποιός διαφορά της νέας εποχής πρέπει να είναι η λαϊκή συμμετοχή.

Και αυτό απαιτεί νέους θεσμούς:

• Δεσμευτικά δημοψηφίσματα πολιτών, όπως σε Ελβετία, Ιταλία, Ισλανδία.

• Ανακλητότητα εκλεγμένων, όταν παραβιάζουν τις δεσμεύσεις τους ή εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

• Συνελεύσεις πολιτών με δεσμευτική γνωμοδότηση, ήδη εφαρμόσιμες σε Ιρλανδία και Βέλγιο.

• Πλήρη διαφάνεια σε πραγματικό χρόνο, για συμβάσεις, δαπάνες, αποφάσεις.

• Λαϊκό βέτο σε πολιτικές που παραβιάζουν το δημόσιο συμφέρον.

Το Κίνημα των Τεμπών οφείλει να γίνει κίνημα θεσμικής αναγέννησης, όχι μόνο μνήμης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνει Δημοκρατία, και η Δημοκρατία Συμμετοχή. Χωρίς συμμετοχή, το κίνημα θα σβήσει, όπως τόσα άλλα.

Η Μαρία Καρυστιάνου απαιτεί από την Ευρωπαία Εισαγγελέα να κάνει τη δουλειά της

Συγκλονιστική στην ομιλία της η Μαρία Καρυστιάνου 

Όλη η εκδήλωση 

Στο Ευρωκοινοβούλιο διεξήχθη η συζήτηση για τα εμπόδια στην απονομή δικαιοσύνης και το άρθρο 86 του ελληνικού Συντάγματος.

Η εκδήλωση «Αρχή της υπεροχής του Ευρωπαϊκού Δικαίου και Σύνταγμα σε υποθέσεις διαφθοράς», με διοργανωτή τον Νικόλα Φαραντούρη, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Συντονιστή της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων.

 Μεταξύ των ομιλητών η Μαρία Καρυστιανού και ο Χρήστος Ράμμος.

Ετέθη επί τάπητος ο ρόλος Ευρωπαϊκού Δικαίου έναντι διατάξεων, όπως το άρθρο 86 του Συντάγματος, η επίκληση του οποίου εμποδίζει την έρευνα των Ευρωπαϊκών Αρχών και την εφαρμογή θεμελιωδών αρχών του δικαίου της ΕΕ σε υποθέσεις διαφθοράς.

Μαζί με την Μαρία Καρυστιανού, τον Χρήστο Ράμμο και τον Νικόλα Φαραντούρη θα παρέμβουν οι:

Αντώνης Ψαρόπουλος: Το δυστύχημα των Τεμπών ήταν προαναγγελθέν έγκλημα

Ο Αντώνης Ψαρόπουλος, δικηγόρος οικογενειών θυμάτων στην τραγωδία των Τεμπών και πατέρας θύματος μιλά στον Θανάση Καμπαγιάννη και το Podcast "ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ" για το σιδηροδρομικό δυστύχημα, ζητώντας να λάμψει η αλήθεια.

Μεγάλη εκδήλωση αφιερωμένη στο έγκλημα των Τεμπών που πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης

Με έντονη συγκίνηση και καθαρό μήνυμα διεκδίκησης πραγματοποιήθηκε, το μεσημέρι της Κυριακής 23 Νοεμβρίου 2025, στην Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης, η εκδήλωση – ανοιχτή συζήτηση της Ομάδας Συμπαράστασης Κοζάνης για το Έγκλημα στα Τέμπη.

Μαρία Καρυστιανού

Πάνος Ρούτσι

Παρέμβαση από την Ομάδα Συμπαράστασης Κοζάνης για το Έγκλημα στα Τέμπη

 

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η τραγωδία των Τεμπών. Η υπόθεση έχει δύο διακριτά μεταξύ τους σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά αυτό καθ’ εαυτό το έγκλημα, τη σύγκρουση των δύο τραίνων. Σε κάποιους αρέσει να το αποκαλούν δυστύχημα. «Συμβαίνει και σε άλλες χώρες», θα τους ακούσουμε να λένε. «Δυστυχήματα συμβαίνουν». Καλό είναι να μην παίζουμε με τις λέξεις, αλλά ταυτόχρονα να μην τις φοβόμαστε. Η αλήθεια λοιπόν είναι η εξής: Δυστύχημα είναι σε χώρες όπου τα απαραίτητα συστήματα ασφάλειας βρίσκονται σε λειτουργία, υπάρχει επαρκώς εκπαιδευμένο και επαρκές προσωπικό, υπάρχει συνεχής εκμάθηση και αξιολόγηση του προσωπικού, υπάρχουν οι υψηλά καταρτισμένοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, υπάρχουν υποδομές. Κοντολογίς, δυστύχημα είναι σε χώρες που έχουν επενδύσει στον σιδηρόδρομο βλέποντας τον ως μοχλό ανάπτυξης και πολλαπλασιαστή ισχύος και τον έχουν μετατρέψει στο οικονομικότερο, οικολογικότερο και ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς που υπάρχει.

Σε χώρες που έβλεπαν τον σιδηρόδρομο ως βαρίδι, ως ένα πρόβλημα που απλώς χρήζει διεκπεραίωσης και διαχείρισης με το μικρότερο δυνατό κόστος όπως η Ελλάδα, σε αυτές τις χώρες είναι έγκλημα και μάλιστα προαναγγελθέν. Είχαν προειδοποιήσει άλλωστε για αυτό οι εκπρόσωποι των εργαζομένων πολύ καιρό πριν, και μάλιστα πολλές φορές με ανακοινώσεις και απεργίες οι οποίες κρίνονταν σχεδόν πάντα παράνομες και καταχρηστικές. Στην Ελλάδα ο σιδηρόδρομος πολεμήθηκε από τα καρτέλ των διυλιστηρίων και των οδικών μεταφορών, για αυτό δεν έγινε ποτέ κύρια επιλογή του αθηναϊκού κράτους. Στο δίλημμα αυτοκινητόδρομος ή σιδηρόδρομος, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του πρώτου, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα. Το έγκλημα των Τεμπών είναι το αποτέλεσμα της διάλυσης του κοινωνικού κράτους. Μιας διάλυσης που τα τελευταία χρόνια συντελείται οργανωμένα και συστηματικά σε όλους τους τομείς του δημοσίου. Από την ασφάλεια των μεταφορών, μέχρι την υγεία, την παιδεία, την ενέργεια, την κοινωνική προστασία, την εργασία. Απομακρύνεται εντελώς η χώρα από την επίτευξη στόχων βιώσιμης ανάπτυξης με ανθρώπινο πρόσωπο. Γιατί μια ανάπτυξη που υπηρετεί τα κέρδη των λίγων και δεν απευθύνεται στη κοινωνική ευημερία των πολλών δεν μπορεί να είναι βιώσιμη.

Έστειλαν το μήνυμα μαζί Μαρία Καρυστιάνου και Πάνος Ρούτσι

Στο κατάμεστο δημοτικό θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» μίλησαν το βράδυ του Σαββάτου (22-11-25) η Μαρία Καρυστιανού και ο Πάνος Ρούτσι που έχασαν τα παιδιά τους στο έγκλημα των Τεμπών. Η κοινή εμφάνιση τους προκάλεσε συναγερμό στο πρωθυπουργικό γραφείο.

Τα Τέμπη, το αδιέξοδο, η ανισορροπία και τα επόμενα

10/11/2025

Θέμης Τζήμα

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χαρακτηρίζεται από μια οξύμωρη, σχεδόν ειρωνική, ανισορροπία: ενώ οι σχεδιασμοί του κατεστημένου δείχνουν να πετυχαίνουν πλήρως όπως προκύπτει από την πλήρη κατίσχυση της Νέας Δημοκρατίας έναντι των αντιπάλων της σε επίπεδο δημοσκοπήσεων όπως και από την προώθηση του Αλέξη Τσίπρα ως αντιμητσοτακικής «λύσης», αυτή ακριβώς η απαξίωση και η εξαφάνιση κάθε πραγματικής κοινοβουλευτικής αλλά και σταθερής κινηματικής, εναλλακτικής, στην παρούσα κυβέρνηση η οποία «συμβολοποιεί», χωρίς να αποτελεί η ίδια από μόνη της, το εν γένει κατεστημένο, προκαλεί μια θεμελιώδη ανισορροπία στην ίδια την τυπική και απολύτως προβλέψιμη πολιτική εξέλιξη την οποία το κατεστημένο επιδιώκει με σταθερό τρόπο.

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα στην προφανή απουσία προοπτικής αλλαγής, την οποία συνήθως προσφέρουν κάποια από τα κοινοβουλευτικά κόμματα: η δυσφορία που γεννά ακόμα και σε πολίτες οι οποίοι μπορεί να ψηφίζουν το κυβερνητικό κόμμα, πολλώ δε μάλλον ευρύτερα στους πολίτες, φθείρει τη δυνατότητα του κατεστημένου να ηγεμονεύει τον λαό, ιδίως δίνοντας θετικές προοπτικές προφανώς εντός της πολιτικής του.

ΤΟ ΣΑΜΑΡΙ ΤΟΥ ΔΟΥΡΕΙΟΥ ΙΠΠΟΥ: ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ/ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ "ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού σκέφτηκε ποτέ να πολιτευθεί, αλλά αν κάποιοι σκέφτηκαν να την κομματικοποιήσουν "χωρίς εκείνη".

Αν, δηλαδή, ο Νίκος Καραχάλιος λειτούργησε -συνειδητά ή ανεπίγνωστα- ως "δούρειος ίππος" του σαμαρικού/καραμανλικού στρατοπέδου, αναλαμβάνοντας να "ρυμουλκήσει" μια εξαιρετικά ισχυρή φωνή ηθικής και πένθους σε μια προϋπάρχουσα δεξιά στρατηγική.

Μέσα από την ασάφεια των δηλώσεων και των ρόλων-

άλλοτε παρουσιάζοντας την Καρυστιανού ως «σύμβολο δικαιοσύνης» κι άλλοτε ως «εν δυνάμει πολιτικό πρόσωπο», άλλοτε ως "Κύμα" και άλλοτε παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως προνομιακό συνομιλητή της και πολιτικό της σύμβουλο,   ενεργοποιείται μια κλασική πολιτική τεχνική: 

η αποδυνάμωση μέσω ενσωμάτωσης.

Γιατί, όταν η αγνή φωνή του Τραύματος μπει στο γρανάζι της στρατηγικής, παύει να απειλεί το σύστημα και αρχίζει να το υπηρετεί.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι “ποιος στηρίζει ποιον”,

αλλά "ποιος χρησιμοποιεί ποιον"; Και ποιο τίμημα πληρώνει η αλήθεια, όταν γίνεται εργαλείο στα χέρια της εξουσίας; 

📌Το στρατηγικό υπόβαθρο στο μεταμητσοτακικό τοπίο.

Η Δεξιά σήμερα βρίσκεται σ’ ένα μεταβατικό σημείο:

ο Μητσοτάκης είχε επιβάλει ένα τεχνοκρατικό, “ευρωπαϊκό” προφίλ εξουσίας, το οποίο καταρρέει αργά και σταθερά-αποσυντίθεται αλλά και έχει αποξενωθεί από το λαϊκό σώμα της ΝΔ (το “σώμα των Καραμανλικών και Σαμαρικών”) που  αισθάνεται προδομένο ηθικά (γάμος ομόφυλων ζευγαριών, διαφθορά, Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ), αλλά και αόρατο συναισθηματικά (εξαιτίας του ψυχρού εκσυγχρονιστικού ύφους).

Η ανάγκη για μια νέα “λαϊκή δεξιά” αφήγηση είναι υπαρκτή και επείγουσα- όχι απαραίτητα ως ακροδεξιά, αλλά ως “συναισθηματικά δεξιά”, με έμφαση στην τιμή, τη μνήμη, τη δικαιοσύνη, τη μάνα, το έθνος, τη ρίζα.

Και βέβαια η Μαρία Καρυστιανού ενσαρκώνει ακριβώς (και) αυτή την λαϊκή ηθική χωρίς την ιδεολογία.

Τ έ σ σ ε ρ ε ι ς ε π ι σ η μ ά ν σ ε ι ς

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Για την επίθεση που γίνεται στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών

Τις τελευταίες μέρες ξετυλίγεται μια συντονισμένη και ενορχηστρωμένη επίθεση (που θα έχει συνέχεια) ενάντια στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών. Ορισμένες επισημάνσεις:

Πρώτη επισήμανση∙ κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα στην πολιτική, στην πολιτικοποίηση και εφόσον θέλει στην ίδρυση φορέα ή κόμματος. Η επίθεση που γίνεται στην κ. Καρυστιανού είναι απαράδεκτη και σκοπεύει να την περιγράψει απλά ως πρόσωπο που θέλει απλά να εκμεταλλευτεί το έγκλημα των Τεμπών για προσωπική της ανάδειξη και κατηγορείται ότι έχει πολιτικές φιλοδοξίες αντί να πενθεί. Στην ουσία θέλουν να της στερήσουν την συμμετοχή της (με όποιο τρόπο εκείνη επιλέξει) στην πολιτική διαδικασία. Σε λίγο μπορεί να φθάσουν να την κατηγορήσουν ότι αυτή φταίει για το έγκλημα των Τεμπών…

Δεύτερη επισήμανση∙ η επίθεση που πραγματοποιείται έχει δύο πηγές: α) όλα τα κόμματα που προετοιμάζονται για τις επόμενες εκλογές (συστημικά, μεγάλα, μικρά, ριζοσπαστικά, αριστερά, επίσημα και μη) μοιάζουν να συμφωνούν στο ότι ένα κόμμα γύρω από την κ Καρυστιανού θα ήταν μια δυσάρεστη γι’ αυτούς κατάσταση. Υπάρχουν και εκείνοι που δεν θέλουν -για μικροπολιτικούς λόγους και λόγους υπολογισμού ποσοστών- μια παρουσία ενός φορέα υπό την κ. Καρυστιανού στις επόμενες εκλογές – αν και φροντίζουν ήδη να έχουν «άρωμα» Τεμπών στα ψηφοδέλτιά τους.